LOGINทันทีที่เถาจือและเซียวเฉิงเฟิงได้พาองครักษ์ทั้งห้าคนกลับมาถึงบ้าน เมื่อเซียวเจิ้นหยางและลู่เฉินเห็นพี่น้องร่วมศึกที่รอดชีวิตกลับมา ดวงตาของบุรุษทั้งสองคนก็เบิกกว้างขึ้นทันที
ร่างกายของพวกเขาแข็งค้างไปชั่วขณะด้วยความตกตะลึง ความรู้สึกดีใจทำให้ขอบตาของทั้งสองคนร้อนผ่าวอย่างไม่อาจกักเก็บเอาไว้ได้
“ลู่ฟาน กั่วเฉิง พวกเจ้า พวกเจ้ายังมีชีวิตอยู่ พวกเจ้ายืนอยู่ตรงนี้จริงๆ หรือ” ลู่เฉินตะโกนเสียงดังลั่น
เขารีบทิ้งกระบี่ไม้ในมือ แล้ววิ่งเข้าไปสวมกอดพี่น้องร่วมรบจนแน่น ก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างลืมตัว โดยไม่อายสายตาใคร
ทางด้านเซียวเจิ้นหยาง ที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ ก็พยุงตัวลุกขึ้นยืนด้วยสองขาของตนเองอย่างมั่นคง ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปหาเหล่าองครักษ์ผู้ซื่อสัตย์
เมื่อองครักษ์ทั้งห้าคนเห็นผู้เป็นนายที่เดินเข้ามาหา พวกเขาต่างก็พากันคุกเข่าลงกับพื้นดิน แล้วประสานมือแน่นจนสั่นระริก
“ท่านแม่ทัพ ข้าน้อยลู่ฟาน กั่วเฉิง และพี่น้อง ข้านึกว่าจะไม่ได้พบท่านอีกแล้วขอรับ”
เซียวเจิ้นหยางทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าองครักษ์ สองมือหนาเอื้อมไปประคองไหล่ที่เต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ของลู่ฟานขึ้นมา
ดวงตาคู่คมแดงก่ำ ทั้งดีใจที่พวกเขารอดชีวิตมาได้ และทั้งโกรธแค้นจนแทบจะกระอักเลือด เมื่อเห็นสภาพสะบักสะบอมจากการถูกเฆี่ยนตีในคุกทาส ขององครักษ์ตนเอง
“พวกเจ้าปลอดภัยก็ดีแล้ว ลุกขึ้นเถอะ” เซียวเจิ้นหยางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“ตระกูลเซียวติดค้างพวกเจ้าเหลือเกิน”
“หาไม่ขอรับท่านแม่ทัพ ชีวิตของพวกเราเป็นของจวนแม่ทัพมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว” ลู่ฟานเอ่ยพร้อมรอยยิ้มทั้งน้ำตา
หลังจากผ่านพ้นช่วงเวลาแห่งความซาบซึ้งและตื้นตันใจ เถาจือที่ยืนมองอยู่ห่างๆ ก็ขยับตัวก้าวเข้ามาจัดการเรื่องสำคัญต่อทันที
นางเดินเข้าไปในห้องโถงแสร้งทำเป็นรื้อค้นหีบไม้ใบเก่า ทว่าแท้จริงแล้วนางกำลังเปิดคลังมิติ
แล้วนำยาสมานแผลสูตรลับ ผงยาห้ามเลือดชั้นยอด และยาลูกกลอนที่มีสรรพคุณสลายเลือดคั่งฟื้นฟูกำลังภายในออกมาทันที
นางจะปล่อยให้องครักษ์ทั้งห้าอยู่ในสภาพนี้ไม่ได้ ต้องรักษาบาดแผลก่อน นางเดินกลับออกมาพร้อมกับห่อผ้าผืนโตและถังน้ำอุ่น ก่อนจะนำขวดยาและห่อสมุนไพร ส่งให้หรงซู่ซินและเซียวเยว่ฉินช่วยกันคัดแยกทันที
“ท่านป้า นำผงยาสีขาวนี้ละลายในน้ำอุ่นให้พวกเขาราดล้างบาดแผล มันจะช่วยสมานแผลและบรรเทาความเจ็บปวด ส่วนยาลูกกลอนสีดำนี้ให้พวกเขากลืนลงไปคนละเม็ด สรรพคุณยาจะช่วยฟื้นฟูเส้นเอ็นภายในและขจัดพิษตกค้าง”
ลู่ฟานและพี่น้ององครักษ์กลืนยาลงคอตามคำสั่ง ทันใดนั้น ความอบอุ่นสายหนึ่งก็ทะลวงจุดชีพจรที่เคยติดขัด
ความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสจากรอยเฆี่ยนตี ก็บรรเทาเบาบางลง บาดแผลที่เคยมีเลือดซึมก็เริ่มแห้งตัวลงอย่างรวดเร็ว จนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
“นี่มันตัวยาอันใดกัน!” ลู่ฟานอุทานลั่น
ร่างกายที่เคยอ่อนล้ากลับมามีเรี่ยวแรงอย่างรวดเร็ว องครักษ์ทั้งหมดรีบโขกศีรษะลงบนพื้นดิน เบื้องหน้าเถาจืออย่างพร้อมเพรียงกัน
“ขอบพระคุณแม่นางเถาจือที่ช่วยชีวิต พวกเราทั้งห้าคนขอสาบาน ต่อจากนี้ชีวิตของพวกจะดูแลปกป้องแม่นางให้ดี หากใครกล้าคิดร้ายต่อท่าน ย่อมต้องข้ามศพพวกเราไปก่อน”
“ลุกขึ้นเถิด” เถาจือเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
นางไม่ได้มีท่าทีดีใจกับคำสรรเสริญหรือคำสาบานถวายชีวิตเหล่านั้น ดวงตาของนางยังคงนิ่งสนิท
“พวกเจ้าเป็นคนของตระกูลเซียว ข้าช่วยพวกเจ้า ก็เท่ากับช่วยคนในบ้านของข้า ในตอนนี้บาดแผลของพวกเจ้าเริ่มทุเลาลงแล้วก็ดี รีบไปพักผ่อนและกินข้าวก่อนเถิด วันพรุ่งนี้พวกเรายังมีงานใหญ่ต้องทำ”
“ขอรับแม่นางเถาจือ”
องครักษ์ทั้งห้าขานรับอย่างแข็งขัน แววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความเคารพเทิดทูนสตรีตรงหน้า ไม่ต่างจากที่ลู่เฉินและเซียวเฉิงเฟิงเป็น
หลังจากที่ทุกคนแยกย้ายกันไปจัดการตัวเอง และร่วมกินอาหารมื้อกลางวันจนอิ่มหนำ ร่างกายของอดีตองครักษ์ทั้งห้า ก็ฟื้นฟูกลับมามีสง่าราศีของยอดฝีมืออีกครั้ง
เมื่อก้าวเข้าสู่วันใหม่ เถาจือจึงเรียกเซียวเจิ้นหยาง ลู่เฉิน และองครักษ์ที่มาใหม่ทั้งหมด มารวมตัวกันที่ลานบ้านเพื่อชี้แจงตำแหน่งค่ายกล
“ท่านแม่ทัพเซียว ในตอนนี้องครักษ์ของท่านมารวมตัวกันถึงหกคนแล้ว คงถึงเวลาที่ท่านต้องจัดทัพวางตำแหน่งคนของท่าน ร่วมกับ กับดักค่ายกลรอบบ้านของข้าเสียที”
เถาจือเอ่ยขึ้นพร้อมกับใช้กิ่งไม้ขีดเขียนจำลองแผนผังรอบตัวเรือน และเชิงเขาอย่างละเอียด
เซียวเจิ้นหยางก้มลงมองแผนผังนั้น ดวงตาคมกริบของอดีตแม่ทัพใหญ่เป็นประกายด้วยความทึ่ง
“แม่นางเถาจือ ค่ายกลและจุดวางพิษของเจ้าช่างร้ายกาจและไร้ช่องโหว่ยิ่งนัก หากเป็นเช่นนี้ ลู่ฟาน เจ้าพาพี่น้องอีกสองคนไปซุ่มกำลังอยู่ที่เนินหินทิศตะวันออก คอยระวังจุดที่สับกลไกไม้ไผ่ ส่วนกั่วเฉิง เจ้ากับพวกที่เหลือไปคุมเชิงที่ชายป่าทิศตะวันตก ตรงจุดโรยผงพิษ ส่วนลู่เฉินและเฉิงเฟิง คอยอารักขาท่านปู่ ท่านย่า ท่านพ่อ ท่านแม่และแม่นางเถาจืออยู่ที่เรือนชั้นใน”
“รับบัญชาท่านแม่ทัพ!”
ยอดฝีมือทั้งหกประสานมือรับคำสั่งอย่างพร้อมเพรียงกัน บรรยากาศรอบบ้านพลันแปรเปลี่ยนเป็นค่ายทหารขนาดย่อม ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายอันเยือกเย็น
เถาจือมองภาพการจัดทัพที่เฉียบคมของเซียวเจิ้นหยางด้วยความพึงพอใจ ในตอนนี้ทุกอย่างเตรียมพร้อมไว้หมดแล้ว เหลือเพียงแค่รอให้พวกหนูสกปรกเหล่านั้น วิ่งเข้ามาติดกับในนรกจำลองแห่งนี้เท่านั้น
หลังจากวันที่เถาจือซื้อองครักษ์ทั้งห้าคนกลับมา นางก็ได้ใช้ชีวิตที่สบายขึ้นเยอะ งานในบ้านพวกเขาก็ช่วยกันทำ จนนางว่าง ไม่รู้จะทำอะไร เลยมานั่งตกปลาชิวๆ อยู่ริมลำธาร
“นี่สินะ ชีวิตในวัยเกษียณ”
ถึงแม้นางจะรับคนมาเลี้ยงดูหลายคนแล้วก็ตาม แต่พวกเขาเหล่านั้นก็ไม่ได้นั่งกิน นอนกิน กลับช่วยนางทำแปลงผัก หาบน้ำมาใส่โอ่ง กวาดลานบ้าน ตากสมุนไพร ตากเนื้อหมูที่นางทำเป็นแดดเดียว
หลังจากที่นางใช้สมุนไพรล้ำค่าที่มีอยู่ในมิติ ช่วยให้วรยุทธ์ของเซียวเจิ้นหยางและองครักษ์ทั้งหกคนกลับคืนมาได้ หน้าที่ล่าสัตว์ก็กลายเป็นของพวกเขาทันที
และดูเหมือนว่าพวกมือสังหารจะยังแกะรอยตามมาไม่เจอ ทว่านางก็ไม่ได้ประมาท เพราะนางเตรียมพร้อมทุกอย่างเอาไว้หมดแล้ว
“สุขใดเล่า จะเท่ากับการนั่งกินนอนกิน ใช้ชีวิตสบายๆ ไปวันๆ” เถาจือพึมพำกับตัวเองเบาๆ มือก็กำลังตกปลาไป
นางทอดสายตามองทุ่นตกปลาที่ลอยนิ่งอยู่เหนือน้ำในลำธารใสสะอาด ลมพัดเย็นสบายหอบเอาความสดชื่นของผืนป่ามากระทบเข้ากับใบหน้า
นี่แหละคือความสุขที่นางเฝ้าหามานาน
ทว่าในขณะที่นางกำลังดื่มด่ำกับบรรยากาศอันแสนเงียบสงบอยู่นั้น จู่ๆ นกป่าบริเวณรอบๆ ก็บินแตกตื่นรังขึ้นสู่ท้องฟ้า สัญชาตญาณอันเฉียบคมของเถาจือร้องเตือนทันที
หูของนางได้ยินเสียงฝีเท้าหนักหน่วง ที่กำลังเหยียบย่ำใบไม้แห้งดังใกล้เข้ามา พร้อมกับกลิ่นอายกดดันอันทรงพลังของสัตว์ร้าย ที่ทำให้ผืนป่ารอบข้างเงียบสงัดลงในพริบตา
โฮกกก!
เสียงคำรามดังกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่น จนผิวน้ำในลำธารเกิดระลอกคลื่น พุ่มไม้หนาทึบเบื้องหน้าถูกแหวกออก เผยให้เห็นร่างของสิงโตเจ้าป่าตัวยักษ์
ขนแผงคอสีทองอร่ามดูน่าเกรงขาม ดวงตาสีเหลืองวาวโรจน์จับจ้องตรงมายังเถาจือ ราวกับว่านางเป็นเหยื่ออันโอชะ มันย่อตัวลงแล้วกระโจนเข้าใส่เถาจือทันที
เถาจือไม่ได้ขยับหนีแม้แต่ก้าวเดียว นางวางคันเบ็ดลงอย่างใจเย็น ดวงตาของนางราบเรียบไร้ซึ่งความหวาดกลัว
“คิดจะมาแย่งปลาของข้าหรือ เจ้าแมวยักษ์?”
ฟึ่บ!
เจ้าสิงโตกระโจนเข้ามากลางอากาศ กรงเล็บแหลมคมกางออกกว้าง หมายจะขย้ำร่างของเถาจือ ทว่านางกลับขยับกายเบี่ยงหลบอย่างรวดเร็ว
นางอาศัยจังหวะที่เจ้าสิงโตเสียหลัก หมุนตัวกลับมาแล้วออกแรงเตะเข้าที่กลางลำตัวของมันอย่างแรง
ปึก!
ร่างของเจ้าสิงโตยักษ์ถึงกับกระเด็นไปกระแทกเข้ากับโคนต้นไม้ใหญ่ มันส่งเสียงครางในลำคอ ทว่าสัญชาตญาณสัตว์ร้ายทำให้มันสะบัดหัว แล้วพุ่งเข้ามาอีกครั้ง
เถาจือกระตุกยิ้มบางเบาที่มุมปาก นางไม่ปล่อยให้มันได้ตั้งตัว นางหลบกรงเล็บแล้วกระโดดขึ้นไปนั่งอยู่บนหลังของเจ้าสิงโตทันที ก่อนจะคว้าเข้าที่แผงคอแน่น แล้วออกแรงกดและกำหมัดทุบลงบนหัวของมันสองสามที ด้วยพละกำลังมหาศาล
“ยอมหรือไม่?” เถาจือเอ่ยถาม พร้อมกับกดน้ำหนักมือลงเพิ่ม จนหน้าของเจ้าสิงโตตัวใหญ่แนบลงกับพื้นดิน
หมัดอันหนักหน่วงและแรงกดดันที่น่ากลัวเกินมนุษย์ของสตรีบนหลัง ทำให้สิงโตเจ้าป่าผู้หยิ่งผยองถึงกับสิ้นฤทธิ์
มันตระหนักได้ทันทีว่ามนุษย์ตรงหน้าผู้นี้ร้ายกาจเกินกว่าที่มันจะต่อกรได้ ร่างของมันจึงค่อยๆ อ่อนระทวยลง มันส่งเสียงครางหงิงๆ ในลำคอคล้ายกับเกรงกลัว
ดวงตาดุดันเปลี่ยนเป็นยอมศิโรราบอย่างราบคาบ หัวกลมโตถูไถไปกับรองเท้าฝ้ายของเถาจืออย่างออดอ้อน ราวกับลูกแมวตัวน้อย
เถาจือขยับลุกขึ้น พร้อมกับพยักหน้าอย่างพอใจ
“ดีมาก ในเมื่อเจ้าเชื่อฟัง เช่นนั้นก็กลับบ้านกับข้า เจ้าไปเป็นสัตว์เลี้ยงเฝ้าบ้านของข้าก็แล้วกัน ข้าจะตั้งชื่อให้เจ้าว่าเสี่ยวหวง ห้ามปฎิเสธเด็ดขาด”
เถาจือคิดว่าในเมื่อมันเชื่อฟัง เช่นนั้นนางก็เอากลับไปเฝ้าบ้านเสียเลยก็แล้วกัน ออกมาวันนี้ไม่เสียเที่ยวแล้ว ได้สัตว์เลี้ยงน่ารักกลับบ้านมาด้วย
เถาจือเดินสะพายตระกร้าใส่ปลาที่นางตกมาได้กลับบ้าน โดยมีเจ้าสิงโตตัวใหญ่เดินตามหลังมาติดๆ ราวกับสุนัขรับใช้ที่ซื่อสัตย์
เมื่อเดินมาถึงลานบ้าน ภาพนั้นทำให้คนในตระกูลเซียวและยอดองครักษ์ทั้งหกคนที่กำลังทำงานอยู่ ถึงกับร่างกายแข็งค้างไปในทันที
“นะ นั่นมันสิงโต!” เซียวเฉิงเฟิงร้องลั่น จนจอบในมือหลุดร่วงลงพื้น
ลู่เฉินและองครักษ์ทั้งห้าคนรีบชักกระบี่ออกจากฝักทันทีตามสัญชาตญาณ แล้วพากันวิ่งมาขวางหน้าเพื่อปกป้องทุกคน
แววตาแต่ละคู่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและหวาดหวั่น แม้แต่เซียวเจิ้นหยางที่กำลังเดินอยู่ตรงลานบ้าน ยังต้องเบิกตากว้างพร้อมกับสูดลมหายใจเข้าลึก
“แม่นางเถาจือ ระวัง ถอยออกมาเร็วเข้า!” เซียวเจิ้นหยางร้องเตือนเสียงดังด้วยความเป็นห่วงนาง
ทว่าเถาจือกลับยกมือขึ้นห้ามทุกคน พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เหมือนนี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่อันใด
“ทุกคนไม่ต้องตื่นตระหนกไป เจ้าตัวนี้ข้าเก็บได้ในป่า มันเชื่องมาก ข้าจะเลี้ยงมันไว้เฝ้าบ้าน ข้าตั้งชื่อมันว่าเจ้าเสี่ยวหวง ต่อไปมันจะช่วยพวกท่านล่าสัตว์ป่าอีกแรง”
พูดจบ นางก็หันไปตบหัวเจ้าสิงโตยักษ์เบาๆ สิงโตเจ้าป่าหมอบตัวลงแทบเท้าเถาจือแล้วครางหงิงๆ โชว์ความเชื่องให้ทุกคนดู
ทำเอาคนในตระกูลเซียวและเหล่ายอดองครักษ์ได้แต่อ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน หญิงสาวผู้นี้ นอกจากจะเก่งกาจเรื่องวิชาแพทย์ ยิงธนู และทำอาหารเก่งแล้ว
ในตอนนี้นางยังสามารถสยบสิงโตเจ้าป่าได้ด้วยมือเปล่า แล้วพากลับมาเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงเฝ้าบ้านได้อีก
นางเป็นคนธรรมดาจริงๆ หรือเนี่ย?
ในเย็นวันนั้น หลังจากที่แผงเนื้อแดดเดียวชุดแรกถูกเก็บเข้ามาในเรือนอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ท้องฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีครามเข้ม สายลมหนาวเริ่มพัดเอาความเย็นเยียบเข้ามาสู่ลานบ้าน คนอื่นๆ ในตระกูลเซียวรวมถึงเหล่าองครักษ์ ต่างก็แยกย้ายกันไปจัดการงานในส่วนของตนเอง เหลือก็เพียงเถาจือที่ยังคงยืนตรวจตราความเรียบร้อยของถังหมักเครื่องเทศ อยู่ตรงชานบ้านเงียบๆทว่าในขณะที่นางกำลังจะหันหลังเดินกลับเข้าบ้าน สายตาอันเฉียบคมของอดีตนักฆ่า ก็สะดุดเข้ากับร่างของบุรุษผู้หนึ่ง ที่กำลังเดินก้าวเท้าเข้ามาหานางเป็นเซียวเจิ้นหยางที่อยู่ในชุดผ้าฝ้ายเนื้อหนาตัวใหม่สีครามเข้ม ที่นางเป็นคนซื้อให้ ในตอนนี้เขาสามารถเดินเหินได้ด้วยสองขาของตนเอง ได้อย่างมั่นคงเกือบเก้าส่วนแล้ว ร่างกายที่เคยผอมโซของเขาก่อนหน้านี้ เริ่มกลับมามีกล้ามเนื้อและสง่างาม สมดั่งพยัคฆ์ร้ายแห่งสมรภูมิรบเช่นเดิม แสงสลัวจากตะเกียงน้ำมันหน้าเรือนส่องมากระทบกับใบหน้าคมเข้ม ดวงตาคมกริบที่เคยดุดัน บัดนี้กลับทอดมองตรงมาที่นางด้วยแววตาอ่อนลงและอบอุ่น อย่างที่ไม่เคยแสดงให้ผู้ใดได้เห็น“ยังไม่นอนอีกหรือ ท่านแม่ทัพ” เถาจือเอ่ยถามเสียงเรียบ ใบหน้าของ
การสร้างฟาร์มสัตว์หลังเขาเริ่มต้นขึ้นอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางเสียงหัวเราะและความหวังของคนในบ้าน เถาจือจัดแจงแบ่งเงินทุนที่เหลือจากการขายสัตว์ป่า และเงินจากการนำทองคำในมิติไปแลกมา นำมาซื้อตาข่ายเหล็กเส้นหนาและไม้กระดานแผ่นใหญ่ เพื่อล้อมรั้วอาณาเขตฟาร์มสัตว์ขนาดย่อม บริเวณหุบเขาหลังบ้านที่นางเพิ่งไปซื้อมาในขั้นตอนการถางที่และทำคอกกักสัตว์ เหล่าองครักษ์และช่างก่อสร้าง ต่างคิดหนักว่าพวกตนคงต้องออกแรงวิ่งไล่จับ หรือดักลอบจับสัตว์ป่ามีชีวิตทีละตัวสองตัว ซึ่งต้องใช้เวลานานแน่ๆ กว่าจะได้สัตว์ป่ามาเพาะพันธุ์จนเต็มคอก ทว่าความกังวลเหล่านั้นกลับมลายหายไปจนสิ้น เมื่อเจ้าเสี่ยวหวงสิงโตเจ้าป่าสัตว์เลี้ยงของเถาจือออกโรงช่วยงานทุกๆ เช้า เจ้าเสี่ยวหวงจะเดินนำหน้าลู่ฟานและกั่วเฉิงหายลับเข้าไปในป่าลึกหลังเขา ทันทีที่มันเจอฝูงหมูป่า ไก่ฟ้า หรือกวางป่า มันไม่ได้ใช้วิธีตะปบฆ่าเหมือนแต่ก่อน ทว่ามันกลับใช้สติปัญญาและการคำราม เพื่อต้อนสัตว์ป่าพวกนั้นอย่างชาญฉลาดโฮกกก!เสียงขู่คำรามต่ำๆ ในลำคอของเจ้าเสี่ยวหวงแฝงไปด้วยแรงกดดันของราชาแห่งสัตว์ร้าย บีบให้ฝูงหมูป่าและกวางป่า ต่างพากันวิ่งหนีไปในทิศทางที่มันต้อง
หลังจากมื้อเช้าผ่านพ้นไป เถาจือก็ตัดสินใจว่านางจะเดินทางเข้าตัวอำเภอ เพื่อซื้อที่ดินเพิ่มและจัดการเรื่องกรรมสิทธิ์ที่ดินให้เรียบร้อย ตอนนี้ที่บ้านของนางมีคนเพิ่มขึ้นมาอีก บ้านหลังน้อยของนางก็ไม่เพียงพอให้พวกเขาได้อยู่กันแล้ว เช่นนั้นนางจึงคิดที่จะสร้างเรือนเพิ่มโดยนางพาเซียวเฉิงเฟิงและลู่เฉินให้ร่วมเดินทางไปกับนางด้วยเพื่อช่วยถือของ ส่วนเซียวเจิ้นหยางและองครักษ์ที่เหลือ ต่างแยกย้ายกันไปตัดไม้และล่าสัตว์ป่าต่อมือสังหารกลุ่มแรกถูกจัดการไปจนหมดสิ้น แต่เถาจือรู้ดีว่าเสนาบดีฉินคงไม่ยอมหยุดอยู่แค่นี้แน่ คนสารเลวเช่นนั้น จะต้องส่งมือสังหารมาอีกแน่นอนแต่ไม่ว่าจะส่งมาเท่าไหร่ ก็ต้องมาตายเปล่าที่นี่อยู่ดี เมื่อเถาจือเข้าสู่ตัวอำเภอโดยนางได้จ้างเกวียนวัวนั่งมา เถาจือจึงมุ่งหน้าไปยังโรงรับจำนำและแลกเงินตราที่ใหญ่ที่สุดก่อนในอำเภอก่อนเป็นอันดับแรก ไม่ใช่ที่ตลาดฝูเฉวียนของเถ้าแก่เฉินนางแสร้งล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ แต่แท้จริงแล้ว นางแอบเปิดคลังมิติเพื่อหยิบเอาทองคำแท่งบริสุทธิ์ ขนาดสิบตำลึงทองออกมาห้าแท่ง ทันทีที่ผู้ดูแลโรงรับจำนำเห็นทองคำแท่งเนื้อดี ที่มีตราประทับอันงดงาม ตาของเขาก็ลุกวาวและร
ค่ำคืนต่อมา เมฆหมอกเคลื่อนที่เข้าบดบังแสงจันทร์จนมืดสนิท สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านยอดไม้ ชวนให้บรรยากาศรอบบ้านหลังน้อยท้ายหมู่บ้าน ยิ่งทวีความเยือกเย็นขึ้นอีกเท่าตัวทว่าในความมืดมิดนั้น กลับมีหน่วยมือสังหารเงานับยี่สิบคน กำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบราวกับภูตผี พวกมันลอบเร้นเข้ามาตามคำสั่ง เมื่อสามารถแกะรอยตามคนในตระกูลเซียวเจอแล้ว แววตาภายใต้ผ้าคลุมหน้าสีดำฉายแววอำมหิต พวกมันกระชับกระบี่เล่มคมในมือ เตรียมบุกเข้าล้างบางทุกคนในบ้านทว่าทันทีที่พวกมันก้าวข้ามชายป่าและก้าวเข้าสู่เขตกลไก ที่เถาจือได้วางเอาไว้ ลูกธนูของเซียวเจิ้นหยางก็พุ่งออกมาปักอกของมือสังหารคนแรกจนล้มลง สัญญาณรบเปิดฉากขึ้นทันที พร้อมกับความตื่นตระหนกของศัตรู ที่พยายามจะหลบหนีไปทางรั้วทิศตะวันตก เมื่อรู้ว่ามีกับดักแต่เส้นทางนั้นคือจุดที่เถาจือได้โรยผงพิษร้อยรากเอาไว้“อึก! ขา ขาของข้าก้าวไม่ออก” เสียงร้องด้วยความหวาดหวั่นดังขึ้น เมื่อพิษร้ายแทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย ทำให้พวกมันทรุดลงไปคุกเข่าอย่างหมดท่า กำลังภายในสลายหายไปจนสิ้น ในขณะที่ลู่เฉินและเหล่าองครักษ์ทั้งหก กระชับอาวุธในมือแน่น แล้วรีบทะยานออกไปรับมือกั
ทันทีที่เถาจือและเซียวเฉิงเฟิงได้พาองครักษ์ทั้งห้าคนกลับมาถึงบ้าน เมื่อเซียวเจิ้นหยางและลู่เฉินเห็นพี่น้องร่วมศึกที่รอดชีวิตกลับมา ดวงตาของบุรุษทั้งสองคนก็เบิกกว้างขึ้นทันทีร่างกายของพวกเขาแข็งค้างไปชั่วขณะด้วยความตกตะลึง ความรู้สึกดีใจทำให้ขอบตาของทั้งสองคนร้อนผ่าวอย่างไม่อาจกักเก็บเอาไว้ได้“ลู่ฟาน กั่วเฉิง พวกเจ้า พวกเจ้ายังมีชีวิตอยู่ พวกเจ้ายืนอยู่ตรงนี้จริงๆ หรือ” ลู่เฉินตะโกนเสียงดังลั่นเขารีบทิ้งกระบี่ไม้ในมือ แล้ววิ่งเข้าไปสวมกอดพี่น้องร่วมรบจนแน่น ก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างลืมตัว โดยไม่อายสายตาใครทางด้านเซียวเจิ้นหยาง ที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ ก็พยุงตัวลุกขึ้นยืนด้วยสองขาของตนเองอย่างมั่นคง ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปหาเหล่าองครักษ์ผู้ซื่อสัตย์เมื่อองครักษ์ทั้งห้าคนเห็นผู้เป็นนายที่เดินเข้ามาหา พวกเขาต่างก็พากันคุกเข่าลงกับพื้นดิน แล้วประสานมือแน่นจนสั่นระริก“ท่านแม่ทัพ ข้าน้อยลู่ฟาน กั่วเฉิง และพี่น้อง ข้านึกว่าจะไม่ได้พบท่านอีกแล้วขอรับ”เซียวเจิ้นหยางทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าองครักษ์ สองมือหนาเอื้อมไปประคองไหล่ที่เต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ของลู่ฟานขึ้นมาดวงตาคู่คมแดงก่ำ
วันเวลาผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว ตอนที่เป็นวันที่เจ็ดแล้ว ภายใต้การดูแลและการรักษาของเถาจือ ขาของเซียวเจิ้นหยางจึงดีขึ้นมาก ทุกวันที่ผ่านมา คนในตระกูลช่วยกันทำงานในบ้าน แปลงผักข้างบ้านก็ได้ปลูกผักสวนครัวลงดินแล้ว เถาจือขึ้นเขาไปเก็บผักป่า สมุนไพร ผลไม้ป่า และล่าสัตว์บ้าง แต่เป็นเพียงสัตว์เล็กเช่นไก่ป่า กระต่ายป่า เพราะเถาจือไม่ได้เข้าไปในป่าชั้นใน เสบียงอาหารในบ้านก็ยังคงมีเพียงพอทุกคนในตระกูลเซียวมีสีหน้าดีขึ้นมาก นางเห็นรอยยิ้มของพวกเขาบ่อยขึ้น เรื่องมือสังหารก็ยังคงไร้วี่แวว คงเป็นเพราะยังสืบหาที่อยู่ของคนตระกูลเซียวยังไม่เจอก็แน่ล่ะนะ บ้านของนางอยู่ท้ายหมู่บ้านขนาดนี้ หาเจอเร็วก็คงจะแปลก คราแรกเถาจือคิดว่าหากรักษาขาของเซียวเจิ้นหยางหาย นางจะให้พวกเขาออกไปทว่าเมื่อคิดถึงตอนที่พวกเขาจะจากไปแล้ว ใจของนางกลับสั่นไหวขึ้นมาเสียได้ เอาเถิดนางยังคงไม่ให้พวกเขาไปเร็วๆ นี้หรอก นางกำลังคิดว่าจะซื้อที่ดินเพื่อขยายพื้นที่เพิ่มเติม และจะสร้างบ้านให้หลังใหญ่กว่านี้อีกด้วย แต่เอาเป็นว่านางค่อยคิดวางแผนอีกทีก็แล้วกัน วันนี้นางกำลังฝังเข็มให้เซียวจิ้นหยางเช่นเดิม แต่แทนที่จะเป็นยามค่ำคืน นางกลับ







