Home / รักโบราณ / เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ / อดีตองครักษ์ของตระกูลเซียว

Share

อดีตองครักษ์ของตระกูลเซียว

Author: PANYAPON
last update publish date: 2026-11-14 16:56:13

หลังจากเถาจือและเซียวเฉิงเฟิงเอ่ยลาเถ้าแก่เจียง ทั้งสองคนก็เข็นรถเข็นไม้คันเปล่า ตรงเข้าสู่ใจกลางตลาด เพื่อจับจ่ายซื้อของที่จำเป็นทันที

เงินจำนวนสิบห้าตำลึงนี้ถือเป็นเงินก้อนโตมากสำหรับชาวบ้านธรรมดา เถาจือไม่คิดจะเก็บไว้ เพราะที่นางมีอยู่กับตัวก็มากพออยู่แล้ว ทองคำในมิติของนางก็มีเป็นภูเขา อีกทั้งยังสามารถนำออกมาใช้ได้แบบไม่จำกัดอีกด้วย

การจะเลี้ยงดูครอบครัวตระกูลเซียวเพียงไม่กี่คน ไม่ทำให้ขนหน้าแข้งของนางร่วงหรอก ที่สำคัญนางยังเข้าป่าล่าสัตว์ หาสมุนไพร หาผักป่าได้อีกมากมาย ต่อไปนางก็จะขยายพื้นที่ทำสวน ปลูกผัก เลี้ยงสัตว์ 

และนางก็จะสอนให้คนในตระกูลเซียวหาเงินด้วย เงินลอยอยู่ในอากาศ อยู่ที่พวกเขาจะมีความสามารถแค่ไหนที่จะคว้ามันเอาไว้ 

ถึงแม้พวกเขาจะเป็นเพียงนักโทษเนรเทศแล้วอย่างไร หากมีเงินเสียอย่าง การใช้ชีวิตในแดนเนรเทศนี้ก็จะอยู่ได้อย่างสุขสบายเช่นกัน

เถาจือเลือกซื้อเสบียงอาหารชั้นดี ทั้งข้าวสารขัดสีขาว แป้งหมี่ น้ำมันพืช เกลือ และเครื่องปรุงรสต่างๆ ถ้วยชาม ช้อน หม้อ กระทะจนเต็มรถเข็นไปหมด

ความจริงแล้วคลังเสบียงในมิติของนางยังมีของอีกมากมายนัก การซื้อหาอย่างเอิกเกริกในครั้งนี้ จึงเป็นเพียงการตบตาผู้คนและทำให้คนในตระกูลเซียวไม่สงสัย หากนางจะนำของในมิติออกมาปะปนบ้าง

จากนั้น เถาจือก็พาเซียวเฉิงเฟิงตรงไปยังร้านตัดเย็บเสื้อผ้าขนาดกลางแห่งหนึ่งในตลาด เพื่อเลือกซื้อชุดผ้าฝ้ายเนื้อหนาสีสุภาพชุดใหม่ ให้กับทุกคนในตระกูลเซียว 

เพราะตอนนี้ทุกคนยังคงอยู่ในชุดนักโทษ ยกเว้นเซียวเฉิงเฟิงที่ก่อนออกมาตลาด นางได้ให้เขาเปลี่ยนเป็นชุดของร่างเดิมตอนอายุเท่ากัน ทว่าเด็กผู้ชายก็สามารถใส่ได้

เถาจือคิดว่านางจะซื้อหมอน ฟูกนอนและผ้าห่มผืนหนาเพิ่ม สำหรับหน้าหนาวที่กำลังจะมาถึงด้วย 

ทันทีที่เถาจือและเซียวเฉิงเฟิงก้าวเท้าเข้าไปในร้านตัดเย็บเสื้อผ้า เจ้าของร้านผ้าวัยกลางคน ก็รีบส่งยิ้มหวานเข้ามาต้อนรับทันที 

“แม่นางกับน้องชายท่านนี้ อยากได้ผ้าพับหรือชุดสำเร็จรูปดีหรือ ร้านของข้ามีผ้าฝ้ายเนื้อดี เพิ่งส่งตรงมาจากในเมืองหลวงเลยนะ”

เถาจือกวาดสายตามองรอบร้าน พร้อมกับคิดว่าเจ้าของร้านคนนี้ช่างบริการดี ไม่แบ่งชนชั้น ทั้งที่นางและเซียวเฉิงเฟิงอยู่ในชุดผ้าป่านเก่าๆ เท่านั้น 

เถาจือชี้นิ้วไปยังที่ตั้งผ้าห่มหนาและชุดผ้าฝ้ายเนื้อหนา โทนสีน้ำเงินครามและสีเทาสุภาพ 

“ข้าต้องการชุดสำเร็จรูปเป็นผ้าฝ้ายเนื้อหนา ขนาดบุรุษสามชุด สตรีสามชุด และเด็กหนุ่มขนาดเท่าเขาอีกหนึ่งชุด” เถาจือปรายสายตาไปทางเซียวเฉิงเฟิงก่อนจะเอ่ยต่อ 

“แล้วก็ขอผ้าห่มผืนหนาคุณภาพดีที่สุดอีกสี่ผืนด้วย”

“ได้เลยจ้ะ แม่นางช่างตาแหลมคมยิ่งนัก ชุดพวกนี้เนื้อผ้าหนากำลังดี เหมาะกับลมหนาวที่กำลังจะมาถึงจริงๆ” 

เจ้าของร้านยิ้มอย่างยินดี แล้วรีบจัดแจงหยิบของตามสั่ง ทว่าเซียวเฉิงเฟิงที่ยืนอยู่ข้างหลังกลับเบิกตากว้าง เขาแอบดึงชายเสื้อของเถาจือเบาๆ แล้วกระซิบกระซาบเสียงสั่นด้วยความเกรงใจ

“พี่สาว ท่านซื้อเยอะขนาดนี้เชียวหรือขอรับ ลำพังแค่ชุดเก่าๆ ข้าและครอบครัวก็ยังใส่ได้ อีกอย่าง ผ้าห่มผืนหนาและชุดผ้าฝ้ายสำเร็จรูปพวกนี้ราคาแพงมาก ข้าและครอบครัวเกรงใจท่านเหลือเกินขอรับ เงินที่ขายหมูป่ามาได้ ท่านควรเก็บเอาไว้ใช้สอยส่วนตัวเถิดขอรับ”

เถาจือหันมามองเด็กหนุ่ม ดวงตาของนางนิ่งสนิท ไร้แววดุด่าและไม่พอใจแต่อย่างใด 

“เสื้อผ้าพวกนั้นขาดจนจะปิดร่างกายไม่มิดอยู่แล้ว ร่างกายของท่านปู่ท่านย่าและพี่ชายของเจ้าย่ำแย่เพียงใดเจ้าไม่รู้หรือ หากปล่อยให้ความหนาวกัดกินจนจับไข้ เงินแค่นี้ก็ไม่พอจ่ายค่าโรงหมอหรอก”

นางหันไปหาเจ้าของร้านผ้า ที่ชะงักมองเถาจือและเซียวเฉิงเฟิงอยู่ด้วยรอยยิ้มเอ็นดู 

“คิดเงินเถอะ”

เจ้าของร้านผ้ารีบเอ่ยปากชมทันที 

“น้องชาย พี่สาวของเจ้านางพูดถูกแล้ว ร่างกายคนเราสำคัญที่สุด ดูท่าทางพวกเจ้าคงเพิ่งเดินทางไกลมาล่ะสิ เอาเถอะ ข้าเห็นแก่ความกตัญญูและน้ำใจของพี่สาวเจ้า ชุดสำเร็จรูปเจ็ดชุดกับผ้าห่มหนาสี่ผืนนี้ ข้าจะลดราคาให้ คิดรวมทั้งหมดสามตำลึงเงินกับอีกสองร้อยอีแปะก็พอ”

เถาจือพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะหยิบเงินก้อนส่งให้เจ้าของร้านโดยไม่แม้แต่จะกระพริบตา ขณะที่เซียวเฉิงเฟิงก้มหน้าลงลอบปาดหยาดน้ำตา ที่รื้นขึ้นมาด้วยความซาบซึ้งใจ 

พี่สาวผู้นี้ช่างใส่ใจครอบครัวของเขาเหลือเกิน แม้คำพูดของนางจะดูราบเรียบและเย็นชา ทว่าทุกการกระทำกลับเต็มไปด้วยความหวังดีกับพวกเขาตระกูลเซียวจริงๆ

ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังเดินผ่านตรอกแคบๆ ท้ายตลาด เพื่อเตรียมตัวเดินทางกลับหมู่บ้านชิงสุ่ย 

จู่ๆ สายตาของเถาจือก็เหลือบไปเห็นชายหนุ่มเนื้อตัวมอมแมมคนหนึ่ง กำลังถูกอันธพาลคุมแผงตลาดสามสี่คนรุมทุบตี และผลักจนล้มลงมากองกับพื้นดิน

“ไอ้คนน่าสมเพช ไม่มีเงินจ่ายค่าคุ้มครองแผงแล้วยังกล้ามาเสนอหน้าขายแรงงานที่นี่อีกหรือ ไสหัวไปเลยไป!” เสียงของอันธพาลตวาดลั่นก่อนจะพากันเดินกระแทกเท้าจากไป

เซียวเฉิงเฟิงชะงักฝ่าเท้าทันที สายตาจ้องมองชายที่นอนบาดเจ็บอยู่บนพื้นดินอย่างพิจารณา ทันใดนั้นดวงตาของเด็กหนุ่มก็เบิกกว้างขึ้นทันที ร่างกายสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนกและไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง เขาหลุดปากอุทานเสียงหลง

“พี่ลู่เฉิน นั่นพี่ลู่เฉินใช่หรือไม่!”

ชายหนุ่มที่นอนกุมท้องอยู่ด้วยความเจ็บปวดเงยหน้าขึ้นมาตามเสียงเรียก ใบหน้าของเขาซูบตอบและเต็มไปด้วยรอยแผล ทว่าดวงตานั้นกลับเบิกกว้างเมื่อเห็นเด็กหนุ่มตรงหน้า 

“คุณชายรอง คุณชายรองเซียว ท่าน ท่านยังมีชีวิตอยู่จริงๆ!”

ลู่เฉินรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นคุกเข่าแล้วโผเข้าหาเซียวเฉิงเฟิงทันที ชายผู้นี้คืออดีตองครักษ์ฝีมือดีของตระกูลเซียว ที่รอดชีวิตมาจากการถูกกวาดล้างและเนรเทศ 

ทว่าเขาไม่ยอมหนีไปไหนไกล เมื่อได้ยินว่าขบวนเนรเทศของตระกูลเซียวจะมาที่นี่ เขาจึงแอบตามมาอยู่แถวชายแดนมู่หนานแห่งนี้ เพื่อหวังจะหาทางช่วยเหลือเจ้านายเก่า 

แต่กลับถูกทางการบีบคั้นและไร้หนทาง จนต้องมาตกอับมาเป็นคนรับจ้างแบกหามอยู่ในตลาดแห่งนี้

อีกอย่างที่เขาไม่ได้โต้ตอบอันธพาลพวกนี้กลับไป ไม่ใช่ว่าเขาสู้ไม่ได้ แต่เพราะว่าเขาไม่อยากมีเรื่อง หากเรื่องถึงทางการ แล้วเขาถูกจับได้ว่าเป็นคนของตระกูลเซียวที่หนีรอดจากการกวาดล้างมาได้ 

โทษสถานเดียวที่ได้รับคือถูกบั่นคอเท่านั้น

ยิ่งตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ ต้องตามหาท่านแม่ทัพและครอบครัวตระกูลเซียวให้เจอ ความอัปยศที่ได้รับในวันนี้ เขาจะจดจำเอาไว้ จัดการกับคนพวกนี้ทีหลังก็ยังไม่สาย

“พี่ลู่เฉิน ท่านพ่อ ท่านแม่ พี่ใหญ่ และทุกคนยังอยู่รอดปลอดภัยดีขอรับ ตอนนี้พวกเราพักอาศัยอยู่ที่บ้านของพี่สาวเถาจือผู้นี้” เซียวเฉิงเฟิงเอ่ย แล้วผายมือไปทางเถาจือที่ยืนนิ่งสงบอยู่ด้านข้าง

ลู่เฉินหันมองสตรีชาวบ้านธรรมดาตรงหน้า แม้นางจะดูเรียบง่ายทว่าบรรยากาศรอบกายกลับดูนิ่งสนิท ดุจขุนเขาที่ยากจะหยั่งถึง อดีตองครักษ์ไม่รอช้ารีบก้มหัวคำนับเถาจืออย่างซาบซึ้ง 

“แม่นางเถาจือ ขอบคุณท่านที่เมตตาช่วยเหลือเจ้านายของข้าในยามยาก บุญคุณนี้ลู่เฉินจะจดจำเอาไว้ขอรับ”

เถาจือปรายตามองอดีตองครักษ์ผู้ซื่อสัตย์แวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ 

“ในเมื่อเป็นคนกันเอง และบ้านข้าก็ยังมีที่ว่าง เช่นนั้นก็ช่วยเฉิงเฟิงเข็นรถเสบียงนี้ แล้วกลับไปคุยกันที่บ้านเถอะ”

หลังจากที่เถาจือและเซียวเฉิงเฟิงพาลู่เฉินเดินทางกลับมาถึงบ้านหลังน้อย พร้อมกับเสบียงอาหารและของใช้จำเป็นที่ลากมาเต็มรถเข็น 

ทันทีที่พวกเขาย่างเท้าก้าวเข้ามาในลานบ้าน ร่างมอมแมมของอดีตองครักษ์ ก็ทำเอาคนในตระกูลเซียวที่กำลังยุ่งอยู่กับงานในลานบ้านชะงักไป

“นั่น ลู่เฉินใช่หรือไม่?” เซียวเยี่ยนซานอุทานออกเสียงด้วยความตกใจและดีใจ

ลู่เฉินรีบทิ้งตัวลงคุกเข่าลงกับพื้นดินทันที น้ำตาแห่งความดีใจไหลอาบแก้ม เขารีบประสานมือคำนับ 

“นายท่าน ฮูหยิน ข้าน้อยลู่เฉิน ยังไม่ตายขอรับ!”

เซียวเจิ้นหยางที่นั่งอยู่บนรถเข็นไม้ เมื่อได้เห็นอดีตองครักษ์คู่ใจที่เคยร่วมเป็นร่วมตายในสมรภูมิรบ ใบหน้าคมเข้มที่เคยเรียบนิ่งสงบกลับสั่นไหวอย่างรุนแรง สองมือแกร่งกำขอบรถเข็นแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน

“ลู่เฉิน เจ้ายังไม่ตายจริงๆ” เซียวเจิ้นหยางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเทา

หลังจากคารวะทักทายคนแก่และผู้ใหญ่ในตระกูลเซียวเสร็จสิ้น เถาจือก็ให้เซียวเฉิงเฟิงพาลู่เฉินไปล้างเนื้อล้างตัว และผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ที่เถาจือได้แวะซื้อมาให้เพิ่ม สำหรับสมาชิกใหม่อย่างลู่เฉิน ก่อนจะเดินทางกลับหมู่บ้าน 

พร้อมกับตักข้าวกับหมูป่าผัดผักป่าให้เขากินจนอิ่มท้องเพื่อฟื้นฟูกำลัง จากนั้นเซียวเจิ้นหยางก็เรียกลู่เฉินเข้ามาพูดคุยเป็นการส่วนตัว ที่แคร่ไม้หน้าบ้าน โดยมีเถาจือที่นั่งคัดสมุนไพรอยู่เงียบๆ ไม่ไกล 

“ลู่เฉิน สถานการณ์ในเมืองหลวงเป็นอย่างไรบ้าง แล้วเหตุใดเจ้าถึงมาตกอับอยู่ที่ชายแดนแห่งนี้ได้” เซียวเจิ้นหยางเปิดฉากถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

ลู่เฉินมีสีหน้าเคร่งเครียดลงทันที เขาขยับเข้าไปใกล้เจ้านายแล้วกระซิบเสียงเบา 

“เรียนท่านแม่ทัพ หลังจากที่จวนแม่ทัพถูกกวาดล้าง ข้าน้อยและพี่น้ององครักษ์บางส่วนพยายามสืบหาความจริง ข้าน้อยจึงพบบางอย่าง การเนรเทศตระกูลเซียวครั้งนี้ เป็นแผนการร่วมมือกันของเสนาบดีฝั่งขวาและอัครมหาเสนาบดีฉิน ขอรับ!”

ดวงตาคมกริบของเซียวเจิ้นหยางวาวโรจน์ด้วยความโกรธแค้น 

“ข้าคิดไม่ผิด เป็นพวกมันสองคนจริงๆ ด้วย เพื่อดึงอำนาจทางทหารไปจากมือข้า ถึงกับต้องวางแผนใส่ร้ายว่าตระกูลเซียวสบคบคิดกับกบฏชายแดน!”

“ไม่เพียงเท่านั้นท่านแม่ทัพ” ลู่เฉินเอ่ยต่อด้วยแววตาหวาดหวั่น 

“ข้าน้อยแอบได้ยินพวกมันคุยกันว่า การเนรเทศครั้งนี้เป็นเพียงแค่ฉากบังหน้า พวกมันแอบส่งหน่วยสังหารเงาตามมาเงียบๆ เพื่อกวาดล้างตระกูลเซียวให้สิ้นซากที่ชายแดนแห่งนี้ เพื่อไม่ให้มีทางกลับไปทวงความคืนความยุติธรรมได้อีก โชคดีที่พวกมันยังหาที่อยู่ของพวกท่านไม่พบ แต่คาดว่าอีกไม่นาน พวกมันต้องส่งคนมาสำรวจที่หมู่บ้านแถบนี้อย่างแน่นอนขอรับ!”

คำรายงานของอดีตองครักษ์ทำให้บรรยากาศรอบกายพลันเย็นเยียบลงทันที ตระกูลเซียวในยามนี้ไร้กำลังทหาร ตัวเขาเองก็ขาพิการขยับไม่ได้ หากหน่วยสังหารมาถึงจริง คงไม่ต่างอะไรจากการรอความตาย

ในขณะที่เซียวเจิ้นหยางกำลังจมดิ่งและครุ่นคิดหาทางหนีทีไล่อย่างหนัก เสียงราบเรียบของเถาจือก็ดังแทรกขัดจังหวะขึ้นมา

“หน่วยสังหารเงาหรือ?” 

นางไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากสมุนไพรในมือ มือเรียวสวยยังคงเด็ดใบสมุนไพรอย่างใจเย็น ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้บุรุษทั้งสองต้องตกตะลึง

“มาก็ดี ป่าหลังบ้านข้ากว้างใหญ่และลึกนัก พวกมันมาเท่าไหร่ ก็ฝังไว้เป็นปุ๋ยให้ต้นไม้บนเขาได้ทั้งหมดนั่นแหละ”

คำพูดที่แฝงไปด้วยไอสังหารอันเยือกเย็น และความมั่นใจของหญิงสาวชาวบ้าน ทำให้เซียวเจิ้นหยางและลู่เฉินถึงกับหันไปมองนางเป็นตาเดียว!

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   เก็บคนกลับมาอีกแล้ว

    ในเย็นวันนั้น หลังจากที่แผงเนื้อแดดเดียวชุดแรกถูกเก็บเข้ามาในเรือนอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ท้องฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีครามเข้ม สายลมหนาวเริ่มพัดเอาความเย็นเยียบเข้ามาสู่ลานบ้าน คนอื่นๆ ในตระกูลเซียวรวมถึงเหล่าองครักษ์ ต่างก็แยกย้ายกันไปจัดการงานในส่วนของตนเอง เหลือก็เพียงเถาจือที่ยังคงยืนตรวจตราความเรียบร้อยของถังหมักเครื่องเทศ อยู่ตรงชานบ้านเงียบๆทว่าในขณะที่นางกำลังจะหันหลังเดินกลับเข้าบ้าน สายตาอันเฉียบคมของอดีตนักฆ่า ก็สะดุดเข้ากับร่างของบุรุษผู้หนึ่ง ที่กำลังเดินก้าวเท้าเข้ามาหานางเป็นเซียวเจิ้นหยางที่อยู่ในชุดผ้าฝ้ายเนื้อหนาตัวใหม่สีครามเข้ม ที่นางเป็นคนซื้อให้ ในตอนนี้เขาสามารถเดินเหินได้ด้วยสองขาของตนเอง ได้อย่างมั่นคงเกือบเก้าส่วนแล้ว ร่างกายที่เคยผอมโซของเขาก่อนหน้านี้ เริ่มกลับมามีกล้ามเนื้อและสง่างาม สมดั่งพยัคฆ์ร้ายแห่งสมรภูมิรบเช่นเดิม แสงสลัวจากตะเกียงน้ำมันหน้าเรือนส่องมากระทบกับใบหน้าคมเข้ม ดวงตาคมกริบที่เคยดุดัน บัดนี้กลับทอดมองตรงมาที่นางด้วยแววตาอ่อนลงและอบอุ่น อย่างที่ไม่เคยแสดงให้ผู้ใดได้เห็น“ยังไม่นอนอีกหรือ ท่านแม่ทัพ” เถาจือเอ่ยถามเสียงเรียบ ใบหน้าของ

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   ชีวิตในวัยเกษียณ

    การสร้างฟาร์มสัตว์หลังเขาเริ่มต้นขึ้นอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางเสียงหัวเราะและความหวังของคนในบ้าน เถาจือจัดแจงแบ่งเงินทุนที่เหลือจากการขายสัตว์ป่า และเงินจากการนำทองคำในมิติไปแลกมา นำมาซื้อตาข่ายเหล็กเส้นหนาและไม้กระดานแผ่นใหญ่ เพื่อล้อมรั้วอาณาเขตฟาร์มสัตว์ขนาดย่อม บริเวณหุบเขาหลังบ้านที่นางเพิ่งไปซื้อมาในขั้นตอนการถางที่และทำคอกกักสัตว์ เหล่าองครักษ์และช่างก่อสร้าง ต่างคิดหนักว่าพวกตนคงต้องออกแรงวิ่งไล่จับ หรือดักลอบจับสัตว์ป่ามีชีวิตทีละตัวสองตัว ซึ่งต้องใช้เวลานานแน่ๆ กว่าจะได้สัตว์ป่ามาเพาะพันธุ์จนเต็มคอก ทว่าความกังวลเหล่านั้นกลับมลายหายไปจนสิ้น เมื่อเจ้าเสี่ยวหวงสิงโตเจ้าป่าสัตว์เลี้ยงของเถาจือออกโรงช่วยงานทุกๆ เช้า เจ้าเสี่ยวหวงจะเดินนำหน้าลู่ฟานและกั่วเฉิงหายลับเข้าไปในป่าลึกหลังเขา ทันทีที่มันเจอฝูงหมูป่า ไก่ฟ้า หรือกวางป่า มันไม่ได้ใช้วิธีตะปบฆ่าเหมือนแต่ก่อน ทว่ามันกลับใช้สติปัญญาและการคำราม เพื่อต้อนสัตว์ป่าพวกนั้นอย่างชาญฉลาดโฮกกก!เสียงขู่คำรามต่ำๆ ในลำคอของเจ้าเสี่ยวหวงแฝงไปด้วยแรงกดดันของราชาแห่งสัตว์ร้าย บีบให้ฝูงหมูป่าและกวางป่า ต่างพากันวิ่งหนีไปในทิศทางที่มันต้อง

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   ซื้อที่ดินและแขกที่ไม่ได้รับเชิญ

    หลังจากมื้อเช้าผ่านพ้นไป เถาจือก็ตัดสินใจว่านางจะเดินทางเข้าตัวอำเภอ เพื่อซื้อที่ดินเพิ่มและจัดการเรื่องกรรมสิทธิ์ที่ดินให้เรียบร้อย ตอนนี้ที่บ้านของนางมีคนเพิ่มขึ้นมาอีก บ้านหลังน้อยของนางก็ไม่เพียงพอให้พวกเขาได้อยู่กันแล้ว เช่นนั้นนางจึงคิดที่จะสร้างเรือนเพิ่มโดยนางพาเซียวเฉิงเฟิงและลู่เฉินให้ร่วมเดินทางไปกับนางด้วยเพื่อช่วยถือของ ส่วนเซียวเจิ้นหยางและองครักษ์ที่เหลือ ต่างแยกย้ายกันไปตัดไม้และล่าสัตว์ป่าต่อมือสังหารกลุ่มแรกถูกจัดการไปจนหมดสิ้น แต่เถาจือรู้ดีว่าเสนาบดีฉินคงไม่ยอมหยุดอยู่แค่นี้แน่ คนสารเลวเช่นนั้น จะต้องส่งมือสังหารมาอีกแน่นอนแต่ไม่ว่าจะส่งมาเท่าไหร่ ก็ต้องมาตายเปล่าที่นี่อยู่ดี เมื่อเถาจือเข้าสู่ตัวอำเภอโดยนางได้จ้างเกวียนวัวนั่งมา เถาจือจึงมุ่งหน้าไปยังโรงรับจำนำและแลกเงินตราที่ใหญ่ที่สุดก่อนในอำเภอก่อนเป็นอันดับแรก ไม่ใช่ที่ตลาดฝูเฉวียนของเถ้าแก่เฉินนางแสร้งล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ แต่แท้จริงแล้ว นางแอบเปิดคลังมิติเพื่อหยิบเอาทองคำแท่งบริสุทธิ์ ขนาดสิบตำลึงทองออกมาห้าแท่ง ทันทีที่ผู้ดูแลโรงรับจำนำเห็นทองคำแท่งเนื้อดี ที่มีตราประทับอันงดงาม ตาของเขาก็ลุกวาวและร

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   มือสังหารเงา

    ค่ำคืนต่อมา เมฆหมอกเคลื่อนที่เข้าบดบังแสงจันทร์จนมืดสนิท สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านยอดไม้ ชวนให้บรรยากาศรอบบ้านหลังน้อยท้ายหมู่บ้าน ยิ่งทวีความเยือกเย็นขึ้นอีกเท่าตัวทว่าในความมืดมิดนั้น กลับมีหน่วยมือสังหารเงานับยี่สิบคน กำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบราวกับภูตผี พวกมันลอบเร้นเข้ามาตามคำสั่ง เมื่อสามารถแกะรอยตามคนในตระกูลเซียวเจอแล้ว แววตาภายใต้ผ้าคลุมหน้าสีดำฉายแววอำมหิต พวกมันกระชับกระบี่เล่มคมในมือ เตรียมบุกเข้าล้างบางทุกคนในบ้านทว่าทันทีที่พวกมันก้าวข้ามชายป่าและก้าวเข้าสู่เขตกลไก ที่เถาจือได้วางเอาไว้ ลูกธนูของเซียวเจิ้นหยางก็พุ่งออกมาปักอกของมือสังหารคนแรกจนล้มลง สัญญาณรบเปิดฉากขึ้นทันที พร้อมกับความตื่นตระหนกของศัตรู ที่พยายามจะหลบหนีไปทางรั้วทิศตะวันตก เมื่อรู้ว่ามีกับดักแต่เส้นทางนั้นคือจุดที่เถาจือได้โรยผงพิษร้อยรากเอาไว้“อึก! ขา ขาของข้าก้าวไม่ออก” เสียงร้องด้วยความหวาดหวั่นดังขึ้น เมื่อพิษร้ายแทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย ทำให้พวกมันทรุดลงไปคุกเข่าอย่างหมดท่า กำลังภายในสลายหายไปจนสิ้น ในขณะที่ลู่เฉินและเหล่าองครักษ์ทั้งหก กระชับอาวุธในมือแน่น แล้วรีบทะยานออกไปรับมือกั

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   สัตว์เลี้ยงเฝ้าบ้าน

    ทันทีที่เถาจือและเซียวเฉิงเฟิงได้พาองครักษ์ทั้งห้าคนกลับมาถึงบ้าน เมื่อเซียวเจิ้นหยางและลู่เฉินเห็นพี่น้องร่วมศึกที่รอดชีวิตกลับมา ดวงตาของบุรุษทั้งสองคนก็เบิกกว้างขึ้นทันทีร่างกายของพวกเขาแข็งค้างไปชั่วขณะด้วยความตกตะลึง ความรู้สึกดีใจทำให้ขอบตาของทั้งสองคนร้อนผ่าวอย่างไม่อาจกักเก็บเอาไว้ได้“ลู่ฟาน กั่วเฉิง พวกเจ้า พวกเจ้ายังมีชีวิตอยู่ พวกเจ้ายืนอยู่ตรงนี้จริงๆ หรือ” ลู่เฉินตะโกนเสียงดังลั่นเขารีบทิ้งกระบี่ไม้ในมือ แล้ววิ่งเข้าไปสวมกอดพี่น้องร่วมรบจนแน่น ก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างลืมตัว โดยไม่อายสายตาใครทางด้านเซียวเจิ้นหยาง ที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ ก็พยุงตัวลุกขึ้นยืนด้วยสองขาของตนเองอย่างมั่นคง ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปหาเหล่าองครักษ์ผู้ซื่อสัตย์เมื่อองครักษ์ทั้งห้าคนเห็นผู้เป็นนายที่เดินเข้ามาหา พวกเขาต่างก็พากันคุกเข่าลงกับพื้นดิน แล้วประสานมือแน่นจนสั่นระริก“ท่านแม่ทัพ ข้าน้อยลู่ฟาน กั่วเฉิง และพี่น้อง ข้านึกว่าจะไม่ได้พบท่านอีกแล้วขอรับ”เซียวเจิ้นหยางทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าองครักษ์ สองมือหนาเอื้อมไปประคองไหล่ที่เต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ของลู่ฟานขึ้นมาดวงตาคู่คมแดงก่ำ

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   ทาสทั้งห้าชีวิต

    วันเวลาผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว ตอนที่เป็นวันที่เจ็ดแล้ว ภายใต้การดูแลและการรักษาของเถาจือ ขาของเซียวเจิ้นหยางจึงดีขึ้นมาก ทุกวันที่ผ่านมา คนในตระกูลช่วยกันทำงานในบ้าน แปลงผักข้างบ้านก็ได้ปลูกผักสวนครัวลงดินแล้ว เถาจือขึ้นเขาไปเก็บผักป่า สมุนไพร ผลไม้ป่า และล่าสัตว์บ้าง แต่เป็นเพียงสัตว์เล็กเช่นไก่ป่า กระต่ายป่า เพราะเถาจือไม่ได้เข้าไปในป่าชั้นใน เสบียงอาหารในบ้านก็ยังคงมีเพียงพอทุกคนในตระกูลเซียวมีสีหน้าดีขึ้นมาก นางเห็นรอยยิ้มของพวกเขาบ่อยขึ้น เรื่องมือสังหารก็ยังคงไร้วี่แวว คงเป็นเพราะยังสืบหาที่อยู่ของคนตระกูลเซียวยังไม่เจอก็แน่ล่ะนะ บ้านของนางอยู่ท้ายหมู่บ้านขนาดนี้ หาเจอเร็วก็คงจะแปลก คราแรกเถาจือคิดว่าหากรักษาขาของเซียวเจิ้นหยางหาย นางจะให้พวกเขาออกไปทว่าเมื่อคิดถึงตอนที่พวกเขาจะจากไปแล้ว ใจของนางกลับสั่นไหวขึ้นมาเสียได้ เอาเถิดนางยังคงไม่ให้พวกเขาไปเร็วๆ นี้หรอก นางกำลังคิดว่าจะซื้อที่ดินเพื่อขยายพื้นที่เพิ่มเติม และจะสร้างบ้านให้หลังใหญ่กว่านี้อีกด้วย แต่เอาเป็นว่านางค่อยคิดวางแผนอีกทีก็แล้วกัน วันนี้นางกำลังฝังเข็มให้เซียวจิ้นหยางเช่นเดิม แต่แทนที่จะเป็นยามค่ำคืน นางกลับ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status