บทที่ 2 ชื่อของเธอคือดานิกา 1

บทที่ 2 ชื่อของเธอคือดานิกา

        เขาคือเซเวียร์ เวอร์ซาเลโก้

        เธอไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร รู้แต่ว่าความร่ำรวยของคนผู้นี้เป็นของจริง เขาอายุราวๆ สามสิบห้า งามสง่าหาใครเทียบได้ยาก ดวงตาของเขาดุดันแกร่งกร้าวราวกับปีศาจที่มีพลังมากพอที่จะกระชากวิญญาณของผู้ที่สบตา ดานิกาได้ยินพยาบาลคุยกันว่าเขาเป็นหนึ่งในบุคคลผู้มั่งคั่งที่สุดในโลกและทรงอำนาจสุดจะคาดประมาณ แม้จะไม่มียศถาบรรดาศักดิ์ใดๆ อย่างเป็นทางการ แต่เขามีสิทธิ์ชี้เป็นชี้ตายตำแหน่งรัฐบาลในหลายๆ ประเทศ เป็นขอบข่ายอำนาจที่ถักทอครอบคลุมไปค่อนโลกในฐานะนายทุนยักษ์ใหญ่ ดังนั้นจึงไม่แปลกที่พวกนางพยาบาลมองเขาตาเคลิ้ม

วินาทีแรกที่สบตากัน ราวกับมีแสงสว่างเจิดจ้าขึ้นจากเบื้องหลังชายรูปงามไร้ที่ติคนนั้น เธอรับรู้ถึงกระแสเพลิงวาบหวามร้ายกาจ เซเวียร์ก้าวเข้ามายืนตรงหน้าเธอ ระยะไม่ใกล้ไม่ไกลสามารถสบตากันได้ ชุดสูทสีเทาเข้มภูมิฐานกับเข็มกลัดเนกไททำจากทองคำขาวฝังเพชรเรียบหรู ทำให้เขาดูแตกต่างจากชายคนอื่นๆ เธอคิดว่าเธอเคยเห็นเขานะ แต่ว่าคิดไม่ออก

“ยังเจ็บตรงไหนอยู่อีกไหม”

เขายื่นช่อดอกกุหลาบเยี่ยมไข้ให้พร้อมเริ่มต้นการสนทนาด้วยคำถาม เป็นน้ำเสียงเรียบนิ่งไม่แสดงพื้นอารมณ์ใดๆ แม้จะสัมผัสได้ถึงความเหินห่างแต่ก็มีความห่วงใยปนอยู่จางๆ ดานิกาไม่รู้จักชายผู้ทรงอำนาจผู้นี้ หรือบางทีอาจจะรู้จักก็ได้แต่ก็ลืมเลือนไปแล้ว ร่างบางพยักหน้าแทนคำตอบพลางก้มหน้าก้มตาเขียนข้อความคุยกับเขา

‘คุณเป็นคนช่วยชีวิตฉันไว้ใช่มั้ยคะ’

“ใช่” เขายื่นมือให้สัมผัสทักทายตามมารยาท ดานิกาจับมือเขา รู้สึกได้ถึงผิวกายร้อนระอุ เต็มล้นไปด้วยประจุพลังงาน เหมือนมีสายใยเส้นบางๆ ที่มองไม่เห็นดึงดูดทั้งสองไว้ด้วยกัน เธอรู้สึกร้อนวูบวาบตอนที่เขาแตะต้องตัวเธอได้ มันเอ่อล้นและแล่นปราดไปทั่วร่างไม่หยุด

“ฉันชื่อเซเวียร์ เวอร์ซาเลโก้ ยินดีที่ได้เห็นเธอแข็งแรงขึ้นแล้ว”

ดานิการีบเขียนตอบ

‘ขอบคุณค่ะ ฉันซาบซึ้งใจในความโอบอ้อมอารีของคุณ ฉันพอจะแข็งแรงขึ้นมากแล้วค่ะ ฉันต้องการออกจากที่นี่ทันทีที่พร้อม’

“ไปไหน”

‘ฉันเองก็ไม่รู้ค่ะ แต่ฉันรู้ว่าต้องไปเพื่อค้นหาตัวเอง บางทีอาจจะมีใครสักคนรู้จักฉัน ช่วยทำให้ฉันนึกออกก็ได้นะคะ’

เขารับฟังโดยไม่แสดงปฏิกิริยาใดๆ ดวงตาคมกริบทอดมองรายละเอียดรอบตัวอย่างละเอียดรวดเร็วตามวิสัย ซึ่งด้วยรูปลักษณ์และอำนาจทางการเงินของเขา พวกนางพยาบาลต่างพากันรู้สึกว่าแก้มของตนเองร้อนผ่าว ไม่กล้าสบตาซินญอร์เวอร์ซาเลโก้ด้วยเกรงว่าจะเสียกิริยาสำรวม ส่วนเธอ... ดานิกา เธอพินิจพิจารณาเขาตรงๆ ด้วยปฏิกิริยาแตกต่างจากหญิงคนอื่น ดานิกาไม่ได้เคอะเขินเพราะสัมผัสได้ถึงกระแสความเย็นชาที่สะกดเธอไว้

“เธอจำอะไรได้บ้างไหม ดานิกา”

ดานิกาส่ายหน้า นอกจากชื่อที่เขาเรียกจนเตือนให้เธอจำชื่อตัวเองได้แล้ว ที่เหลือว่างเปล่า ร่างบางก้มมองช่อกุหลาบแสนสวยที่เขานำมาฝาก มันสวยงามและดูออกว่าราคาแพงไม่ใช่น้อย ไหนจะค่าใช้จ่ายมากมายระหว่างที่เธอรักษาตัว ทำไมซินญอร์เซเวียร์ เวอร์ซาเลโก้ถึงยื่นมือให้ความช่วยเหลือเธอหนอ เขามองเห็นอะไรในตัวยายใบ้แสนเฉิ่มคนนี้กัน

ดานิกาขมวดคิ้วมุ่น ดูน่ารักยิ่งขึ้นไปอีก เซเวียร์กวาดสายตามองผิวขาวกระจ่างไร้ไฝฝ้า ริมฝีปากแดงระเรื่อละมุนละไม แม้จะบาดเจ็บจนต้องใส่เฝือกที่ขา แต่เธอก็นั่งตัวตรงงามสง่า สมแล้วที่เธอเคยเป็นถึงเจ้าของร้านจิวเวลรีแสนสวย

“ในเมื่อยังจำอะไรไม่ได้ เธอก็ไม่ควรออกเดินทางโดยไร้จุดหมาย ฉันจัดการเอกสารเพื่อยื่นเรื่องขอเป็นผู้ดูแลของเธอแล้ว วันนี้ฉันมารับเธอออกไปจากที่นี่”

‘ไปที่ไหนคะ’

“มิลาน อิตาลี”