All Chapters of เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ: Chapter 1 - Chapter 10

19 Chapters

ได้เกษียณอายุเสียที

ทันทีที่เถาจือลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาของนางคือเพดานโครงสร้างไม้เนื้อแข็งที่แข็งแรง นางหันมองไปรอบๆ ห้องอย่างสงสัยและแปลกใจ นางจำได้ว่าก่อนหน้านี้ นางได้รับภารกิจลับ คือการไปลอบสังหารเจ้าพ่อแห่งวงการค้าอาวุธเถื่อนคนผู้นี้ชั่วช้าสารเลวมาก นางเกือบทำภารกิจได้สำเร็จอยู่แล้ว ทว่างานที่ดูเหมือนง่าย กลับไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด คนพวกนั้นวางกับดักเอาไว้ นางต่อสู้กับลูกน้องของเจ้าพ่อคนนั้น แต่นางกลับพลาดท่าถูกระเบิดที่มีอานุภาพร้ายแรง และนั่นคือความทรงจำครั้งสุดท้ายของนางนางไม่ได้ตายไปแล้วหรอกหรือ?เหตุใดนางจึงไม่เจ็บปวดตามร่างกายเลยล่ะ? หรือว่านางได้ตายไปแล้วจริงๆทว่าในขณะที่นางกำลังสับสนกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีความทรงจำสายหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวของนางไม่หยุดหย่อน เพียงไม่นานเท่านั้นความทรงจำทั้งหมดก็จบลง เถาจือจึงเข้าใจในเรื่องราวที่นางได้สงสัยทุกอย่างทันทีนางได้ตายไปแล้วในโลกเดิมด้วยระเบิดอานุภาพแรงสูง แล้ววิญญาณของนางก็ได้ทะลุมิติมาอยู่ในร่างของสตรีที่ชื่อเหมือนกันกับนาง นั่นก็คือเถาจือ ที่นี่คือยุคจีนโบราณร่างเดิมอาศัยอยู่กับท่านยาย ตั้งแต่จำความได้ท่านยายรักและ
last updateLast Updated : 2026-11-11
Read more

สำรวจป่า

เถาจือนั่งมองท้องฟ้าและธรรมชาติรอบกายได้สักพักแล้ว ถึงแม้ว่าเจ้าของร่างเดิมจะอ่อนแอและขี้โรค เดินได้เพียงไม่กี่ก้าวก็เกือบจะล้ม ลมพัดก็เกือบจะปลิวแล้ว แต่นางกลับไม่รู้สึกเหนื่อยง่ายถึงเพียงนั้นหรือว่าการที่นางเข้ามาอยู่ในร่างนี้ จะทำให้ร่างนี้มีสุขภาพที่แข็งแรงขึ้นด้วย เอาเถิดการที่ร่างกายนี้แข็งแรงขึ้นก็ถือว่าเป็นโชคดีของนางแล้ว แต่ถึงอย่างไรนางก็ต้องออกกำลังกายและบำรุงเสียหน่อย เพราะร่างนี้ผอมแห้งเกินไปแล้วเถาจือคิดว่านางอยากออกไปสำรวจป่าแถวนี้เสียหน่อย เจ้าของร่างเดิมไม่ค่อยได้ออกไปไหนไกลนัก นอกจากจะออกไปหาป้าจางคนในหมู่บ้านที่ค่อนข้างรักและเอ็นดูนางเหมือนกับหลานสาวคนหนึ่งนานๆ ครั้ง เมื่อเสบียงในบ้านหมด นางก็มักจะเอาเงินไปฝากให้ป้าจางซื้อข้าวสาร เนื้อ และเครื่องปรุงให้ นอกจากนี้ร่างเดิมยังมีฝีมือในการเย็บปักถักร้อยที่เก่งมาก ยามว่างนางจึงปักผ้าเช็ดหน้าและถุงเงิน เพื่อนำไปฝากให้ป้าจางช่วยนำไปขายที่ตลาดให้ เพราะป้าจางจะออกไปขายผักป่าและของป่าทุกอาทิตย์อยู่แล้วถึงแม้ว่านางจะแบ่งเงินบางส่วนจากการขายผ้าเช็ดหน้าและถุงเงินให้กับป้าจาง เพื่อเป็นการตอบแทนเล็กๆ น้อยๆ ทว่าป้าจางกลับไม่รั
last updateLast Updated : 2026-11-11
Read more

ทองแท่งแลกเงินตำลึง

เมื่อได้ไก่ป่าและเห็ดหอมป่ามาแล้ว เถาจือคิดว่านางอยากกลับบ้านแล้ว อย่างน้อยวันนี้นางก็ออกมาไม่เสียเที่ยว จะได้ไม่ต้องกินอาหารแห้งแบบสำเร็จรูปแล้วอีกทั้งนางยังไม่คุ้นชินกับเส้นทางในป่าแห่งนี้ หากเดินลึกเข้าไปอีก อาจจะเจอกับสัตว์ป่าดุร้ายเอาได้ ถึงแม้ว่านางจะเป็นนักฆ่า แต่นางก็รักชีวิตของตนเองเช่นกัน เถาจือจึงเดินหันหลังเดินกลับ ขากลับนางเจอต้นลูกพลับป่า จึงเก็บกลับไปด้วย ป่านี้ช่างอุดมสมบูรณ์เกินไปแล้ว ป่ากว้างใหญ่ถึงเพียงนี้ นี่มันแหล่งอาหารชั้นดีชัดๆ พรุ่งนี้นางคิดว่าจะเข้าตลาดเสียหน่อย เพราะนางอยากไปสำรวจตลาดที่นี่ด้วย แล้วจะได้ถือโอกาสนำทองคำในมิติไปแลกเปลี่ยนเป็นเงินตำลึงในยุคนี้เมื่อเดินกลับมาถึงบ้าน ก็ใกล้จะเย็นพอดีนางจึงเดินเข้าครัวต้มน้ำร้อนเพื่อถอนขนไก่ เถาจือจัดการกับไก่ป่าอย่างชำนาญและสับเป็นชิ้นพอดีคำอย่างรวดเร็ว ทักษะนักฆ่าของนางทำให้เวลานางทำอะไรมักจะคล่องตัวและคล่องแคล่วอยู่เสมอนางจัดแจงต้มน้ำสะอาดในหม้อดินอีกครั้ง เมื่อน้ำเดือดจนได้ที่แล้ว นางก็นำขิงแก่ที่มีอยู่ในครัวทุบแล้วใส่ลงไปในหม้อดิน เพื่อดับกลิ่นคาวของไก่ป่า ตามด้วยเนื้อไก่ป่าและเห็ดหอมป่าที่นางจัดการฉีกอ
last updateLast Updated : 2026-11-11
Read more

ขบวนนักโทษเนรเทศ

“จะ เจ้า นึกว่าตนเองเป็นใครมาจากไหน ถึงได้กล้ามาสามหาวที่หอเงินตงฟาง!” เถ้าแก่เฉินเอ่ยเสียงดังขึ้นเพื่อข่มขู่เถาจือ ทั้งที่ขาของเขากลับสั่นพั่บๆ ก่อนจะอ้าปากตะโกนเสียงดังลั่น“ใครอยู่ข้างนอกรีบเข้ามาเร็ว มีคนร้ายจะปล้นหอเงิน!”เมื่อสิ้นเสียงตะโกนของเถ้าแก่เฉิน ประตูไม้ด้านหลังฉากกั้นก็ถูกผลักออกอย่างแรงทันทีชายฉกรรจ์ร่างยักษ์สามคนรีบพุ่งพรวดเข้ามาภายใน ท่าทางของพวกเขาดูดุดัน ข้างเอวมีดาบเล่มใหญ่พกเอาไว้ หัวหน้าผู้คุ้มหอเงินกันเห็นมีดสั้นปักอยู่บนโต๊ะและใบหน้าซีดเผือดของเถ้าแก่เฉิน เขาก็หันมาแยกเขี้ยวขู่เถาจือทันที“นึกว่าจะเป็นโจรใจกล้าที่ไหน ที่แท้ก็แค่นางหนูสกปรก พวกเจ้ารีบจับนางเด็กนี่หักแขนขาแล้วโยนไปให้ทางการซะ!”ผู้คุ้มกันคนแรกปรี่เข้ามา มือใหญ่ของเขาพุ่งเข้าใส่เถาจือ หมายจะคว้าจับที่ไหล่ของนางทว่าในสายตาของอดีตยอดนักฆ่ารหัสเงาสังหารอย่างนาง การเคลื่อนไหวของชายร่างยักษ์นั้นช่างเชื่องช้าและเต็มไปด้วยช่องโหว่มากมาย ราวกับภาพตรงหน้าคือภาพสโลว์โมชั่นเถาจือไม่แม้แต่จะขยับเท้าหนี นางเพียงเอียงไหล่เล็กน้อย เพื่อหลบฝ่ามือที่พุ่งเข้ามาด้วยความเร็ว จากนั้นนางก็เหวี่ยงหมัดซ้ายสวนเข้าที
last updateLast Updated : 2026-11-11
Read more

พบเจออีกครั้ง

เถาจือก้มลง นางใช้นิ้วมือคีบก้อนหินขนาดเท่าปลายนิ้วก้อยขึ้นมาอย่างรวดเร็ว นางสะบัดข้อมือเพียงเบาๆ แล้วดีดก้อนหินก้อนนั้นพุ่งแหวกอากาศออกไป ด้วยเคล็ดวิชาซัดอาวุธลับอันเหนือชั้น ที่นางฝึกฝนมาอย่างชำนาญก้อนหินก้อนเล็กพุ่งตรงเข้ากระแทกตรงจุดชีพจร ที่หัวเข่าของผู้คุมคนนั้นอย่างแม่นยำและรุนแรงปึก!“อ๊ากกก!” ผู้คุมร่างยักษ์ร้องลั่นทันที แส้ในมือหลุดร่วง เขาล้มลงไปกองกับพื้น พร้อมกับกุมหัวเข่าด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว ทหารคนอื่นๆ ต่างแตกตื่น คิดว่าเขาแค่ก้าวพลาดและล้มลงไปเองเท่านั้นแต่ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น กลับมีสายตาคู่หนึ่งที่หันมามองเซียวเจิ้นหยางที่ตอนนี้กำลังนั่งอยู่บนรถเข็นไม้ เขาหันไปตามทิศทางที่ก้อนหินพุ่งมาทันที สัญชาตญาณของอดีตแม่ทัพใหญ่อันเฉียบคมทำให้เขารู้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ และเมื่อสายตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขา สบประสานเข้ากับดวงตานิ่งสงบของหญิงสาวชาวบ้าน ที่อยู่ในชุดผ้าป่านธรรมดา สวมหมวกสาน และปิดบังใบหน้าเอาไว้ กำลังยืนปะปนอยู่ในฝูงชน หัวใจของอดีตแม่ทัพใหญ่ก็พลันกระตุกวูบขึ้นมาทันทีหญิงสาวคนนั้น มีกลิ่นอายที่เขารู้จักดี กลิ่นอายของยอดฝีมือ ที่ซ่อนคมเอาไว้ได้อย่างมิดชิ
last updateLast Updated : 2026-11-11
Read more

นางเป็นใครกันแน่?

เถาจือเดินไปที่เตาฟืน นางหยิบสมุนไพรแห้งที่แอบนำออกมาจากมิติ ออกมาจำแนกอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะจัดการต้มยานางไม่ได้นำยาเม็ดในยุคอนาคตออกมา เพราะทุกคนอาจจะสงสัยได้ สมุนไพรชั้นดีในมิตินางมีมากมาย ด้วยความที่ชื่นชอบการกินยาต้ม นางจึงซื้อเก็บไว้เยอะจากนั้นนางก็นำผ้าฝ้ายสะอาดมาตัดเพื่อใช้สำหรับพันแผล ท่วงท่าของนางดูเด็ดขาด ไร้ความลังเล และเปี่ยมไปด้วยความรู้ ซึ่งต่างจากหญิงสาวชาวบ้านทั่วไปที่ต้องตื่นตระหนก เมื่อเจอคนบาดเจ็บสาหัสอยู่ตรงหน้า“พี่สาวท่านนี้ ช่างเก่งกาจยิ่งนัก อีกทั้งยังนิ่งสงบและพึ่งพาได้ราวกับจอมยุทธ์ผู้เร้นกาย” เซียวเฉิงเฟิงกระซิบกับเซียวเยว่ฉินผู้เป็นน้องสาวคนเล็ก“นั่งเฉยๆ นะ ข้าจะทำแผลให้” เถาจือเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของเซียวเยว่ฉิน พร้อมกับมองแผลบนศีรษะของเด็กน้อยที่โดนก้อนหินเมื่อเช้านี้ระหว่างที่รอยาสมุนไพรต้มได้ที่ เถาจือก็คิดว่านางจะทำแผลให้กับเซียวเยว่ฉินก่อนเซียวเยว่ฉินนั่งนิ่งปล่อยให้เถาจือทำแผลให้ นางนั่งมองเถาจือทายาสมุนไพรที่มีฤทธิ์เย็น ลงบนแผลที่ศีรษะของนางอย่างเบามือ ความเจ็บปวดก่อนหน้านี้พลันมลายหายไปจนสิ้น รอยยิ้มแห่งซาบซึ้งใจและความดีใจปรากฏขึ้นบนใบหน้า
last updateLast Updated : 2026-11-12
Read more

ปากแข็งแต่ใจอ่อน

เมื่อยามเย็นผ่านพ้นไป ความมืดมิดและลมหนาวจากหุบเขาก็เข้าปกคลุมตัวบ้านหลังน้อยท้ายหมู่บ้านทันที ที่นี่ในยามค่ำคืนอากาศช่างเหน็บหนาวต่างจากกลางวันนัก อาจจะเป็นเพราะว่ามีภูเขารอบล้อมหมู่บ้านอยู่ทุกคนในครอบครัวตระกูลเซียวต่างเพลียจนหลับใหลไปตามๆ กัน เหลือเพียงบุรุษสองคนที่ยังคงประคองสติอยู่ท่ามกลางแสงไฟสลัวจากตะเกียงน้ำมัน เซียวเจิ้นหยางที่กำลังนั่งนิ่งอยู่บนรถเข็นไม้ สายตาของเขาจับจ้องไปยังเตาฟืนที่มีควันลอยอยู่ช้าๆ โดยมีเซียวเยี่ยนซาน ผู้เป็นบิดายืนกอดอกอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด“เจิ้นหยาง เจ้าคิดอย่างไรกับแม่นางเถาจือคนนี้?” เซียวเยี่ยนซานกระซิบถามบุตรชายเสียงเบา เพื่อไม่ให้รบกวนคนอื่นที่กำลังหลับ พวกเขาได้ถามชื่อของนางในตอนที่นางนำอาหารมาให้ จึงได้รู้ว่าเถาจือคือชื่อของนาง“วิชาแพทย์ของนางลึกล้ำเกินกว่าจะเป็นหญิงสาวชาวบ้านในชนบทอันห่างไกล ข้าวของเครื่องใช้รวมถึงสมุนไพรในบ้านหลังนี้ ล้วนเป็นของดีและราคาสูงทั้งสิ้น”เซียวเจิ้นหยางนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะสูดลมหายใจเข้าลึก บาดแผลที่แผ่นหลังของเขาในตอนนี้ แทบจะไม่มีความเจ็บปวดหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความเย็นสบายของตัวยาที่
last updateLast Updated : 2026-11-12
Read more

ความอดอยากนั้นน่ากลัวยิ่งกว่าสัตว์ร้ายเสียอีก

เถาจือเดินเข้าไปในครัวเพื่อทำอาหารเช้า การเลี้ยงดูปากท้องของครอบครัวตระกูลเซียวที่มีกันถึงเจ็ดชีวิต ไม่ได้ทำให้นางรู้สึกเหนื่อยยากอันใด เพราะเสบียงในครัวและของแห้งในมิติของนางมีเพียบพร้อม อีกทั้งนางยังมีเงินทองเหลือเฟือ แต่นางจะปล่อยให้พวกเขาอยู่ฟรีกินฟรีตลอดไปไม่ได้ อีกทั้งจะให้นางจะเอาเสบียงในมิติ และเงินทองออกมาใช้มากไม่ได้ เท่านี้พวกเขาก็สงสัยในตัวของนางมากแล้ว แต่นางก็รู้ว่าพวกเขาจะไม่ก้าวก่ายชีวิตของนางในเมื่อนางบอกแล้วว่าตนเองไม่ใช่แม่พระผู้แสนดี เช่นนั้นแล้วทุกคนก็ควรที่จะต้องทำงานให้นาง เพื่อแลกกับที่อยู่ที่กินและยารักษาโรค เถาจือลงมือต้มข้าวต้มหมูสับหม้อใหญ่ เมนูง่ายๆ แต่อร่อย นางจึงเตรียมวัตถุดิบ แต่ในระหว่างที่นางกำลังก่อไฟอยู่นั้น หรงซู่ซินและเซียวเยว่ฉิน ผู้เป็นแม่และน้องสาววัยสิบปีของเซียวเจิ้นหยางก็เดินเข้ามาในครัว“แม่นางเถาจือ ให้ป้ากับฉินเอ๋อร์ช่วยเจ้าเถิด” หรงซู่ซินเอ่ยขึ้น จะให้นางและครอบครัวมาอาศัยและกินข้าวของบ้านเถาจือเฉยๆ ได้อย่างไรกัน ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้นางจะเป็นถึงฮูหยินของจวนแม่ทัพใหญ่ก็เถิด ทว่าตอนนี้นางและครอบครัวก็เป็นเพียงแค่นักโทษเนรเทศเท่านั้นเ
last updateLast Updated : 2026-11-13
Read more

ล่าหมูป่าและพบเจอสมุนไพรล้ำค่า

เถาจือและเซียวเฉิงเฟิงเดินมุ่งหน้าสู่หุบชิงสุ่ย ทั้งสองคนเดินเข้าไปในป่าลึก อยากได้สัตว์ป่าตัวใหญ่ก็ต้องเข้าป่าชั้นใน “เฉิงเฟิงเจ้าไปเกือบฟืนตรงนั้นเถิด” เถาจือเอ่ยสั่งขณะชี้มือไปยังดงไม้แห้งเบื้องหน้า “ขอรับพี่สาว” เซียวเฉิงเฟิงพยักหน้ารับคำอย่างแข็งขันแล้วแยกตัวออกไปทันที เพื่อเก็บฟืนในระหว่างที่เถาจือกำลังย่อตัวลงเพื่อเก็บผักป่าใส่ตะกร้าอย่างใจเย็นอยู่นั้น จู่ๆ หูของนางก็ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวบางอย่างดังมาจากระยะไกลคิ้วเรียวงามของนางขมวดมุ่น นางไม่รอช้ารีบทิ้งตัวคุกเข่าลง แล้วแนบใบหูลงบนพื้นดินเพื่อฟังเสียงให้ชัดเจนทันที แรงสั่นสะเทือนเบาๆ ที่ส่งผ่านผืนดิน ทำให้เถาจือเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย‘มีสัตว์ป่าฝูงใหญ่กำลังมุ่งหน้ามาทางนี้!’“เฉิงเฟิง หยุดเก็บฟืนแล้วรีบปีนขึ้นไปหลบบนต้นไม้เดี๋ยวนี้ เร็วเข้า!” เถาจือรีบลุกขึ้นแล้วสั่งเซียวเฉิงเฟิงเสียงเฉียบขาด น้ำเสียงที่ทรงอำนาจของนางทำเอาเซียวเฉิงเฟิงไม่กล้าอิดออด เขารีบปีนขึ้นไปบนต้นไม้ใหญ่ใกล้ตัวอย่างรวดเร็วด้วยสัญชาตญาณทันทียังไม่ทันที่เซียวเฉิงเฟิงจะนั่งบนกิ่งไม้ใหญ่ได้อย่างมั่นคง ก็มีเสียงฝีเท้าที่ทำให้พื้นดินสะเทือนและเสียงขู
last updateLast Updated : 2026-11-13
Read more

ขายหมูป่า

ทันทีที่เถาจือและเซียวเฉิงเฟิงก้าวพ้นชายป่ากลับเข้ามาภายในลานบ้าน ทุกคนในตระกูลเซียวที่กำลังทำงานกันอยู่ถึงกับหยุดมือลงทันที ดวงตาแต่ละคู่เบิกกว้างพลางอ้าปากค้าง ตกตะลึงจนตาค้างไปตามๆ กันภาพตรงหน้าคือเด็กหนุ่มร่างผอมบางและหญิงสาวตัวเล็ก กำลังลากแคร่ไม้เถาวัลย์ที่มีหมูป่าตัวใหญ่ถึงสองตัว นอนแน่นิ่งอยู่ด้านบน น้ำหนักรวมกันของพวกมันดูอย่างไรก็ไม่ต่ำกว่าสี่ถึงห้าร้อยชั่ง“นี่มัน นี่พวกเจ้าไปล่าหมูป่าตัวใหญ่ขนาดนี้กลับมาได้อย่างไรกัน!” เซียวเยี่ยนซานผู้เป็นบิดาเอ่ยถามเสียงดัง ด้วยความตื่นตระหนกก่อนที่เขาจะทิ้งจอบในมือแล้วรีบวิ่งเข้าไปดูด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตาของตัวเอง อดีตขุนพลที่เคยผ่านศึกสงครามมาเกือบทั้งชีวิตยังต้องยอมรับว่า การล่าหมูป่าตัวใหญ่ขนาดนี้ได้ในป่าลึกด้วยคนเพียงสองคน โดยไม่มีอาวุธครบมือเป็นเรื่องที่แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยหรงซู่ซินและเซียวเยว่ฉินก็รีบวิ่งตามเข้ามาดูด้วยเช่นกัน ร่างกายที่เคยอ่อนแอของพวกนาง ถูกดึงดูดด้วยความตื่นเต้นจนลืมความเหน็ดเหนื่อยไปจนสิ้น “สวรรค์ หมูป่าตัวใหญ่ถึงสองตัว พวกเจ้าไม่ได้รับบาดเจ็บตรงไหนใช่หรือไม่เฉิงเฟิง แม่นางเถาจือ?” หรงซู่ซินผู้เป็นมาร
last updateLast Updated : 2026-11-14
Read more
PREV
12
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status