เราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป

ตอนที่ 8

เราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป

              ต้นเดือนมีนาแรกเริ่มเข้าสู่ช่วงฤดูร้อน ในอดีตอาจจะใช่! แต่ไม่ใช่ในยุคปัจจุบันที่เริ่มเข้าหน้าร้อนตั้งแต่ปลายมกราคม หรืออาจจะเรียกว่าฤดูร้อนตลอดทั้งปีเพราะสภาพอากาศที่แปรเปลี่ยนไปอย่างมาก

              เราทั้งหมดตกลงสถานที่เที่ยวพักผ่อนหย่อนใจในช่วงปิดเทอม คือหมู่บ้านในหุบเขาที่มีจุดเด่นคือเหมืองหินติดชายแดนไทย-พม่า มีสภาพภูมิอากาศที่เย็นยะเยือกอยู่ตลอดปี แน่นอนว่าฉันเคยไปมาครั้งหนึ่งแต่เพราะเพื่อน ๆ ต่างลงความเห็นฉันจึงไม่ได้ติดขัดเพราะบรรยากาศในหุบเขาถือว่าใช้ได้เลยทีเดียว

              ระยะทางเกือบ 400 กิโลเมตรจากกรุงเทพมหานคร เดินทางผ่านเทือกเขาลำห้วยเพื่อพิชิตโค้งอันน่าหวาดเสียว อาจจะเป็นความฝันและความตื่นเต้นของนักบิดสายลุยหลายคน

              ...แต่ไม่ใช่สำหรับฉัน!

              รถยนต์มีกันทุกคนแต่เลือกขับมอเตอร์ไซค์เพื่อความตื่นเต้นและเร้าใจ

              “สีหน้าไอ้พายไม่สู้ดีเลย ไหวป่าววะ” กายเดินเข้ามาดูอาการของฉันที่นั่งสูดยาดมตราโป๊ยเซียนอยู่ม้านั่งทางเข้าห้องพัก “ไหวมั้ย เดี๋ยวจ่ายเงินค่าห้องเสร็จมึงนอนพักก่อนก็ได้นะ”

              “อืม กูเมาโค้งน่ะ”

              “ดื่มน้ำเปล่าเข้าไปเยอะ ๆ มันช่วยได้ระดับหนึ่ง” ขวดน้ำเปล่าจากเดือนฉายถูกยื่นมาตรงหน้า ฉันไม่รอช้ายื่นมือออกไปรับพร้อมเหลือบสายตาขึ้นมองเจ้าตัวด้วยสีหน้าอิดโรย

              “ขอบใจ”

              “ทุกโคนนน” เสียงขานเรียกยาวยืดจากมะลิดังมาแต่ไกล ในมือของเธอถือกุญแจห้องเดินเข้ามายังตำแหน่งที่เราทั้งสามนั่งอยู่ พลันสีหน้าของเธอก็แปรเปลี่ยนทันทีเมื่อได้เห็นสภาพอันน่าอนาถของฉัน “แล้วไอ้พายเป็นอะไร สภาพดูไม่ได้เลย”

              “เมาโค้งน่ะ เวียนหัวไม่ไหว” ฉันตอบเสียงแผ่ว รับผ้าเปียกจากเดือนฉายมาลูบหน้า

              “ฉันมียาแก้วิงเวียนติดกระเป๋ามา ยังไงก็เข้าห้องและนอนพักก่อนเนอะ” มะลิรีบเข้ามาดูอาการเมื่อเห็นฉันลุกขึ้นยืนพลางยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูเวลา “เหลือเวลาอีกตั้งสองชั่วโมงก่อนพระอาทิตย์จะตก”

              “ขอกุญแจห้อง”

              “อ๋อ มีดอกเดียวน่ะ” มะลิเหลือบสายตาขึ้นมองเดือนฉายที่แบมือขอกุญแจด้วยรอยยิ้มแห้ง “พอดีห้องเต็มหมดเลย เหลือแค่ห้องใหญ่เป็นเตียงขนาด 5 ฟุต แบบ 2 ชั้น”

              “แบบนั้นก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่ต้องย้ายห้องไปมาถ้าเกิดว่าแดกเหล้าจนเมา” กายแก้วว่าพลางเดินนำขึ้นไปยังห้องพัก

              “เอามานี่ เดี๋ยวกูถือขึ้นไปให้ เดินไปแต่ตัวเถอะ ลำพังก้าวขายังยาก” กระเป๋าเดินทางของฉันถูกเดือนฉายแย่งไป ซึ่งฉันก็ไม่ได้ขัดขืนและเดินนำหน้าไปยังห้องพัก

              เมื่อปลายปีที่แล้วขึ้นมาหมู่บ้านในหุบเขาแห่งนี้ ฉันไม่มีอาการเหล่านี้เพราะนั่งรถยนต์ส่วนตัวมา และหลับตั้งแต่ทางขึ้นเขาตื่นอีกทีก็ถึงที่พัก ไม่รอช้าที่จะถกเถียงเรื่องเตียงนอนว่าใครจะนอนชั้น 1 ชั้น 2 เพราะเมื่อหัวถึงหมอนบนเตียงชั้นหนึ่งฉันก็เข้าสู่ภวังค์ของความมืดมิดทันที รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่มะลิเข้ามาปลุกเพื่อไปหาอะไรกินตอนเย็นและไปเดินถ่ายรูปจุดยอดฮิตภายในหมู่บ้าน

              “ฉันชอบบรรยากาศที่นี่มาก อากาศเย็นกำลังพอดี ไม่ร้อนอบอ้าวเหมือนที่กรุงเทพฯ เลย”

              “ถ้ามาช่วงหน้าหนาวมึงจะยิ่งประทับใจมากกว่านี้” ฉันหันหน้าไปคุยกับมะลิ แล้วกลับมาดูรูปในโทรศัพท์ที่พึ่งถ่ายเสร็จไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน

              ถึงจะเป็นปลายฤดูหนาวเข้าสู่ต้นหน้าร้อน แต่นักท่องเที่ยวที่อยากขึ้นมาพักผ่อนรับบรรยากาศเย็นตลอดทั้งปีก็มีมาเรื่อย ๆ จนเกือบหาห้องพักไม่ได้ จุดเด่นที่เน้นถ่ายรูปเช็กอินก็เต็มไปด้วยนักท่องเที่ยวที่อยากจะได้รูปสวย ๆ ซึ่งฉันกับมะลิก็เป็นหนึ่งในนั้นที่กำลังโพสต์ท่าคู่กับเหล่าป้ายชื่อที่แขวนอยู่บนสะพาน

              “ว่าแต่สองหนุ่มเขาไปไหนซะแล้วล่ะ ว่าจะชวนมาถ่ายรูปรวมเก็บไว้เป็นที่ระลึกสักหน่อย”

              ฉันชะเง้อออกไปมองตรงทางเดิน ก็พบกับกายและเดือนฉายที่เดินถือแก้วน้ำเข้ามากันคนละแก้วด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ดันดึงดูดสายตาจากสาว ๆ ที่เดินผ่านไปมาได้เป็นอย่างดี ฉันยื่นหน้าไปยังตำแหน่งที่ทั้งสองคนกำลังเดินมา แล้วหันหน้าไปพูดกับมะลิด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

              “เดินมากันแล้วนู่น สงสัยไปหาของกินเพิ่งมา”

              “พวกมันก็ไปแบบไม่บอกไม่กล่าวเลยเนอะ”

              “คงเห็นว่ากูกับมึงกำลังถ่ายรูปกันอยู่แหละมั้ง”

              “อืม ก็จริง” มะลิรีบยกแขนกวักมือเรียกสองหนุ่มพลางตะโกนด้วยเสียงที่ไม่ดังมากนัก “รีบ ๆ เดินมาสิ จะได้ถ่ายรูปรวมแล้วหาอะไรกินกัน!”

              สองหนุ่มไม่รอช้ากึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามายังตำแหน่งที่เราทั้งคู่ยืนรออยู่ พวกเขาสองคนไม่ได้พูดอะไรจัดการโพสต์ท่าทางตามที่มะลิบอก

              “สอง สาม ยิ้ม”

              แชะ

              ภาพถ่ายรวมถูกถ่ายเอาไว้ประมาณ 10 รูปเห็นจะได้ เพราะกายเป็นคนถือกล้องแล้วก็เปลี่ยนเป็นการใช้ขาตั้งกล้องในเวลาต่อมา จากการตรวจสอบภาพถ่ายแบบคร่าว ๆ พบว่าภาพที่ถ่ายสวย แสงเป๊ะ องค์ประกอบรวมภายในรูปเหมาะเจาะน่าจะมีอยู่ประมาณ 2 รูปถ้วน

              และมักจะเป็นแบบนี้อยู่ทุกรอบไป!

              “อาการเป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นบ้างยัง” เดือนฉายเอ่ยถาม ระหว่างที่เดินกลับที่พักด้วยกันสองคน ส่วนอีกสองคนรับหน้าที่ไปหาของกิน

              “ดีขึ้นแล้วล่ะ”

              “ขอโทษนะ ที่กูขับรถไม่ระวัง”

              “ไม่ใช่ความผิดมึงเลย เป็นเพราะกูอ่อนแอเองแหละ รอบก่อนที่ยืนบนท่าเรือยังเมาคลื่นเลย”

              “เดี๋ยวขากลับกูจะระมัดระวังแล้วกันนะ”

              “โอเค” เสียงหัวเราะบางเบาในลำคอทำให้ฉันต้องแหงนหน้าขึ้นมองเดือนฉายที่เดินขนาบข้างมาด้วยกันพลันขมวดคิ้ว “หัวเราะทำไมยะ”

              “ตลกมึงไง คนอะไรเมาไปหมดทุกอย่าง เมาคลื่น เมาโค้ง เมาเหล้ายิ่งหนักเลย”

              “เอ้า!” ฉันกระทืบเท้าหยุดยืนอยู่หน้าห้องพัก ตวัดสายตาขึ้นมองค้อน “ใครมันจะไปบังคับร่างกายตัวเองได้ล่ะ”

              “เข้าใจ ๆ แล้วก็เลิกมองค้อนแบบนั้นได้แล้ว ว่าแต่คืนนี้จะกินอะไร”

              เดือนฉายไม่ได้ใส่ใจท่าทางเง้างอนของฉัน แถมยังเปลี่ยนเรื่องคุยหน้าตาเฉย ซึ่งฉันก็ไม่ได้สนใจมากนักเดินกระทืบเท้าเข้าห้องไปทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ที่ทางห้องพักจัดเตรียมไว้นอกระเบียง

              “หิวเบียร์”

              “กูหมายถึงข้าวเย็น”

              “แต่กูหิวเบียร์ อยากกินเบียร์ชิว ๆ รับบรรยากาศเย็น ๆ”

              “ตามใจ ขี้เกียจเถียง”

              ฉันสะบัดหน้าไปมองเดือนฉายด้วยรอบยิ้มกว้างพร้อมกับชี้นิ้วไปที่เขา “ดีมาก ห้ามขัดใจ”

              เจ้าของนัยน์ตาสีสนิมส่ายหน้าไปมาด้วยความเหนื่อยหน่าย เขาไม่ได้ต่อล้อต่อเถียงเลือกที่จะสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วเปิดประตูออกจากห้องพักไปในเวลาต่อมา ส่วนฉันที่รับหน้าที่จัดเตรียมสถานที่จึงเริ่มเตรียมการเพราะก่อนที่จะขึ้นมาบนห้องพัก ได้แวะซื้อข้าวของอุปกรณ์สำหรับใช้แล้วทิ้งเพราะขี้เกียจล้าง

              จะว่าไปเราทั้งคู่เจอกันครั้งแรกบนเนินช้างศึก ซึ่งเป็นสถานที่ชมวิวที่อยู่เหนือขึ้นไปจากหมู่บ้านไม่ไกล ไม่รู้ว่าเดือนฉายจะจำฉันได้หรือเปล่า ตลอดระยะเวลาที่ได้ทำความรู้จักและได้ตกลงเป็นเพื่อนร่วมกลุ่มก็ไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องนี้เลยสักครั้ง

              ...เพราะบางทีก็หลง ๆ ลืม ๆ กะว่าจะถามแต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามสักที

              สายตาเงียบสงบมีเพียงความว่างเปล่าที่แสดงออก แต่กลับสะกดฝ่ายตรงข้ามไม่ให้ละสายตาเสียจนน่าประหลาดใจ ลึกลับและน่าค้นหา

              เข็มนาฬิกายาวหมุนเวียนผ่านไปตามกลไก กับข้าวมากมายบนโต๊ะเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนอันตรธานหายไปเหลือเพียงเศษซากของอาหาร โชคดีที่ยังเหลือหมูกระทะที่พอย่างฆ่าเวลาเป็นกับแกล้มได้อีกยาว ๆ สำหรับค่ำคืนนี้

              “แบบนี้ค่อยสมกับที่อยากขึ้นมานอนดูดาวบนยอดเขาหน่อย” มะลิพูดเสียงเอื่อย ในมือของเธอถือแก้วน้ำสีอำพันวนไปมา “ได้มาเที่ยวพักผ่อนหย่อนใจกับพวกมึงโคตรมีความสุขเลย”

              ว่าแล้วก็ละสายตาจากดวงดาวระยิบระยับบนท้องฟ้ามืดสลัว กวาดมองใบหน้าของกายแก้วและเดือนฉายที่นั่งมองการกระทำของเธอระหว่างที่คีบเนื้อหมูในกระทะเข้าปาก มะลิสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะยกแก้วในมือขึ้นกระดกรวดเดียวหมด แล้วทำการรินน้ำสีเหลืองอำพันเข้าไปใหม่พลันยกขึ้นมาตรงหน้า

              “แก้วนี้...แด่มิตรภาพของพวกเรา”

              คาดเดาจากพวงแก้มที่ขึ้นสีแดงระเรื่อ เพื่อนสาวผู้มีความร่าเริงแจ่มใสเป็นอาวุธคงเริ่มมึนเมาไปกับฤทธิ์ของแอลกอฮอล์แล้ว ฉันส่ายหน้าเบา ๆ ทอดสายตามองชายหนุ่มอีกสองคนที่นั่งระบายยิ้มบางเบาพลางยกแก้วของตัวเองออกไปข้างหน้า

              กริ๊ง

              “เราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป”

              เป็นดั่งคำมั่นสัญญา ‘เพื่อนกันตลอดไป’ นั่นคือคำปรามาสที่ตะโกนขึ้นมาพร้อมกันแบบไม่ได้นัดหมาย ตามด้วยแก้วเปล่าที่ถูกวางลงตรงหน้าเสียงดัง ‘เพล้ง’ แบบพร้อมเพรียง

              “รอบนี้ถ้ามึงจะเมาก็ตามสบายเลยนะไอ้พาย” เป็นกายที่ยื่นปากมาพูดกับฉันด้วยคอที่เริ่มพับลงเล็กน้อย “เพราะกูเริ่มเมาแล้วว่ะ”

              “เออ กูเมาก็แค่คลานเข้าไปนอนบนเตียง”

              “ก็จริงของมึง เพราะที่นอนอยู่ห่างแค่นี้” กายชี้นิ้วไปในห้อง พยายามยกเปลือกตาอันหนักอึ้งขึ้นมองพร้อมแค่นเสียงหัวเราะ “ฮะ ฮ่า กู..”

              “มึงไปนอนดีกว่ามั้ย”

              เดือนฉายที่เงียบฟังอยู่นานโพล่งขึ้นขัดระหว่างที่กายกำลังจะพูดต่อ แถมเขายังหยัดยืนขึ้นจากเก้าอี้แล้วเข้าไปพยุงร่างของกายไปที่เตียงนอนชั้นบน ส่วนฉันที่เริ่มมีอาการมึน ๆ นิดหน่อยจึงหันหน้ากลับมาหามะลิหวังว่าจะชวนคุย แต่แล้วก็ต้องส่ายหัวไปมาเพราะเธอได้ฟุบหน้าลงกับโต๊ะแล้วเป็นที่เรียบร้อย”

              “ไอ้ฉาย กูฝากมะลิด้วยอีกคน”

              เดือนฉายทอดสายตามองลงมาพลางส่ายหน้าไปมาราวกับรู้เหตุการณ์ล่วงหน้า เขาไม่ได้พูดอะไรและจัดเตรียมท่านอนให้กาย อีกทั้งยังจัดการอุ้มมะลิเข้าไปนอนราวกับพ่ออุ้มลูกที่เล่นจนหลับไปนอนบนที่นอนยังไงยังงั้น

              “สงสัยกูต้องไปทำอาสาสมัครกู้ภัยแล้วว่ะ”

              “ทำไม”

              “ได้เก็บศพพวกมึงตลอดเลยไง รอบที่แล้วก็มึง รอบนี้ก็พวกมันสองคน”

              ฉันหันหน้าไปมองเพื่อนทั้งสองที่นอนสลบแล้วหัวเราะกลบเกลื่อนเมื่อนึกถึงวีรกรรมของตัวเองที่เคยก่อไว้ “เอาน่า ยังไงก็เพื่อนกัน มึงเป็นคนที่คอแข็งสุด ถ้าไม่ใช่มึงแล้วใครจะดูแลวะ”

              “กูก็เมา แต่กูแค่เก็บอาการ” เดือนฉายยกแก้วของตัวเองขึ้นจิบ ทอดสายตามองขึ้นไปบนท้องฟ้าอันมืดสลัว “กลับขึ้นมาบนนี้อีกครั้งก็นึกถึงวันนั้น”

              เพียงแค่ได้ยินประโยคเมื่อครู่จากเดือนฉาย อยู่ ๆ หัวใจของฉันก็เต้นแรงผิดจังหวะ อีกทั้งยังรู้สึกถึงอุณหภูมิของใบหน้าที่เริ่มสูงขึ้นมาจนน่าประหลาดใจ รีบหยิบแก้วของตัวเองขึ้นจิบไปพลาง ๆ เมื่อเห็นว่าเขากำลังจะพูดอะไรต่อ

              “วันที่ได้เจอมึงครั้งแรก และก็ไม่คิดว่าจะได้เจอกันอีกเป็นครั้งที่สองเมื่อตอนเข้ามหา’ลัย โลกอะไรมันจะกลมขนาดนั้น?”

              ความเงียบค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นมาทีละนิดเมื่อนัยน์ตาสีสนิมเลื่อนเข้ามาจ้องสบประสาน ‘เขาจำฉันได้’ นั่นคือเสียงที่ผุดขึ้นมาในหัว ทว่าก็มีเพียงดวงตาที่กะพริบระรัวเพื่อเรียกสติให้กลับคืนมา

              “เออ ใช่ๆ” ฉันยกแก้วของตัวเองขึ้นจิบระรัว เลื่อนสายตาขึ้นมองดวงดาวบนท้องฟ้า “และก็ไม่คิดว่าจะได้เป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกันด้วย”

              สายตาที่จับจ้องอยู่บนท้องฟ้า ถูกดึงกลับเข้ามามองหน้าเดือนฉายที่ส่งเสียงหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ทันใดนั้นทั้งร่างของฉันเหมือนถูกแช่แข็ง เพียงแค่หัวแม่มือของเดือนฉายสัมผัสเข้ากับริมฝีปากล่างเพื่อเช็ดคราบเครื่องดื่มออกให้

              “มันคงเป็นเรื่องบังเอิญ ไม่ก็ฟ้าลิขิต” น้ำเสียงทุ้มนุ่มละมุนบวกกับแววตาลึกลับน่าค้นหาคู่นั้น สะกดฉันให้หยุดนิ่งไร้เรี่ยวแรงขยับร่างกาย ทอดสายตามองเจ้าของนัยน์ตาสีสนิมด้วยจังหวะหัวใจที่เต้นระรัว “กลายเป็นเวรกรรมที่ตามมาติด ๆ เมื่อได้รู้จักตัวตนของมึง”