มีรุ่นพี่เข้ามาจีบ

ตอนที่ 9

มีรุ่นพี่เข้ามาจีบ

              ปิดเทอมใหญ่หัวใจว้าวุ่นมีอยู่จริง!

              สีหน้า แววตา และคำพูดของเดือนฉายในคืนนั้นยังติดตรึง ถ้าไม่มีประโยคต่อท้ายที่ทำเอาคนฟังถึงกับกุมขมับคงคล้อยตามไปถึงไหนต่อไหน

              “ปฏิเสธเพื่อนเพราะจะไปกับผู้ น่าหมั่นไส้ว่ะ” มะลิจีบปากจีบคอพูดด้วยน้ำเสียงกระเซ้าเย้ยแหย่ “ว่าแต่ไปรู้จักกันตอนไหนวะ?”

              “เขาทักไอจีมา บอกว่าอยากทำความรู้จัก”

              “แล้วมึงก็ยอมคุยกับเขาง่าย ๆ เลยเหรอ”

              “ก็ไม่เชิง” ละสายตาจากหนังสือที่กำลังอ่าน เม้มริมฝีปากเข้าด้วยกันแน่นทอดสายตามองใบหน้ากายอย่างเอือม ๆ “เกือบ ๆ อาทิตย์ถึงยอมเปิดใจคุยน่ะ”

              “เล่นตัวเอาเรื่อง”

              “แน่นอน”

              “สรุปตกลงคบกันแล้ว?” บุคคลที่เอนหลังเอาขาพาดโต๊ะส่งเสียงขึ้นมา พลางหยิบหนังสือที่ใช้ปิดบังใบหน้าออกทอดสายตามองมาที่ฉันด้วยความว่างเปล่า

              “ยัง แค่คุย ๆ แล้วก็พึ่งนัดเจอกันคืนนี้แหละ”

              “ระวังบ้างก็ดี ไม่ใช่ใครทักหาและชวนไปไหนก็จะไปกับเขาเลย”

              หนังสือเล่มหนาเตอะถูกวางทับบนใบหน้าดังเดิม ส่วนปากที่อ้ากว้างเตรียมพร้อมพ่นสารพัดคำพูดใส่เดือนฉายก็จำต้องอ้าค้างกลางอากาศ พร้อมใบหน้าที่หันไปมองเพื่อน ๆ อีกสองคนขณะขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่เข้าใจไม่ต่างกัน

              “มันเป็นอะไร?” มีเพียงใบหน้าที่ส่ายไปมาช้า ๆ ของกายกับมะลิ “วันนี้มันน่าจะกินยาลืมเขย่าขวด”

              “ปล่อยมันไปเถอะ เป็นเพื่อนกับมันมาปีกว่าแล้วก็น่าจะรู้อารมณ์มันนี่นา ขึ้นๆ ลงๆ อย่างกับผู้หญิงมีเม็น”

              “ใช่ๆๆ” มะลิรีบพยักหน้าเห็นด้วย

              ส่วนฉันที่ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อก็ได้แต่ทอดถอนลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ในมือแทนการอ่านหนังสือ เปิดดูข้อความจากรุ่นพี่ที่เปิดใจคุยว่าเขาส่งอะไรเข้ามาพลันรอยยิ้มก็ผุดขึ้นมาบนใบหน้า

              ‘เย็นนี้เดี๋ยวพี่ไปรับนะครับ’

              ‘พี่เอเดน’ คือรุ่นพี่ปี 4 สาขาวิศวกรรมโยธา ใช่แล้วล่ะ! ฉันคุยกับรุ่นพี่คณะเดียวกันอยู่ เหตุผลที่เปิดใจก็ง่ายๆ เลย เผื่อเป็นไม้กันหมาเวลาตะวันเข้ามารังควาน จะได้มีข้ออ้างว่าฉันน่ะมีแฟนใหม่ไปแล้วเลิกตามตื๊อได้สักที ทั้งที่ก่อนหน้านี้เดือนฉายได้เสนอตัวให้แอบอ้างก็ตาม

              เสื้อกร้ามสายเดี่ยวสีดำถูกสวมทับด้วยเสื้อเชิ้ตแขนยาวแบบบาง ใส่คู่กับกางเกงยีนทรงกระบอกสีดำบวกกับรองเท้าผ้าใบสีขาวสะอาดตา เครื่องหน้าถูกเติมแต่งด้วยเครื่องสำอางราคาแพงในลุคสาวน้อยแสนซน เรือนผมสีน้ำตาลยาวสลวยถูกปล่อยยาวไร้ซึ่งการผูกมัด

              “สวยมากเลยค่ะ”

              “พายแต่งธรรมดาเองค่ะ สวยเสยอะไรกัน” ฉันบิดตัวไปมา เมื่อถูกสายตาเจ้าเล่ห์ของพี่เอเดนไล่สำรวจมองตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า “พี่เอเดนก็หล่อกว่าในรูปอีกนะคะ”

              “เราวิโอคอลคุยกันทุกวัน น้องพายยังไม่ชินกับใบหน้าของพี่อีกเหรอ”

              “ใครจะไปชินล่ะคะ คุยผ่านกล้องกับเจอตัวจริงมันไม่เหมือนกันนะ ถึงแม้ว่าเราจะเรียนอยู่สาขาเดียวกันก็ตาม”

              “ก็พี่จะมาหาเราแล้วตั้งหลายรอบ แต่พายนั่นแหละที่ไม่ยอมให้มา ติดธุระตลอดเลย”

              ฉันหรี่สายตามองหนุ่มลูกครึ่งตรงหน้าพลางระบายยิ้มอย่างเอ็นดู อย่างที่เขาพูดมาเมื่อครู่ หลายครั้งที่พี่เอเดนขอมาเจอที่ห้องฉันมักจะปฏิเสธตลอด เพราะติดธุระกับที่บ้านและก็ที่ทำงาน ฉันกำลังศึกษาอยู่มหาวิทยาลัยก็จริง แต่ว่าก็รับหน้าที่คอยไปดูหน้างานให้กับพ่อด้วย ฉันเอื้อมมือออกไปเชยคางของพี่เอเดนที่ก้มมองพื้นอย่างง้องอนราวกับเด็กขึ้นมาสบสายตาพลางยิ้มกริ่ม

              “แต่วันนี้พายก็ยอมตอบตกลงแล้วนี่ไงคะ พี่เอเดนยังจะงอนพายอีกเหรอ หืม?”

              “ทำหน้าแบบนี้พี่จะกล้างอนได้ยังไงล่ะครับ” เรียวนิ้วที่สัมผัสอยู่บริเวณปลายคางถูกเขายกมือขึ้นมากอบกุมเอาไว้ “ขึ้นรถเถอะครับ ป่านนี้เพื่อนๆ ของพี่คงเปิดโต๊ะรอเราทั้งคู่แล้ว”

              “ค่ะ”

              ทำการวาดขาขึ้นคล่อมรถจักรยานยนต์คันใหญ่ที่ติดเครื่องรออยู่ก่อนแล้วด้วยความระมัดระวัง ไม่กี่วินาทีต่อมาพี่เอเดนจึงพารถพุ่งทะยานไปบนท้องถนนด้วยความเร็วที่ไม่มากนัก เราทั้งคู่ไม่ได้เข้าผับกันแค่สองคน แต่เป็นการพบเจอกับเพื่อนร่วมกลุ่มของพี่เขาด้วย พอรู้ว่ามีรุ่นพี่ปี 4 ที่ได้แต่เดินผ่านกันไปมาแบบไม่ได้ทักทายก็รู้สึกประหม่าอยู่ไม่น้อย

              “สวัสดีครับน้องพะพาย” คนแรกที่กล่าวทักมายหลังจากที่ฉันทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้คือ ‘พี่ท็อป’ พี่หย็องประจำสาขาเพราะหัวหย็องแบบธรรมชาติไม่ผ่านมือช่าง และตามด้วยพี่ ‘ยี่หวา’ เจ้าของฉายาแม่สาวหน้าเหวี่ยงไม่อยากรับแขกที่ทักทายตามกันขึ้นมาติด ๆ

              “สวัสดีจ้ะ น้องพะพาย”

              “สวัสดีค่ะพี่ๆ” ฉันน้อมรับคำทักทายด้วยความสุภาพ ริมฝีปากคลี่ยิ้มต้องการผูกมิตร

              “เดินผ่านไปมาในสาขาว่าสวยมากแล้ว ได้เจอตัวจริงแบบใกล้ชิดแบบนี้ยิ่งสวยเข้าไปใหญ่”

              “แซวเขาก็เกรงใจเพื่อนด้วยครับ ดูสิมองตาขวางแล้วนั่น” พี่ยี่หวาพยักพเยิดหน้าไปทางพี่เอเดนที่ส่งสายตาเย็นยะเยือกมองเจ้าของประโยคเมื่อครู่พลางชกไปที่ต้นแขนของพี่ท็อปเบาๆ

              “เรอะ โทษๆ กูก็แซวแฟนเพื่อนแบบนี้ทุกคนอยู่แล้ว พวกมึงยังไม่ชินกันอีกเหรอ”

              “ชิน”

              “แล้วมึงจะมองกูตาขวางทำเพื่อ!”

              “ก็น้องเขาสวยและกูหวงมาก”

              พรวด!

              แก้วเบียร์ที่พึ่งถูกยกขึ้นจิบถูกวางลงตรงหน้าพร้อมกับน้ำลายที่ไหลลอดริมฝีปากของฉันลงมาอย่างเสียมารยาท พอเห็นว่าเพื่อนๆ ของพี่เอเดนรวมถึงเขาด้วยมีสีหน้าเหวอๆ ฉันจึงรีบขอโทษขอโพยด้วยความรู้สึกผิด

              “ขอโทษนะคะ พอดีพายไม่ทันระวัง”

              “ไม่เป็นไรๆ เข้าใจว่าหนูคอแห้ง ฮ่าๆ” พี่ท็อปหัวเราะแห้งๆ พลางยื่นทิชชูมาให้ “ไม่ต้องเกร็งนะ ทำตัวสบายๆ เหมือนอยู่กับเพื่อนได้เลย”

              “ขอบคุณค่ะ”

              ฉันก้มศีรษะให้พี่ท็อปโดยอัตโนมัติขณะที่ยืนมือออกไปรับทิชชูเข้ามาเช็ดริมฝีปาก ก่อนจะเลื่อนสายตาไปมองพี่ยี่หวาที่ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์อยู่หวังจะเอ่ยคำขอโทษ ทว่าเธอไม่ได้มีทีท่าว่าจะสนใจเรื่องราวเมื่อครู่ที่เกิดขึ้นบนโต๊ะเลยสักนิด พอเห็นดังนั้นฉันจึงไม่ได้ใส่ใจและเงยหน้าขึ้นมองเวทีจิบเบียร์ไปพลางๆ เพื่อแก้เขิน

              “น้องพายอึดอัดมั้ยครับ”

              “ไม่เลยค่ะ”

              “ถ้ารู้สึกอึดอัดหรือประหม่าก็บอกพี่ได้เลยนะคะ ไม่ต้องเกรงใจ”

              ฉันพยักหน้าเม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรงเป็นคำตอบ โยกตัวตามทำนองเพลงที่ศิลปินบนเวทีกำลังทำการแสดงเบาๆ เมื่อเห็นว่าทุกคนต่างสนใจหน้าจอโทรศัพท์ของตนเอง และระหว่างที่ฉันทำการรับหน้าที่เป็นเด็กเสิร์ฟหยิบน้ำแข็งใส่แก้วให้พี่ๆ อยู่ เสียงของพี่ยี่หวาก็ดังแข่งกับเสียงดนตรีขึ้นมา

              “พายเรียนห้องเดียวกันกับเดือนฉายป่ะ”

              “ใช่ค่ะ เราอยู่ห้องเดียวกัน”

              “พี่ถามอะไรหน่อยสิ”

              “ว่าไงคะ”

              “น้องเขามีแฟนหรือยัง”

              “เท่าที่รู้ไม่มีนะคะ” ดวงตาคู่สวยของพี่ยี่หวาทอประกายความหวังหลังสิ้นคำตอบ แต่ทำไมฉันถึงได้รู้สึกไม่พอใจแปลกๆ จึงต้องรีบพูดต่อประโยคขึ้นมาทันที “นั่นมันเมื่อตอนปี 1 แต่ปัจจุบันพายเองก็ไม่แน่ใจค่ะ”

              ประโยคหลังเสียงของฉันแข็งขึ้นมาโดยอัตโนมัติ จับแก้วของตัวเองขึ้นกระดกรวดเดียวหมด “พายขอตัวไปเข้าห้องน้ำแป๊บนึงนะคะ”

              ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มเล็กน้อยก่อนจะหยัดยืนขึ้นจากเก้าอี้ ก้าวฉับ ๆ เบียดเสียดผู้คนอันหนาแน่นมุ่งหน้าไปยังห้องน้ำหลังร้าน ฉันไม่ควรมีปฏิกิริยาที่เสียมารยาทอย่างนี้แต่ทำไมถึงรู้สึกว่าควบคุมสีหน้าและน้ำเสียงไม่ได้เลย

              ...เกิดอะไรขึ้นกับฉันกันแน่!

              โทรศัพท์ถูกยกขึ้นมาเล่นฆ่าเวลาระหว่างที่ทำธุระ เข้าใจดีว่าการมาเที่ยวผับการเข้าห้องน้ำนานคือไม่ใช่เรื่องที่ควรทำ เพราะทุกคนที่ต่อคิวต่างก็ปวดหนักแทบราดกันทั้งนั้น แต่จะให้ทำไงก็คนดันปวดท้องทั้งที่ตอนแรกแค่ปวดฉี่เฉยๆ

              กริ่ง

              เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันดังขึ้น พอเลื่อนสายตาขึ้นมองแถบการแจ้งเตือนก็พบกับข้อความของเดือนฉายที่พึ่งส่งมาหา

              ‘กลับยัง’

              ฉันไม่รอช้ารีบกดเข้าไปหน้าแชทและละเลงนิ้วบนแป้นพิมพ์ตอบกลับไปทันที

(ยังไม่กลับ)

              ‘กลับกี่โมง’

              (ไม่รู้เหมือนกัน น่าจะเกือบร้านปิดนู่นแหละมั้ง)

              ‘เมาหรือเปล่า’

              (เริ่มมึนหัวนิดหน่อย)

              ในหน้าแชทสนทนาขึ้นบอกว่าอ่านแล้ว ทว่าเดือนฉายไม่ได้มีการตอบอะไรกลับมาฉันจึงเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกงยีน แล้วเปิดประตูห้องน้ำออกเพื่อเดินกลับไปยังโต๊ะหาพวกพี่เอเดน

              “ไปนานจัง เป็นอะไรหรือเปล่าคะ”

              “เปล่าค่ะ คนในห้องน้ำเยอะน่ะค่ะ เลยต้องต่อแถวรอคิวนานหน่อย”

              “ห้องน้ำที่ผับนี้ก็แบบนี้แหละ” พี่ยี่หวาโพล่งขึ้นแทรกพลางชี้ไม้ชี้มือทำท่าประกอบ “คนเยอะแต่ไม่ยอมเพิ่มห้องน้ำ ยิ่งเป็นผับที่เด็กมหา’ลัยเรานิยม ครึ่งค่อนมหา’ลัยมาบรรจุกันอยู่ที่นี่แล้ว เข้าห้องน้ำแต่ละทีฉี่แทบเล็ดใส่กางเกง”

              “มึงก็พูดซะเห็นภาพ”

              “กูพูดตามความจริง เที่ยวผับตั้งแต่ปี 1 ยันปี 4 ได้เข้าดีแค่ช่วงมารับโต๊ะ” พี่ยี่หวาหันหน้าไปพูดกับพี่ท็อปที่นั่งหัวเราะอย่างอารมณ์ดีพลันยกแก้วของตัวเองออกมาตรงหน้า “เอาเว้ย! ชนแก้วกันหน่อย”

              “ชน!”

              เสียงแก้วกระทบแก้วดังขึ้นกลางอากาศทว่าก็ไม่สู้เสียงลำโพงกระหึ่มภายในผับแบบปิด ยิ่งดึกคนยิ่งครึกครื้น ยิ่งดึกเพลงยิ่งเพิ่มระดับความมันเพื่อให้เหล่าผีเสื้อราตรีได้วาดลวดลาย บ้างก็กระโดดขึ้นบนโต๊ะที่นั่ง บ้างก็โยกตัวเบาๆ ข้างเก้าอี้ ส่วนฉันที่ไม่ค่อยชอบทำอะไรทำนองนั้น จึงเลือกที่จะนั่งโยกตัวเบาๆ บนเก้าอี้แทน

              “นั่งเงียบเชียว ชนแก้วหน่อยเร็ว” พี่ยี่หวายื่นแก้วมาตรงหน้า พอเห็นดังนั้นจึงรีบหยิบแก้วของตัวเองออกไปชนกับพี่ยี่หวาด้วยความรีบร้อน “หมดแก้วววว!”

              “เบาๆ หน่อยเว้ย เดี๋ยวน้องเขาจะเมา” พี่เอเดนเอ่ยปราม ขณะที่ยกแก้วของตัวเองขึ้นจิบทอดสายตามองเพื่อนสาวด้วยแววตาว่างเปล่า

              “น้องมันคงไม่คออ่อนขนาดนั้นหรอกมั้ง ใช่มั้ย?” ประโยคหลังเธอเลิกคิ้วจ้องหน้าฉัน ระหว่างที่เอื้อมมือไปหยิบทิชชูมาเช็ดริมฝีปาก

              “น่าจะไม่เมานะคะ แฮะๆ” ฉันหัวเราะกลบเกลื่อน แหงนใบหน้าขึ้นมองพี่เอเดนที่ขมวดคิ้วมองมาด้วยแววตาดุ “จริงๆ ค่ะ พายไม่ได้คออ่อนขนาดนั้น”

              ไม่อ่อนกับผีน่ะสิ! เพราะรู้สึกถึงใบหน้าที่ร้อนผะผ่าว แถมยังรู้สึกรุ่มร้อนอยู่ภายในแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทั้งที่อุณหภูมิในผับก็ไม่ได้ร้อนออกจะหนาวเสียด้วยซ้ำ แต่เหงื่อกับซึมออกมาตามไรผมและฝ่ามือ

              “แต่หน้าพายแดงมากเลยนะคะ” พี่เอเดนใช้ฝ่ามืออังเข้าที่หน้าผากและข้างแก้มขวา “เมาแล้วแน่นอนอาการแบบนี้”

              ฉันเขยิบตัวออกห่างจากมือที่ถือวิสาสะออกเล็กน้อยโดยอัตโนมัติพลางยกมือขึ้นมากอบกุมใบหน้าตัวเอง “ปกติตัวพายแดงเวลาดื่มแอลกอฮอล์อยู่แล้วค่ะ”

              “ถ้าไม่ไหวกลับกันก่อนก็ได้นะ ส่วนไอ้ท็อปเดี๋ยวกูนั่งอยู่เป็นเพื่อนมันเอง” พี่ยี่หวาออกความเห็น พลันหยิบเอ็นไก่ทอดเข้าปาก

              “น่าจะต้องได้กลับเหมือนที่พี่ยี่หวาบอกแล้วล่ะค่ะ” ภาพเบื้องหน้าที่มองเห็นคือพี่ยี่หวามีสองคน แถมหัวใจยังเต้นถี่ระรัวแทบกระเด็นออกจากอก ในหัวมันช่างหนักอึ้งและโครงเครง แขนขาไร้เรี่ยวแรงที่จะก้าวเดิน “พี่เอเดน ว้าย!”

              แขนที่กำลังจะเอื้อมออกไปจับพี่เอเดนที่นั่งอยู่ระหว่างกำลังลุกขึ้นยืน ถูกใครบางคนกระชากไปข้างหลังแบบไม่ทันตั้งตัว ส่งผลให้ร่างของฉันที่อ่อนปวกเปียกเป็นทุนเดิมอยู่แล้วเซถลาเข้าซบที่แผ่นอกของเขาอย่างจัง พอเงยหน้าขึ้นมองก็พบว่าเขาคนนั้นคือเดือนฉาย

              “กลับคอนโดฯ” สายตาของเขาวาวโรจน์ ขยับร่างฉันออกจากหน้าอกแล้วกุมข้อมือเอาไว้แน่น “เดี๋ยวฉันไปส่ง”

              “แต่ว่าฉันมากับพี่เขา”

              “มากับใครไม่สำคัญ แต่ฉันจะไปส่งเธอเอง ดูสภาพตัวเองตอนนี้ด้วย” น้ำเสียงขุ่นเคืองติดจะหาเรื่องตวาด จนฉันต้องตวัดสายตามองแต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากยอมให้เขากระตุกแขนให้เดินตาม

              “อยู่ ๆ จะพาตัวเธอไป ถามความสมัครใจเจ้าตัวหรือยัง?”