LOGINเยว่ฉีมองพวกเขาสามคนอย่างครุ่นคิด นางเคยแต่ได้ยินชื่อเสียงของพวกเขา เพิ่งจะเห็นตัวตนของพวกเขาก็วันนี้ หล่อเหลาสง่างามแต่นิสัยไม่ผ่าน แต่สตรียุคนี้คงไม่ใส่ใจนัก โชคดีที่น้องสาวของนางเลิกคลั่งไคล้คนหน้าตาดีแล้ว ไม่เช่นนั้นนางคงต้องปวดหัวมากแน่
“พี่ใหญ่ดูเหมือนว่า พวกเขาจะแวะที่โรงเตี๊ยมของเรา” เยว่ฟางเอ่ยขึ้นเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นว่าพวกเขาหยุดม้าแล้วกระโดดลงมา จากนั้นก็ก้าวเข้ามาในโรงเตี๊ยม “กลับเข้าไปทำงานกันเถอะอย่าใส่ใจเลย” “เจ้าค่ะ” ห้องพิเศษถูกเปิดให้บริการสำหรับคุณหนูคุณชายและคนชั้นสูง ผู้จัดการของโรงเตี๊ยมรีบพาพวกเขามายังห้องส่วนตัวพิเศษ ที่ยามนี้มีสามบุรุษนั่งรออยู่แล้ว นั่นก็คือหวังเจียเฉิง หลิวฮุ่ยเจียง มู่เลี่ยงซิ่ว เพราะพวกเขามีนิสัยที่คล้ายคลึงกันจึงคบหากันได้ “ถวายบังคมรุ่ยอ๋องพ่ะย่ะค่ะ” รุ่ยอ๋องรีบยกมือขึ้นทันที “คนกันเองไม่ต้องมากพิธี” เอ่ยจบเขาก็ทรุดกายลงนั่งทันที จากนั้นเขาก็กวาดตามอง การตกแต่งภายในห้องอย่างสนใจ การตกแต่งดูดีมีระดับทีเดียว “โรงเตี๊ยมนี้เป็นของตระกูลใด” เมื่อรุ่ยอ๋องถามขึ้นมาเช่นนั้น ก็ทำให้อดีตลูกเขยตระกูลเซียวทั้งสามคนหน้าตึงขึ้นมา “เป็นของตระกูลเซียว ที่ยามนี้คนดูกิจการทั้งหมดคือ นางมารจอมปีศาจเซียวเยว่ฉี” มู่เลี่ยงซิ่วเอ่ยขึ้นมาอย่างเจ็บแค้น น้ำเสียงของเขาทำให้ รุ่ยอ๋อง เหลียงซีฮัน หานฮุ่ยหมิง รีบหันมามองด้วยความสนใจ นางมารจอมปีศาจเซียวเยว่ฉีอย่างนั้นหรือ พวกเขาไม่อยู่สามปี มีเรื่องราวน่าสนใจเกิดขึ้นถึงเพียงนี้เชียวหรือ พวกเขาเริ่มคุยกันดังขึ้นเรื่อย ๆ เพราะผลจากการดื่มสุราเข้าไปหลายจอก หวังเจียเฉิงที่ดื่มมาพอสมควร พอได้ยินมู่เลี่ยงซิ่วเอ่ยถึงนางมารเซียวเยว่ฉี ความโกรธแค้นในใจของเขาก็ถูกระบายออกมาในทันที โดยไม่สนว่าคนที่เขากำลังต่อว่าต่อขานคือเจ้าของที่นี่ “พวกเจ้าไม่อยู่ถึงสามปีคงไม่รู้ว่า แคว้นหนานเฉิงมีนางปีศาจจิตใจโหดเหี้ยมอำมหิต นามว่าเซียวเยว่ฉี นางยุยงให้น้องสาวของนางหย่าขาดกับข้า ก่อนพวกนางจะจากไปยังให้คนของนางทำลายข้าวของจวนข้าพังย่อยยับ หากมีโอกาสข้าจะต้องเอาคืนนางแน่” หวังเจียเฉิงดวงตาแดงก่ำด้วยความเจ็บแค้น หลิวฮุ่ยเจียงได้ยินสหายระบายออกมา เขาก็อยากจะเล่าวีรกรรมของนางเช่นกัน “นางตบหน้าข้าเสียจนหน้าชา แล้วยังให้น้องสาวหย่ากับข้า สักวันข้าต้องเอาคืนนางปีศาจนั้นแน่” “เจ้าเรียกนางว่านางปีศาจ หน้าตาของนางคงน่าเกลียดและอัปลักษณ์มาก” เหลียงซีฮันเอ่ยขึ้นอย่างขบขัน กับคำเรียกที่พวกเขาเรียกนาง “อย่าให้ข้าพูดเลย หน้าตาของนางนะอัปลักษณ์แทบดูไม่ได้ นิสัยของนางยิ่งเลวร้าย ชาตินี้ไม่รู้ว่าจะมีบุรุษตาบอดแต่งนางเข้าจวนหรือไม่” หวังเจียเฉิงเอ่ยเล่าอย่างเจ็บแค้น “หากนางที่เป็นพี่สาวหน้าตาอัปลักษณ์ ถ้าเช่นนั้นน้องสาวของพวกนาง หน้าตาก็คงอัปลักษณ์ไม่ต่างกันสินะ” หานฮุ่ยหมิงเอ่ยถามอย่างสงสัย “ก็หน้าตาพอดูได้ ที่พวกข้าแต่งกับพวกนาง… ก็หวังเพียงเงินทองมาช่วยพยุงฐานะ หลังจากแต่งนางแล้ว ข้าถึงต้องแต่งฮูหยินรองและแต่งอนุเข้ามาอีกหลายคน” มู่เลี่ยงซิ่วเอ่ยเล่าอย่างเมามัน เพราะเจ็บแค้นนางเป็นอย่างมาก ยามนี้เขาใส่สีตีไข่โดยไม่สนใจสิ่งใดทั้งนั้น “อาหารที่สั่งได้แล้วขอรับ” ผู้จัดการโรงเตี๊ยมเอ่ยขัดบทสนทนาขึ้นมา จากนั้นคนที่ถืออาหารจานแรกเข้ามาคือเซียวเยว่ฟาง จานที่สองเป็นเซียวเยว่ชิง จานที่สามเป็นเซียวเยว่ซื่อ ส่วนจานสุดท้ายเป็นเซียวเยว่ฉี พวกเขาตกตะลึงจนพูดไม่ออกโดยเฉพาะ มู่เลี่ยงซิ่ว หวังเจียเฉิง หลิวฮุ่ยเจียง ยามนี้ใบหน้าของพวกเขาซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด ไม่นะ! สิ่งที่พวกเขาพูดออกไป อย่าบอกนะว่า…พวกนางได้ยินทั้งหมด แย่แล้ว ๆ ลืมไปเลยว่านางมารเยว่ฉีคือเจ้าของที่นี่ ส่วนรุ่ยอ๋อง หานฮุ่ยหมิง เหลียงซีฮัน ตกตะลึงกับความงดงามของสตรีที่ยกอาหารเข้ามา พนักงานยกอาหารของโรงเตี๊ยมที่นี่ งดงามถึงเพียงนี้เชียวหรือ พวกเขาจากไปถึงสามปี ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปมากจริง ๆ “ท่านให้คนไปช่วยยกอาหารมาทีเจ้าค่ะ” “ได้ขอรับคุณหนูใหญ่” จบคำพูดของผู้จัดการร้าน สามบุรุษที่เพิ่งมาจากชายแดนต่างชะงักไปในทันที สีหน้าเย็นชาราวกับน้ำแข็งขั้วโลกเหนือ และสายตาคมกริบของพวกนาง ทำให้พวกเขาเห็นแล้วรู้สึกขนลุกขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ พวกนางคือคุณหนูตระกูลเซียว! รุ่ยอ๋อง หานฮุ่ยหมิง เหลียงซีฮัน มองพวกนางอย่างพิจารณา อะไรคืออัปลักษณ์ หากว่าพวกนางอัปลักษณ์บนโลกใบนี้คงไม่มีคนงดงามอีกแล้ว โดยเฉพาะคนที่พวกเขาเรียกว่า “นางปีศาจ” นางงดงามอย่างไร้ที่ติเลยทีเดียว พวกนางวางอาหารเสร็จ ก็เดินจากไปโดยไม่ได้พูดอะไร แต่นั่นยิ่งทำให้คนที่กล่าวว่าร้ายพวกนาง รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาจนเหงื่อแตกพลั่ก คุณหนูใหญ่นางนิ่งสงบเช่นนี้ ดูไม่เหมือนนางเลยจริง ๆ หรือว่า… “อาหารพวกนี้ไม่รู้ว่าจะมีอะไรใส่มาหรือไม่!” หวังเจียเฉิงเอ่ยขึ้นอย่างเป็นกังวล ซีฮันได้ยินก็หัวเราะออกมา “เจ้าว่าร้ายพวกนางก็เลยคิดว่า พวกนางจะแก้แค้นเอาคืนสินะ” หวังเจียเฉิง หลิวฮุ่ยเจียง มู่เลี่ยงซิ่ว รีบพยักหน้ารับทันที พวกเขายอมรับว่าหวาดระแวง ก็คุณหนูใหญ่เซียวเยว่ฉีนะร้ายกาจอย่าบอกใคร พวกเขานินทาว่าร้ายพวกนางถึงเพียงนี้ เขาไม่เชื่อว่านางจะไม่คิดทำอะไร “พวกข้าขอตัวกลับก่อนดีกว่า”บรรดาคุณหนูต่างจับคู่กัน แล้วคุยกันว่าใครจะเป็นคนปิดตาและใครจะเป็นคนถูกแต่งหน้า จึงได้มาทั้งหมด 10 คู่ คนของเยว่ฉีนำโต๊ะที่มีอุปกรณ์แต่งหน้ามาตั้ง 10 โต๊ะ เยว่ฉีอธิบายให้คนที่ปิดตาฟังว่า ให้มองและจดจำอุปกรณ์แต่งหน้า ว่าวางไว้ตรงจุดใดและมีอะไรบ้าง ทุกคนจะได้เลือกหยิบใช้ได้ถูกเก้าอี้ 10 ตัวถูกนำมาวางให้คนที่ถูกแต่งหน้าได้นั่ง จากนั้นเยว่ฉี เยว่ซื่อ เยว่ชิง เยว่ฟาง ก็มาช่วยกันใช้ผ้าปิดตาให้กับคนที่จะแต่งหน้า“คนที่ให้แต่งหน้าสามารถบอกคนที่ปิดตาได้นะเจ้าคะ” เยว่ฉีบอกคนที่นั่งรอบนเก้าอี้ “เวลาหนึ่งก้านธูปทุกคนเริ่มแต่งได้เจ้าค่ะ”ทั้งเสียงเชียร์และเสียงให้กำลังใจดังขึ้นมา คนที่ปิดตาในคราแรกเหมือนจะจดจำได้ว่าอุปกรณ์แต่งหน้ามีอะไรบ้าง แต่ว่าพอเริ่มขึ้นมาจริง ๆ กลับลืมจนหมดสิ้น คราวนี้เริ่มสะเปะสะปะหยิบจับของขึ้นมา ก็ไม่แน่ใจว่ามันคือสิ่งใดองค์หญิงที่เลือกที่จะเป็นคนแต่งหน้าให้กับฮองเฮา หยิบดินสอเขียนคิ้วขึ้นมา นางพยายามสัมผัสไปที่ใบหน้าของฮองเฮา ใช้มือข้างซ้ายจับไปคิ้วเพื่อให้มั่นใจว่า มือข้างขวาจะวาดไม่ผิดตำแหน่งแน่ แต่พอวาดลงไปจริง ๆ นางกลับวาดเหนือคิ้วไปไกลทุกคนต่างหัวเราะกันออกมาอย่า
ตำหนักฮองเฮายามนี้เปิดตำหนักจัดงานเลี้ยงการดื่มชายามบ่าย โดยฮ่องเฮาได้เชิญเหล่าคุณหนูและคุณชายมาร่วมงานกันอย่างคับคั่ง ส่วนองค์หญิงเจิ้งอวิ๋นเซียง นางเชิญคุณหนูตระกูลเซียวมาร่วมงานด้วยตัวเอง และแน่นอนว่าเมื่อมีพวกนางมาร่วมงาน สี่บุรุษจอมเสเพล ย่อมต้องเข้าร่วมงานด้วยอย่างแน่นอน และเมื่อมี 4 จอมเสเพลเข้าร่วมงาน ไหนเลยจะขาดฮ่องเต้และองค์ไท่จื่อ ที่พร้อมจะเข้างานด้วยเช่นกัน จากงานจิบชายามบ่ายดูเหมือนจะกลายเป็นจิบชายามเย็นไปเสียแล้ว เพราะเหล่าบุรุษต่างตบมือเข้าร่วมงานกันอย่างมากมาย ทำเอาฮองเฮารู้สึกปวดพระเศียรขึ้นมาทันที เหตุใดช่วงนี้ฮ่องเต้ทำตัวคล้ายกับสี่บุรุษจอมเสเพลเข้าไปทุกที หากว่าพวกเขาเข้าร่วม แน่นอนว่าคงจะไม่จิบชา แต่จะเปลี่ยนเป็นจิบสุราแทนเป็นแน่ “ฮ่องเต้เสด็จ” เสียงประกาศของขันทีดังขึ้นจนแสบแก้วหู ทุกคนต่างลุกขึ้นทำความเคารพกันอย่างพร้อมเพรียง จากนั้นก็เป็นฮองเฮาและเหล่าพระสนม ต่อด้วยองค์ไท่จื่อและไท่จื่่อเฟยที่เดินเข้างานมา ต่อด้วยองค์หญิงเจิ้งอวิ๋นเซียง รุ่ยอ๋อง เฉินอ๋อง และบรรดาองค์หญิง องค์ชาย ที่ผ่านพ้นวันปักปิ่นมาแล้วจึงสามารถเข้ารวมงานได้องค์หญิงเจิ้งอวิ๋นเซียงตรงมา
วันต่อมาผู้ตรวจการหน้ากากเหล็กก็ได้เข้าจับกุมเจิ้งอ๋องและคนของเขาเพื่อไปไต่สวน บางคนที่ทนการทรมานไม่ได้ก็ยอมสารภาพความจริงออกมา บางคนที่ยังพอทนความเจ็บปวดได้ก็ยังปากแข็งกันต่อไปผู้ตรวจการหน้ากากเหล็กนำคนอีกจำนวนหนึ่งไปตรวจสอบหาข้อเท็จจริง ไม่ว่าจะเป็นโรงตีเหล็กที่ทำขึ้นในป่าทึบไกลออกไป เมื่อไปถึงก็พบลังไม้ที่ใส่อาวุธเอาไว้เป็นจำนวนมาก นอกจากนั้นผู้ตรวจการหน้ากากเหล็กยังไปตรวจสอบคลังเก็บเกลือเถื่อนและยังไปตรวจสอบ จวนที่เก็บสตรีเอาไว้เพื่อส่งออกไปยังต่างแคว้น ซึ่งพอไปตรวจค้นก็พบสตรีหลายสิบคนที่ถูกขังเอาไว้ ทุกคนให้การสารภาพว่า ทำงานให้กับเจิ้งอ๋อง เมื่อมีคนสารภาพและยังมีหลักฐานอย่างแน่นหนา เจิ้งอ๋องจึงไม่อาจปฏิเสธข้อกล่าวหาได้ เขาจึงรอเพียงคำตัดสินจากฮ่องเต้ที่จะประกาศลงมาเพียงเท่านั้น ซึ่งเขารู้ดีอยู่แก่ใจว่า การค้าอาวุธเถื่อนให้กับต่างแคว้นมีโทษสถานใด ยามนี้เขาจึงทำได้เพียงนั่งนิ่ง แล้วหลับตาลงอย่างสงบเพราะทุกอย่างมันจบแล้วและก็เป็นจริงตามที่คาดไว้พระราชโองการประกาศลงมา เจิ้งอ๋องตัดสินประหารชีวิตรวมถึงคนที่มีส่วนรู้เห็นถูกประหารชีวิตทั้งหมด ส่วนเซียวอี้เฉินมีส่วนรู้เห็นในการสังหาร
ผ่านไปสองสัปดาห์ทหารของทางการที่ลงไปสำรวจพื้นที่ เพื่อตามหาศพของทุกคนที่ตกหน้าผา แต่ก็ไร้วี่แววไม่พบเจอศพแต่อย่างใด ทางการจึงยกเลิกการตามหาและเดินทางกลับเมืองหลวงเซียวอี้เฉินเคร่งเครียดเป็นอย่างมาก เขาให้คนช่วยกันค้นหาตราประจำตระกูลหรือป้ายคำสั่งของตระกูลเซียวสายหลัก แต่ว่าหาอย่างไรก็หาไม่พบ ไม่รู้ว่านางเอาไปเก็บซ่อนเอาไว้ตรงที่ใดเขากลัดกลุ้มเป็นอย่างมาก จึงตัดสินใจออกมานั่งดื่มกับสหายที่ร้านแห่งหนึ่ง“นางปีศาจเยว่ฉี ขนาดนางไม่อยู่แล้วยังทิ้งความร้ายกาจเอาไว้เบื้องหลัง โรงเตี๊ยมนางยกให้ฮ่องเต้ เจ้าคิดดูสิ…ข้าที่เป็นอาของนางแท้ ๆ นางกลับไม่คิดจะยกให้ หากว่านางยังไม่ตายข้าก็จะฆ่าให้นางตาย” เขาเอ่ยด้วยความเจ็บแค้นใจ ดวงตาแดงก่ำเพราะฤทธิ์สุราและความโกรธแค้น“หลานสาวของเจ้าคนนี้มันร้ายจริง ๆ เขียนพินัยกรรมยกสมบัติให้พ่อสามีที่เป็นถึงฮ่องเต้ แทนที่จะนึกถึงคนในครอบครัวก่อน กลับเห็นพ่อสามีดีกว่า สมควรตกหน้าผาตายแล้ว”“งานก่อสร้างที่ทำรายได้มากที่สุด มีหัวหน้าสามคน พวกเขาบอกว่า…ถึงข้าจะเป็นตระกูลเชียวสายรอง แต่หากไม่มีป้ายคำสั่ง พวกเขาก็ไม่อาจเชื่อฟังและทำตามคำสั่งได้” สหายของอี้เฉินพอได้ฟัง
“นายท่านเซียวให้เกียรติมาเยี่ยมเยือนร้านของข้า คงอยากจะซื้อเครื่องสำอางไปฝากฮูหยินใช่หรือไม่ขอรับ” ชายชราจื้อลู่เอ่ยด้วยสีหน้ายิ้มแย้มอย่างอัธยาศัยดี แต่ว่าเซียวอี้เฉินหน้าตึงเปรี๊ยะรู้สึกผิดหวังและเสียหน้าอย่างแรง นี่มันเกิดอะไรขึ้น! “นี่ข้าเข้าใจอะไรผิดไปหรือ นี่มันไม่ใช่ร้านของหลานสาวข้ารึ?”ชายชราจื้อลู่มองเซียวอี้เฉินที่กำลังหัวเสียเพราะผิดหวังอย่างขบขันในใจ “ข้ากับคุณหนูใหญ่ทำกิจการร่วมกัน แบ่งผลประโยชน์กันคนละครึ่ง และมีการทำสัญญาและลงนามอย่างถูกต้อง หากคุณหนูใหญ่ถึงแก่เคราะห์กรรม ผลประโยชน์อีกครึ่งจะตกไปเป็นของน้องสาวของคุณหนูใหญ่ แต่หากน้องสาวของคุณหนูใหญ่ถึงแก่เคราะห์กรรมเช่นกัน ข้าจะเป็นผู้รับผลประโยชน์แต่เพียงผู้เดียวขอรับ” เมื่อเซียวอี้เฉินได้ฟังก็ยิ้มออกมาอย่างเย้ยหยัน “ถ้าเช่นนั้นจะรู้ได้อย่างไรว่า ท่านจะไม่คิดกำจัดพวกนางเพื่อรับผลประโยชน์แต่เพียงผู้เดียว”ชายชราจื้อลู่ยังคงยิ้มออกมาอย่างใจเย็น “ข้าพร้อมให้ทางการตรวจสอบขอรับ แต่ว่าทุกอย่างมีลายลักษณ์อักษรเป็นหลักฐานชัดเจน คุณหนูใหญ่ คุณหนูรอง คุณสามและคุณหนูสี่ ต่างลงนามอย่างพร้อมใจที่จะยกกิจการให้ข้าทั้งหมด หากว่าพวก
เยว่ฉี เยว่ซื่อ เยว่ชิง เยว่ฟาง ช่วยกันทำอาหารจากนั้นก็ยกมาตั้งตรงระเบียง พวกเขาช่วยกันจุดโคมไฟแล้วนำไปห้อยตามมุมต่าง ๆ เพราะเริ่มจะใกล้มืดค่ำแล้ว และดูเหมือนว่าค่ำคืนนี้ฝนคงจะตก เพราะท้องฟ้าเริ่มตั้งเค้าเมฆหมอกมืดครึ้ม โชคดีที่เยว่ฉีเตรียมการเอาไว้เป็นอย่างดี นางให้อู่จิ้งและอู่หานเดินทางนำหน้ามาก่อน โดยพวกเขาควบรถม้าบรรทุกของ ที่เยว่ฉีได้ซื้อและจัดเตรียมเอาไว้ล่วงหน้ามาไว้ที่นี่ หากว่าคืนนี้ฝนตกและอากาศหนาวเย็น พวกเขาก็ไม่ต้องทนนอนหนาว เพราะนางเตรียมผ้าห่มผืนหนาเอามาไว้ที่นี่ด้วยนอกจากนั้นยังมีเสื้อผ้าที่นางนำมา ซึ่งเป็นเสื้อผ้าธรรมดาทั่วไปที่ชาวบ้านนิยมสวมใส่ ซึ่งมีทั้งของพวกเขาและของพวกนาง อีกทั้งมีขององครักษ์เพราะทุกคนจะต้องเปลี่ยนการแต่งกายมาเป็นชาวบ้านธรรมดา รุ่ยอ๋อง เฉินอ๋อง ซีฮัน ฮุ่ยหมิง ยังคงต้องกลับไปเมืองหลวง เพราะว่าพวกเขายังมีอีกหน้าที่หนึ่งคือ ผู้ตรวจการหน้ากากเหล็ก พวกเขาสวมใส่หน้ากากในเวลาที่ต้องปฏิบัติหน้าที่ ผู้คนโดยทั่วไปจึงไม่รู้ว่า ตัวตนที่แท้จริงของพวกเขานั้นเป็นใครเมื่อรับประทานอาหารมื้อค่ำกันเสร็จทุกคนก็พากันมานั่งที่ห้องโถง โดยมีลู่หลิง ลู่หมิง และองครัก







