Share

ชีวิตในวัยเกษียณ

Author: PANYAPON
last update publish date: 2026-11-18 14:03:04

การสร้างฟาร์มสัตว์หลังเขาเริ่มต้นขึ้นอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางเสียงหัวเราะและความหวังของคนในบ้าน 

เถาจือจัดแจงแบ่งเงินทุนที่เหลือจากการขายสัตว์ป่า และเงินจากการนำทองคำในมิติไปแลกมา นำมาซื้อตาข่ายเหล็กเส้นหนาและไม้กระดานแผ่นใหญ่ เพื่อล้อมรั้วอาณาเขตฟาร์มสัตว์ขนาดย่อม บริเวณหุบเขาหลังบ้านที่นางเพิ่งไปซื้อมา

ในขั้นตอนการถางที่และทำคอกกักสัตว์ เหล่าองครักษ์และช่างก่อสร้าง ต่างคิดหนักว่าพวกตนคงต้องออกแรงวิ่งไล่จับ หรือดักลอบจับสัตว์ป่ามีชีวิตทีละตัวสองตัว 

ซึ่งต้องใช้เวลานานแน่ๆ กว่าจะได้สัตว์ป่ามาเพาะพันธุ์จนเต็มคอก ทว่าความกังวลเหล่านั้นกลับมลายหายไปจนสิ้น เมื่อเจ้าเสี่ยวหวงสิงโตเจ้าป่าสัตว์เลี้ยงของเถาจือออกโรงช่วยงาน

ทุกๆ เช้า เจ้าเสี่ยวหวงจะเดินนำหน้าลู่ฟานและกั่วเฉิงหายลับเข้าไปในป่าลึกหลังเขา ทันทีที่มันเจอฝูงหมูป่า ไก่ฟ้า หรือกวางป่า มันไม่ได้ใช้วิธีตะปบฆ่าเหมือนแต่ก่อน 

ทว่ามันกลับใช้สติปัญญาและการคำราม เพื่อต้อนสัตว์ป่าพวกนั้นอย่างชาญฉลาด

โฮกกก!

เสียงขู่คำรามต่ำๆ ในลำคอของเจ้าเสี่ยวหวงแฝงไปด้วยแรงกดดันของราชาแห่งสัตว์ร้าย บีบให้ฝูงหมูป่าและกวางป่า ต่างพากันวิ่งหนีไปในทิศทางที่มันต้องการ 

ราวกับสุนัขต้อนฝูงแกะที่ผ่านการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี เจ้าเสี่ยวหวงวิ่งขนาบข้างต้อนฝูงสัตว์ป่าที่มีชีวิตนับสิบตัว ให้เดินเรียงแถวกันเข้าประตูกำแพงกักสัตว์ ของไร่ฟาร์มสัตว์อย่างแม่นยำ

ภาพสิงโตยักษ์ที่มีขนแผงคอสีทองอร่ามกำลังทำหน้าที่อย่างคนเลี้ยงสัตว์ คอยต้อนฝูงหมูป่าและสัตว์ป่าเข้าคอกอย่างขยันขันแข็ง 

ทำเอาเหล่าองครักษ์และพวกช่างก่อสร้างที่กำลังตอกตะปูอยู่ ถึงกับยืนอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน เครื่องมือช่างแทบหลุดมือด้วยความทึ่งจัด

“พี่ลู่ฟาน ท่านดูเจ้าเสี่ยวหวงสิขอรับ” กั่วเฉิงขยี้ตาตัวเองแรงๆ แล้วอุทานเสียงหลง 

“มันต้อนสัตว์ป่าเก่งยิ่งกว่าคนเสียอีก แถมหมูป่าพวกนั้นยังเดินก้มหน้าก้มตาไม่กล้าขัดขืนแม้แต่น้อย นี่มันเรื่องอัศจรรย์อันใดกัน!”

ลู่ฟานลอบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ พร้อมกับพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนจะทอดสายตาไปมองเถาจือ ที่กำลังนั่งจิบชาอย่างสบายอารมณ์อยู่ไกลๆ ใต้ร่มไม้ใหญ่

“ไม่ใช่เพราะเจ้าเสี่ยวหวงเก่งหรอก แต่เป็นเพราะสตรีที่เป็นเจ้านายของมันต่างหากที่น่ากลัว ขนาดสิงโตเจ้าป่า ยังถูกแม่นางเถาจือฝึกให้มาทำฟาร์มสัตว์ได้ เจ้าคิดดูเอาเถิด”

เพียงเวลาไม่ถึงครึ่งเดือน ฟาร์มสัตว์หลังเขาของเถาจือและตระกูลเซียว ก็เต็มไปด้วยสัตว์ป่ามีชีวิตหลายชนิด ที่พร้อมเพาะพันธุ์ขยายกิจการได้อย่างมั่นคง โดยที่องครักษ์ไม่ต้องเหนื่อยออกแรงวิ่งไล่จับเลยสักนิดเดียว 

หลังจากที่ฟาร์มสัตว์หลังเขาเริ่มเป็นรูปเป็นร่าง เถาจือก็ไม่ปล่อยให้เวลาผ่านไปโดยเปล่าประโยชน์ 

นางเริ่มขยับขยายแผนการขั้นที่สองทันที นั่นก็คือการทำเนื้อแดดเดียวและอาหารแห้งสูตรพิเศษ เพื่อเตรียมการค้าสำหรับเปิดหน้าร้านในตัวอำเภอตามที่นางได้ตั้งใจเอาไว้ 

ทว่านางเลือกที่จะเริ่มทำจากกิจการโรงตากแห้งขนาดเล็ก ภายในลานบ้านเสียก่อน เพื่อทดลองสูตรและปรับเปลี่ยนการทำงานให้ลงตัว

“ท่านป้าหรง ฉินเอ๋อร์ ท่านย่าเซียว วันนี้พวกเราจะเริ่มทำเนื้อหมูป่าแดดเดียวตากแห้งกันเจ้าค่ะ” เถาจือเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ขณะเดินเข้ามาในครัวที่สร้างใหม่ให้ใหญ่ขึ้นแล้ว 

ในตอนนี้บนโต๊ะไม้ตัวยาว มีเนื้อหมูป่าสดใหม่ขนาดยี่สิบชั่งวางเรียงรายอยู่ ซึ่งเป็นเนื้อที่เหล่าองครักษ์เพิ่งชำแหละมาให้นางเมื่อช่วงเช้านี้เอง

สตรีทั้งสามคนของตระกูลเซียวต่างกุลีกุจอเข้ามาล้อมวงด้วยความกระตือรือร้น แม้ก่อนหน้านี้หรงซู่ซินและท่านย่าเซียว จะเป็นถึงสตรีชนชั้นสูงในเมืองหลวง ที่ไม่เคยต้องตรากตรำทำงานหนักเช่นนี้มาก่อน 

แต่ในยามนี้แววตาของพวกนาง กลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและมีความสุข ที่จะได้สร้างเนื้อสร้างตัว มีอาชีพที่มั่นคง มากกว่าชีวิตที่สุขสบายในเมืองหลวงเสียอีก

“แม่นางเถาจือ เจ้าบอกมาได้เลยว่าต้องการให้พวกเราช่วยทำสิ่งใดบ้าง ป้ากับท่านย่าและฉินเอ๋อร์พร้อมช่วยเจ้าเต็มที่” หรงซู่ซินเอ่ยพร้อมรอยยิ้มที่อบอุ่น

เถาจือพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะเริ่มจัดแจงแบ่งหน้าที่อย่างเป็นระบบ 

“ฉินเอ๋อร์ เจ้าช่วยข้านำเนื้อหมูเหล่านี้ไปล้างน้ำให้สะอาด ซับให้แห้งสนิทอย่าให้เหลือหยดน้ำ จากนั้นท่านป้าหรงช่วยข้าหั่นเนื้อหมูเป็นเส้นยาวขนาดความหนาพอดีคำ ไม่หนาจนเกินไปเพราะจะตากแห้งยาก และไม่บางจนเกินไป เพราะเวลานำไปทอดเนื้อจะแข็งกระด้าง”

“ได้เลยพี่สาว เรื่องล้างเนื้อไว้ใจข้าได้เลยเจ้าค่ะ” 

เซียวเยว่ฉินรับคำอย่างแข็งขัน นางรีบยกถังน้ำอุ่นขยับไปล้างเนื้อหมูอย่างตั้งอกตั้งใจ และออกแรงล้างจนสะอาดหมดจด

ส่วนท่านย่าเซียวเนื่องจากอายุมากและร่างกายเพิ่งฟื้นตัว เถาจือจึงจัดสรรงานที่ไม่ต้องออกแรงมากให้ 

“ท่านย่าเซียว รบกวนท่านช่วยข้าคัดแยกสมุนไพรและเครื่องเทศแห้งพวกนี้ทีเจ้าค่ะ เลือกเอาเศษดินและใบไม้แห้งที่ปนอยู่ออกให้หมด จากนั้นค่อยนำมาโขลกรวมกับเกลือและพริกไทยในครกนี้นะเจ้าคะ”

“ได้สิเถาจือ งานเบาๆ เช่นนี้ หญิงแก่อย่างข้าทำได้สบายมาก” 

ท่านย่าเซียวยิ้มตาหยี่ แล้วลูบหัวเถาจือด้วยความเอ็นดูและซาบซึ้งใจ ที่หญิงสาวช่างใส่ใจเลือกงานที่เหมาะสมกับสภาพร่างกายของนางให้

สตรีทั้งสี่คนช่วยกันคนละไม้คนละมือภายในห้องครัวอันอบอุ่น เถาจือแอบล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ แสร้งทำเป็นหยิบห่อเครื่องปรุงสูตรลับออกมาจากตัวบ้าน 

ทว่าแท้จริงแล้วนางกำลังกวาดดึงเอาผงเครื่องเทศออกมาจากมิติวิเศษ เครื่องปรุงเหล่านี้มีสรรพคุณเด่นในการขจัดกลิ่นสาบของสัตว์ป่าได้เป็นอย่างดี 

ทั้งยังช่วยชูรสชาติความหวานเป็นธรรมชาติของเนื้อสัตว์ ให้กลมกล่อมกลมกลืนและชุ่มฉ่ำ ไม่แห้งสากคอเหมือนเนื้อแดดเดียวทั่วไปในท้องตลาด

“ขั้นตอนสำคัญที่สุดคือการหมักเจ้าค่ะ” 

เถาจือเอ่ยขึ้นพร้อมกับเทผงเครื่องเทศสูตรลับ และน้ำตาลลงไปในกะละมังไม้ ที่หรงซู่ซินหั่นเนื้อหมูเสร็จเรียบร้อยแล้ว 

“พวกเราต้องใช้มือนวดคลุกเคล้าเนื้อหมูกับเครื่องปรุงให้เข้ากันอย่างเบามือ ออกแรงกดนวดเบาๆ เพื่อให้ตัวเครื่องเทศซึมลึกเข้าไปในเนื้อ นวดไปเรื่อยๆ จนกว่าน้ำหมักจะแห้งซึมเข้าเนื้อจนหมดสิ้น”

หรงซู่ซินและเซียวเยว่ฉินล้างมือจนสะอาดแล้ว ก็ขยับเข้ามาช่วยกันนวดเนื้อหมูตามที่เถาจือบอก ทันทีที่เนื้อหมูเริ่มเข้าเนื้อ กลิ่นหอมจางๆ ของเครื่องเทศที่ผสานกับความหวานละมุน ก็โชยตลบอบอวลออกมาจากกะละมังไม้ 

กลิ่นหอมรัญจวนใจนั้นลอยละล่องออกไปนอกห้องครัว จนทำให้เซียวเฉิงเฟิงและลู่เฉินที่กำลังแบกไม้ทำรั้วอยู่ข้างลานบ้าน ถึงกับลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ท้องเริ่มส่งเสียงร้องประท้วงขึ้นมาทันที

“พี่ลู่เฉิน ท่านได้กลิ่นหอมนั่นหรือไม่ขอรับ พี่สาวเถาจือต้องกำลังทำของอร่อยอีกแน่ๆ เลย” เซียวเฉิงเฟิงเอ่ยขึ้น พร้อมกับทำจมูกฟุดฟิด

ลู่เฉินหัวเราะเบาๆ 

“เจ้าเด็กเห็นแก่กิน รีบทำงานของเจ้าต่อเถอะ ประเดี๋ยวเสร็จงานแล้ว แม่นางเถาจือคงมีรางวัลให้พวกเรากินเองนั่นแหละ”

ภายในครัว หลังจากนวดเนื้อหมูจนได้ที่และหมักทิ้งไว้ครบหนึ่งเค่อ (15 นาที) เถาจือก็ให้ทุกคนยกกระด้งไม้ไผ่ขนาดใหญ่ ออกมาที่ลานบ้าน 

ท่ามกลางแสงแดดจัดยามสายที่สาดส่องลงมากระทบกับแนวป่า เถาจือสอนให้หรงซู่ซินและเยว่ฉินนำเส้นเนื้อหมูที่หมักจนเข้าเนื้อดีแล้ว มาวางเรียงรายบนกระด้งอย่างเป็นระเบียบ 

ห้ามวางทับซ้อนกันเด็ดขาด เพื่อให้เนื้อหมูได้รับความร้อนจากแสงแดดอย่างทั่วถึง

“ตากแดดจัดเช่นนี้เพียงหนึ่งวัน เนื้อด้านนอกจะแห้งตึงกักเก็บความชุ่มฉ่ำของน้ำหมักไว้ด้านใน วันพรุ่งนี้เราก็จะสามารถนำมาทอดกินรองท้อง และเก็บใส่ไหดินเผาเตรียมเอาไว้เปิดร้านได้แล้วเจ้าค่ะ” เถาจืออธิบายเสียงเรียบ ก่อนจะปัดมือเบาๆ

ท่านย่าเซียวมองดูแผงเนื้อหมูตากแดดที่สวยงาม แล้วทอดถอนหายใจด้วยความอิ่มอกอิ่มใจ 

“ช่างเป็นระเบียบเรียบร้อยยิ่งนัก ทำทีละเล็กทีละน้อยเช่นนี้ไม่เหนื่อยแรงจนเกินไป แถมยังได้ของดีไว้ทำมาหากิน ครอบครัวตระกูลเซียวของพวกเราโชคดีเหลือเกินที่ได้พบเจอกับเจ้า แม่นางเถาจือ”

หรงซู่ซินและเยว่ฉินพยักหน้าเห็นด้วยอย่างที่สุด ยามนี้พวกนางรู้สึกว่าตนเองไม่ได้เป็นภาระที่คอยนั่งกินนอนกินข้าวของเถาจือเฉยๆ อีกต่อไปแล้ว 

ทว่าพวกนางก็มีส่วนร่วมในการสร้างอนาคตอันมั่นคง ร่วมกับหญิงสาวผู้มีพระคุณคนนี้แล้ว 

บรรยากาศรอบลานบ้านเต็มไปด้วยความหวังและรอยยิ้ม ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของเนื้อแดดเดียวสูตรพิเศษ ที่กำลังจะกลายเป็นสินค้าเลื่องชื่อในอนาคตอันใกล้

เนื้อแดดเดียวสูตรนี้ นางเคยทำให้พวกเขากินแล้ว และพวกเขาก็ชื่นชอบมาก ทำทีไรกินไม่เคยพอเสียที

เถาจือทอดสายตามองภาพความวุ่นวายทว่าอบอุ่นเบื้องหน้า นางก้มลงมองมือตัวเองแล้วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย 

ก่อนจะถามตัวเองในใจอย่างนึกขันว่า นี่นางทะลุมิติมาเพื่อเกษียณอายุจริงๆ ใช่หรือไม่? 

ในหัวสมองอันชาญฉลาดแวบหนึ่ง นางนึกถึงอดีตอันเหน็ดเหนื่อยกับการเข่นฆ่าและทำภารกิจเสี่ยงตาย 

ความตั้งใจแรกเริ่มหลังจากลืมตาตื่นขึ้นมาในร่างนี้คือการปลูกผักทำสวน ตกปลา เลี้ยงสัตว์ ใช้ชีวิตอย่างเงียบสงบไปวันๆ เยี่ยงคนชราวัยเกษียณอยู่ที่ท้ายหมู่บ้านติดชายป่าลึกแห่งนี้ 

ไม่คิดอยากจะยุ่งเกี่ยวกับผู้ใด หรือหาเรื่องราวทางโลกมาให้ปวดหัวอีกต่อไป

ทว่าตัดภาพกลับมาในยามนี้ จากสตรีตัวคนเดียว บัดนี้ชีวิตของนางกลับมีผู้คนเข้ามาเกี่ยวข้องกันเป็นโขยง

ไล่มาตั้งแต่ อดีตแม่ทัพใหญ่ที่นางต้องคอยเคี่ยวยาฝังเข็มรักษาขาให้ อดีตท่านโหวและฮูหยิน ที่บัดนี้กำลังนั่งคัดแยกเครื่องเทศอยู่ข้างเตาไฟ 

คุณหนูใหญ่ตระกูลขุนนาง ที่กำลังล้างเนื้อหมูจนหน้าดำคร่ำเครียด ยามบ่ายยังมีอดีตองครักษ์ยอดฝีมืออีกหกคน 

แถมท้ายด้วยเจ้าเสี่ยวหวง สิงโตเจ้าป่าตัวมหึมา ที่กลายร่างเป็นดั่งเช่นสุนัขเฝ้าบ้าน และคอยต้อนสัตว์ป่าอยู่หลังเขาอีกหนึ่งตัว

‘จากที่คิดจะอยู่อย่างสันโดษ ยามนี้ข้ากลับกลายเป็นหัวหน้าครอบครัวใหญ่ ที่มีบริวารเพียบพร้อม ราวกับจวนแม่ทัพขนาดย่อมไปเสียแล้ว’ 

เถาจือคิดในใจพลางส่ายหน้าเบาๆ ทว่าดวงตาที่เคยเย็นชาดุจน้ำแข็ง กลับแฝงความเอ็นดูและความผูกพันที่เริ่มหยั่งรากลึกอย่างไม่รู้ตัว

แม้นางจะบ่นกับตัวเองเช่นนั้น แต่มือเรียวสวยก็ยังคงช่วยประคองตระกร้าใส่เนื้อหมูตากแห้งแผ่นงาม ของท่านย่าเซียวอย่างใส่ใจ 

กลิ่นหอมของเครื่องเทศที่ตากแดดจนได้ที่โชยมาเตะจมูก บ่งบอกชัดเจนว่าวิถีชีวิตในวัยเกษียณที่รายล้อมไปด้วยคนกลุ่มนี้ 

มันก็ไม่ได้แย่จนเกินไปนัก...

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   เก็บคนกลับมาอีกแล้ว

    ในเย็นวันนั้น หลังจากที่แผงเนื้อแดดเดียวชุดแรกถูกเก็บเข้ามาในเรือนอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ท้องฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีครามเข้ม สายลมหนาวเริ่มพัดเอาความเย็นเยียบเข้ามาสู่ลานบ้าน คนอื่นๆ ในตระกูลเซียวรวมถึงเหล่าองครักษ์ ต่างก็แยกย้ายกันไปจัดการงานในส่วนของตนเอง เหลือก็เพียงเถาจือที่ยังคงยืนตรวจตราความเรียบร้อยของถังหมักเครื่องเทศ อยู่ตรงชานบ้านเงียบๆทว่าในขณะที่นางกำลังจะหันหลังเดินกลับเข้าบ้าน สายตาอันเฉียบคมของอดีตนักฆ่า ก็สะดุดเข้ากับร่างของบุรุษผู้หนึ่ง ที่กำลังเดินก้าวเท้าเข้ามาหานางเป็นเซียวเจิ้นหยางที่อยู่ในชุดผ้าฝ้ายเนื้อหนาตัวใหม่สีครามเข้ม ที่นางเป็นคนซื้อให้ ในตอนนี้เขาสามารถเดินเหินได้ด้วยสองขาของตนเอง ได้อย่างมั่นคงเกือบเก้าส่วนแล้ว ร่างกายที่เคยผอมโซของเขาก่อนหน้านี้ เริ่มกลับมามีกล้ามเนื้อและสง่างาม สมดั่งพยัคฆ์ร้ายแห่งสมรภูมิรบเช่นเดิม แสงสลัวจากตะเกียงน้ำมันหน้าเรือนส่องมากระทบกับใบหน้าคมเข้ม ดวงตาคมกริบที่เคยดุดัน บัดนี้กลับทอดมองตรงมาที่นางด้วยแววตาอ่อนลงและอบอุ่น อย่างที่ไม่เคยแสดงให้ผู้ใดได้เห็น“ยังไม่นอนอีกหรือ ท่านแม่ทัพ” เถาจือเอ่ยถามเสียงเรียบ ใบหน้าของ

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   ชีวิตในวัยเกษียณ

    การสร้างฟาร์มสัตว์หลังเขาเริ่มต้นขึ้นอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางเสียงหัวเราะและความหวังของคนในบ้าน เถาจือจัดแจงแบ่งเงินทุนที่เหลือจากการขายสัตว์ป่า และเงินจากการนำทองคำในมิติไปแลกมา นำมาซื้อตาข่ายเหล็กเส้นหนาและไม้กระดานแผ่นใหญ่ เพื่อล้อมรั้วอาณาเขตฟาร์มสัตว์ขนาดย่อม บริเวณหุบเขาหลังบ้านที่นางเพิ่งไปซื้อมาในขั้นตอนการถางที่และทำคอกกักสัตว์ เหล่าองครักษ์และช่างก่อสร้าง ต่างคิดหนักว่าพวกตนคงต้องออกแรงวิ่งไล่จับ หรือดักลอบจับสัตว์ป่ามีชีวิตทีละตัวสองตัว ซึ่งต้องใช้เวลานานแน่ๆ กว่าจะได้สัตว์ป่ามาเพาะพันธุ์จนเต็มคอก ทว่าความกังวลเหล่านั้นกลับมลายหายไปจนสิ้น เมื่อเจ้าเสี่ยวหวงสิงโตเจ้าป่าสัตว์เลี้ยงของเถาจือออกโรงช่วยงานทุกๆ เช้า เจ้าเสี่ยวหวงจะเดินนำหน้าลู่ฟานและกั่วเฉิงหายลับเข้าไปในป่าลึกหลังเขา ทันทีที่มันเจอฝูงหมูป่า ไก่ฟ้า หรือกวางป่า มันไม่ได้ใช้วิธีตะปบฆ่าเหมือนแต่ก่อน ทว่ามันกลับใช้สติปัญญาและการคำราม เพื่อต้อนสัตว์ป่าพวกนั้นอย่างชาญฉลาดโฮกกก!เสียงขู่คำรามต่ำๆ ในลำคอของเจ้าเสี่ยวหวงแฝงไปด้วยแรงกดดันของราชาแห่งสัตว์ร้าย บีบให้ฝูงหมูป่าและกวางป่า ต่างพากันวิ่งหนีไปในทิศทางที่มันต้อง

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   ซื้อที่ดินและแขกที่ไม่ได้รับเชิญ

    หลังจากมื้อเช้าผ่านพ้นไป เถาจือก็ตัดสินใจว่านางจะเดินทางเข้าตัวอำเภอ เพื่อซื้อที่ดินเพิ่มและจัดการเรื่องกรรมสิทธิ์ที่ดินให้เรียบร้อย ตอนนี้ที่บ้านของนางมีคนเพิ่มขึ้นมาอีก บ้านหลังน้อยของนางก็ไม่เพียงพอให้พวกเขาได้อยู่กันแล้ว เช่นนั้นนางจึงคิดที่จะสร้างเรือนเพิ่มโดยนางพาเซียวเฉิงเฟิงและลู่เฉินให้ร่วมเดินทางไปกับนางด้วยเพื่อช่วยถือของ ส่วนเซียวเจิ้นหยางและองครักษ์ที่เหลือ ต่างแยกย้ายกันไปตัดไม้และล่าสัตว์ป่าต่อมือสังหารกลุ่มแรกถูกจัดการไปจนหมดสิ้น แต่เถาจือรู้ดีว่าเสนาบดีฉินคงไม่ยอมหยุดอยู่แค่นี้แน่ คนสารเลวเช่นนั้น จะต้องส่งมือสังหารมาอีกแน่นอนแต่ไม่ว่าจะส่งมาเท่าไหร่ ก็ต้องมาตายเปล่าที่นี่อยู่ดี เมื่อเถาจือเข้าสู่ตัวอำเภอโดยนางได้จ้างเกวียนวัวนั่งมา เถาจือจึงมุ่งหน้าไปยังโรงรับจำนำและแลกเงินตราที่ใหญ่ที่สุดก่อนในอำเภอก่อนเป็นอันดับแรก ไม่ใช่ที่ตลาดฝูเฉวียนของเถ้าแก่เฉินนางแสร้งล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ แต่แท้จริงแล้ว นางแอบเปิดคลังมิติเพื่อหยิบเอาทองคำแท่งบริสุทธิ์ ขนาดสิบตำลึงทองออกมาห้าแท่ง ทันทีที่ผู้ดูแลโรงรับจำนำเห็นทองคำแท่งเนื้อดี ที่มีตราประทับอันงดงาม ตาของเขาก็ลุกวาวและร

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   มือสังหารเงา

    ค่ำคืนต่อมา เมฆหมอกเคลื่อนที่เข้าบดบังแสงจันทร์จนมืดสนิท สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านยอดไม้ ชวนให้บรรยากาศรอบบ้านหลังน้อยท้ายหมู่บ้าน ยิ่งทวีความเยือกเย็นขึ้นอีกเท่าตัวทว่าในความมืดมิดนั้น กลับมีหน่วยมือสังหารเงานับยี่สิบคน กำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบราวกับภูตผี พวกมันลอบเร้นเข้ามาตามคำสั่ง เมื่อสามารถแกะรอยตามคนในตระกูลเซียวเจอแล้ว แววตาภายใต้ผ้าคลุมหน้าสีดำฉายแววอำมหิต พวกมันกระชับกระบี่เล่มคมในมือ เตรียมบุกเข้าล้างบางทุกคนในบ้านทว่าทันทีที่พวกมันก้าวข้ามชายป่าและก้าวเข้าสู่เขตกลไก ที่เถาจือได้วางเอาไว้ ลูกธนูของเซียวเจิ้นหยางก็พุ่งออกมาปักอกของมือสังหารคนแรกจนล้มลง สัญญาณรบเปิดฉากขึ้นทันที พร้อมกับความตื่นตระหนกของศัตรู ที่พยายามจะหลบหนีไปทางรั้วทิศตะวันตก เมื่อรู้ว่ามีกับดักแต่เส้นทางนั้นคือจุดที่เถาจือได้โรยผงพิษร้อยรากเอาไว้“อึก! ขา ขาของข้าก้าวไม่ออก” เสียงร้องด้วยความหวาดหวั่นดังขึ้น เมื่อพิษร้ายแทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย ทำให้พวกมันทรุดลงไปคุกเข่าอย่างหมดท่า กำลังภายในสลายหายไปจนสิ้น ในขณะที่ลู่เฉินและเหล่าองครักษ์ทั้งหก กระชับอาวุธในมือแน่น แล้วรีบทะยานออกไปรับมือกั

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   สัตว์เลี้ยงเฝ้าบ้าน

    ทันทีที่เถาจือและเซียวเฉิงเฟิงได้พาองครักษ์ทั้งห้าคนกลับมาถึงบ้าน เมื่อเซียวเจิ้นหยางและลู่เฉินเห็นพี่น้องร่วมศึกที่รอดชีวิตกลับมา ดวงตาของบุรุษทั้งสองคนก็เบิกกว้างขึ้นทันทีร่างกายของพวกเขาแข็งค้างไปชั่วขณะด้วยความตกตะลึง ความรู้สึกดีใจทำให้ขอบตาของทั้งสองคนร้อนผ่าวอย่างไม่อาจกักเก็บเอาไว้ได้“ลู่ฟาน กั่วเฉิง พวกเจ้า พวกเจ้ายังมีชีวิตอยู่ พวกเจ้ายืนอยู่ตรงนี้จริงๆ หรือ” ลู่เฉินตะโกนเสียงดังลั่นเขารีบทิ้งกระบี่ไม้ในมือ แล้ววิ่งเข้าไปสวมกอดพี่น้องร่วมรบจนแน่น ก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างลืมตัว โดยไม่อายสายตาใครทางด้านเซียวเจิ้นหยาง ที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ ก็พยุงตัวลุกขึ้นยืนด้วยสองขาของตนเองอย่างมั่นคง ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปหาเหล่าองครักษ์ผู้ซื่อสัตย์เมื่อองครักษ์ทั้งห้าคนเห็นผู้เป็นนายที่เดินเข้ามาหา พวกเขาต่างก็พากันคุกเข่าลงกับพื้นดิน แล้วประสานมือแน่นจนสั่นระริก“ท่านแม่ทัพ ข้าน้อยลู่ฟาน กั่วเฉิง และพี่น้อง ข้านึกว่าจะไม่ได้พบท่านอีกแล้วขอรับ”เซียวเจิ้นหยางทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าองครักษ์ สองมือหนาเอื้อมไปประคองไหล่ที่เต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ของลู่ฟานขึ้นมาดวงตาคู่คมแดงก่ำ

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   ทาสทั้งห้าชีวิต

    วันเวลาผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว ตอนที่เป็นวันที่เจ็ดแล้ว ภายใต้การดูแลและการรักษาของเถาจือ ขาของเซียวเจิ้นหยางจึงดีขึ้นมาก ทุกวันที่ผ่านมา คนในตระกูลช่วยกันทำงานในบ้าน แปลงผักข้างบ้านก็ได้ปลูกผักสวนครัวลงดินแล้ว เถาจือขึ้นเขาไปเก็บผักป่า สมุนไพร ผลไม้ป่า และล่าสัตว์บ้าง แต่เป็นเพียงสัตว์เล็กเช่นไก่ป่า กระต่ายป่า เพราะเถาจือไม่ได้เข้าไปในป่าชั้นใน เสบียงอาหารในบ้านก็ยังคงมีเพียงพอทุกคนในตระกูลเซียวมีสีหน้าดีขึ้นมาก นางเห็นรอยยิ้มของพวกเขาบ่อยขึ้น เรื่องมือสังหารก็ยังคงไร้วี่แวว คงเป็นเพราะยังสืบหาที่อยู่ของคนตระกูลเซียวยังไม่เจอก็แน่ล่ะนะ บ้านของนางอยู่ท้ายหมู่บ้านขนาดนี้ หาเจอเร็วก็คงจะแปลก คราแรกเถาจือคิดว่าหากรักษาขาของเซียวเจิ้นหยางหาย นางจะให้พวกเขาออกไปทว่าเมื่อคิดถึงตอนที่พวกเขาจะจากไปแล้ว ใจของนางกลับสั่นไหวขึ้นมาเสียได้ เอาเถิดนางยังคงไม่ให้พวกเขาไปเร็วๆ นี้หรอก นางกำลังคิดว่าจะซื้อที่ดินเพื่อขยายพื้นที่เพิ่มเติม และจะสร้างบ้านให้หลังใหญ่กว่านี้อีกด้วย แต่เอาเป็นว่านางค่อยคิดวางแผนอีกทีก็แล้วกัน วันนี้นางกำลังฝังเข็มให้เซียวจิ้นหยางเช่นเดิม แต่แทนที่จะเป็นยามค่ำคืน นางกลับ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status