Share

ทาสทั้งห้าชีวิต

Author: PANYAPON
last update publish date: 2026-11-16 15:06:48

วันเวลาผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว ตอนที่เป็นวันที่เจ็ดแล้ว ภายใต้การดูแลและการรักษาของเถาจือ ขาของเซียวเจิ้นหยางจึงดีขึ้นมาก 

ทุกวันที่ผ่านมา คนในตระกูลช่วยกันทำงานในบ้าน แปลงผักข้างบ้านก็ได้ปลูกผักสวนครัวลงดินแล้ว 

เถาจือขึ้นเขาไปเก็บผักป่า สมุนไพร ผลไม้ป่า และล่าสัตว์บ้าง แต่เป็นเพียงสัตว์เล็กเช่นไก่ป่า กระต่ายป่า เพราะเถาจือไม่ได้เข้าไปในป่าชั้นใน เสบียงอาหารในบ้านก็ยังคงมีเพียงพอ

ทุกคนในตระกูลเซียวมีสีหน้าดีขึ้นมาก นางเห็นรอยยิ้มของพวกเขาบ่อยขึ้น เรื่องมือสังหารก็ยังคงไร้วี่แวว คงเป็นเพราะยังสืบหาที่อยู่ของคนตระกูลเซียวยังไม่เจอ

ก็แน่ล่ะนะ บ้านของนางอยู่ท้ายหมู่บ้านขนาดนี้ หาเจอเร็วก็คงจะแปลก คราแรกเถาจือคิดว่าหากรักษาขาของเซียวเจิ้นหยางหาย นางจะให้พวกเขาออกไป

ทว่าเมื่อคิดถึงตอนที่พวกเขาจะจากไปแล้ว ใจของนางกลับสั่นไหวขึ้นมาเสียได้ เอาเถิดนางยังคงไม่ให้พวกเขาไปเร็วๆ นี้หรอก 

นางกำลังคิดว่าจะซื้อที่ดินเพื่อขยายพื้นที่เพิ่มเติม และจะสร้างบ้านให้หลังใหญ่กว่านี้อีกด้วย แต่เอาเป็นว่านางค่อยคิดวางแผนอีกทีก็แล้วกัน 

วันนี้นางกำลังฝังเข็มให้เซียวจิ้นหยางเช่นเดิม แต่แทนที่จะเป็นยามค่ำคืน นางกลับฝังเข็มให้เขาเป็นเวลาช่วงเช้าแทน บรรยากาศภายในห้องโถง ยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นยารสขมอันเข้มข้น 

เถาจือลงมือถอนเข็มเงินเล่มสุดท้าย ออกจากขาของเซียวเจิ้นหยางอย่างแคล่วคล่องและว่องไว นางเก็บเข็มเงินใส่ห่อผ้าไหมสีดำ ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ 

“เจ็ดวันมานี้ เส้นลมปราณที่เคยอุดตันของท่านถูกทะลวงจนหมดสิ้นแล้ว ยาจากหญ้าเอ็นยืดร้อยปีก็ซึมลึกเข้าสู่กระดูกและสมานเส้นเอ็นจนสมบูรณ์ ท่านลองลุกขึ้นยืนดูเถิด”

เซียวเจิ้นหยางสูดลมหายใจเข้าลึก ดวงตาคมกริบของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เขาวางฝ่ามือหนาทั้งสองข้างลงบนขอบเตียงไม้ จากนั้นก็ออกแรงกดและยันกายขึ้น โดยไม่มีลู่เฉินหรือเซียวเฉิงเฟิงเข้าไปช่วยประคองเหมือนเช่นทุกวัน

เซียวเจิ้นหยางค่อยๆ ชันกายลุกขึ้นยืนได้อย่างมั่นคง ด้วยสองขาของตนเองเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ถูกเนรเทศ

“เจิ้นหยาง เจ้ายืนได้แล้ว” 

หรงซู่ซินผู้เป็นมารดา เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงอันสั่นเครือ น้ำตาแห่งความดีใจไหลออกมา นางซบหน้าลงกับอกของสามีที่ดวงตาแดงก่ำไม่แพ้กัน ทุกคนในตระกูลเซียวต่างร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจ 

เซียวเจิ้นหยางไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น เขาก้มลงมองปลายเท้าของตนเอง ก่อนจะข่มความตื่นเต้นเอาไว้ในอก แล้วพยายามยกฝ่าเท้าขวาขึ้นก้าวไปข้างหน้า

ตึก!

ฝ่าเท้ากระทบลงบนพื้นอย่างหนักแน่น แม้จะยังดูฝืนและสั่นระริกอยู่บ้าง ทว่าเขาก็ก้าวขาซ้ายตามมาได้อีกหนึ่งก้าว

พยัคฆ์ร้ายแห่งสนามรบที่ใครๆ ต่างตราหน้าว่าเป็นคนพิการติดเตียง บัดนี้สามารถลุกขึ้นยืนและกลับมาก้าวเดินได้อีกครั้ง ราวกับปาฏิหาริย์ด้วยฝีมือของหญิงสาวชาวบ้านธรรมดา

เซียวเจิ่นหยางเงยหน้าขึ้นมองเถาจือที่ยังคงยืนกอดอกมองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย ดวงตาของเขารื้นไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความซาบซึ้งใจ 

เขาพยายามจะทรุดกายลงคุกเข่าต่อหน้านาง เพื่อทำความเคารพนาง ทว่าเถาจือกลับเอื้อมมือไปจับต้นแขนของเขาเอาไว้แน่น นางจับแขนของเขาไม่ให้คุกเข่าลงไป

“ท่านแม่ทัพ หน้าที่ของท่านคือรีบฟื้นฟูกำลังขาเพื่อเตรียมตัดหัวศัตรู ไม่ใช่มีไว้เพื่อคุกเข่าให้ข้า” เถาจือเอ่ยขึ้น มุมปากของนางยกยิ้มบางเบา

เซียวเจิ้นหยางสบสายตากับนางเนิ่นนาน หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความรู้สึกขอบคุณ

“แม่นางเถาจือ ความแค้นของตระกูลเซียว ข้าจะชำระความด้วยตัวเอง ส่วนชีวิตและสองขาที่เจ้ามอบคืนมาให้ข้านี้ ข้าขอสาบานว่าจะใช้มันให้คุ้มค่าที่สุด”

หลังจากที่ความตื้นตันใจเริ่มสงบลง เซียวเจิ้นหยางที่ยามนี้ขยับยืนและก้าวเดินได้บ้างแล้ว ดวงตาของเขายังคงเต็มไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการเป็นนักรบ 

สายตาของอดีตแม่ทัพใหญ่หันไปมองคันธนูหลังงามของเถาจือ ที่วางพิงอยู่ตรงมุมห้อง คันธนูที่ทำมาจากเนื้อไม้ชั้นดี และมีคันรั้งสมดุลเกินกว่าจะเป็นของชาวบ้านธรรมดา ซึ่งเขาเคยมองด้วยความตะลึงเมื่อวันแรกที่เห็น

“แม่นางเถาจือ” เซียวเจิ้นหยางเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความเกรงใจ 

“ข้าขอยืมคันธนูหลังงามนี้ของเจ้า ออกไปฝึกซ้อมความแม่นยำร่วมกับลู่เฉินที่ลานบ้านสักหน่อยได้หรือไม่ แม้ขาของข้าจะเริ่มกลับมามีความรู้สึกแล้ว แต่วรยุทธ์ของข้ายังไม่กลับมา ข้าจำเป็นต้องเร่งฟื้นฟูกำลังและฝึกใช้อาวุธ เพื่อให้พร้อมรับมือกับศัตรูโดยเร็วที่สุด”

เถาจือปรายตามองคันธนูสลับกับมองแววตาจริงจังของอดีตแม่ทัพใหญ่ นางไม่ได้เอ่ยปฏิเสธ เพียงแต่เดินไปหยิบคันธนูพร้อมซองลูกศรส่งให้เขา

“เอาไปสิ ข้าให้ท่านไม่ต้องยืม ข้ายังมีอีก คันธนูนี้คันรั้งค่อนข้างหนัก หากกำลังแขนของท่านยังฟื้นไม่ดี อย่าฝืนง้างจนบาดเจ็บก็แล้วกัน”

“ข้าเข้าใจแล้ว ขอบคุณเจ้ามาก” 

เซียวเจิ้นหยางรับคันธนูมา ทันทีที่ฝ่ามือหนาสัมผัสกับเนื้อไม้ น้ำหนักของมันทำให้เขาต้องประหลาดใจอีกครั้ง คันรั้งนี้หนักหน่วงและแข็งแกร่งยิ่งนัก เหมาะสำหรับผู้ที่มีพละกำลังมหาศาลโดยแท้

นางช่างมีกำลังมหาศาลจริงๆ ที่ใช้คันธนูนี้ได้ และคำพูดของนางที่บอกว่าจะให้เขาเลย ไม่ต้องยืม เพราะนางยังมีอีก ก็ยิ่งทำให้เขาตกตะลึงเข้าไปอีก คันธนูนี้คงจะมีราคาแพงมากและหายาก แต่นางกลับบอกว่ามีอีก 

สตรีผู้นี้ช่างมีเรื่องให้เขาแปลกใจอยู่เรื่อยเลยจริงๆ

เถาจือไม่ได้หวงคันธนูนี้ เพราะนางสามารถหยิบออกมาจากมิติได้ไม่อั้นอยู่แล้ว 

เซียวเจิ้นหยางค่อยๆ พยุงร่างกายของตนเอง เขาก้าวเดินช้าๆ ทว่ามั่นคงออกไปที่ลานบ้าน โดยมีลู่เฉินและเซียวเฉิงเฟิงคอยเดินตามอยู่ไม่ห่าง ลู่เฉินนำท่อนไม้แห้งที่เหลือจากการซ่อมรั้ว ไปตั้งเป็นเป้าซ้อมตรงชายป่าในระยะห้าสิบก้าว

เซียวเจิ้นหยางยืนแยกขาตั้งท่าอย่างสง่างาม มือซ้ายยกคันธนูขึ้นตรง มือขวาคีบลูกศรเข้าสาย เขาสูดหายใจเข้าลึก ก่อนที่จะออกแรงดึงสายธนู 

กล้ามแขนของเขาขยับเคลื่อนไหว ความรู้สึกกระปรี้กระเปร่าในฐานะแม่ทัพที่ห่างหายไปนานกลับคืนมาอีกครั้ง ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็งตรงไปยังเป้าเบื้องหน้า ก่อนจะปล่อยลูกธนูออกไป

ฟึ่บ!

ลูกธนูพุ่งแหวกอากาศออกไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะปักเข้าที่กึ่งกลางท่อนไม้แห้งอย่างแม่นยำ จนเนื้อไม้แตกออกเป็นสองเสี่ยง

“ยอดเยี่ยมมากขอรับท่านแม่ทัพ กำลังมือของท่านฟื้นคืนมาได้ถึงเจ็ดส่วนแล้ว” ลู่เฉินเอ่ยด้วยความยินดี พร้อมกับประสานมือคารวะ

“พี่ใหญ่สุดยอดไปเลยขอรับ” เซียวเฉิงเฟิงก็กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจเช่นกัน

เซียวเจิ้นหยางลดคันธนูลง เขามองลูกธนูที่ปักคาอยู่ แล้วหันกลับมาสบตากับเถาจือที่ยืนพิงประตูบ้านมองอยู่ไกลๆ 

แววตาของเขาเต็มไปด้วยความความมุ่งมั่น ตอนนี้อาวุธร้ายในมือของเขาพร้อมแล้ว และเขาสาบานในใจว่า ลูกธนูทุกดอกหลังจากนี้ จะถูกยิงออกไปเพื่อปลิดชีพศัตรู ที่กล้าก้าวเข้ามาทำอันตรายสตรีผู้เป็นเจ้าของบ้านหลังนี้อย่างแน่นอน

วันนี้เถาจือตัดสินใจว่านางจะไปตลาดอีกครั้ง พร้อมกับเซียวเฉิงเฟิงเพื่อซื้อเสบียงเพิ่มเติม และซื้อเมล็ดพันธุ์ผักเพิ่มด้วย ตอนนี้มีคนมาเพิ่ม นางจึงอยากขยายแปลงผักให้ใหญ่กว่าเดิม

ทว่าขณะที่ทั้งสองคนกำลังจะเดินผ่านตรอกค้าทาสอันมืดสลัว และเต็มไปไปด้วยกลิ่นอับชื้น เพราะเดินหลงทางเข้ามา 

เสียงโซ่ตรวนกระทบกันและเสียงแส้ของนายทาส ที่กำลังเฆี่ยนตีสลับกับเสียงครางระงมด้วยความเจ็บปวด ทำให้บรรยากาศชวนหดหู่ยิ่งนัก

จู่ๆ เซียวเฉิงเฟิงก็ชะงักฝีเท้าลง ดวงตาของเด็กหนุ่มเบิกกว้างขึ้น ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความตกตะลึง เมื่อสายตาของเขาหันไปเห็นกรงเหล็กขนาดใหญ่กรงหนึ่ง

ที่มุมกรงมีร่างของบุรุษห้าคน กำลังนั่งเบียดเสียดกันอยู่ ในสภาพสะบักสะบอม เนื้อตัวมอมแมมเต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์จากการถูกทรมาน เสื้อผ้าขาดกะรุ่งกะริ่งจนแทบไม่เป็นชิ้นดี

“พี่สาว นั่น นั่นมันพี่ลู่ฟาน พี่กั่วเฉิง และพี่น้ององครักษ์ในจวนของข้าอีกสามคนขอรับ”

เซียวเฉิงเฟิงร้องเสียงหลงด้วยความตื่นเต้น มือไม้ของเด็กหนุ่มสั่นเทา ขณะที่รีบชี้ไปที่กรงทาสทันที

พวกเขาทั้งห้าคนคืออดีตองครักษ์ยอดฝีมือประจำจวนแม่ทัพใหญ่ ที่ถูกทางการจับกุม ทำลายวรยุทธ์ และริบทรัพย์สิน

หลังจากตระกูลเซียวล่มสลาย พวกเขาก็ถูกตราหน้าว่าเป็นนักโทษและถูกส่งตัวมาขายเป็นทาสแรงงาน ที่ชายแดนอันห่างไกลแห่งนี้

เมื่อองครักษ์ในกรงได้ยินเสียงอันคุ้นเคย พวกเขาจึงค่อยๆ พยุงกายอันอ่อนล้าและสะบักสะบอมเงยหน้าขึ้นมามอง

ทันทีที่เห็นคุณชายรองตระกูลเซียว ดวงตาที่เคยแห้งแล้งสิ้นหวังของพวกเขา ก็เป็นประกายขึ้น น้ำตาแห่งความดีใจรื้นขึ้นมาทันที

“คุณชายรอง ท่านยังมีชีวิตอยู่!”

นายทาสร่างท้วมที่ถือแส้อยู่เห็นท่าทางเช่นนั้น ก็เดินเข้ามาขัดจังหวะแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงดูแคลน

“อย่ามาส่งเสียงดังแถวนี้ ทาสพวกนี้เป็นนักโทษดื้อด้าน มีแต่รอยแผล หากอยากได้ไปใช้งาน ข้าคิดราคาคนละสิบตำลึงเงิน ห้าคนก็ห้าสิบตำลึงเงิน หากไม่มีเงินก็ไสหัวไป!”

ห้าสิบตำลึงเงินถือเป็นเงินมหาศาลที่ชาวบ้านธรรมดาไม่มีวันเอื้อมถึง เซียวเฉิงเฟิงหน้าถอดสี ทว่าเถาจือกลับไม่ได้มีท่าทีลังเลเลยแม้แต่น้อย

นางล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อก่อนจะหยิบตั๋วเงินใบละห้าสิบตำลึงเงิน ออกมายื่นส่งให้นายทาสด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“ห้าสิบตำลึงเงิน ข้าซื้อทั้งหมด ปลดโซ่ตรวนและส่งใบสัญญาซื้อขายทาสของพวกเขาทั้งห้าคนมาให้ข้าเดี๋ยวนี้” เถาจือเอ่ยเสียงเย็นชา

นายทาสเห็นตั๋วเงินก้อนโต ก็รีบเปลี่ยนท่าทีเป็นน้อมนอบทันที

“แม่นางผู้ใจกว้าง ได้เลย เด็กๆ รีบไขกุญแจปล่อยตัวพวกเขาเร็วเข้า!”

เมื่อประตูเปิดออก อดีตองครักษ์ทั้งห้าคนก็พยุงร่างอันบอบช้ำก้าวเดินออกมา พวกเขาคุกเข่าลงเบื้องหน้าเถาจือและเซียวเฉิงเฟิงด้วยความซาบซึ้งใจ เซียวเฉิงเฟิงรีบเข้าไปประคอง แล้วร้องไห้ออกมาด้วยความยินดี

“พี่ๆ ทุกคน ปลอดภัยแล้ว พี่สาวเถาจือผู้นี้เป็นผู้มีพระคุณ นางชุบชีวิตใหม่ให้พี่ใหญ่และพวกเรา รีบกลับบ้านไปรักษาตัวกันเถอะ”

เถาจือกวาดสายตามองยอดฝีมือทั้งห้าคนที่แม้จะสะบักสะบอมแต่แววตายังคงแกร่งกล้า นางกระตุกยิ้มบางเบาที่มุมปากอย่างพึงพอใจ

ตอนนี้ตระกูลเซียวมีกำลังพลเพิ่มขึ้นมาอีกห้าคนแล้ว และเมื่อรวมกับลู่เฉิน ก็เท่ากับมีหกยอดฝีมือพร้อมรบ แผนการตั้งรับพวกมือสังหารเงายิ่งสมบูรณ์แบบเข้าไปอีกขั้นแล้ว

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   เก็บคนกลับมาอีกแล้ว

    ในเย็นวันนั้น หลังจากที่แผงเนื้อแดดเดียวชุดแรกถูกเก็บเข้ามาในเรือนอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ท้องฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีครามเข้ม สายลมหนาวเริ่มพัดเอาความเย็นเยียบเข้ามาสู่ลานบ้าน คนอื่นๆ ในตระกูลเซียวรวมถึงเหล่าองครักษ์ ต่างก็แยกย้ายกันไปจัดการงานในส่วนของตนเอง เหลือก็เพียงเถาจือที่ยังคงยืนตรวจตราความเรียบร้อยของถังหมักเครื่องเทศ อยู่ตรงชานบ้านเงียบๆทว่าในขณะที่นางกำลังจะหันหลังเดินกลับเข้าบ้าน สายตาอันเฉียบคมของอดีตนักฆ่า ก็สะดุดเข้ากับร่างของบุรุษผู้หนึ่ง ที่กำลังเดินก้าวเท้าเข้ามาหานางเป็นเซียวเจิ้นหยางที่อยู่ในชุดผ้าฝ้ายเนื้อหนาตัวใหม่สีครามเข้ม ที่นางเป็นคนซื้อให้ ในตอนนี้เขาสามารถเดินเหินได้ด้วยสองขาของตนเอง ได้อย่างมั่นคงเกือบเก้าส่วนแล้ว ร่างกายที่เคยผอมโซของเขาก่อนหน้านี้ เริ่มกลับมามีกล้ามเนื้อและสง่างาม สมดั่งพยัคฆ์ร้ายแห่งสมรภูมิรบเช่นเดิม แสงสลัวจากตะเกียงน้ำมันหน้าเรือนส่องมากระทบกับใบหน้าคมเข้ม ดวงตาคมกริบที่เคยดุดัน บัดนี้กลับทอดมองตรงมาที่นางด้วยแววตาอ่อนลงและอบอุ่น อย่างที่ไม่เคยแสดงให้ผู้ใดได้เห็น“ยังไม่นอนอีกหรือ ท่านแม่ทัพ” เถาจือเอ่ยถามเสียงเรียบ ใบหน้าของ

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   ชีวิตในวัยเกษียณ

    การสร้างฟาร์มสัตว์หลังเขาเริ่มต้นขึ้นอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางเสียงหัวเราะและความหวังของคนในบ้าน เถาจือจัดแจงแบ่งเงินทุนที่เหลือจากการขายสัตว์ป่า และเงินจากการนำทองคำในมิติไปแลกมา นำมาซื้อตาข่ายเหล็กเส้นหนาและไม้กระดานแผ่นใหญ่ เพื่อล้อมรั้วอาณาเขตฟาร์มสัตว์ขนาดย่อม บริเวณหุบเขาหลังบ้านที่นางเพิ่งไปซื้อมาในขั้นตอนการถางที่และทำคอกกักสัตว์ เหล่าองครักษ์และช่างก่อสร้าง ต่างคิดหนักว่าพวกตนคงต้องออกแรงวิ่งไล่จับ หรือดักลอบจับสัตว์ป่ามีชีวิตทีละตัวสองตัว ซึ่งต้องใช้เวลานานแน่ๆ กว่าจะได้สัตว์ป่ามาเพาะพันธุ์จนเต็มคอก ทว่าความกังวลเหล่านั้นกลับมลายหายไปจนสิ้น เมื่อเจ้าเสี่ยวหวงสิงโตเจ้าป่าสัตว์เลี้ยงของเถาจือออกโรงช่วยงานทุกๆ เช้า เจ้าเสี่ยวหวงจะเดินนำหน้าลู่ฟานและกั่วเฉิงหายลับเข้าไปในป่าลึกหลังเขา ทันทีที่มันเจอฝูงหมูป่า ไก่ฟ้า หรือกวางป่า มันไม่ได้ใช้วิธีตะปบฆ่าเหมือนแต่ก่อน ทว่ามันกลับใช้สติปัญญาและการคำราม เพื่อต้อนสัตว์ป่าพวกนั้นอย่างชาญฉลาดโฮกกก!เสียงขู่คำรามต่ำๆ ในลำคอของเจ้าเสี่ยวหวงแฝงไปด้วยแรงกดดันของราชาแห่งสัตว์ร้าย บีบให้ฝูงหมูป่าและกวางป่า ต่างพากันวิ่งหนีไปในทิศทางที่มันต้อง

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   ซื้อที่ดินและแขกที่ไม่ได้รับเชิญ

    หลังจากมื้อเช้าผ่านพ้นไป เถาจือก็ตัดสินใจว่านางจะเดินทางเข้าตัวอำเภอ เพื่อซื้อที่ดินเพิ่มและจัดการเรื่องกรรมสิทธิ์ที่ดินให้เรียบร้อย ตอนนี้ที่บ้านของนางมีคนเพิ่มขึ้นมาอีก บ้านหลังน้อยของนางก็ไม่เพียงพอให้พวกเขาได้อยู่กันแล้ว เช่นนั้นนางจึงคิดที่จะสร้างเรือนเพิ่มโดยนางพาเซียวเฉิงเฟิงและลู่เฉินให้ร่วมเดินทางไปกับนางด้วยเพื่อช่วยถือของ ส่วนเซียวเจิ้นหยางและองครักษ์ที่เหลือ ต่างแยกย้ายกันไปตัดไม้และล่าสัตว์ป่าต่อมือสังหารกลุ่มแรกถูกจัดการไปจนหมดสิ้น แต่เถาจือรู้ดีว่าเสนาบดีฉินคงไม่ยอมหยุดอยู่แค่นี้แน่ คนสารเลวเช่นนั้น จะต้องส่งมือสังหารมาอีกแน่นอนแต่ไม่ว่าจะส่งมาเท่าไหร่ ก็ต้องมาตายเปล่าที่นี่อยู่ดี เมื่อเถาจือเข้าสู่ตัวอำเภอโดยนางได้จ้างเกวียนวัวนั่งมา เถาจือจึงมุ่งหน้าไปยังโรงรับจำนำและแลกเงินตราที่ใหญ่ที่สุดก่อนในอำเภอก่อนเป็นอันดับแรก ไม่ใช่ที่ตลาดฝูเฉวียนของเถ้าแก่เฉินนางแสร้งล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ แต่แท้จริงแล้ว นางแอบเปิดคลังมิติเพื่อหยิบเอาทองคำแท่งบริสุทธิ์ ขนาดสิบตำลึงทองออกมาห้าแท่ง ทันทีที่ผู้ดูแลโรงรับจำนำเห็นทองคำแท่งเนื้อดี ที่มีตราประทับอันงดงาม ตาของเขาก็ลุกวาวและร

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   มือสังหารเงา

    ค่ำคืนต่อมา เมฆหมอกเคลื่อนที่เข้าบดบังแสงจันทร์จนมืดสนิท สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านยอดไม้ ชวนให้บรรยากาศรอบบ้านหลังน้อยท้ายหมู่บ้าน ยิ่งทวีความเยือกเย็นขึ้นอีกเท่าตัวทว่าในความมืดมิดนั้น กลับมีหน่วยมือสังหารเงานับยี่สิบคน กำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบราวกับภูตผี พวกมันลอบเร้นเข้ามาตามคำสั่ง เมื่อสามารถแกะรอยตามคนในตระกูลเซียวเจอแล้ว แววตาภายใต้ผ้าคลุมหน้าสีดำฉายแววอำมหิต พวกมันกระชับกระบี่เล่มคมในมือ เตรียมบุกเข้าล้างบางทุกคนในบ้านทว่าทันทีที่พวกมันก้าวข้ามชายป่าและก้าวเข้าสู่เขตกลไก ที่เถาจือได้วางเอาไว้ ลูกธนูของเซียวเจิ้นหยางก็พุ่งออกมาปักอกของมือสังหารคนแรกจนล้มลง สัญญาณรบเปิดฉากขึ้นทันที พร้อมกับความตื่นตระหนกของศัตรู ที่พยายามจะหลบหนีไปทางรั้วทิศตะวันตก เมื่อรู้ว่ามีกับดักแต่เส้นทางนั้นคือจุดที่เถาจือได้โรยผงพิษร้อยรากเอาไว้“อึก! ขา ขาของข้าก้าวไม่ออก” เสียงร้องด้วยความหวาดหวั่นดังขึ้น เมื่อพิษร้ายแทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย ทำให้พวกมันทรุดลงไปคุกเข่าอย่างหมดท่า กำลังภายในสลายหายไปจนสิ้น ในขณะที่ลู่เฉินและเหล่าองครักษ์ทั้งหก กระชับอาวุธในมือแน่น แล้วรีบทะยานออกไปรับมือกั

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   สัตว์เลี้ยงเฝ้าบ้าน

    ทันทีที่เถาจือและเซียวเฉิงเฟิงได้พาองครักษ์ทั้งห้าคนกลับมาถึงบ้าน เมื่อเซียวเจิ้นหยางและลู่เฉินเห็นพี่น้องร่วมศึกที่รอดชีวิตกลับมา ดวงตาของบุรุษทั้งสองคนก็เบิกกว้างขึ้นทันทีร่างกายของพวกเขาแข็งค้างไปชั่วขณะด้วยความตกตะลึง ความรู้สึกดีใจทำให้ขอบตาของทั้งสองคนร้อนผ่าวอย่างไม่อาจกักเก็บเอาไว้ได้“ลู่ฟาน กั่วเฉิง พวกเจ้า พวกเจ้ายังมีชีวิตอยู่ พวกเจ้ายืนอยู่ตรงนี้จริงๆ หรือ” ลู่เฉินตะโกนเสียงดังลั่นเขารีบทิ้งกระบี่ไม้ในมือ แล้ววิ่งเข้าไปสวมกอดพี่น้องร่วมรบจนแน่น ก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างลืมตัว โดยไม่อายสายตาใครทางด้านเซียวเจิ้นหยาง ที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ ก็พยุงตัวลุกขึ้นยืนด้วยสองขาของตนเองอย่างมั่นคง ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปหาเหล่าองครักษ์ผู้ซื่อสัตย์เมื่อองครักษ์ทั้งห้าคนเห็นผู้เป็นนายที่เดินเข้ามาหา พวกเขาต่างก็พากันคุกเข่าลงกับพื้นดิน แล้วประสานมือแน่นจนสั่นระริก“ท่านแม่ทัพ ข้าน้อยลู่ฟาน กั่วเฉิง และพี่น้อง ข้านึกว่าจะไม่ได้พบท่านอีกแล้วขอรับ”เซียวเจิ้นหยางทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าองครักษ์ สองมือหนาเอื้อมไปประคองไหล่ที่เต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ของลู่ฟานขึ้นมาดวงตาคู่คมแดงก่ำ

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   ทาสทั้งห้าชีวิต

    วันเวลาผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว ตอนที่เป็นวันที่เจ็ดแล้ว ภายใต้การดูแลและการรักษาของเถาจือ ขาของเซียวเจิ้นหยางจึงดีขึ้นมาก ทุกวันที่ผ่านมา คนในตระกูลช่วยกันทำงานในบ้าน แปลงผักข้างบ้านก็ได้ปลูกผักสวนครัวลงดินแล้ว เถาจือขึ้นเขาไปเก็บผักป่า สมุนไพร ผลไม้ป่า และล่าสัตว์บ้าง แต่เป็นเพียงสัตว์เล็กเช่นไก่ป่า กระต่ายป่า เพราะเถาจือไม่ได้เข้าไปในป่าชั้นใน เสบียงอาหารในบ้านก็ยังคงมีเพียงพอทุกคนในตระกูลเซียวมีสีหน้าดีขึ้นมาก นางเห็นรอยยิ้มของพวกเขาบ่อยขึ้น เรื่องมือสังหารก็ยังคงไร้วี่แวว คงเป็นเพราะยังสืบหาที่อยู่ของคนตระกูลเซียวยังไม่เจอก็แน่ล่ะนะ บ้านของนางอยู่ท้ายหมู่บ้านขนาดนี้ หาเจอเร็วก็คงจะแปลก คราแรกเถาจือคิดว่าหากรักษาขาของเซียวเจิ้นหยางหาย นางจะให้พวกเขาออกไปทว่าเมื่อคิดถึงตอนที่พวกเขาจะจากไปแล้ว ใจของนางกลับสั่นไหวขึ้นมาเสียได้ เอาเถิดนางยังคงไม่ให้พวกเขาไปเร็วๆ นี้หรอก นางกำลังคิดว่าจะซื้อที่ดินเพื่อขยายพื้นที่เพิ่มเติม และจะสร้างบ้านให้หลังใหญ่กว่านี้อีกด้วย แต่เอาเป็นว่านางค่อยคิดวางแผนอีกทีก็แล้วกัน วันนี้นางกำลังฝังเข็มให้เซียวจิ้นหยางเช่นเดิม แต่แทนที่จะเป็นยามค่ำคืน นางกลับ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status