ตอนที่10 ตัดความสัมพันธ์

“พี่หญิงคุยเรื่องอะไรอยู่หรือพ่ะย่ะค่ะ” องค์หญิงเจิ้งอวิ๋นเซียงเมื่อหันไปเห็นรุ่ยอ๋องและเฉินอ๋องก็ฉีกยิ้มออกมาทันที เพราะนางกำลังตามหาพวกเขาอยู่พอดี

“พวกเจ้ามาก็ดีแล้ว รุ่ยอ๋องนี่คุณหนูจ้าวเฟินเยว่สตรีที่พระสนมกุ้ยเฟยหมายตาไว้ให้เจ้า ส่วนเฉินอ๋องนี่คือคุณหนูจางเหมยลี่สตรีที่พระสนมเสียนเฟยหมายตาไว้ให้เจ้า”

“ถวายพระพรรุ่ยอ๋อง ถวายพระพรเฉินอ๋องเพคะ” พวกเขาพยักหน้ารับก่อนจะปรายตามองไปที่คุณหนูตระกูลเซียว แต่ว่าพวกนางไม่ได้มองพวกเขาเลยสักนิด กลับยุ่งอยู่กับเหล่าสตรีที่มาสอบถามเรื่องสินค้าว่าจะเปิดขายเมื่อใด

“ถ้าเช่นนั้นข้ารบกวนพวกเจ้า พาพวกนางไปนั่งแล้วคุยเป็นเพื่อนกับพวกนางที” องค์หญิงรีบเอ่ยบอกพวกเขาทันที รุ่ยอ๋องและเฉินอ๋องมีสีหน้าลำบากใจขึ้นมาทันที แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธได้ จำต้องพาพวกนางไปนั่งที่โต๊ะ

ส่วนเหลียงซีฮันและหานฮุ่ยหมิง ก็ถูกมารดาแนะนำสตรีให้เช่นเดียวกัน ยามนี้พวกเขาต้องคอยดูแลพวกนาง ตามที่มารดาได้ฝากฝังเอาไว้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

“พี่ใหญ่เอาอย่างไรต่อดีเจ้าค่ะ?” เยว่ฟางเอ่ยถามขึ้นมาเมื่อเห็นว่าพวกเขาเดินจากไปแล้ว

“คืนนี้ทุกคนลงไปนอนยังห้องลับ ถึงเวลาตัดขาดความสัมพันธ์เสียที พวกเจ้าตกหลุมรักพวกเขาไปหรือยัง?”

“ก็มีชอบขึ้นมาบ้างเจ้าค่ะ แต่ก็ไม่มากถึงขั้นรัก หากต้องตัดความสัมพันธ์ก็ไม่มีปัญหาเจ้าค่ะ” เยว่ซื่อเอ่ยขึ้นมาด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ยามนี้หัวใจของนางมีภูมิต้านทานที่แข็งแกร่งมากพอแล้ว ไม่อ่อนไหวง่ายดั่งเช่นเมื่อก่อน ประสบการณ์ทำให้นางเข้มแข็งขึ้นได้จริง ๆ

หลังจบงานเลี้ยงทุกคนก็แยกย้ายกันกลับ รวมถึงพวกนางที่พอกลับถึงจวน ก็อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วพากันไปนอนในห้องลับ หลายวันมานี้พวกนางนอนกับพวกเขาแทบทุกคืน พวกเขายังคงพูดจาไม่ดีกับพวกนาง แต่พวกนางก็ไม่ใส่ใจเพื่อทำให้พวกเขาตกหลุมรักอย่างไม่รู้ตัว

และดูเหมือนว่า...แผนของพวกนางมันเริ่มจะได้ผลขึ้นมาบ้างแล้ว เพราะพวกเขาเริ่มปากไม่ตรงกับใจและมาค้างด้วยทุกคืน การตัดความสัมพันธ์อย่างไม่ไยดี จะช่วยสั่งสอนพวกเขาที่เคยกล่าวเอาไว้ว่า จะย่ำยีสตรีหม้ายอย่างกับของเล่นชิ้นหนึ่งและจะสั่งสอนสตรีให้อยู่ในโอวาทเหมือนแมวเชื่อง ๆ ตัวหนึ่ง พวกนางจะไม่มีทางยอมตกอยู่ใต้อำนาจของบุรุษอย่างแน่นอน

ตกดึกรุ่ยอ๋องก็มาที่เรือนของเซียวเยว่ฉีอย่างเช่นทุกครั้ง แต่ก็ต้องแปลกใจกับความว่างเปล่าของเรือนนอน ก่อนเขาจะพบกับจดหมายที่วางเอาไว้บนเตียง เขารีบเปิดมันออกอ่านทันที “พระองค์ไม่ต้องมาที่นี่อีกแล้วเพคะ หม่อมฉันเบื่อเป็นคู่นอนของพระองค์แล้ว หม่อมฉันขอจบความสัมพันธ์แต่เพียงเท่านี้”

“นังสตรีแพศยา!”

รุ่ยอ๋องขย้ำจดหมายในมือด้วยความโกรธขึ้ง คิดจะตัดความสัมพันธ์ก็ตัดง่าย ๆ แบบนี้เลยหรือ นางมารเยว่ฉีข้าไม่ปล่อยเจ้าไปแน่!

เมื่อเขากลับมาถึงจวนก็พบกับ เฉินอ๋อง ซีฮัน ฮุ่ยหมิง ที่พากันนั่งดื่มสุราด้วยสีหน้าเศร้าหมอง เขาจึงเดินเข้าไปร่วมวงพร้อมรินสุราให้ตนเอง แล้วยกขึ้นมาดื่มทีเดียวหมดจอก จากนั้นก็รินสุราอีกครั้งและอีกครั้ง พวกเขาไม่ได้ห้ามรุ่ยอ๋องแต่อย่างใด เพราะมัวแต่ตกอยู่ในภวังค์ความคิดของตนเอง ไม่มีใครเอ่ยเล่าความในใจออกมาสักคนเพราะกลัวเสียหน้า

หลายวันต่อมา ตกดึกรุ่ยอ๋องก็มายังเรือนของเยว่ฉีอีกครั้ง เขาเห็นนางนั่งอ่านบัญชีอยู่บนเตียงอย่างเช่นทุกครั้ง เขารีบตรงเข้าไปนั่งข้างเตียงด้วยความดีใจ แต่แล้ว…

“หม่อมฉันได้บอกไปอย่างชัดเจนเรื่องความสัมพันธ์ของพวกเรา พระองค์อย่าคิดที่จะเอากำลังและฐานะท่านอ๋องมาบังคับหม่อมฉันเด็ดขาด เพราะหากพระองค์ทำเช่นนั้น พระองค์จะได้เห็นความร้ายกาจของหม่อมฉันแน่เพคะ”

เขาชะงักไปทันทีกับท่าทีหมางเมินของนาง ทำให้ใจเขารู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก แต่ว่าทิฐิและความดื้อรั้นถือดีที่มีอยู่เต็มเปี่ยม ทำให้เขาเอ่ยออกไปอย่างเย่อหยิ่ง

“สตรีร่านเช่นเจ้า…เป็นคนเริ่มความสัมพันธ์นี้เองนะ” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเยาะหยัน เยว่ฉีได้ฟังก็หัวเราะออกมา

“พระองค์พูดอะไรเพคะ ใครกันที่คิดบุกมาที่นี่ตั้งแต่แรก คำพูดของพระองค์และสหาย ที่พูดจาดูถูกเหยียดหยามหม่อมฉันและน้องสาวของหม่อมฉันที่โรงเตี๊ยม หม่อมฉันและน้องสาวได้ยินมันทั้งหมด บุรุษที่คิดว่าตนเองต้องเป็นใหญ่เหนือกว่าสตรี และสามารถสยบสตรีให้อยู่ใต้ฝ่าเท้าได้ แต่หม่อมฉันและน้องสาวไม่ใช่สตรีแบบนั้นแน่นอนเพคะ”

“ฮึ! เย่อหยิ่งให้ได้ตลอดก็แล้วกัน เจ้ามันก็สตรีแพศยาไร้ค่า หลับนอนกับข้าไปแล้ว ข้าก็อยากจะรู้ว่าจะมีใครกล้ามารับกากเดนจากข้าได้อีก”

รุ่ยอ๋องลุกเดินจากไปทันทีด้วยโทสะที่คุกรุ่น เขาก็ไม่รู้ว่าเหตุใดถึงรู้สึกเจ็บปวดมากถึงเพียงนี้ ก็แค่สตรีผู้หนึ่งปฏิเสธความสัมพันธ์ นางก็แค่บุตรสาวพ่อค้า เป็นสตรีที่งดงามมากและเก่งเรื่องบนเตียงก็แค่นั้นเอง เขาเป็นถึงรุ่ยอ๋องจะมาอาลัยอาวรณ์เรื่องไร้สาระเช่นนี้ได้อย่างไร สตรีมากมายต่อแถวอยากมาเป็นสตรีของเขา ก็แค่สตรีไร้ค่าคนหนึ่งเขาควรเลิกใส่ใจ

รุ่ยอ๋องเดินอยู่บนถนนในยามค่ำคืนอย่างเหม่อลอย ทั้ง ๆ ที่เขาบอกตัวเองว่าไม่ต้องใส่ใจ แต่ความคิดก็วกวนให้กลับมาหวนคิดอีกจนได้ พวกนางทำทั้งหมดก็เพื่อแก้แค้นพวกเขาอย่างนั้นหรือ พวกนางได้ยินสิ่งที่พวกเขาพูดทุกคำ จึงได้คิดแผนเอาคืน พวกนางคงจะโกรธเคืองเป็นอย่างมาก ไม่เช่นนั้นคงไม่ถึงขั้นยอมเอาร่างกายมาแลกกับการแก้แค้นในครั้งนี้

เฉินอ๋องยืนเหม่อมองขึ้นไปบนท้องฟ้า คำพูดของเซียวเยว่ซื่อราวกับมีดอันแหลมคม ที่กรีดลงไปบนใจของเขา นางบอกว่าได้ยินแผนการของพวกเขาที่โรงเตี๊ยมเมฆาเคียงฟ้า ทุกคำพูดดูถูกเหยียดหยามที่พวกเขาได้พ่นออกมา พวกนางจึงวางแผนเอาคืน เขาไม่คิดเลยว่าพวกนางจะเด็ดเดี่ยวถึงเพียงนี้

ซีฮันและฮุ่ยหมิงต่างนั่งเหม่อลอยไม่ต่างกัน ยามนี้พวกเขารู้เหตุผลของพวกนางแล้ว พวกนางต้องการแก้แค้นพวกเขา จึงยอมเล่นตามน้ำในยามที่พวกเขาบุกไปที่เรือนของพวกนาง ถามว่าได้ผลหรือไม่ พวกเขาต้องยอมรับว่ามันมีผลต่อใจพวกเขามากเลยทีเดียว แต่ความหยิ่งทระนงก็มีไม่น้อย ก็แค่สตรีหม้ายผ่านการหย่าร้าง พวกเขาจะมัวไปอาลัยอาวรณ์ไปทำไม