تسجيل الدخولพวกนางทั้งสี่คนเริ่มฝึกฝนตนเองกันอย่างเคร่งครัด ไม่ว่าจะเป็นเรื่องออกกำลังกาย การแต่งหน้า การแต่งกาย รวมไปจนถึงการทำผม ก่อนนอนก็อ่านตำรานารีผู้พิชิตอย่างขะมักเขม้น วันเวลาผ่านไปจากหนึ่งวันกลายเป็นหนึ่งเดือนอย่างรวดเร็ว สี่สาวตระกูลเซียวยามนี้งดงามราวกับเทพมาจุติ พวกนางเก็บเนื้อเก็บตัวอยู่นานถึงหนึ่งเดือนเต็ม ๆ เวลานี้พวกนางพร้อมแล้วที่ออกไปสู่สายตาผู้คน และเผชิญหน้ากับสี่ตัวร้ายของแคว้นหนานเฉิง
จวนรุ่ยอ๋อง รุ่ยอ๋อง เฉินอ๋อง ฮุ่ยหมิงและซีฮัน ยามนี้ได้เสพสมกับสตรีที่ถูกจัดหามาให้อย่างหฤหรรษ์ เมื่อเสร็จสมพวกเขาก็พากันมานั่งแช่สระน้ำอุ่นอย่างผ่อนคลาย โดยมีนางกำนัลค่อยรินสุราให้อย่างเอาใจ “เป็นอย่างไรสตรีที่ข้าจัดหามาให้ พอจะสู้สตรีแถบชายแดนได้หรือไม่?” เฉินอ๋องถามขึ้นมายิ้ม ๆ ก่อนจะยกสุราขึ้นจิบอย่างสบายใจ “ฮึ! สตรีก็คือสตรีไม่มีอะไรแตกต่าง ร้องครวญครางน่ารำคาญ!” รุ่ยอ๋องเอ่ยด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย “ข้าเห็นด้วยกับรุ่ยอ๋อง ยังไม่ทันได้แตะตัวนางเลย ครางออกมาแล้วน่าเบื่อชะมัด!” ซีฮันเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ “ส่วนของข้าไม่รู้ว่านางไปเจอศึกที่ไหนมา หลวมไปหมด ข้าละหมดอารมณ์” ฮุ่ยหมิ่นเอ่ยอย่างหงุดหงิด ก่อนจะหยิบสุรามาดื่มทีเดียวหมดจอก ทุกคนได้ยินก็หัวเราะออกมาอย่างขบขัน “ว่าแต่แผนการของเจ้าจะเริ่มเมื่อใด” เฉินอ๋องหันมาถามรุ่นอ๋องที่เอาแต่เงียบไม่เริ่มแผนการเสียที ตั้งแต่คุยกันเรื่องจะสั่งสอนสี่พี่น้องตระกูลเซียว นี่ก็ผ่านไปเกือบเดือนแล้ว ก็ยังไม่เห็นว่าพวกเขาจะเริ่มทำอะไร หรือว่าแผนการจะถูกยกเลิกไปแล้ว “ข้ายังไม่เห็นพวกนางเลยจะหนึ่งเดือนแล้ว ดูเหมือนพวกนางจะทำตัวหายเข้าไปในกลีบเมฆเสียอย่างนั้น” “แล้วเช่นนั้นจะทำอย่างไร ข้าอยากชิมแม่หม้ายทรงเครื่องจะแย่แล้วว่ารสชาติจะเป็นเช่นไร” เฉินอ๋องเอ่ยออกมาอย่างหื่นกระหายอย่างไม่ปิดบัง “เจ้าเลือกคนใด?” “ข้ารึ? อืม…ข้าเลือกคุณหนูรองเซียวเยว่ซื่อก็แล้วกัน แล้วเจ้าเลือกคนไหน?” เฉินอ๋องเอ่ยถามอย่างสนใจใคร่รู้ “คนที่ข้าเลือกต้องเหมาะสมกับคนอย่างข้า นางปีศาจเซียวเยว่ฉีคนเดียวเท่านั้น” เขาเอ่ยออกมาด้วยท่าทีหยิ่งผยอง เขาเองก็แทบจะอดทนรอไม่ไหว ที่จะเห็นนางนอนอยู่ใต้ร่างของเขา สตรีที่อวดดีอวดเก่งต้องเจอคนอย่างเขา “เราบุกไปที่จวนของพวกนางคืนนี้ดีหรือไม่?” “ดี!” สามบุรุษเอ่ยขึ้นมาพร้อมกันทันที บทสนทนาของพวกเขา นางกำนัลที่ปรนนิบัติรินสุราให้พวกเขากลับยกยิ้มขึ้นมาอย่างพอใจ พวกเขาจะไปหาคุณหนูคืนนี้ ต้องรีบส่งข่าวให้พวกนางรับรู้ จะได้เตรียมรับมือได้ทันท่วงที ตกดึกในคืนอันเงียบสงัด ท้องฟ้าโปร่งใสไร้เมฆหมอก ยามนี้ท้องฟ้าสว่างสดใสเพราะพระจันทร์ใกล้จะเต็มดวง บรรยากาศในค่ำคืนนี้เห็นเลือนรางเพราะแสงจากดวงจันทร์ เรือนนอนของคุณหนูเซียวทั้งสี่คน ยามนี้ดับเทียนจนดูมืดสนิท สายตาของพวกเขาสี่คนที่นั่งมองอยู่ก็ยกยิ้มอย่างพอใจ “พวกเจ้าจำไม่ผิดแน่ใช่หรือไม่ ห้ามเข้าเรือนผิดอย่างเด็ดขาด” “ข้าให้คนมาสำรวจเรียบร้อยแล้ว เจ้าอย่าห่วงเลย” เฉินอ๋องเอ่ยอย่างมั่นใจ “ถ้าเช่นนั้นก็ไปกันเถอะ” รุ่ยอ๋องเมื่อมาถึงเรือนของเซียวเยว่ฉี ก็นึกแปลกใจอยู่ไม่น้อย เหตุใดนางเข้านอนถึงไม่ปิดหน้าต่างให้เรียบร้อย นางเป็นสตรีที่ใจกล้าเสียจริง แต่ก็ดีเขาจะได้ไม่ต้องงัดหน้าต่างให้เหนื่อย เขารีบปีนเข้าไปทางหน้าต่างอย่างคล่องแคล่ว แต่แล้วกลิ่นบางอย่างก็ลอยมากระทบจมูกเขาในทันที กลิ่นนี้หอมเย็นสบายและผ่อนคลายเสียจริง เขาเดินไปยืนข้างเตียงนอนของนาง แล้วมองเซียวเยว่ฉีที่นอนอยู่บนเตียงอย่างพิจารณา นอนหลับสบายเสียจริง ไม่รู้หรืออย่างไรว่าภัยจะมาถึงตัวแล้ว แต่แล้วจู่ ๆ เขาก็ถูกกระชากแขนให้ลงไปนอนบนเตียง จากนั้นเซียวเยว่ฉี ก็ยัดบางอย่างมาใส่ปากของเขาอย่างรวดเร็ว เขาตกใจทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ ไม่คาดคิดว่าจะถูกนางจู่โจมรวดเร็วถึงเพียงนี้ เขาดูเบานางเกินไป เซียวเยว่ฉีลุกออกไปจุดเทียนให้สว่างไสวขึ้นอีกครั้ง อาภรณ์ที่นางสวมใส่ในค่ำคืนบางเบาจนเห็นไปถึงข้างใน ผมของนางปล่อยยาวสลวยไปทั้งแผ่นหลัง รุ่ยอ๋องแอบกลืนน้ำลายอย่างไม่รู้ตัว งดงามราวกับไม่ใช่คน แต่ว่า…สถานการณ์เช่นนี้ เหมือนว่านางจะเตรียมตัวรอเขาใช่หรือไม่ แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของเขา อย่าบอกนะว่า…เขาถูกวางยาปลุกกำหนัด! บัดซบ! “นังสตรีแพศยาเจ้ากล้าวางยาข้า! ช่างบังอาจนัก!” เขากัดกรามเข้าหากันแน่นด้วยความโกรธสุดขีด เซียวเยว่ฉีเดินไปนั่งบนตั่งข้างหน้าต่าง ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างสะใจ จากนั้นนางก็เริ่มรินสุราให้กับตัวเองอย่างเฉื่อยชา แล้วยกขึ้นจิบด้วยท่าทางเกียจคร้าน โกรธอย่างนั้นหรือ? สมควรเป็นนางที่โกรธสิถึงจะถูก ริอ่านคิดเป็นโจรเด็ดบุปผาปีนหน้าต่างเข้ามา นางไม่เอามีดแทงตายก็ดีแค่ไหนแล้ว เขาจ้องมองนาง ราวกับอยากจะฉีกร่างของนางออกเป็นชิ้น ๆ นางปีศาจข้าจะฆ่าเจ้า แต่ว่ายากำหนัดก็เริ่มจะรุนแรงขึ้นทุกที เขาเริ่มจะทนไม่ไหวแล้ว “มานี่” เขาเอ่ยเรียกนางเสียงเข้ม ร่างกายเริ่มสั่นเทาอย่างห้ามไม่อยู่ เซียวเยว่ฉีไม่ใส่ใจที่จะลุกเดินไปหาเขา นางเทสุราขึ้นดื่มอีกหลายจอก นางมองอาการของเขาด้วยท่าทีนิ่งสงบ ในสุราก็มียากำหนัดด้วยเช่นกัน และมันก็เริ่มออกฤทธิ์อย่างช้า ๆ เซียวเยว่ฉีค่อย ๆ ลุกเดินมาหารุ่ยอ๋องด้วยท่าทียั่วยวน อาภรณ์ที่นางสวมใส่ถูกปลดออกไปจากร่าง เผยให้เห็นร่างขาวเนียนผุดผ่องราวกับประติมากรรมชั้นดี รุ่ยอ๋องลมหายใจสะดุดนางปีศาจตนนี้งดงามเกินไปแล้วบรรดาคุณหนูต่างจับคู่กัน แล้วคุยกันว่าใครจะเป็นคนปิดตาและใครจะเป็นคนถูกแต่งหน้า จึงได้มาทั้งหมด 10 คู่ คนของเยว่ฉีนำโต๊ะที่มีอุปกรณ์แต่งหน้ามาตั้ง 10 โต๊ะ เยว่ฉีอธิบายให้คนที่ปิดตาฟังว่า ให้มองและจดจำอุปกรณ์แต่งหน้า ว่าวางไว้ตรงจุดใดและมีอะไรบ้าง ทุกคนจะได้เลือกหยิบใช้ได้ถูกเก้าอี้ 10 ตัวถูกนำมาวางให้คนที่ถูกแต่งหน้าได้นั่ง จากนั้นเยว่ฉี เยว่ซื่อ เยว่ชิง เยว่ฟาง ก็มาช่วยกันใช้ผ้าปิดตาให้กับคนที่จะแต่งหน้า“คนที่ให้แต่งหน้าสามารถบอกคนที่ปิดตาได้นะเจ้าคะ” เยว่ฉีบอกคนที่นั่งรอบนเก้าอี้ “เวลาหนึ่งก้านธูปทุกคนเริ่มแต่งได้เจ้าค่ะ”ทั้งเสียงเชียร์และเสียงให้กำลังใจดังขึ้นมา คนที่ปิดตาในคราแรกเหมือนจะจดจำได้ว่าอุปกรณ์แต่งหน้ามีอะไรบ้าง แต่ว่าพอเริ่มขึ้นมาจริง ๆ กลับลืมจนหมดสิ้น คราวนี้เริ่มสะเปะสะปะหยิบจับของขึ้นมา ก็ไม่แน่ใจว่ามันคือสิ่งใดองค์หญิงที่เลือกที่จะเป็นคนแต่งหน้าให้กับฮองเฮา หยิบดินสอเขียนคิ้วขึ้นมา นางพยายามสัมผัสไปที่ใบหน้าของฮองเฮา ใช้มือข้างซ้ายจับไปคิ้วเพื่อให้มั่นใจว่า มือข้างขวาจะวาดไม่ผิดตำแหน่งแน่ แต่พอวาดลงไปจริง ๆ นางกลับวาดเหนือคิ้วไปไกลทุกคนต่างหัวเราะกันออกมาอย่า
ตำหนักฮองเฮายามนี้เปิดตำหนักจัดงานเลี้ยงการดื่มชายามบ่าย โดยฮ่องเฮาได้เชิญเหล่าคุณหนูและคุณชายมาร่วมงานกันอย่างคับคั่ง ส่วนองค์หญิงเจิ้งอวิ๋นเซียง นางเชิญคุณหนูตระกูลเซียวมาร่วมงานด้วยตัวเอง และแน่นอนว่าเมื่อมีพวกนางมาร่วมงาน สี่บุรุษจอมเสเพล ย่อมต้องเข้าร่วมงานด้วยอย่างแน่นอน และเมื่อมี 4 จอมเสเพลเข้าร่วมงาน ไหนเลยจะขาดฮ่องเต้และองค์ไท่จื่อ ที่พร้อมจะเข้างานด้วยเช่นกัน จากงานจิบชายามบ่ายดูเหมือนจะกลายเป็นจิบชายามเย็นไปเสียแล้ว เพราะเหล่าบุรุษต่างตบมือเข้าร่วมงานกันอย่างมากมาย ทำเอาฮองเฮารู้สึกปวดพระเศียรขึ้นมาทันที เหตุใดช่วงนี้ฮ่องเต้ทำตัวคล้ายกับสี่บุรุษจอมเสเพลเข้าไปทุกที หากว่าพวกเขาเข้าร่วม แน่นอนว่าคงจะไม่จิบชา แต่จะเปลี่ยนเป็นจิบสุราแทนเป็นแน่ “ฮ่องเต้เสด็จ” เสียงประกาศของขันทีดังขึ้นจนแสบแก้วหู ทุกคนต่างลุกขึ้นทำความเคารพกันอย่างพร้อมเพรียง จากนั้นก็เป็นฮองเฮาและเหล่าพระสนม ต่อด้วยองค์ไท่จื่อและไท่จื่่อเฟยที่เดินเข้างานมา ต่อด้วยองค์หญิงเจิ้งอวิ๋นเซียง รุ่ยอ๋อง เฉินอ๋อง และบรรดาองค์หญิง องค์ชาย ที่ผ่านพ้นวันปักปิ่นมาแล้วจึงสามารถเข้ารวมงานได้องค์หญิงเจิ้งอวิ๋นเซียงตรงมา
วันต่อมาผู้ตรวจการหน้ากากเหล็กก็ได้เข้าจับกุมเจิ้งอ๋องและคนของเขาเพื่อไปไต่สวน บางคนที่ทนการทรมานไม่ได้ก็ยอมสารภาพความจริงออกมา บางคนที่ยังพอทนความเจ็บปวดได้ก็ยังปากแข็งกันต่อไปผู้ตรวจการหน้ากากเหล็กนำคนอีกจำนวนหนึ่งไปตรวจสอบหาข้อเท็จจริง ไม่ว่าจะเป็นโรงตีเหล็กที่ทำขึ้นในป่าทึบไกลออกไป เมื่อไปถึงก็พบลังไม้ที่ใส่อาวุธเอาไว้เป็นจำนวนมาก นอกจากนั้นผู้ตรวจการหน้ากากเหล็กยังไปตรวจสอบคลังเก็บเกลือเถื่อนและยังไปตรวจสอบ จวนที่เก็บสตรีเอาไว้เพื่อส่งออกไปยังต่างแคว้น ซึ่งพอไปตรวจค้นก็พบสตรีหลายสิบคนที่ถูกขังเอาไว้ ทุกคนให้การสารภาพว่า ทำงานให้กับเจิ้งอ๋อง เมื่อมีคนสารภาพและยังมีหลักฐานอย่างแน่นหนา เจิ้งอ๋องจึงไม่อาจปฏิเสธข้อกล่าวหาได้ เขาจึงรอเพียงคำตัดสินจากฮ่องเต้ที่จะประกาศลงมาเพียงเท่านั้น ซึ่งเขารู้ดีอยู่แก่ใจว่า การค้าอาวุธเถื่อนให้กับต่างแคว้นมีโทษสถานใด ยามนี้เขาจึงทำได้เพียงนั่งนิ่ง แล้วหลับตาลงอย่างสงบเพราะทุกอย่างมันจบแล้วและก็เป็นจริงตามที่คาดไว้พระราชโองการประกาศลงมา เจิ้งอ๋องตัดสินประหารชีวิตรวมถึงคนที่มีส่วนรู้เห็นถูกประหารชีวิตทั้งหมด ส่วนเซียวอี้เฉินมีส่วนรู้เห็นในการสังหาร
ผ่านไปสองสัปดาห์ทหารของทางการที่ลงไปสำรวจพื้นที่ เพื่อตามหาศพของทุกคนที่ตกหน้าผา แต่ก็ไร้วี่แววไม่พบเจอศพแต่อย่างใด ทางการจึงยกเลิกการตามหาและเดินทางกลับเมืองหลวงเซียวอี้เฉินเคร่งเครียดเป็นอย่างมาก เขาให้คนช่วยกันค้นหาตราประจำตระกูลหรือป้ายคำสั่งของตระกูลเซียวสายหลัก แต่ว่าหาอย่างไรก็หาไม่พบ ไม่รู้ว่านางเอาไปเก็บซ่อนเอาไว้ตรงที่ใดเขากลัดกลุ้มเป็นอย่างมาก จึงตัดสินใจออกมานั่งดื่มกับสหายที่ร้านแห่งหนึ่ง“นางปีศาจเยว่ฉี ขนาดนางไม่อยู่แล้วยังทิ้งความร้ายกาจเอาไว้เบื้องหลัง โรงเตี๊ยมนางยกให้ฮ่องเต้ เจ้าคิดดูสิ…ข้าที่เป็นอาของนางแท้ ๆ นางกลับไม่คิดจะยกให้ หากว่านางยังไม่ตายข้าก็จะฆ่าให้นางตาย” เขาเอ่ยด้วยความเจ็บแค้นใจ ดวงตาแดงก่ำเพราะฤทธิ์สุราและความโกรธแค้น“หลานสาวของเจ้าคนนี้มันร้ายจริง ๆ เขียนพินัยกรรมยกสมบัติให้พ่อสามีที่เป็นถึงฮ่องเต้ แทนที่จะนึกถึงคนในครอบครัวก่อน กลับเห็นพ่อสามีดีกว่า สมควรตกหน้าผาตายแล้ว”“งานก่อสร้างที่ทำรายได้มากที่สุด มีหัวหน้าสามคน พวกเขาบอกว่า…ถึงข้าจะเป็นตระกูลเชียวสายรอง แต่หากไม่มีป้ายคำสั่ง พวกเขาก็ไม่อาจเชื่อฟังและทำตามคำสั่งได้” สหายของอี้เฉินพอได้ฟัง
“นายท่านเซียวให้เกียรติมาเยี่ยมเยือนร้านของข้า คงอยากจะซื้อเครื่องสำอางไปฝากฮูหยินใช่หรือไม่ขอรับ” ชายชราจื้อลู่เอ่ยด้วยสีหน้ายิ้มแย้มอย่างอัธยาศัยดี แต่ว่าเซียวอี้เฉินหน้าตึงเปรี๊ยะรู้สึกผิดหวังและเสียหน้าอย่างแรง นี่มันเกิดอะไรขึ้น! “นี่ข้าเข้าใจอะไรผิดไปหรือ นี่มันไม่ใช่ร้านของหลานสาวข้ารึ?”ชายชราจื้อลู่มองเซียวอี้เฉินที่กำลังหัวเสียเพราะผิดหวังอย่างขบขันในใจ “ข้ากับคุณหนูใหญ่ทำกิจการร่วมกัน แบ่งผลประโยชน์กันคนละครึ่ง และมีการทำสัญญาและลงนามอย่างถูกต้อง หากคุณหนูใหญ่ถึงแก่เคราะห์กรรม ผลประโยชน์อีกครึ่งจะตกไปเป็นของน้องสาวของคุณหนูใหญ่ แต่หากน้องสาวของคุณหนูใหญ่ถึงแก่เคราะห์กรรมเช่นกัน ข้าจะเป็นผู้รับผลประโยชน์แต่เพียงผู้เดียวขอรับ” เมื่อเซียวอี้เฉินได้ฟังก็ยิ้มออกมาอย่างเย้ยหยัน “ถ้าเช่นนั้นจะรู้ได้อย่างไรว่า ท่านจะไม่คิดกำจัดพวกนางเพื่อรับผลประโยชน์แต่เพียงผู้เดียว”ชายชราจื้อลู่ยังคงยิ้มออกมาอย่างใจเย็น “ข้าพร้อมให้ทางการตรวจสอบขอรับ แต่ว่าทุกอย่างมีลายลักษณ์อักษรเป็นหลักฐานชัดเจน คุณหนูใหญ่ คุณหนูรอง คุณสามและคุณหนูสี่ ต่างลงนามอย่างพร้อมใจที่จะยกกิจการให้ข้าทั้งหมด หากว่าพวก
เยว่ฉี เยว่ซื่อ เยว่ชิง เยว่ฟาง ช่วยกันทำอาหารจากนั้นก็ยกมาตั้งตรงระเบียง พวกเขาช่วยกันจุดโคมไฟแล้วนำไปห้อยตามมุมต่าง ๆ เพราะเริ่มจะใกล้มืดค่ำแล้ว และดูเหมือนว่าค่ำคืนนี้ฝนคงจะตก เพราะท้องฟ้าเริ่มตั้งเค้าเมฆหมอกมืดครึ้ม โชคดีที่เยว่ฉีเตรียมการเอาไว้เป็นอย่างดี นางให้อู่จิ้งและอู่หานเดินทางนำหน้ามาก่อน โดยพวกเขาควบรถม้าบรรทุกของ ที่เยว่ฉีได้ซื้อและจัดเตรียมเอาไว้ล่วงหน้ามาไว้ที่นี่ หากว่าคืนนี้ฝนตกและอากาศหนาวเย็น พวกเขาก็ไม่ต้องทนนอนหนาว เพราะนางเตรียมผ้าห่มผืนหนาเอามาไว้ที่นี่ด้วยนอกจากนั้นยังมีเสื้อผ้าที่นางนำมา ซึ่งเป็นเสื้อผ้าธรรมดาทั่วไปที่ชาวบ้านนิยมสวมใส่ ซึ่งมีทั้งของพวกเขาและของพวกนาง อีกทั้งมีขององครักษ์เพราะทุกคนจะต้องเปลี่ยนการแต่งกายมาเป็นชาวบ้านธรรมดา รุ่ยอ๋อง เฉินอ๋อง ซีฮัน ฮุ่ยหมิง ยังคงต้องกลับไปเมืองหลวง เพราะว่าพวกเขายังมีอีกหน้าที่หนึ่งคือ ผู้ตรวจการหน้ากากเหล็ก พวกเขาสวมใส่หน้ากากในเวลาที่ต้องปฏิบัติหน้าที่ ผู้คนโดยทั่วไปจึงไม่รู้ว่า ตัวตนที่แท้จริงของพวกเขานั้นเป็นใครเมื่อรับประทานอาหารมื้อค่ำกันเสร็จทุกคนก็พากันมานั่งที่ห้องโถง โดยมีลู่หลิง ลู่หมิง และองครัก







