ตอนที่7 รังแกบุรุษไม่มีทางสู้

เซียวเยว่ฉีนั่งลงบนตักของเขา ก่อนจะยกแขนขึ้นมาโอบลำคอของเขาเอาไว้ “กล้าบุกเข้ามายังเรือนของหม่อมฉัน พระองค์ก็คงพร้อมที่จะเป็นของเล่นของหม่อมฉันแล้วสินะเพคะ” เซียวเยว่ฉีดันศีรษะของเขาให้โน้มลงมารับจูบของนางที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อน ในคราแรกเขาก็พยายามขัดขืน แต่ว่าร่างกายกลับไม่ยอมร่วมมือ

รุ่ยอ๋องสติขาดผึงบดจูบตอบนางตามแรงอารมณ์ปรารถนาที่เริ่มก่อตัวขึ้นมา เขายกมือขึ้นมาลูบไล้ยอดอกคู่งามของนางอย่างหลงใหล

เซียวเยว่ฉีช่วยปลดอาภรณ์ให้เขาอย่างเร่งรีบ ซึ่งเขาก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ไม่นานสองร่างก็บดเบียดเข้าหากันด้วยสภาพร่างกายเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ปกปิด “นางมารเยว่ฉีอย่ามาโทษข้าทีหลังก็แล้วกัน”

“หึ! พระองค์ก็อย่าทรงตำหนิหม่อมฉันเช่นกันเพคะ” เขาได้ยินเช่นนั้นก็ดันร่างของนางให้นอนราบไปบนเตียง ก่อนเขาจะขึ้นมาทาบทับแล้วบดจูบนางอย่างร้อนแรง เซียวเยว่ฉีเผลอครางออกมา เมื่อเขาดูดดึงยอดอกของนางอย่างรุนแรง

ดอกไม้งามของนาง ถูกบดเบียดด้วยแท่งมังกรหนุ่มที่แข็งขืน ก่อนเขาจะเอื้อมมือไปสัมผัสด้วยความปรารถนาที่เอ่อล้น “สตรีร่านข้าจะไม่ปรานีเจ้าแน่ นี่คือบทลงโทษที่กล้าวางยาข้า”

เอ่ยจบเขาก็ดันแท่งมังกรเข้าไปทีเดียวจนมิดลำ เซียวเยว่ฉีเจ็บจี๊ดขึ้นมา จนต้องกัดริมฝีปากกลั้นเสียงเอาไว้อย่างสุดความสามารถ นางศึกษามาเป็นอย่างดี ครั้งแรกของสตรีจะเจ็บมาก แต่ทุกอย่างจะเริ่มดีขึ้นเรื่อย ๆ รุ่ยอ๋องแอบยกยิ้มมุมปาก ที่เห็นนางพยายามกลั้นเสียงไม่ให้ร้องออกมา แต่ปลายหางตาก็มีน้ำตาซึมออกมาให้ได้เห็น

เขาไม่ใจอ่อนเริ่มกดกระแทกเข้าออกอย่างหนักหน่วง เขาจะต้องสั่งสอนนางให้ได้สำนึก ที่บังอาจให้เขากินยาปลุกกำหนัด เซียวเยว่ฉีพยายามผ่อนคลายตนเอง ยาปลุกกำหนัดที่นางดื่มเข้าไป ช่วยนางได้มากทีเดียว เมื่อปรับตัวได้สถานการณ์ก็เริ่มเปลี่ยนไป นางผลักให้เขาเป็นคนลงไปนอนอยู่ใต้ร่าง จากนั้นก็จัดการควบขี่เขาอย่างดุดัน

รุ่ยอ๋องเสียวซ่านจนเผลอครางออกมาอย่างลืมตัว “อ่าาา นางมารแรง ๆ อีก แบบนั้นแหละ ฮึม…” เขากระตุกปล่อยลาวาสีขาวออกมาอย่างสุขสม แต่ทว่าสิ่งที่เขาไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น

เมื่อนางลุกออกมาจากแท่งหยกของเขา จากนั้นนางก็ก้มลงไปดูดดึงแท่งหยกของเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย เขาผงกศีรษะขึ้นมามองอย่างเสียวซ่าน ก่อนเขาจะทิ้งศีรษะลงไปบนเตียงเหมือนเดิม ยามนี้เขาเสียวซ่านจนตาลอย ปล่อยให้นางปรนเปรอเขาอย่างเต็มใจ นางมารตนนี้ไปเรียนวิชาพวกนี้มาจากที่ใดกัน คืนนี้เขาจะตายด้วยน้ำมือของนางหรือไม่

เซียวเยว่ฉียามนี้เป็นฝ่ายควบคุมสถานการณ์ นางจะต้องทำให้เขาสำลักความสุขนี้จนลืมไม่ลง ให้มันรู้กันไปว่าบุรุษเป็นใหญ่ หรือว่าสตรีเป็นใหญ่กันแน่

“นางมารน้อย อ่าาา” เขาคำรามออกมา ก่อนจะปลดปล่อยออกมาอีกครั้ง แต่ว่านางก็ไม่หยุดเพียงแค่นั้น นางขึ้นมาควบขี่เขาอีกครั้ง เขามองนางตาปรืออย่างรัญจวน นี่เขาคิดถูกหรือคิดผิดที่คิดจะเป็นโจรเด็ดบุปผา

เซียวเยว่ฉีแม้จะเหนื่อยล้า แต่ว่าศึกสงครามในครั้งนี้มันยังไม่จบ นางต้องสั่งสอนเขาให้หลาบจำ รุ่ยอ๋องหากข้าสยบท่านไม่ได้อย่ามาเรียกข้าว่า เซียวเยว่ฉี เขาอายุน้อยกว่านางถึง 3 ปี กินเด็กเขาบอกว่าเป็นอมตะ นางจะขอพิสูจน์ดูหน่อยก็แล้วกัน

รุ่ยอ๋องหนีหลับไปอย่างเหนื่อยล้า เกิดมาเขาก็เพิ่งพบเจอสตรีป่าเถื่อนเช่นนี้ รังแกบุรุษไม่มีทางสู้ได้อย่างเลือดเย็นที่สุด เขาไม่มีแรงแม้แต่จะขยับขา ไม่รู้ว่านางไปเอาเรี่ยวแรงมาจากที่ใด เขาที่ร่างกายอ่อนล้าแต่เพราะว่าถูกยากำหนัดชนิดรุนแรง แท่งหยกของเขาจึงไม่มีทีท่าว่า จะอ่อนแรงลงเลยแม้แต่น้อย นางจึงรังแกจนเขาสลบไป

เช้าวันต่อมาเยว่ฉี เยว่ซื่อ เยว่ชิงและเยว่ฟาง ก็มาพบกันยังห้องลับตั้งแต่เช้าตรู่ ยาห้ามครรภ์ถูกจัดเตรียมเอาไว้อย่างพร้อมสรรพ ทุกคนยกถ้วยยาขึ้นดื่มทันที เยว่ฉีมองน้องสาวทั้งสามคนด้วยสายตาอ่อนโยน

“เป็นเช่นไรบ้าง?” พวกนางได้ฟังก็หัวเราะคิกคักออกมา “หมดแรงหนีหลับไปเลยเจ้าค่ะ” เยว่ฉีได้ฟังก็ยิ้มออกมา

“แผนต่อไปพวกเจ้าพร้อมใช่หรือไม่?”

“พร้อมเจ้าค่ะ”

แผนต่อไปก็คืออยู่นิ่ง ๆ ไม่ต้องสนใจพวกเขาอีก เซียวเยว่ฉีเป็นสตรียุคใหม่การเสียตัวไม่ได้ทำให้นางกังวลมากนัก ในเมื่อพวกเขาคิดแผนจะทำให้พวกนางสยบกับบุรุษที่มีดีเพียงหล่อเหลา นางก็ต้องสั่งสอนพวกเขากลับไป พวกเขาสำคัญตัวผิดเกินไปแล้ว นางจะให้พวกเขาโหยหวนเป็นน้องหมาเลยทีเดียว

รุ่ยอ๋องตื่นมาในเวลาบ่ายมากแล้ว ข้างกายของเขาไม่มีสตรีป่าเถื่อนผู้นั้นแล้ว ไม่คิดเลยว่าตัวเขาจะถูกหยามเกียรติได้ถึงเพียงนี้ ไม่รู้ว่าพวกเขาอีกสามคนจะเป็นอย่างไรบ้าง คงต้องรีบกลับจวนไปตั้งหลักก่อน แล้วค่อยคิดหาวิธีเอาคืนนาง

เมื่อเขากลับมาถึงจวน ก็เห็นเฉินอ๋อง ฮุ่ยหมิง ซีฮัน พากันนั่งหลับตาอย่างอ่อนล้าอยู่คนละมุม นี่พวกเขาก็ประสบพบเจอ เรื่องราวแบบเดียวกันกับเขาอย่างนั้นหรือ พวกนางสี่คนเป็นสตรีเช่นไรกันแน่ ถึงอาจหาญรังแกบุรุษจนไร้เรี่ยวแรงได้เช่นนี้

“กลับมาแล้วหรือ?” เฉินอ๋องเอ่ยออกไปทั้ง ๆ ที่หลับตา เขาลากสังขารกลับมาถึงจวนได้ก็นับว่าเก่งมากเลยทีเดียว เซียวเยว่ซื่อจัดการเขาแบบไม่พัก เขาปลดปล่อยครั้งแล้วครั้งเล่า ยามนี้แข้งขาเขาสั่นจนเขาเดินแทบเดินไม่ไหว

รุ่ยอ๋องไม่คิดจะเอ่ยสิ่งใดออกไป เพราะสภาพของเขาในยามนี้ก็ไม่ต่างกับพวกเขาเท่าใดนัก เขาจึงตรงไปล้มตัวลงนอนบนเตียงแล้วหลับไปในทันที