ตอนที่8 ตั้งใจมาให้ลวนลามไม่ใช่หรือ

รุ่ยอ๋องหลับไปอย่างยาวนาน ตื่นมาอีกทีก็เป็นเช้าของอีกวัน เขาบอกให้พ่อบ้านประจำจวนให้รีบยกอาหารมาให้เขาทันที เพราะเขารู้สึกหิวมากเพราะเขาหลับไปตั้งแต่เมื่อวานยาวจนมาถึงเช้าของวันนี้

“เมื่อเช้าองค์หญิงเจิ้งอวิ๋นเซียงแวะมาหาพร้อมกับคุณหนูจ้าวเฟินเยว่พ่ะย่ะค่ะ” เขาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะคีบอาหารกินต่ออย่างหิวโหย

“พี่หญิงมาด้วยเรื่องอันใด?”

“องค์หญิงพาคุณหนูจ้าวมาทำความรู้จักกับท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ เห็นว่าเป็นทางพระสนมที่ต้องการให้พระองค์กับคุณหนูจ้าว ทำความรู้จักกันเอาไว้พ่ะย่ะค่ะ” เขาพยักหน้ารับรู้อย่างไม่ใส่ใจ ก่อนใจจะหวนคิดไปถึงนางมารเยว่ฉี นางอายุมากกว่าเขา3ปี สตรีที่ทำให้เขาลุกไม่ขึ้นถึงหนึ่งวันหนึ่งคืน เขาต้องหาทางเอาคืนนางให้ได้ นึกถึงเรื่องนี้แล้วเขารู้สึกว่า เขาอ่อนหัดอย่างไรไม่รู้ แพ้นางราบคาบอย่างไม่เป็นท่า มันน่าโมโหนัก

“ท่านอ๋องบัตรเชิญเข้าร่วมงานเหลียงฮูหยินที่อายุครบ 40ปีพ่ะย่ะค่ะ” อู๋เหล่ยองครักษ์คนสนิทของเขาเข้ามาพร้อมกับบัตรเชิญในมือ เหลียงฮูหยินเป็นฮูหยินตราตั้งที่ฮ่องเต้ทรงประทานยศให้นาง เพราะแม่ทัพเหลียงทำความดีความชอบให้กับแว่นแคว้นอย่างใหญ่หลวง ฮ่องเต้จึงเผื่อแผ่ยศศักดิ์ไปให้กับภรรยาเอกของท่านแม่ทัพด้วย

เขารับมาเปิดดูอย่างสนใจ งานจะเริ่มขึ้นในอีก 2 วัน เขามองบัตรเชิญอย่างแปลกใจ “เหตุใดเพิ่งนำบัตรเชิญมาให้ข้า” ที่เขาถามออกไปเช่นนี้ เพราะส่วนใหญ่จะเชิญกันล่วงหน้าหลายวัน

“ทูลท่านอ๋อง หากเป็นตระกูลที่มีบุตรสาว ทางเหลียงฮูหยินจะส่งบัตรเชิญไปให้ก่อนเพื่อจะได้เตรียมตัว แต่กระหม่อมคิดว่าพระองค์ไม่จำเป็นต้องเตรียมตัวอะไร เหลียงฮูหยินจึงเพิ่งให้คนนำมาให้พ่ะย่ะค่ะ” เขาพยักหน้ารับรู้

แต่แล้วเหลียงซีฮันก็เข้ามานั่งด้วยท่าทางอารมณ์ไม่ดี เขารีบรินชาให้ตัวเองแล้วยกขึ้นดื่มรวดเดียวหมดถ้วย ก่อนจะวางลงบนโต๊ะดังปึก!

“เป็นอะไรของเจ้า”

“พูดแล้วหงุดหงิด! สตรีไร้ยางอายเซียวเยว่ฟาง นางพบเจอข้าที่ร้านอาภรณ์ นางไม่แม้แต่จะทักทายข้า นางเมินเฉยต่อข้าราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น นางย่ำยีข้าถึงเพียงนี้แล้ว แต่กลับเย็นชาและหมางเมินต่อข้าเช่นนี้ ข้ารับไม่ได้จริง ๆ” รุ่ยอ๋องได้ฟังก็เริ่มครุ่นคิด ดูเหมือนพวกนางจะไม่ใส่กับเรื่องที่เกิดขึ้น พวกนางเป็นสตรีที่แปลกมากจริง ๆ แต่ว่าเป็นแบบนี้ก็ดีแล้วไม่ใช่หรือ

แต่แล้ว…เฉินอ๋องและฮุ่ยหมิงก็ตรงเข้ามานั่งด้วยท่าทีไม่สบอารมณ์เช่นกัน

“เป็นอะไร” รุ่ยอ๋องพยักหน้าให้พ่อบ้านมายกสำรับออกไป

“ข้าพบเจอเซียวเยว่ชิงที่ตลาด นางเชิดหน้าไม่ทักทายข้าสักคำ นี่มันหมายความว่าอย่างไร ได้ข้าแล้วจะไม่รับผิดชอบอย่างนั้นหรือ”

“ใช่! สตรีไร้ยางอายเซียวเยว่ซื่อก็เหมือนกัน นางเห็นข้าเหมือนเห็นอากาศธาตุ นางเดินผ่านข้าไปโดยไม่ทักสักคำ ข้าเป็นถึงท่านอ๋องนางจะไร้มารยาทเกินไปแล้ว” เขาฟาดฝ่ามือลงบนเข่าด้วยความโมโห

“พวกเจ้าจะไปสนใจทำไม พวกนางก็แค่หญิงหม้าย พวกเจ้าไม่ควรให้ค่า” รุ่ยอ๋องเอ่ยขึ้นอย่างไม่แยแส ทำให้พวกเขารีบหันมามองทันที

“เจ้าพูดเช่นนี้หมายความว่า เจ้าไม่รู้สึกอะไรกับนางเลย?”

“ก็ใช่นะสิ ความรู้สึกของข้าตอนนี้มีเพียงอยากเอาคืนนางเท่านั้น” พวกเขาได้ฟังก็รีบยืดยกขึ้นมาทันที “ข้าก็ไม่ได้คิดอะไร เพียงแค่รู้สึกแปลกที่พวกนางไม่ทักทาย ข้าก็…คิดจะเอาคืนนางเหมือนกัน” เฉินอ๋องรีบแก้ตัวให้ตนเองทันที ซีฮันและฮุ่ยหมิงรีบพยักหน้าหงึก ๆ อย่างเห็นด้วยกับเฉินอ๋อง

“ใช่ ๆ ก็แค่สตรีหม้ายข้าไม่ใส่ใจอยู่แล้ว” ซีฮันเอ่ยอย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะหันไปพยักหน้ากับฮุ่ยหมิงเพื่อขอความคิดเห็น ซึ่งเขาก็รีบพยักหน้าเห็นด้วยทันที

เซียวเยว่ฉีนั่งพิงหัวเตียง แล้วหยิบสมุดบัญชีมาตรวจอย่างเช่นเคยทำเป็นประจำก่อนนอน แต่แล้วร่างคุ้นตาของใครบางคน ก็กระโดดเข้ามาทางหน้าต่าง จากนั้นเขาก็ยืนกอดอกพิงหน้าต่าง มองมาที่เยว่ฉีด้วยสายตาเอาเรื่อง

เซียวเยว่ฉีหันไปมองเขาก่อนจะยิ้มให้เขาอย่างหวานหยดย้อย ทำเอารุ่ยอ๋องที่ยืนมองอยู่ถึงกับเริ่มเสียอาการ ใจเต้นระรัวขึ้นมาอย่างไม่อาจระงับ เพราะใจเขาหวนคิดไปถึงบทรักอันเร่าร้อนในคืนก่อน นี่เขาเป็นอะไรแค่เห็นนางยิ้มใจก็อ่อนระทวย บ้าไปแล้วรุ่ยอ๋อง เจ้าต้องเข้มแข็งกว่านี้สิ

“มาหาหม่อมฉันเหตุใดถึงยืนอยู่ตรงนั้นล่ะเพคะ มาให้หม่อมฉันกอดหน่อย” เขาแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง นางมีแผนการอะไรซ่อนอยู่หรือไม่ แต่ว่าขาของเขากลับเดินไปหานางราวกับถูกมนต์สะกด เซียวเยว่ฉีอ้าแขนออก ก่อนจะยกแขนมาโอบรอบเอวของเขา แล้วพิงศีรษะลงบนหน้าท้องแกร่งของเขาอย่างออดอ้อน

“หากว่าจะค้างที่นี่หม่อมฉันเตรียมน้ำเอาไว้แล้ว พระองค์ไปอาบได้เลยเพคะ ชุดสำหรับเปลี่ยนอยู่ในนั้นเรียบร้อยแล้ว”

“ใครอยากจะค้างกับสตรีป่าเถื่อนเช่นเจ้ากัน อย่าคิดเข้าข้างตัวเองไปหน่อยเลย” เซียวเยว่ฉีได้ยินก็แหงนหน้าขึ้นไปมองเขา ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงน้อยใจ ก่อนคลายอ้อมกอดลง

“หม่อมฉันก็นึกว่าพระองค์อยากมาค้างคืนด้วย ถ้าเช่นนั้นพระองค์มาทำไมเพคะ” เมื่อนางใช้น้ำเสียงหมางเมิน ใจเขาก็เริ่มอ่อนยวบ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับตัวเขากันแน่ หรือว่านางใช้มนต์เสน่ห์

“ข้าจะไปอาบน้ำ” เขารีบเดินไปที่ห้องด้านข้างทันที เยว่ฉีแอบยิ้มมองตามเขาไปอย่างขบขัน ท่านอ๋องพระองค์พลาดแล้วเพคะ

เมื่อเขาอาบน้ำและใส่อาภรณ์สำหรับใส่นอนเดินเข้ามา เซียวเยว่ฉีก็วางสมุดบัญชีลง ก่อนจะรีบขยับไปนอนด้านใน จากนั้นนางก็ตบเตียงเบา ๆ เพื่อให้เขาขึ้นไปนอน เป็นอีกครั้งที่เขายอมก้าวขึ้นไปบนเตียงและล้มตัวลงนอน

“อย่าคิดเข้าข้างตัวเองว่าข้าอยากค้างกับเจ้าที่นี่ ข้าเพียงแค่ขี้เกียจเดินทางกลับจวนก็เท่านั้น” เซียวเยว่ฉีไม่ใส่ใจคำพูดของเขา นางนอนตะแคงข้างก่อนยกมือมาแหวกชุดเขาสวมอยู่อย่างช้า ๆ เขาเริ่มหายใจติดขัดขึ้นมาทันที

“คิดจะลวนลามข้าอีกแล้วหรือ หึ! ไร้ยางอาย”

“พระองค์ตั้งใจมาให้หม่อมฉันลวนลามไม่ใช่หรือเพคะ คำกล่าวนี้ดูจะเกินจริงไปสักหน่อย แต่ว่า...ในเมื่อมาแล้ว หากว่าไม่ชอบให้หม่อมฉันลวนลาม พระองค์สามารถขัดขืนได้เพคะ” รุ่ยอ๋องได้ฟังก็ได้แต่นอนนิ่ง จะให้เขาต่อต้านและขัดขืนได้อย่างไรกัน ความคิดเขาในตอนนี้แทบรอไม่ไหวที่จะให้นางลงมือ ดูเหมือนว่าเขาจะไม่เป็นตัวของตัวเองเอาเสียเลย