All Chapters of เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ: Chapter 11 - Chapter 19

19 Chapters

อดีตองครักษ์ของตระกูลเซียว

หลังจากเถาจือและเซียวเฉิงเฟิงเอ่ยลาเถ้าแก่เจียง ทั้งสองคนก็เข็นรถเข็นไม้คันเปล่า ตรงเข้าสู่ใจกลางตลาด เพื่อจับจ่ายซื้อของที่จำเป็นทันทีเงินจำนวนสิบห้าตำลึงนี้ถือเป็นเงินก้อนโตมากสำหรับชาวบ้านธรรมดา เถาจือไม่คิดจะเก็บไว้ เพราะที่นางมีอยู่กับตัวก็มากพออยู่แล้ว ทองคำในมิติของนางก็มีเป็นภูเขา อีกทั้งยังสามารถนำออกมาใช้ได้แบบไม่จำกัดอีกด้วยการจะเลี้ยงดูครอบครัวตระกูลเซียวเพียงไม่กี่คน ไม่ทำให้ขนหน้าแข้งของนางร่วงหรอก ที่สำคัญนางยังเข้าป่าล่าสัตว์ หาสมุนไพร หาผักป่าได้อีกมากมาย ต่อไปนางก็จะขยายพื้นที่ทำสวน ปลูกผัก เลี้ยงสัตว์ และนางก็จะสอนให้คนในตระกูลเซียวหาเงินด้วย เงินลอยอยู่ในอากาศ อยู่ที่พวกเขาจะมีความสามารถแค่ไหนที่จะคว้ามันเอาไว้ ถึงแม้พวกเขาจะเป็นเพียงนักโทษเนรเทศแล้วอย่างไร หากมีเงินเสียอย่าง การใช้ชีวิตในแดนเนรเทศนี้ก็จะอยู่ได้อย่างสุขสบายเช่นกันเถาจือเลือกซื้อเสบียงอาหารชั้นดี ทั้งข้าวสารขัดสีขาว แป้งหมี่ น้ำมันพืช เกลือ และเครื่องปรุงรสต่างๆ ถ้วยชาม ช้อน หม้อ กระทะจนเต็มรถเข็นไปหมดความจริงแล้วคลังเสบียงในมิติของนางยังมีของอีกมากมายนัก การซื้อหาอย่างเอิกเกริกในครั้งนี้ จึงเ
last updateLast Updated : 2026-11-14
Read more

รักษาขาให้เซียวเจิ้นหยาง

“แม่นางเถาจือ เจ้าหมายความว่าอย่างไร?” เซียวเจิ้นหยางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ดวงตาคมกริบของเขาฉายแววตกตะลึงกับคำพูดของนาง อดีตแม่ทัพใหญ่พยายามมองหาความหวาดกลัวบนใบหน้าของเถาจือ เมื่อนางได้ยินเรื่องที่เขาพูดกับลู่เฉิน ถึงเรื่องมือสังหารเงา หากเป็นหญิงสาวชาวบ้านทั่วไป เมื่อได้ยินเรื่องอันตรายถึงชีวิตเช่นนี้ จะต้องมีท่าทีหวาดกลัว และอาจจะถึงขึ้นขับไล่พวกเขาให้ออกไปจากบ้าน เพื่อความปลอดภัยของตนเอง ทว่าสิ่งที่เขาพบกลับมีเพียงความนิ่งสงบอันเยือกเย็นของนาง ราวกับว่าหน่วยสังหารเงาผู้เหี้ยมโหดเหล่านั้น เป็นเพียงมดปลวกที่นางสามารถบดขยี้ได้ตามใจชอบ เถาจือละมือจากการเด็ดใบสมุนไพร นางเงยหน้าขึ้นมาสบสายตากับเซียวเจิ้นหยางตรงๆ ก่อนจะกระตุกยิ้มบางเบาที่มุมปาก “ท่านแม่ทัพเซียว ป่าเขาหลังบ้านข้าน่ะ ไม่ใช่ป่าธรรมดาที่ใครคิดจะเข้าจะออกก็ทำได้ ด้านในเต็มไปด้วยค่ายกลธรรมชาติ และสัตว์ป่าที่ดุร้ายยิ่งกว่าหมูป่าที่ข้าล่ามาวันนี้หลายเท่านัก หากไม่มีคนนำทาง ต่อให้เป็นถึงยอดฝีมือหลุดเข้าไป ก็ทำได้เพียงกลายเป็นซากศพเฝ้าป่าเท่านั้น ที่สำคัญพวกท่านคือคนที่ข้าคุ้มครอง ผู้ใดคิดจะลงมือกับพวกท่าน ก็คงต้องถามข
last updateLast Updated : 2026-11-15
Read more

วางกับดัก

เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อแสงแรกได้สาดส่องลงมากระทบกับหลังคาบ้าน เถาจือก็ลุกขึ้นเพื่อที่จะเตรียมอาหารเช้า นางเดินมาถึงห้องโถงของบ้านก็เห็นเซียวเจิ้นหยางนอนอยู่บนเตียงไม้ เขายังคงหลับสนิทเมื่อคืนกว่าเขาจะได้นอนหลับก็คงจะเกือบรุ่งสาง เพราะเจ็บปวดจากการที่นางฝังเข็มให้เมื่อคืน นอกจากเซียวเจิ้นหยางนางก็ไม่เห็นใครแล้ว เถาจือเดินออกมาตรงลานบ้าน ภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า ทำให้นางชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย แสงแดดอุ่นๆ ยามเช้า สาดส่องลงมากระทบกับร่างของคนในตระกูลเซียว ที่กำลังขะมักเขม้นช่วยกันทำงานในบ้านอย่างขยันขันแข็ง โดยที่ไม่มีใครยอมอยู่เฉยเลยสักคนเดียวเซียวเยี่ยนซานและลู่เฉิน กำลังช่วยกันแบกท่อนไม้หนาและเถาวัลย์ เพื่อทำรั้วบริเวณบ้านให้สูงและแข็งแรงขึ้นกว่าเดิม อดีตขุนพลและองครักษ์หนุ่มออกแรงกวัดแกว่งเครื่องมือด้วยความคล่องแคล่ว เสียงค้อนตอกลิ่มไม้ดังประสานงานกันเป็นจังหวะขยับออกไปไม่ไกล เซียวเฉิงเฟิงกำลังใช้จอบถางหญ้า และช่วยปรับหน้าดินตรงพื้นที่ว่างข้างบ้านอย่างเอาจริงเอาจัง เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดซึมตามใบหน้า ทว่าดวงตากลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เพราะนี่คือพื้นที่ที่เถาจือเคยบอกเอาไว้ว่า นางจะ
last updateLast Updated : 2026-11-15
Read more

ทาสทั้งห้าชีวิต

วันเวลาผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว ตอนที่เป็นวันที่เจ็ดแล้ว ภายใต้การดูแลและการรักษาของเถาจือ ขาของเซียวเจิ้นหยางจึงดีขึ้นมาก ทุกวันที่ผ่านมา คนในตระกูลช่วยกันทำงานในบ้าน แปลงผักข้างบ้านก็ได้ปลูกผักสวนครัวลงดินแล้ว เถาจือขึ้นเขาไปเก็บผักป่า สมุนไพร ผลไม้ป่า และล่าสัตว์บ้าง แต่เป็นเพียงสัตว์เล็กเช่นไก่ป่า กระต่ายป่า เพราะเถาจือไม่ได้เข้าไปในป่าชั้นใน เสบียงอาหารในบ้านก็ยังคงมีเพียงพอทุกคนในตระกูลเซียวมีสีหน้าดีขึ้นมาก นางเห็นรอยยิ้มของพวกเขาบ่อยขึ้น เรื่องมือสังหารก็ยังคงไร้วี่แวว คงเป็นเพราะยังสืบหาที่อยู่ของคนตระกูลเซียวยังไม่เจอก็แน่ล่ะนะ บ้านของนางอยู่ท้ายหมู่บ้านขนาดนี้ หาเจอเร็วก็คงจะแปลก คราแรกเถาจือคิดว่าหากรักษาขาของเซียวเจิ้นหยางหาย นางจะให้พวกเขาออกไปทว่าเมื่อคิดถึงตอนที่พวกเขาจะจากไปแล้ว ใจของนางกลับสั่นไหวขึ้นมาเสียได้ เอาเถิดนางยังคงไม่ให้พวกเขาไปเร็วๆ นี้หรอก นางกำลังคิดว่าจะซื้อที่ดินเพื่อขยายพื้นที่เพิ่มเติม และจะสร้างบ้านให้หลังใหญ่กว่านี้อีกด้วย แต่เอาเป็นว่านางค่อยคิดวางแผนอีกทีก็แล้วกัน วันนี้นางกำลังฝังเข็มให้เซียวจิ้นหยางเช่นเดิม แต่แทนที่จะเป็นยามค่ำคืน นางกลับ
last updateLast Updated : 2026-11-16
Read more

สัตว์เลี้ยงเฝ้าบ้าน

ทันทีที่เถาจือและเซียวเฉิงเฟิงได้พาองครักษ์ทั้งห้าคนกลับมาถึงบ้าน เมื่อเซียวเจิ้นหยางและลู่เฉินเห็นพี่น้องร่วมศึกที่รอดชีวิตกลับมา ดวงตาของบุรุษทั้งสองคนก็เบิกกว้างขึ้นทันทีร่างกายของพวกเขาแข็งค้างไปชั่วขณะด้วยความตกตะลึง ความรู้สึกดีใจทำให้ขอบตาของทั้งสองคนร้อนผ่าวอย่างไม่อาจกักเก็บเอาไว้ได้“ลู่ฟาน กั่วเฉิง พวกเจ้า พวกเจ้ายังมีชีวิตอยู่ พวกเจ้ายืนอยู่ตรงนี้จริงๆ หรือ” ลู่เฉินตะโกนเสียงดังลั่นเขารีบทิ้งกระบี่ไม้ในมือ แล้ววิ่งเข้าไปสวมกอดพี่น้องร่วมรบจนแน่น ก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างลืมตัว โดยไม่อายสายตาใครทางด้านเซียวเจิ้นหยาง ที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ ก็พยุงตัวลุกขึ้นยืนด้วยสองขาของตนเองอย่างมั่นคง ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปหาเหล่าองครักษ์ผู้ซื่อสัตย์เมื่อองครักษ์ทั้งห้าคนเห็นผู้เป็นนายที่เดินเข้ามาหา พวกเขาต่างก็พากันคุกเข่าลงกับพื้นดิน แล้วประสานมือแน่นจนสั่นระริก“ท่านแม่ทัพ ข้าน้อยลู่ฟาน กั่วเฉิง และพี่น้อง ข้านึกว่าจะไม่ได้พบท่านอีกแล้วขอรับ”เซียวเจิ้นหยางทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าองครักษ์ สองมือหนาเอื้อมไปประคองไหล่ที่เต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ของลู่ฟานขึ้นมาดวงตาคู่คมแดงก่ำ
last updateLast Updated : 2026-11-16
Read more

มือสังหารเงา

ค่ำคืนต่อมา เมฆหมอกเคลื่อนที่เข้าบดบังแสงจันทร์จนมืดสนิท สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านยอดไม้ ชวนให้บรรยากาศรอบบ้านหลังน้อยท้ายหมู่บ้าน ยิ่งทวีความเยือกเย็นขึ้นอีกเท่าตัวทว่าในความมืดมิดนั้น กลับมีหน่วยมือสังหารเงานับยี่สิบคน กำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบราวกับภูตผี พวกมันลอบเร้นเข้ามาตามคำสั่ง เมื่อสามารถแกะรอยตามคนในตระกูลเซียวเจอแล้ว แววตาภายใต้ผ้าคลุมหน้าสีดำฉายแววอำมหิต พวกมันกระชับกระบี่เล่มคมในมือ เตรียมบุกเข้าล้างบางทุกคนในบ้านทว่าทันทีที่พวกมันก้าวข้ามชายป่าและก้าวเข้าสู่เขตกลไก ที่เถาจือได้วางเอาไว้ ลูกธนูของเซียวเจิ้นหยางก็พุ่งออกมาปักอกของมือสังหารคนแรกจนล้มลง สัญญาณรบเปิดฉากขึ้นทันที พร้อมกับความตื่นตระหนกของศัตรู ที่พยายามจะหลบหนีไปทางรั้วทิศตะวันตก เมื่อรู้ว่ามีกับดักแต่เส้นทางนั้นคือจุดที่เถาจือได้โรยผงพิษร้อยรากเอาไว้“อึก! ขา ขาของข้าก้าวไม่ออก” เสียงร้องด้วยความหวาดหวั่นดังขึ้น เมื่อพิษร้ายแทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย ทำให้พวกมันทรุดลงไปคุกเข่าอย่างหมดท่า กำลังภายในสลายหายไปจนสิ้น ในขณะที่ลู่เฉินและเหล่าองครักษ์ทั้งหก กระชับอาวุธในมือแน่น แล้วรีบทะยานออกไปรับมือกั
last updateLast Updated : 2026-11-17
Read more

ซื้อที่ดินและแขกที่ไม่ได้รับเชิญ

หลังจากมื้อเช้าผ่านพ้นไป เถาจือก็ตัดสินใจว่านางจะเดินทางเข้าตัวอำเภอ เพื่อซื้อที่ดินเพิ่มและจัดการเรื่องกรรมสิทธิ์ที่ดินให้เรียบร้อย ตอนนี้ที่บ้านของนางมีคนเพิ่มขึ้นมาอีก บ้านหลังน้อยของนางก็ไม่เพียงพอให้พวกเขาได้อยู่กันแล้ว เช่นนั้นนางจึงคิดที่จะสร้างเรือนเพิ่มโดยนางพาเซียวเฉิงเฟิงและลู่เฉินให้ร่วมเดินทางไปกับนางด้วยเพื่อช่วยถือของ ส่วนเซียวเจิ้นหยางและองครักษ์ที่เหลือ ต่างแยกย้ายกันไปตัดไม้และล่าสัตว์ป่าต่อมือสังหารกลุ่มแรกถูกจัดการไปจนหมดสิ้น แต่เถาจือรู้ดีว่าเสนาบดีฉินคงไม่ยอมหยุดอยู่แค่นี้แน่ คนสารเลวเช่นนั้น จะต้องส่งมือสังหารมาอีกแน่นอนแต่ไม่ว่าจะส่งมาเท่าไหร่ ก็ต้องมาตายเปล่าที่นี่อยู่ดี เมื่อเถาจือเข้าสู่ตัวอำเภอโดยนางได้จ้างเกวียนวัวนั่งมา เถาจือจึงมุ่งหน้าไปยังโรงรับจำนำและแลกเงินตราที่ใหญ่ที่สุดก่อนในอำเภอก่อนเป็นอันดับแรก ไม่ใช่ที่ตลาดฝูเฉวียนของเถ้าแก่เฉินนางแสร้งล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ แต่แท้จริงแล้ว นางแอบเปิดคลังมิติเพื่อหยิบเอาทองคำแท่งบริสุทธิ์ ขนาดสิบตำลึงทองออกมาห้าแท่ง ทันทีที่ผู้ดูแลโรงรับจำนำเห็นทองคำแท่งเนื้อดี ที่มีตราประทับอันงดงาม ตาของเขาก็ลุกวาวและร
last updateLast Updated : 2026-11-17
Read more

ชีวิตในวัยเกษียณ

การสร้างฟาร์มสัตว์หลังเขาเริ่มต้นขึ้นอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางเสียงหัวเราะและความหวังของคนในบ้าน เถาจือจัดแจงแบ่งเงินทุนที่เหลือจากการขายสัตว์ป่า และเงินจากการนำทองคำในมิติไปแลกมา นำมาซื้อตาข่ายเหล็กเส้นหนาและไม้กระดานแผ่นใหญ่ เพื่อล้อมรั้วอาณาเขตฟาร์มสัตว์ขนาดย่อม บริเวณหุบเขาหลังบ้านที่นางเพิ่งไปซื้อมาในขั้นตอนการถางที่และทำคอกกักสัตว์ เหล่าองครักษ์และช่างก่อสร้าง ต่างคิดหนักว่าพวกตนคงต้องออกแรงวิ่งไล่จับ หรือดักลอบจับสัตว์ป่ามีชีวิตทีละตัวสองตัว ซึ่งต้องใช้เวลานานแน่ๆ กว่าจะได้สัตว์ป่ามาเพาะพันธุ์จนเต็มคอก ทว่าความกังวลเหล่านั้นกลับมลายหายไปจนสิ้น เมื่อเจ้าเสี่ยวหวงสิงโตเจ้าป่าสัตว์เลี้ยงของเถาจือออกโรงช่วยงานทุกๆ เช้า เจ้าเสี่ยวหวงจะเดินนำหน้าลู่ฟานและกั่วเฉิงหายลับเข้าไปในป่าลึกหลังเขา ทันทีที่มันเจอฝูงหมูป่า ไก่ฟ้า หรือกวางป่า มันไม่ได้ใช้วิธีตะปบฆ่าเหมือนแต่ก่อน ทว่ามันกลับใช้สติปัญญาและการคำราม เพื่อต้อนสัตว์ป่าพวกนั้นอย่างชาญฉลาดโฮกกก!เสียงขู่คำรามต่ำๆ ในลำคอของเจ้าเสี่ยวหวงแฝงไปด้วยแรงกดดันของราชาแห่งสัตว์ร้าย บีบให้ฝูงหมูป่าและกวางป่า ต่างพากันวิ่งหนีไปในทิศทางที่มันต้อง
last updateLast Updated : 2026-11-18
Read more

เก็บคนกลับมาอีกแล้ว

ในเย็นวันนั้น หลังจากที่แผงเนื้อแดดเดียวชุดแรกถูกเก็บเข้ามาในเรือนอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ท้องฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีครามเข้ม สายลมหนาวเริ่มพัดเอาความเย็นเยียบเข้ามาสู่ลานบ้าน คนอื่นๆ ในตระกูลเซียวรวมถึงเหล่าองครักษ์ ต่างก็แยกย้ายกันไปจัดการงานในส่วนของตนเอง เหลือก็เพียงเถาจือที่ยังคงยืนตรวจตราความเรียบร้อยของถังหมักเครื่องเทศ อยู่ตรงชานบ้านเงียบๆทว่าในขณะที่นางกำลังจะหันหลังเดินกลับเข้าบ้าน สายตาอันเฉียบคมของอดีตนักฆ่า ก็สะดุดเข้ากับร่างของบุรุษผู้หนึ่ง ที่กำลังเดินก้าวเท้าเข้ามาหานางเป็นเซียวเจิ้นหยางที่อยู่ในชุดผ้าฝ้ายเนื้อหนาตัวใหม่สีครามเข้ม ที่นางเป็นคนซื้อให้ ในตอนนี้เขาสามารถเดินเหินได้ด้วยสองขาของตนเอง ได้อย่างมั่นคงเกือบเก้าส่วนแล้ว ร่างกายที่เคยผอมโซของเขาก่อนหน้านี้ เริ่มกลับมามีกล้ามเนื้อและสง่างาม สมดั่งพยัคฆ์ร้ายแห่งสมรภูมิรบเช่นเดิม แสงสลัวจากตะเกียงน้ำมันหน้าเรือนส่องมากระทบกับใบหน้าคมเข้ม ดวงตาคมกริบที่เคยดุดัน บัดนี้กลับทอดมองตรงมาที่นางด้วยแววตาอ่อนลงและอบอุ่น อย่างที่ไม่เคยแสดงให้ผู้ใดได้เห็น“ยังไม่นอนอีกหรือ ท่านแม่ทัพ” เถาจือเอ่ยถามเสียงเรียบ ใบหน้าของ
last updateLast Updated : 2026-11-18
Read more
PREV
12
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status