Home / รักโบราณ / เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ / ซื้อที่ดินและแขกที่ไม่ได้รับเชิญ

Share

ซื้อที่ดินและแขกที่ไม่ได้รับเชิญ

Author: PANYAPON
last update publish date: 2026-11-17 14:14:50

หลังจากมื้อเช้าผ่านพ้นไป เถาจือก็ตัดสินใจว่านางจะเดินทางเข้าตัวอำเภอ เพื่อซื้อที่ดินเพิ่มและจัดการเรื่องกรรมสิทธิ์ที่ดินให้เรียบร้อย 

ตอนนี้ที่บ้านของนางมีคนเพิ่มขึ้นมาอีก บ้านหลังน้อยของนางก็ไม่เพียงพอให้พวกเขาได้อยู่กันแล้ว เช่นนั้นนางจึงคิดที่จะสร้างเรือนเพิ่ม

โดยนางพาเซียวเฉิงเฟิงและลู่เฉินให้ร่วมเดินทางไปกับนางด้วยเพื่อช่วยถือของ ส่วนเซียวเจิ้นหยางและองครักษ์ที่เหลือ ต่างแยกย้ายกันไปตัดไม้และล่าสัตว์ป่าต่อ

มือสังหารกลุ่มแรกถูกจัดการไปจนหมดสิ้น แต่เถาจือรู้ดีว่าเสนาบดีฉินคงไม่ยอมหยุดอยู่แค่นี้แน่ คนสารเลวเช่นนั้น จะต้องส่งมือสังหารมาอีกแน่นอน

แต่ไม่ว่าจะส่งมาเท่าไหร่ ก็ต้องมาตายเปล่าที่นี่อยู่ดี 

เมื่อเถาจือเข้าสู่ตัวอำเภอโดยนางได้จ้างเกวียนวัวนั่งมา เถาจือจึงมุ่งหน้าไปยังโรงรับจำนำและแลกเงินตราที่ใหญ่ที่สุดก่อนในอำเภอก่อนเป็นอันดับแรก ไม่ใช่ที่ตลาดฝูเฉวียนของเถ้าแก่เฉิน

นางแสร้งล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ แต่แท้จริงแล้ว นางแอบเปิดคลังมิติเพื่อหยิบเอาทองคำแท่งบริสุทธิ์ ขนาดสิบตำลึงทองออกมาห้าแท่ง 

ทันทีที่ผู้ดูแลโรงรับจำนำเห็นทองคำแท่งเนื้อดี ที่มีตราประทับอันงดงาม ตาของเขาก็ลุกวาวและรีบกุลีกุจอเข้ามาจัดการจัดสรรเงินให้นาง อย่างนอบน้อมทันที

ทองคำห้าสิบตำลึงทอง ถูกแปรเปลี่ยนเป็นเงินก้อนโตและตั๋วเงินมูลค่ารวมถึงห้าร้อยตำลึงเงินในพริบตา 

เซียวเฉิงเฟิงและลู่เฉินที่ยืนอารักขาอยู่ข้างหลังถึงกับลอบสูดหายใจเข้าลึก เงินจำนวนนี้สำหรับชาวบ้านธรรมดา ถือว่าสามารถใช้ซื้อจวนขนาดใหญ่ในเมืองได้สบายๆ เลย แต่พี่สาวเถาจือกลับคว้ามันออกมาได้อย่างง่ายดาย ราวกับหยิบก้อนหิน

จากนั้นเถาจือก็เดินทางไปยังที่ว่าการอำเภอ เพื่อพบกับเจ้าหน้าที่ดูแลกรมที่ดินในทันที

“แม่นางน้อย เจ้าต้องการซื้อที่ดินรกร้างท้ายหมู่บ้านชิงสุ่ย รวมถึงภูเขาหลังบ้านทั้งหมดเลยหรือ?” เจ้าหน้าที่กรมที่ดินทวนคำด้วยความตกใจ  พร้อมกับคลี่แผนที่เขตอำเภอออกดู 

“ที่ดินตรงนั้นติดกับป่าลึก อีกทั้งภูเขาลูกนั้นก็มีหมอกลงจัด จนชาวบ้านไม่มีใครกล้าเฉียดกรายเข้าไป เจ้าแน่ใจแล้วหรือ?”

“ข้าแน่ใจ” เถาจือตอบเสียงเรียบ ใบหน้าไม่บ่งบอกถึงความรู้สึกใด

“คิดราคามาเถอะ ข้าต้องการเปลี่ยนหนังสือสัญญาครอบครองให้เป็นชื่อของข้าทั้งหมดในวันนี้”

เมื่อเห็นความต้องการอันเด็ดเดี่ยวและเงินก้อนที่วางลงตรงหน้า เจ้าหน้าที่ก็รีบจัดการลงตราประทับสีชาดและออกโฉนดที่ดินให้แก่นางอย่างรวดเร็วทันที 

โดยคิดราคาที่ดินรกร้างและภูเขาทั้งลูกรวมเป็นเงินทั้งหมดสองร้อยตำลึงเงิน เนื่องจากเป็นเขตแดนเนรเทศ ที่ดินที่นี่จึงมีราคาไม่ได้มีสูงมากนัก อีกทั้งเป็นที่ดินรกร้างและห่างไกล ที่สร้างประโยชน์ไม่ได้ ก็จะยิ่งราคาถูก

ยามนี้ภูเขาหลังบ้านและพื้นที่รอบตัวเรือน ได้กลายเป็นกรรมสิทธิ์ของเถาจืออย่างถูกต้องตามกฎหมายแต่เพียงผู้เดียวแล้ว

เถาจือรับม้วนโฉนดที่ดินมาเก็บไว้ ก่อนที่นางจะเอ่ยกับลู่เฉิน

“ยามนี้ที่ดินและภูเขาเป็นของข้าแล้ว กลับไปบอกท่านแม่ทัพของเจ้าเถอะ ข้าจะสร้างเรือนพักขนาดใหญ่เพิ่มอีกหลายหลัง รวมถึงขยายค่ายกลให้ครอบคลุมภูเขาทั้งลูก พวกเจ้าอยากจะฝึกทหารหรือสร้างกองกำลังลับ หรือจะปั้นขุนพลขึ้นมาใหม่ตรงจุดไหน ก็เลือกทำได้ตามสบายใจเลย”

คำพูดเรียบเฉยทว่าแฝงไปด้วยวิสัยทัศน์อันกว้างใหญ่และน่าเกรงขาม ทำเอาลู่เฉินและเซียวเฉิงเฟิงถึงกับนิ่งอึ้ง 

หัวใจของอดีตองครักษ์เต้นรัวด้วยความตื้นตันใจ หญิงสาวผู้นี้กำลังกว้านซื้อที่ดิน เพื่อสร้างเรือนและฐานอำนาจให้ตระกูลเซียวได้ฟื้นฟูอำนาจอย่างลับๆ โดยที่ทางการไม่มีวันสงสัย

หลังจากได้ม้วนโฉนดที่ดินมาครองอย่างถูกต้องแล้ว เถาจือก็ไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่า นางจึงติดต่อจ้างช่างก่อสร้างฝีมือดีในตัวอำเภอ พร้อมทั้งสั่งซื้ออิฐ ปูน และท่อนไม้ ให้ทยอยขนส่งมาที่บ้านท้ายหมู่บ้านชิงสุ่ยทันที

เงินตำลึงที่แปรสภาพมาจากทองคำในมิติถูกจ่ายออกไปอย่างมือเติบ บรรดาช่างต่างกุลีกุจอทำงานกันอย่างขันแข็ง เพราะเถาจือให้ค่าแรงสูงกว่าที่อื่นถึงสองเท่า 

โดยมีเซียวเจิ้นหยางและเหล่าองครักษ์คอยยืนคุมงาน และช่วยอำนวยความสะดวกในจุดต่างๆ 

สายตาของอดีตแม่ทัพใหญ่ที่ทอดมองแผ่นหินและอิฐปูน ที่กำลังก่อตัวขึ้นเป็นเรือนพักหลังใหญ่ เต็มไปด้วยความรู้สึกซาบซึ้งใจจนยากจะเอ่ยออกมาเป็นคำพูด

“พี่ใหญ่ พี่สาวเถาจือสั่งสร้างเรือนพักแยกเป็นหลังๆ ใหญ่โตปานนี้ แถมยังมีกำแพงหินหนาแน่นล้อมรอบอย่างกับค่ายทหารย่อยๆ เลยขอรับ” 

เซียวเฉิงเฟิงวิ่งเข้ามากระซิบกระซาบกับพี่ชาย ดวงตาของเด็กหนุ่มเป็นประกายวาววับด้วยความตื่นเต้น

เซียวเจิ้นหยางยกยิ้มมุมปากบางเบา แล้วลูบพนักพิงแคร่ไม้แน่น 

“นางทำทั้งหมดนี้ ก็เพื่อพวกเราตระกูลเซียว”

ในขณะที่การก่อสร้างกำลังดำเนินไปอย่างครึกครื้นและเต็มไปด้วยความหวัง ยามบ่ายวันนั้นเถาจือก็เดินตรวจตราความเรียบร้อยรอบบริเวณเรือนหลังใหม่ ที่กำลังขึ้นโครงสร้างอย่างสบายอารมณ์ 

ในมือของนางยังมีขนมหวานชิ้นเล็กๆ ที่หยิบติดมือมาจากในห้องครัว ทว่าความสงบสุขนั้นอยู่ได้ไม่นานนัก 

เมื่อสัญชาตญาณอันเฉียบคมของนาง ได้ยินเสียงฝีเท้าของกลุ่มคนจำนวนหนึ่ง กำลังมุ่งหน้าตรงมายังที่นี่

ไม่เพียงแค่เถาจือเท่านั้น เจ้าเสี่ยวหวงที่นอนหมอบนิ่งอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ ก็พลันลุกขึ้นยืนขยับแผงคอสีทองอร่าม มันส่งเสียงขู่ฟู่แผ่วเบาในลำคอ ดวงตาสีเหลืองวาวจ้องเขม็งไปทางหน้าบ้านทันที

“แม่นางเถาจือ อยู่บ้านหรือไม่ ข้ามีเรื่องจะคุยด้วย!” เสียงตะโกนเรียกดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของกลุ่มคนแปลกหน้าที่ไม่ได้รับเชิญ

กลุ่มผู้มาเยือนเหล่านั้นคือกลุ่มอันธพาลในหมู่บ้าน นำโดยชายฉกรรจ์ร่างใหญ่หน้าตาเหี้ยมเกรียมสามถึงสี่คน 

พวกมันได้ยินข่าวลือเรื่องที่มีขบวนรถขนอิฐปูนก้อนใหญ่ เดินทางมาที่บ้านของเถาจือ จึงเกิดความโลภและตั้งใจจะมารีดไถเงินค่าคุ้มครองที่ดินรกร้างแห่งนี้

ทว่าทันทีที่เสียงตะโกนจบลง ดวงตาของเถาจือก็ปรายมองผู้มาเยือนด้วยความเรียบเฉย นางไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย ออกจากรำคาญเสียด้วยซ้ำ

เถาจือยังคงหยิบขนมหวานเข้าปากอย่างสบายอารมณ์ ก่อนจะขยับปากเอ่ยเรียกสัตว์เลี้ยงแสนรักของตนเอง

“เสี่ยวหวง มีแขกมาหา ออกไปต้อนรับหน่อยสิ”

เมื่อเถาจือพูดจบ ร่างมหึมาสีทองอร่ามที่นอนอยู่ใต้ร่มไม้ ก็ผุดลุกขึ้นก้าวสี่เท้าเดินออกมาทันที ฝีเท้าของมันหนักหน่วงจนพื้นดินรอบข้างดูคล้ายจะสั่นสะเทือน 

แผงคอหนานุ่มขยับเคลื่อนไหวไปตามแรงก้าวเดิน ดวงตาสีเหลืองวาวโรจน์จับจ้องตรงไปยังกลุ่มอันธพาลเขม็ง ราวกับกำลังมองชิ้นเนื้อสด

โฮกกก!

เจ้าเสี่ยวหวงอ้าปากกว้างอวดเขี้ยวหนาที่คมกริบ พร้อมกับส่งเสียงคำรามดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ จนใบไม้บนต้นไม้พากันร่วงหล่นลงมา ลมจากเสียงคำรามเป่ากระแทกเข้าใส่ใบหน้าของกลุ่มผู้มาเยือน จนเส้นผมปลิวไสว

ภาพของสิงโตเจ้าป่าตัวมหึมา ที่อยู่ห่างออกไปไม่ถึงสิบก้าว ทำเอาพวกอันธพาลที่เคยกล้าดีถึงกับตัวแข็งค้างไปในทันที 

ใบหน้าของพวกมันแปรเปลี่ยนเป็นซีดขาวราวกับคนตาย ดวงตาเบิกกว้างจนแทบจะหลุดออกมาจากเบ้า 

ร่างกายสั่นเทาราวกับลูกนกต้องลมหนาว ก่อนที่ขาทั้งสองข้างจะอ่อนแรง ทรุดลงไปนั่งคุกเข่ากองอยู่กับพื้นดินไปตามๆ กัน อย่างหมดสภาพ

“สะ สิงโต สิงโตตัวจริง!” หนึ่งในอันธพาลเค้นเสียงร้องไห้โฮออกมา ด้วยความหวาดกลัวจับขั้วหัวใจ

 บางคนถึงกับฉี่ราดกางเกงจนส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้ง พวกมันพากันเอาหัวโขกกับพื้นสั่นระริก ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามองสัตว์ร้ายตรงหน้า

เถาจือนั่งเอนกายดูภาพความลนลานของสุนัขลอบกัดเบื้องล่างอย่างสบายอารมณ์ นางกระตุกยิ้มบางเบาที่มุมปาก ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ 

“เมื่อครู่ พวกเจ้าบอกว่าอยากจะมาคุยเรื่องอะไรกับข้านะ?”

คำถามเรียบๆ ทว่าแฝงไปด้วยไอสังหารอันเยือกเย็น ทำเอาพวกอันธพาลแทบอยากจะมุดดินหนี หัวหน้าอันธพาลรีบร้องบอกอย่างลนลานทั้งน้ำตา 

“มะ ไม่มีอะไรแล้วขอรับแม่นางเถาจือ พวกข้าน้อยตาบอดมองไม่เห็นขุนเขา ข้าน้อยแค่แวะมาทักทายเท่านั้นขอรับ ได้โปรดไว้ชีวิตด้วยเถิด!”

เซียวเจิ้นหยาง ลู่เฉิน และเหล่ายอดองครักษ์ที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลัง ลอบยิ้มมุมปากด้วยความสะใจ 

แล้วคิดในใจว่าช่างเป็นโชคดีของอันธพาลพวกนี้จริงๆ ที่เถาจือเลือกส่งเจ้าเสี่ยวหวงออกไปขู่ขวัญ แทนการลงมือซัดมีดสั้นด้วยตัวเอง ไม่อย่างนั้นที่ลานบ้านหลังใหม่นี้ ก็คงได้มีซากศพเพิ่มขึ้นมาประดับอีกเป็นแน่

วันเวลาผ่านไปเพียงไม่นาน เรือนพักหลังใหญ่ก็ถูกสร้างจนเสร็จสมบูรณ์แล้ว เถาจือก็เริ่มครุ่นคิดถึงอนาคตของคนในบ้าน 

ถึงแม้ในยามนี้เหล่าองครักษ์จะสลับเวรกันเข้าป่าล่าสัตว์ป่า เพื่อนำไปขายให้กับเหลาอาหารฝูหม่านลู่ของเถ้าแก่เจียง จนได้เงินมาจับจ่ายใช้สอยไม่ขาดมือ 

ทว่านางรู้ดีว่าอาชีพนี้พึ่งพาแต่โชคชะตาและสภาพอากาศได้เท่านั้น ทั้งยังเสี่ยงต่อการถูกทางการเพ่งเล็ง หากทำเงินได้มากเกินไปโดยไม่มีหน้าร้านรองรับ นางอยากให้พวกเขามีอาชีพที่มั่นคงและยั่งยืนกว่านี้

เถาจือจึงเรียกเซียวเจิ้นหยาง และผู้อาวุโสในตระกูลเซียวมาร่วมพูดคุยกันที่แคร่ไม้กลางลานบ้านหลังใหม่

“ท่านแม่ทัพเซียว เสบียงและเงินทองจากการล่าสัตว์ป่า ใช่ว่าจะอยู่กับเราไปตลอดชีวิต” เถาจือเปิดฉากพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ดวงตาของนางฉายแววจริงจัง 

“ยามนี้พวกท่านกำลังขยายกองกำลังลับ มีองครักษ์ฝีมือดีถึงหกคน และอาจจะมีเพิ่มขึ้นมาอีกในอนาคต วันข้างหน้าหากต้องการทวงความบริสุทธิ์คืน ย่อมต้องใช้เงินทุนมหาศาล ข้าจึงคิดจะให้พวกท่านเปิดกิจการและมีอาชีพที่มั่นคง”

เซียวเจิ้นหยางพยักหน้าเห็นด้วยอย่างลึกซึ้ง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเลื่อมใส 

“แม่นางเถาจือกล่าวได้ถูกต้องยิ่งนัก ตัวข้าและคนในตระกูลล้วนถนัดแต่การจับอาวุธและงานใช้แรงกาย หากจะให้ทำการค้า พวกเรายังมืดแปดด้านนัก เจ้ามีความคิดเห็นอย่างไรหรือ?”

เถาจือกระตุกยิ้มบางเบาที่มุมปาก นางวางแผนการใหญ่ไว้ในใจเรียบร้อยแล้ว 

“ภูเขาหลังบ้านที่ข้าซื้อไว้ มีทั้งแหล่งน้ำและผืนดินที่อุดมสมบูรณ์ ข้าตั้งใจจะแบ่งงานออกเป็นสองส่วน ส่วนแรก ให้ท่านลุงเยี่ยนซานและองครักษ์บางส่วนร่วมกันทำฟาร์มเลี้ยงสัตว์ขนาดย่อม เลี้ยงหมูป่า ไก่ฟ้า และกวางป่า เพื่อส่งขายผูกขาดกับเหลาอาหารในเมืองอย่างเป็นระบบ ไม่ต้องเสียเวลาเดินหาในป่าลึกทุกวัน แล้วก็ให้ขยายแปลงผักเพิ่มขึ้น หากเหลือจากทำอาหารก็นำไปขายให้เหลาอาหาร”

นางเว้นจังหวะเล็กน้อย แล้วทอดสายตามองหรงซู่ซินและเซียวเยว่ฉินที่กำลังนั่งฟังอยู่

“ส่วนที่สอง ในเมืองขาดแคลนร้านขายของแห้งและเสบียงที่เก็บไว้ได้นาน ข้าจะใช้ความรู้เรื่องสมุนไพร ทำโรงตากเนื้อแดดเดียวสูตรพิเศษ และเครื่องเทศแห้ง โดยให้ท่านป้าและฉินเอ๋อร์ช่วยกันจัดการตรงส่วนนี้ ส่วนเรื่องหน้าร้านในเมือง ข้าจะจ้างหลงจู๊ที่ไว้ใจได้ให้มาดูแล ส่วนลู่เฉินและองครักษ์ที่เหลือ ให้ทำหน้าที่เป็นสำนักคุ้มภัยและขนส่งสินค้าประจำร้าน บังหน้าการเคลื่อนไหวเพื่อสืบข่าวกรองไปในตัว”

แผนการค้าที่ถูกจัดวางอย่างเป็นระบบระเบียบ ผสมผสานทั้งงานราษฎร์และงานหลวงเข้าด้วยกันอย่างแยบยล ทำเอาเซียวเจิ้นหยางและเซียวเยี่ยนซานถึงกับนิ่งอึ้งตาค้าง 

นี่ไม่ใช่เพียงแค่การหาทางรอดไปวันๆ แล้ว แต่สตรีตรงหน้ากำลังวางรากฐานเครือข่ายอำนาจ และเงินตราที่มั่นคงแข็งแกร่ง ให้กับตระกูลเซียวอย่างเงียบเชียบ โดยที่ทางการและศัตรูในเมืองหลวงไม่มีวันระแคะระคายแม้แต่น้อย

“แม่นางเถาจือ สติปัญญาของเจ้านั้นลึกล้ำยิ่งกว่ากุนซือในกองทัพของข้าเสียอีก” เซียวเจิ้นหยางเอ่ยออกมาด้วยความซาบซึ้งใจ

“ในเมื่อเจ้าวางทางสว่างให้ถึงเพียงนี้ ตระกูลเซียวจะทำตามคำสั่งของเจ้าอย่างสุดความสามารถ!”

เถาจือพยักหน้าอย่างเรียบเฉย 

“ในเมื่อตกลงตามนี้ วันพรุ่งนี้ข้าจะนำเงินทุนออกมาร่วมมือกับพวกท่าน เริ่มถางพื้นที่สร้างฟาร์มสัตว์หลังเขากันทันที”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   เก็บคนกลับมาอีกแล้ว

    ในเย็นวันนั้น หลังจากที่แผงเนื้อแดดเดียวชุดแรกถูกเก็บเข้ามาในเรือนอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ท้องฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีครามเข้ม สายลมหนาวเริ่มพัดเอาความเย็นเยียบเข้ามาสู่ลานบ้าน คนอื่นๆ ในตระกูลเซียวรวมถึงเหล่าองครักษ์ ต่างก็แยกย้ายกันไปจัดการงานในส่วนของตนเอง เหลือก็เพียงเถาจือที่ยังคงยืนตรวจตราความเรียบร้อยของถังหมักเครื่องเทศ อยู่ตรงชานบ้านเงียบๆทว่าในขณะที่นางกำลังจะหันหลังเดินกลับเข้าบ้าน สายตาอันเฉียบคมของอดีตนักฆ่า ก็สะดุดเข้ากับร่างของบุรุษผู้หนึ่ง ที่กำลังเดินก้าวเท้าเข้ามาหานางเป็นเซียวเจิ้นหยางที่อยู่ในชุดผ้าฝ้ายเนื้อหนาตัวใหม่สีครามเข้ม ที่นางเป็นคนซื้อให้ ในตอนนี้เขาสามารถเดินเหินได้ด้วยสองขาของตนเอง ได้อย่างมั่นคงเกือบเก้าส่วนแล้ว ร่างกายที่เคยผอมโซของเขาก่อนหน้านี้ เริ่มกลับมามีกล้ามเนื้อและสง่างาม สมดั่งพยัคฆ์ร้ายแห่งสมรภูมิรบเช่นเดิม แสงสลัวจากตะเกียงน้ำมันหน้าเรือนส่องมากระทบกับใบหน้าคมเข้ม ดวงตาคมกริบที่เคยดุดัน บัดนี้กลับทอดมองตรงมาที่นางด้วยแววตาอ่อนลงและอบอุ่น อย่างที่ไม่เคยแสดงให้ผู้ใดได้เห็น“ยังไม่นอนอีกหรือ ท่านแม่ทัพ” เถาจือเอ่ยถามเสียงเรียบ ใบหน้าของ

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   ชีวิตในวัยเกษียณ

    การสร้างฟาร์มสัตว์หลังเขาเริ่มต้นขึ้นอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางเสียงหัวเราะและความหวังของคนในบ้าน เถาจือจัดแจงแบ่งเงินทุนที่เหลือจากการขายสัตว์ป่า และเงินจากการนำทองคำในมิติไปแลกมา นำมาซื้อตาข่ายเหล็กเส้นหนาและไม้กระดานแผ่นใหญ่ เพื่อล้อมรั้วอาณาเขตฟาร์มสัตว์ขนาดย่อม บริเวณหุบเขาหลังบ้านที่นางเพิ่งไปซื้อมาในขั้นตอนการถางที่และทำคอกกักสัตว์ เหล่าองครักษ์และช่างก่อสร้าง ต่างคิดหนักว่าพวกตนคงต้องออกแรงวิ่งไล่จับ หรือดักลอบจับสัตว์ป่ามีชีวิตทีละตัวสองตัว ซึ่งต้องใช้เวลานานแน่ๆ กว่าจะได้สัตว์ป่ามาเพาะพันธุ์จนเต็มคอก ทว่าความกังวลเหล่านั้นกลับมลายหายไปจนสิ้น เมื่อเจ้าเสี่ยวหวงสิงโตเจ้าป่าสัตว์เลี้ยงของเถาจือออกโรงช่วยงานทุกๆ เช้า เจ้าเสี่ยวหวงจะเดินนำหน้าลู่ฟานและกั่วเฉิงหายลับเข้าไปในป่าลึกหลังเขา ทันทีที่มันเจอฝูงหมูป่า ไก่ฟ้า หรือกวางป่า มันไม่ได้ใช้วิธีตะปบฆ่าเหมือนแต่ก่อน ทว่ามันกลับใช้สติปัญญาและการคำราม เพื่อต้อนสัตว์ป่าพวกนั้นอย่างชาญฉลาดโฮกกก!เสียงขู่คำรามต่ำๆ ในลำคอของเจ้าเสี่ยวหวงแฝงไปด้วยแรงกดดันของราชาแห่งสัตว์ร้าย บีบให้ฝูงหมูป่าและกวางป่า ต่างพากันวิ่งหนีไปในทิศทางที่มันต้อง

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   ซื้อที่ดินและแขกที่ไม่ได้รับเชิญ

    หลังจากมื้อเช้าผ่านพ้นไป เถาจือก็ตัดสินใจว่านางจะเดินทางเข้าตัวอำเภอ เพื่อซื้อที่ดินเพิ่มและจัดการเรื่องกรรมสิทธิ์ที่ดินให้เรียบร้อย ตอนนี้ที่บ้านของนางมีคนเพิ่มขึ้นมาอีก บ้านหลังน้อยของนางก็ไม่เพียงพอให้พวกเขาได้อยู่กันแล้ว เช่นนั้นนางจึงคิดที่จะสร้างเรือนเพิ่มโดยนางพาเซียวเฉิงเฟิงและลู่เฉินให้ร่วมเดินทางไปกับนางด้วยเพื่อช่วยถือของ ส่วนเซียวเจิ้นหยางและองครักษ์ที่เหลือ ต่างแยกย้ายกันไปตัดไม้และล่าสัตว์ป่าต่อมือสังหารกลุ่มแรกถูกจัดการไปจนหมดสิ้น แต่เถาจือรู้ดีว่าเสนาบดีฉินคงไม่ยอมหยุดอยู่แค่นี้แน่ คนสารเลวเช่นนั้น จะต้องส่งมือสังหารมาอีกแน่นอนแต่ไม่ว่าจะส่งมาเท่าไหร่ ก็ต้องมาตายเปล่าที่นี่อยู่ดี เมื่อเถาจือเข้าสู่ตัวอำเภอโดยนางได้จ้างเกวียนวัวนั่งมา เถาจือจึงมุ่งหน้าไปยังโรงรับจำนำและแลกเงินตราที่ใหญ่ที่สุดก่อนในอำเภอก่อนเป็นอันดับแรก ไม่ใช่ที่ตลาดฝูเฉวียนของเถ้าแก่เฉินนางแสร้งล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ แต่แท้จริงแล้ว นางแอบเปิดคลังมิติเพื่อหยิบเอาทองคำแท่งบริสุทธิ์ ขนาดสิบตำลึงทองออกมาห้าแท่ง ทันทีที่ผู้ดูแลโรงรับจำนำเห็นทองคำแท่งเนื้อดี ที่มีตราประทับอันงดงาม ตาของเขาก็ลุกวาวและร

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   มือสังหารเงา

    ค่ำคืนต่อมา เมฆหมอกเคลื่อนที่เข้าบดบังแสงจันทร์จนมืดสนิท สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านยอดไม้ ชวนให้บรรยากาศรอบบ้านหลังน้อยท้ายหมู่บ้าน ยิ่งทวีความเยือกเย็นขึ้นอีกเท่าตัวทว่าในความมืดมิดนั้น กลับมีหน่วยมือสังหารเงานับยี่สิบคน กำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบราวกับภูตผี พวกมันลอบเร้นเข้ามาตามคำสั่ง เมื่อสามารถแกะรอยตามคนในตระกูลเซียวเจอแล้ว แววตาภายใต้ผ้าคลุมหน้าสีดำฉายแววอำมหิต พวกมันกระชับกระบี่เล่มคมในมือ เตรียมบุกเข้าล้างบางทุกคนในบ้านทว่าทันทีที่พวกมันก้าวข้ามชายป่าและก้าวเข้าสู่เขตกลไก ที่เถาจือได้วางเอาไว้ ลูกธนูของเซียวเจิ้นหยางก็พุ่งออกมาปักอกของมือสังหารคนแรกจนล้มลง สัญญาณรบเปิดฉากขึ้นทันที พร้อมกับความตื่นตระหนกของศัตรู ที่พยายามจะหลบหนีไปทางรั้วทิศตะวันตก เมื่อรู้ว่ามีกับดักแต่เส้นทางนั้นคือจุดที่เถาจือได้โรยผงพิษร้อยรากเอาไว้“อึก! ขา ขาของข้าก้าวไม่ออก” เสียงร้องด้วยความหวาดหวั่นดังขึ้น เมื่อพิษร้ายแทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย ทำให้พวกมันทรุดลงไปคุกเข่าอย่างหมดท่า กำลังภายในสลายหายไปจนสิ้น ในขณะที่ลู่เฉินและเหล่าองครักษ์ทั้งหก กระชับอาวุธในมือแน่น แล้วรีบทะยานออกไปรับมือกั

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   สัตว์เลี้ยงเฝ้าบ้าน

    ทันทีที่เถาจือและเซียวเฉิงเฟิงได้พาองครักษ์ทั้งห้าคนกลับมาถึงบ้าน เมื่อเซียวเจิ้นหยางและลู่เฉินเห็นพี่น้องร่วมศึกที่รอดชีวิตกลับมา ดวงตาของบุรุษทั้งสองคนก็เบิกกว้างขึ้นทันทีร่างกายของพวกเขาแข็งค้างไปชั่วขณะด้วยความตกตะลึง ความรู้สึกดีใจทำให้ขอบตาของทั้งสองคนร้อนผ่าวอย่างไม่อาจกักเก็บเอาไว้ได้“ลู่ฟาน กั่วเฉิง พวกเจ้า พวกเจ้ายังมีชีวิตอยู่ พวกเจ้ายืนอยู่ตรงนี้จริงๆ หรือ” ลู่เฉินตะโกนเสียงดังลั่นเขารีบทิ้งกระบี่ไม้ในมือ แล้ววิ่งเข้าไปสวมกอดพี่น้องร่วมรบจนแน่น ก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างลืมตัว โดยไม่อายสายตาใครทางด้านเซียวเจิ้นหยาง ที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ ก็พยุงตัวลุกขึ้นยืนด้วยสองขาของตนเองอย่างมั่นคง ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปหาเหล่าองครักษ์ผู้ซื่อสัตย์เมื่อองครักษ์ทั้งห้าคนเห็นผู้เป็นนายที่เดินเข้ามาหา พวกเขาต่างก็พากันคุกเข่าลงกับพื้นดิน แล้วประสานมือแน่นจนสั่นระริก“ท่านแม่ทัพ ข้าน้อยลู่ฟาน กั่วเฉิง และพี่น้อง ข้านึกว่าจะไม่ได้พบท่านอีกแล้วขอรับ”เซียวเจิ้นหยางทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าองครักษ์ สองมือหนาเอื้อมไปประคองไหล่ที่เต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ของลู่ฟานขึ้นมาดวงตาคู่คมแดงก่ำ

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   ทาสทั้งห้าชีวิต

    วันเวลาผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว ตอนที่เป็นวันที่เจ็ดแล้ว ภายใต้การดูแลและการรักษาของเถาจือ ขาของเซียวเจิ้นหยางจึงดีขึ้นมาก ทุกวันที่ผ่านมา คนในตระกูลช่วยกันทำงานในบ้าน แปลงผักข้างบ้านก็ได้ปลูกผักสวนครัวลงดินแล้ว เถาจือขึ้นเขาไปเก็บผักป่า สมุนไพร ผลไม้ป่า และล่าสัตว์บ้าง แต่เป็นเพียงสัตว์เล็กเช่นไก่ป่า กระต่ายป่า เพราะเถาจือไม่ได้เข้าไปในป่าชั้นใน เสบียงอาหารในบ้านก็ยังคงมีเพียงพอทุกคนในตระกูลเซียวมีสีหน้าดีขึ้นมาก นางเห็นรอยยิ้มของพวกเขาบ่อยขึ้น เรื่องมือสังหารก็ยังคงไร้วี่แวว คงเป็นเพราะยังสืบหาที่อยู่ของคนตระกูลเซียวยังไม่เจอก็แน่ล่ะนะ บ้านของนางอยู่ท้ายหมู่บ้านขนาดนี้ หาเจอเร็วก็คงจะแปลก คราแรกเถาจือคิดว่าหากรักษาขาของเซียวเจิ้นหยางหาย นางจะให้พวกเขาออกไปทว่าเมื่อคิดถึงตอนที่พวกเขาจะจากไปแล้ว ใจของนางกลับสั่นไหวขึ้นมาเสียได้ เอาเถิดนางยังคงไม่ให้พวกเขาไปเร็วๆ นี้หรอก นางกำลังคิดว่าจะซื้อที่ดินเพื่อขยายพื้นที่เพิ่มเติม และจะสร้างบ้านให้หลังใหญ่กว่านี้อีกด้วย แต่เอาเป็นว่านางค่อยคิดวางแผนอีกทีก็แล้วกัน วันนี้นางกำลังฝังเข็มให้เซียวจิ้นหยางเช่นเดิม แต่แทนที่จะเป็นยามค่ำคืน นางกลับ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status