Alle Kapitel von แผนร้ายพ่ายรักคุณหนูตัวร้าย: Kapitel 11 – Kapitel 20

สี่สาวพอกหน้าและนอนอยู่บนเตียงอย่างผ่อนคลาย “พี่ใหญ่แล้วต่อไปพวกเราต้องทำอย่างไรต่อเจ้าคะ?”“บุรุษที่หลงตัวเองเพราะมีแต่สตรีวิ่งเข้าหา พอวันใดวันหนึ่งถูกปฏิเสธอย่างไม่ไร้เยื่อใยย่อมเสียความมั่นใจ พวกเจ้าไม่ต้องทำอะไรอยู่แบบสวย ๆ ข้าเชื่อว่าพวกเขาตกหลุมพรางเรียบร้อยแล้ว”เยว่ฟางได้ฟังก็หัวเราะคิก รู้สึกสะใจที่ได้สั่งสอนบุรุษ ที่ทั้งแคว้นเรียกพวกเขาว่า สี่บุรุษจอมเสเพลของแคว้นหนานเฉิง “แต่จะว่าไปหลังจากมีอะไรกันไปแล้ว เขาก็ดูอ่อนโยนขึ้นแม้ว่าจะยังปากร้ายเหมือนเดิมก็ตาม”“พวกเขาจะชอบสตรีหม้ายหย่าร้างได้จริงหรือเจ้าคะพี่ใหญ่” เยว่ซื่อเอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัย เยว่ฉีถอนใจออกมา “พวกเขาเป็นบุรุษที่เป็นที่รู้จักของผู้คนทั่วทั้งแคว้น หากว่าพวกเขาชอบขึ้นมาจริง ๆ ก็ใช่ว่าจะมีคนยอมรับได้ง่าย ๆ อย่างข้ากับรุ่ยอ๋อง ข้าอายุมากกว่าเขาถึงสามปี แถมมาจากจากตระกูลพ่อค้า ย่อมไม่เป็นที่ยอมรับและเป็นที่ครหา พวกเจ้าผ่านการแต่งงานและหย่าร้าง สังคมไม่อาจยอมรับได้หรอก ที่พวกเราทำก็แค่สั่งสอนพวกเขาแค่นั้น ข้าไม่ได้หวังว่าจะได้ครองคู่กัน พวกเจ้าก็อย่าคิดไกลจนเกินไป ทำงานหาเงินให้ได้มาก ๆ ถึงไม่มีบุรุษชีวิตนี้ก็ไม่ลำ

รถม้าสองคันวิ่งมาจอดเทียบหน้าร้านขายเครื่องสำอาง “งามเหนือใต้หล้า” รถม้าคันแรกเป็นของเซียวเยว่ฉีและเซียวเยว่ซื่อ รถม้าคันที่สองเป็นของเซียวเยว่ชิงและเซียวเยว่ฟาง หน้าร้านยามนี้ถูกตกแต่งด้วยโคมไฟสีแดงและผ้าแพรสีแดงอย่างสวยงาม พนักงานและลูกค้าต่างมายืนร่วมกันอยู่หน้าร้าน เพื่อแสดงความยินดีกันอย่างล้นหลามเสียงจุดประทัดดังขึ้นมา จากนั้นเสียงเชิดสิงโตก็ตามมา เซียวเยว่ฉี เซียวเยว่ซื่อ เซียวเยว่ชิง เซียวเยว่ฟาง เพื่อเป็นหน้าเป็นตาให้กับเครื่องสำอางพวกนางจึงต้องแต่งกายและแต่งหน้าอย่างจัดเต็ม ในวันนี้พวกนางงดงามจนบุรุษที่นั่งอยู่บนโรงเตี๊ยมฝั่งตรงข้าม ถึงกับลมหายใจสะดุด ไม่คิดว่าพวกนางจะงดงามได้ถึงเพียงนี้“นางจะแต่งกายงดงามเพื่อจะยั่วยวนใครกัน” รุ่ยอ๋องเจิ้งเลี่ยงรุ่ยคำรามออกมาอย่างมีโทสะ ไหน้ำส้มแตกอย่างไม่รู้ตัว“เป็นเพียงสตรีหม้ายผ่านการหย่าร่าง งดงามมากแค่ไหนก็ไม่มีบุรุษชายตาหรอก” เฉินอ๋องเจิ้งหลี่เจี๋ยกัดกรามแน่นอย่างขุ่นเคืองใจ พลางจ้องมองเซียวเยว่ซื่อด้วยสายตาคาดโทษ“ฮึ! แต่งกายเพื่อมายั่วยวนบุรุษ นางคิดจะหว่านเสน่ห์ไปถึงเมื่อใด!” เหลียงซีฮันกัดฟันเอ่ยออกมาอย่างไม่พอใจ พลางจ้องมองเซี

เยว่ฉีมองตามแผ่นหลังของเขาอย่างครุ่นคิด หวังว่าเขาจะไม่มายุ่งเกี่ยวกับนางอีก โชคดีที่นางได้ไปตีสนิทกับองค์หญิงเอาไว้ หากว่ามีอะไรนางคงต้องขอให้องค์หญิงช่วยเหลือ เท่าที่นางสัมผัส องค์หญิงเป็นคนดีมากคนหนึ่งเลยทีเดียว ความคิดความอ่านของนางทันสมัย ไม่หัวโบราณเหมือนคนในยุคนี้ไม่นานเยว่ซื่อ เยว่ชิง เยว่ฟาง ก็เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความคับแค้นใจ “พี่ใหญ่ข้าบอกเฉินอ๋องว่าต่อไปนี้ไม่ต้องมายุ่งเกี่ยวกันอีก”“ข้าก็บอกเหมือนพี่รองเจ้าค่ะ คุณชายฮุ่ยหมิงหลงตัวเองเกินไปแล้ว”“ข้าล่ะเกลียดบุรุษเช่นนี้ที่สุด” เยว่ฟางเอ่ยอย่างเดือดดาล เยว่ฉีมองน้องสาวอย่างเข้าใจความรู้สึกว่า นางรู้สึกอย่างไร เพราะตัวนางเองก็รู้สึกไม่แตกต่างกันเท่าใดนัก “ต่อไปพวกเราไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกับพวกเขาอีก นอกเสียจากว่าพวกเขาจะยอมเปลี่ยนนิสัย และแสดงให้เห็นถึงความจริงใจ แต่ข้าก็ยังมองไม่เห็นหนทางว่ามันจะเป็นไปได้ ความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้น ให้คิดเสียว่าเป็นวิชาเพศศึกษาก็แล้วกัน”“เจ้าค่ะพี่ใหญ่”เยว่ฉีตัดสินใจเปิดอก เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้กับองค์หญิงเจิ้งอวิ๋นเซียงได้ฟัง องค์หญิงที่ชื่นชอบเยว่ฉีเป็นทุนเดิม พอได้รับฟังเรื่องร

เมื่อเยว่ฉีกลับมาเรือนนอน นางก็รีบตรงไปอาบน้ำแต่ว่ารุ่ยอ๋องกลับตามเข้ามาอาบน้ำด้วย ยามนี้เขาดูเปลี่ยนไปเป็นคนละคน เยว่ฉีปลดชุดออกจากร่างก็ก้าวลงไปในอ่างน้ำ ที่ยังคงส่งควันลอยคลุ้งไปทั่วทั้งห้อง เขาก้าวตามนางลงติด ๆ เขานั่งพิงอ่างน้ำจากนั้นก็ดึงเยว่ฉีให้มานั่งซ้อนอยู่ด้านหน้า เขาหยิบสบู่ขึ้นมาถูไถไปตามร่างของนางอย่างตั้งใจ เยว่ฉีเอนหลังพิงร่างของเขาอย่างผ่อนคลาย คืนนี้นางคงถูกเด็กหนุ่มบ้าพลังกินนางทั้งคืนแน่ “ท่านอ๋อง” นางเรียกเขาเสียงหวาน“หืม…”“คืนนี้ช่วยใจดีกับหม่อมฉันหน่อยนะเพคะ” เขาได้ยินก็ร้องหึ! ในลำคอ เขาไม่ได้เจอนางมาหลายวัน จะให้เขาใจดีฝันไปเถอะ! “นางมารเช่นเจ้าย่ำยีข้าจนลุกไม่ขึ้น มายามนี้บอกให้ข้าอ่อนโยน” เยว่ฉีรีบหมุนตัวมาจ้องเขาอย่างเอาเรื่อง “ไหนพระองค์บอกจะปรับปรุงตัว”“เรื่องเช่นนี้ใครเขาปรับปรุงกัน ยามมีอารมณ์ข้าจะไปควบคุมมันได้อย่างไร ว่าแต่เจ้าเถอะห้ามบอกให้ข้าทำ…” เยว่ฉีรีบยกมือมาปิดปากเขาเอาไว้อย่างทันที เขาจึงจับมือของนางให้ไปคล้องคอของเขาเอาไว้ จากนั้นก็จับร่างของนางให้หันมาหาเขาทั้งตัว เยว่ฉียกขาวางพาดไปบนต้นขาของเขา รุ่ยอ๋องจึงรีบดันสะโพกของนางให้มาแนบชิด

รุ่ยอ๋องรู้สึกตัวขึ้นมาในยามสายของอีกวัน เพราะแสงที่สอดส่องเข้ามากระทบกับใบหน้าของเขา บานหน้าต่างทุกบาน ถูกเปิดออกเพื่อให้มีลมถ่ายเท บานประตูเรือนก็ถูกเปิดค้างเอาไว้ เยว่ฉีเดินนำเข้ามาพร้อมกับน้องสาวอีกสามคน ตามมาด้วย บ่าวที่ยกหม้อต้มโจ๊กและน้ำชาเดินตามหลังมา เยว่ฉีตรงเข้ามานั่งข้างเตียงของรุ่ยอ๋องที่ตอนนี้นอนลืมตามองนางอยู่เยว่ฉีประคองตัวเขาให้ลุกขึ้นมาเพื่อนั่งพิงหัวเตียงก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบหมอนมารองทางด้านหลัง เพื่อให้เขารู้สึกสบายมากขึ้น“เสวยโจ๊กหน่อยนะเพคะจะได้เสวยยา” นางเอ่ยกับเขาอย่างอ่อนโยน เขามองใบหน้างามอย่างไม่วางตา นางอ่อนโยนกับเขาเช่นนี้ ทำให้เขานึกถึงมารดา เพราะในยามที่เขาล้มป่วย มารดาก็เข้ามาดูแลเขาและพูดจาอ่อนโยนเช่นนี้ เยว่ฉียกมือมาแตะที่หน้าผากของเขาเพื่อวัดไข้ ดูเหมือนไข้จะลดลงแล้ว นางจึงยิ้มบางออกมาอย่างโล่งใจ“อ้าปากเพคะ” เขาอ้าปากอย่างว่าง่ายแล้วกลืนกินโจ๊กลงไป เยว่ฉีรีบหยิบผ้ามาซับมุมปากให้เขาอย่างใส่ใจ เขาจึงใช้แขนที่ไม่ได้รับบาดเจ็บ โน้มลำคอของนางเข้ามาใกล้ แล้วจุ๊บลงบนหน้าผากของเยว่ฉีอย่างแผ่วเบา ความอบอุ่นค่อย ๆ แผ่ซ่านไปทั้งหัวใจของพวกเขาทั้งสองคน เยว่ฉ