Home / รักโบราณ / เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ / รักษาขาให้เซียวเจิ้นหยาง

Share

รักษาขาให้เซียวเจิ้นหยาง

Author: PANYAPON
last update publish date: 2026-11-15 22:01:25

“แม่นางเถาจือ เจ้าหมายความว่าอย่างไร?” เซียวเจิ้นหยางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

ดวงตาคมกริบของเขาฉายแววตกตะลึงกับคำพูดของนาง อดีตแม่ทัพใหญ่พยายามมองหาความหวาดกลัวบนใบหน้าของเถาจือ เมื่อนางได้ยินเรื่องที่เขาพูดกับลู่เฉิน ถึงเรื่องมือสังหารเงา

หากเป็นหญิงสาวชาวบ้านทั่วไป เมื่อได้ยินเรื่องอันตรายถึงชีวิตเช่นนี้ จะต้องมีท่าทีหวาดกลัว และอาจจะถึงขึ้นขับไล่พวกเขาให้ออกไปจากบ้าน เพื่อความปลอดภัยของตนเอง

ทว่าสิ่งที่เขาพบกลับมีเพียงความนิ่งสงบอันเยือกเย็นของนาง ราวกับว่าหน่วยสังหารเงาผู้เหี้ยมโหดเหล่านั้น เป็นเพียงมดปลวกที่นางสามารถบดขยี้ได้ตามใจชอบ

เถาจือละมือจากการเด็ดใบสมุนไพร นางเงยหน้าขึ้นมาสบสายตากับเซียวเจิ้นหยางตรงๆ ก่อนจะกระตุกยิ้มบางเบาที่มุมปาก

“ท่านแม่ทัพเซียว ป่าเขาหลังบ้านข้าน่ะ ไม่ใช่ป่าธรรมดาที่ใครคิดจะเข้าจะออกก็ทำได้ ด้านในเต็มไปด้วยค่ายกลธรรมชาติ และสัตว์ป่าที่ดุร้ายยิ่งกว่าหมูป่าที่ข้าล่ามาวันนี้หลายเท่านัก หากไม่มีคนนำทาง ต่อให้เป็นถึงยอดฝีมือหลุดเข้าไป ก็ทำได้เพียงกลายเป็นซากศพเฝ้าป่าเท่านั้น ที่สำคัญพวกท่านคือคนที่ข้าคุ้มครอง ผู้ใดคิดจะลงมือกับพวกท่าน ก็คงต้องถามข้าก่อน”

ลู่เฉินอ้าปากค้าง เขากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ อดีตองครักษ์ผู้ผ่านศึกมานับครั้งไม่ถ้วนกลับรู้สึกขนลุกซู่ เมื่อสบเข้ากับดวงตาของสตรีตรงหน้า บรรยากาศรอบกายในยามนี้ กลับชวนให้หนาวเหน็บยิ่งนัก

“ส่วนพวกท่าน ในตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดไม่ใช่การตื่นตระหนกเรื่องศัตรู หรือมือสังหาร แต่เป็นการรักษาตัวเองต่างหาก” เถาจือเอ่ยตัดบทเสียงเรียบแล้วลุกขึ้นยืน

ที่นางเอ่ยไป มีความจริงเพียงครึ่งเท่านั้น ป่าเขาอันตรายก็จริง ทว่าสิ่งที่อันตรายกว่าป่าเขาก็คือนางต่างหาก หากมีมือสังหารหลุดเข้าที่นี่ นางนี่แหละคือยมทูต ที่จะทำให้พวกมันกลายเป็นซากศพเอง

เถาจือนำหญ้าเอ็นยืดร้อยปี ที่นางคัดแยกเสร็จแล้วใส่ลงไปในหม้อดินเผาขนาดเล็ก เรื่องสมุนไพรล้ำค่าที่จะช่วยรักษาขาของเซียวเจิ้นหยาง นางยังไม่ได้เอ่ยปากบอกใคร

แต่นางตั้งใจเอาไว้แล้วว่า นางจะช่วยรักษาขาของเขาให้หาย อย่างน้อยหากขาของเขาหายดี ครอบครัวตระกูลเซียวก็จะมีผู้นำที่แข็งแกร่งขึ้น ความเป็นอยู่ของครอบครัวก็จะดีขึ้นตามลำดับ

“เฉิงเฟิง ไปจุดไฟ ข้าจะเคี่ยวยาให้พี่ชายของเจ้า ยานี้ต้องเคี่ยวนานถึงสามชั่วยาม ห้ามไฟแรงหรือเบาจนเกินไปเด็ดขาด”

“ขอรับพี่สาว” เซียวเฉิงเฟิงที่แอบฟังอยู่ไม่ไกลรีบกุลีกุจอเข้ามาประคองหม้อยาไปที่เตาไฟทันที

เถาจือหันกลับมามองขาที่ไร้ความรู้สึกของเซียวเจิ้นหยางอีกครั้ง ก่อนที่นางจะเอ่ยออกมา

“ถือว่าท่านโชคดีนัก ที่ข้าเจอหญ้าเอ็นยืดร้อยปีในป่า สมุนไพรชนิดนี้ล้ำค่าและหาได้ยากยิ่งนัก มีสรรพคุณทะลวงเส้นลมปราณและสมานเส้นเอ็นที่ฉีกขาด หากท่านดื่มยานี้ติดต่อกันเจ็ดวัน บวกกับการฝังเข็มของข้า ต่อให้หน่วยสังหารมาถึงในอีกครึ่งเดือน ท่านก็คงมีแรงลุกขึ้นมาจับกระบี่ตัดหัวพวกมันได้ด้วยมือของตัวเองแล้ว”

คำพูดของเถาจือราวกับจุดประกายไฟแห่งความหวังขึ้นในใจของเซียวเจิ้นหยาง ที่เคยมอดดับลงไปแล้ว

เซียวเจิ้นหยางมองตามแผ่นหลังบอบบางของเถาจือ ที่เดินเข้าไปในห้องครัวเพื่อเตรียมเคี่ยวยาให้เขาอย่างเงียบๆ หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความตื้นตันและซาบซึ้งใจจนเกินจะกล่าว

หญิงสาวผู้นี้ นอกจากนางจะช่วยชีวิตครอบครัวของเขาแล้ว นางยังมอบที่อยู่ อาหารและเสื้อผ้าให้

อีกทั้งในตอนนี้ นางยังหยิบยื่นความหวังในการกลับมาเดินได้อีกครั้งให้กับเขา แล้วยังพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับศัตรูเคียงข้างตระกูลเซียวโดยไม่หวาดหวั่น หรือหวาดกลัวแต่อย่างใด

“ท่านแม่ทัพ” ลู่เฉินกระซิบเสียงเบา สายตาของเขายังคงมองไปทางห้องครัวเล็ก

“แม่นางเถาจือผู้นี้ แท้จริงแล้วนางเป็นเซียนผู้มีเมตตาจำแลงกายมาช่วยตระกูลเซียวใช่หรือไม่ขอรับ?”

เซียวเจิ้นหยางไม่ได้ตอบคำถามขององครักษ์คู่ใจ เขาเพียงแต่กำหมัดแน่น แววตาที่เคยหม่นแสงกลับมาเป็นประกายดุดันและมุ่งมั่นอีกครั้ง

“ไม่ว่านางจะเป็นใคร ลู่เฉิน นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ชีวิตของพวกเราตระกูลเซียว เป็นของนางแล้ว!”

เวลาสามชั่วยามผ่านพ้นไปอย่างเชื่องช้า กลิ่นสมุนไพรเข้มข้นโชยตลบอบอวลออกมาจากห้องครัว ไปทั่วบริเวณบ้าน

ตอนนี้ดวงตะวันคล้อยต่ำลับขอบฟ้าแล้ว บรรยากาศรอบบ้านถูกแทนที่ด้วยความมืดมิดและลมหนาวที่พัดผ่านเข้ามา ทว่าภายในห้องโถงกลับอบอุ่นไปด้วยแสงตะเกียงน้ำมันที่ริบหรี่

เถาจือเดินประคองถ้วยยาเข้ามาภายในห้องโถง ด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ควันสีขาวลอยกรุ่นขึ้นมาจากถ้วยยาสีเข้มข้นดั่งน้ำหมึก นางวางถ้วยยาลงบนโต๊ะข้างเตียงไม้ที่เซียวเจิ้นหยางนั่งเอนกายอยู่

เตียงไม้หลังนี้ ลู่เฉิน เซียวเยี่ยนซานและเซียวเฉิงเฟิงช่วยกันลงมือทำเมื่อตอนเย็น เพื่อให้เซียวเจิ้นหยางไม่ต้องนอนบนพื้น อีกอย่างยังง่ายต่อการให้เถาจือช่วยรักษาขาอีกด้วย

ถึงแม้ว่าพวกเขาจะมีความสงสัยมากมายเกี่ยวกับฝีมือการรักษาของเถาจือ แต่พวกเขาก็ไม่คิดจะเอ่ยปากถามนาง และคลางแคลงใจในฝีมือของนางแต่อย่างใด เพราะพวกเขาได้เห็นผลลัพธ์ของประสิทธิภาพยาที่นางนำมาให้แล้ว ว่ามันได้ผลดีเพียงใด

“ท่านดื่มยาถ้วยนี้เสีย ความร้อนในยากำลังพอดี ความร้อนจะทำให้สรรพคุณของตัวยากระจายไปทั่วได้อย่างรวดเร็วที่สุด” เถาจือเอ่ยเสียงเรียบ

เซียวเจิ้นหยางพยักหน้ารับอย่างขอบใจ เขาประคองถ้วยยาขึ้นดื่มมาโดยไม่ลังเล แม้กลิ่นของมันจะขมขื่นจนแทบสำลักก็ตาม

แต่อดีตแม่ทัพใหญ่กลับกระดกกลืนรวดเดียวจนหมดถ้วยโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า ความขมของยาแผ่ซ่านในลำคอ

ทว่าเพียงครู่เดียว เขากลับรู้สึกถึงกระแสความร้อนสายหนึ่งที่แล่นพล่านจากช่องท้อง ดิ่งตรงลงสู่ช่วงเอวอย่างรวดเร็ว

“เฉิงเฟิงช่วยดึงกางเกงของพี่ชายเจ้าขึ้นมาถึงต้นขา แล้วให้เขานอนลงบนเตียง”

เถาจือให้เซียวเฉิงเฟิงดึงกางเกงของเซียวเจิ้นหยางขึ้นมาจนถึงต้นขา ก่อนที่นางจะคลี่ห่อผ้าไหมสีดำออก เผยให้เห็นชุดเข็มเงินเรียวยาวนับสิบเล่มที่สะท้อนกับแสงเทียน

เข็มเงินชุดนี้ นางนำออกมาจากมิติ ใครจะไปคาดคิดว่านักฆ่าอย่างนางจะมีความสามารถฝังเข็มได้ด้วย และไม่ใช่เพียงการฝังเข็มธรรมดา แต่นางสามารถใช้เข็มได้อย่างคล่องมือและแม่นยำ

ทักษะความสามารถนี้ นางได้มาจากคุณตาท่านนึง ที่นางเคยช่วยชีวิตเอาไว้จากอุบัติเหตุรถคว่ำ ในตอนนี้ที่ยังอยู่ในโลกเดิม

คุณตาท่านนั้นมีฝีมือทางการแพทย์โบราณที่สูงส่ง เวลาว่างท่านจึงช่วยสอนฝังเข็มและสอนวิชาการแพทย์โบราณจนนางชำนาญ

ถึงแม้ว่านี่จะเป็นครั้งแรกที่นางจะฝังเข็มให้คนก็ตาม ทว่านางกลับไม่มีความรู้สึกตื่นตระหนกแต่อย่างใด แววตาของนางกลับมั่นคงและมั่นใจ ราวกับว่านางเคยผ่านการฝังเข็มมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

ลู่เฉินและเซียวเฉิงเฟิงขยับเข้ามาช่วยประคองเซียวเจิ้นหยางให้นอนราบลงบนเตียง ทุกคนในห้องโถงต่างพากันกลั้นหายใจด้วยความตื่นเต้นและคาดหวัง

เถาจือขยับเข้าไปชิดขอบเตียง นิ้วเรียวของนางลูบไล้ไปตามจุดชีพจรบนขาที่ผอมโซของเขา อย่างแผ่วเบาทว่าแม่นยำ

ทันทีที่นางกำหนดจุดได้ นิ้วมือก็ขยับเคลื่อนไหวราวกับร่ายรำ เข็มเงินเล่มแรกถูกฝังลงไปที่จุดชีพจรตรงหัวเข่าอย่างรวดเร็ว

ฉึก! ฉึก! ฉึก!

เข็มแล้วเข็มเล่าถูกฝังลงบนขาทั้งสองข้างของเซียวเจิ้นหยางอย่างต่อเนื่อง เถาจือไม่ได้เพียงแค่ฝังลงไปเฉยๆ แต่นางยังใช้นิ้วสะกิดโคนเข็มเบาๆ เพื่อส่งพลังผ่านเข็มเงินเข้าไปกระตุ้นตัวยาหญ้าเอ็นยืดร้อยปี ที่อยู่ในร่างกายของเขาด้วย

เวลาผ่านไปราวครึ่งเค่อ (ประมาณ 7-8 นาที) ใบหน้าคมเข้มของเซียวเจิ้นหยางที่เคยนิ่งสงบ บัดนี้เริ่มปรากฏเม็ดเหงื่อผุดซึมขึ้นมาตามไรผม คิ้วหนาขมวดเข้าหากันจนเป็นปม ร่างกายท่อนบนของเขาเริ่มสั่นสะท้าน

“อึก” เสียงครางต่ำเล็ดลอดออกมาจากไรฟันที่ขบกันแน่น

“พี่ใหญ่ ท่านเป็นอย่างไรบ้างขอรับ!”

เซียวเฉิงเฟิงเอ่ยถามด้วยความตกใจและเป็นห่วงพี่ชาย เขาขยับกายจะเข้าไปดูแต่ลู่เฉินกลับดึงแขนรั้งเอาไว้เสียก่อน สายตาขององครักษ์คู่ใจมองเจ้านายด้วยความหวัง

ทันใดนั้นเอง สิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดก็เกิดขึ้น นิ้วเท้าที่ไร้ความรู้สึกของเซียวเจิ้นหยาง ขยับกระตุกเบาๆ สองสามครั้ง

ก่อนที่ความรู้สึกเจ็บปวดอันรุนแรงจะพุ่งจากปลายเท้า แล่นลิ่วขึ้นมาตามหน้าแข้งและต้นขา ราวกับมีกระแสน้ำเดือดกำลังวิ่งทะลวงผ่านเส้นเอ็นที่เคยตายด้านไปแล้ว

มันเป็นความเจ็บปวดเจียนกระดูกกำลังจะแตกสลาย ทว่าสำหรับเซียวเจิ้นหยางแล้ว ความเจ็บปวดนี้กลับไม่ต่างจากเสียงของสวรรค์

“ข้า ข้ามีความรู้สึกแล้ว” เซียวเจิ้นหยางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ดวงตาคมกริบของเขาเบิกกว้างและรื้นไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความดีใจ

“ข้ารู้สึกเจ็บ ข้าขยับนิ้วเท้าได้แล้ว”

หรงซู่ซินผู้เป็นมารดาที่แอบยืนดูอยู่ถึงกับยกมือขึ้นปิดปาก นางร่ำไห้ออกมาด้วยความตื้นตันใจอย่างที่สุด

ขาที่หมอหลวงในเมืองหลวงทุกคนต่างส่ายหน้า และตราหน้าว่าบุตรชายของนางจะต้องนอนติดเตียงไปชั่วชีวิต

บัดนี้กลับมารับรู้ความรู้สึกได้อีกครั้ง เพียงเพราะยาถ้วยแรกและการฝังเข็มของหญิงสาวชาวบ้านธรรมดาผู้นี้

เถาจือยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย นางลงมือถอนเข็มเงินออกทีละเล่มอย่างว่องไว แล้วจัดเก็บใส่ห่อผ้าตามเดิม

“นี่เป็นเพียงแค่การทะลวงเส้นลมปราณขั้นแรก ความเจ็บปวดจะยังคงอยู่ไปอีกครึ่งค่อนคืน ท่านจะต้องทนให้ได้ วันพรุ่งนี้ข้าจะเคี่ยวยาให้ท่านดื่มอีก”

เซียวเจิ้นหยางพยายามยันกายลุกขึ้นนั่ง เขามองสตรีตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเคารพ และเทิดทูนนางเหนือสตรีใดในใต้หล้า

“ขอบพระคุณ ขอบพระคุณแม่นางเถาจือ บุญคุณชุบชีวิตใหม่ให้ข้าในครั้งนี้ เซียวเจิ้นหยางจะสลักลึกไว้ในกระดูกไม่มีวันลืมเลือน”

เถาจือเพียงพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนที่นางจะหันหลังเดินเข้าห้องนอนของตนเองไป ปล่อยให้คนในตระกูลเซียวได้ร่ำไห้และกอดกันด้วยความยินดี กับปาฏิหาริย์ที่เกิดขึ้นในค่ำคืนนี้

เมื่อแผ่นหลังบอบบางของเถาจือหายลับไปหลังบานประตู ความเงียบก็เข้าปกคลุมห้องโถงอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนที่หยาดน้ำตาแห่งความตื้นตันของคนในตระกูลเซียวจะพรั่งพรูออกมาราวกับทำนบแตก

หรงซู่ซินโผเข้ากอดกุมมือของบุตรสาวและเซียวเยี่ยนซานผู้เป็นสามีไว้แน่น ร่างกายของพวกนางสั่นเทาด้วยความดีใจที่สุด

“เจิ้นหยาง ขาของเจ้า กลับมารู้สึกได้อีกครั้งแล้วจริงๆ หรือลูกแม่” หรงซู่ซินเอ่ยถามทั้งน้ำตา มือที่ลูบไล้ไปตามผ้าห่มสั่นระริก

“จริงขอรับท่านแม่ แม้มันจะเจ็บเจียนตาย ทว่าข้ากลับรู้สึกถึงมันได้อย่างชัดเจน” เซียวเจิ้นหยางเอ่ยตอบ

แววตาคมกริบที่เคยหม่นแสง บัดนี้กลับมีประกายไฟแห่งความหวังลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง เขาหันไปมองลู่เฉินและเซียวเฉิงเฟิงที่ยืนตาแดงก่ำอยู่ข้างเตียง

“แม่นางเถาจือผู้นี้ มิใช่เพียงแค่ผู้ที่ช่วยชีวิตพวกเราจากความอดอยาก แต่นางกำลังฉุดดึงข้าขึ้นมาจากนรก”

“พี่ใหญ่ พี่สาวเถาจือนางเก่งกาจที่สุดเลยขอรับ” เฉิงเฟิงยืดอกเอ่ยพร้อมกับปาดน้ำตา หัวใจของเด็กหนุ่มพองโตด้วยความเลื่อมใสหญิงสาวชาวบ้านผู้นี้จนหมดสิ้น

ท่านปู่เซียวที่นั่งสงบนิ่งอยู่บนแคร่ไม้ลูบเคราสีขาวเบาๆ พร้อมกับทอดถอนหายใจออกมาด้วยความซาบซึ้ง

“สวรรค์ยังเมตตาตระกูลเซียว เจิ้นหยาง นับแต่นี้ไป ไม่ว่าแม่นางเถาจือจะต้องการสิ่งใด หรือให้ทำตามคำสั่งไหน เจ้าและทุกคนในตระกูลต้องเชื่อฟังนางอย่างถึงที่สุด บุญคุณที่ยิ่งใหญ่ครั้งนี้ พวกเราต้องใช้ทั้งชีวิตเพื่อปกป้องและตอบแทนนาง”

“ข้าน้อยลู่เฉิน ก็ขอถวายชีวิตเพื่อปกป้องแม่นางเถาจือเช่นกันขอรับท่านแม่ทัพ!”

อดีตองครักษ์ประกาศออกมาด้วยความสัตย์จริง จิตใจของเขาถูกสยบด้วยความสามารถอันเหนือชั้นของเถาจือไปเรียบร้อยแล้ว

เซียวเจิ้นหยางพยักหน้ารับคำของท่านปู่อย่างหนักแน่น ความอบอุ่นจากตัวยาและการฝังเข็มยังคงวิ่งพล่านอยู่ใต้ผิวหนังของเขา

แม้ความเจ็บปวดจะยังคงแล่นริ้วอยู่เป็นระยะ ทว่ามันกลับเป็นเครื่องเตือนใจอย่างดี ว่าเขากำลังจะกลับมาเป็นพยัคฆ์ร้ายอีกครั้งแล้ว

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   เก็บคนกลับมาอีกแล้ว

    ในเย็นวันนั้น หลังจากที่แผงเนื้อแดดเดียวชุดแรกถูกเก็บเข้ามาในเรือนอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ท้องฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีครามเข้ม สายลมหนาวเริ่มพัดเอาความเย็นเยียบเข้ามาสู่ลานบ้าน คนอื่นๆ ในตระกูลเซียวรวมถึงเหล่าองครักษ์ ต่างก็แยกย้ายกันไปจัดการงานในส่วนของตนเอง เหลือก็เพียงเถาจือที่ยังคงยืนตรวจตราความเรียบร้อยของถังหมักเครื่องเทศ อยู่ตรงชานบ้านเงียบๆทว่าในขณะที่นางกำลังจะหันหลังเดินกลับเข้าบ้าน สายตาอันเฉียบคมของอดีตนักฆ่า ก็สะดุดเข้ากับร่างของบุรุษผู้หนึ่ง ที่กำลังเดินก้าวเท้าเข้ามาหานางเป็นเซียวเจิ้นหยางที่อยู่ในชุดผ้าฝ้ายเนื้อหนาตัวใหม่สีครามเข้ม ที่นางเป็นคนซื้อให้ ในตอนนี้เขาสามารถเดินเหินได้ด้วยสองขาของตนเอง ได้อย่างมั่นคงเกือบเก้าส่วนแล้ว ร่างกายที่เคยผอมโซของเขาก่อนหน้านี้ เริ่มกลับมามีกล้ามเนื้อและสง่างาม สมดั่งพยัคฆ์ร้ายแห่งสมรภูมิรบเช่นเดิม แสงสลัวจากตะเกียงน้ำมันหน้าเรือนส่องมากระทบกับใบหน้าคมเข้ม ดวงตาคมกริบที่เคยดุดัน บัดนี้กลับทอดมองตรงมาที่นางด้วยแววตาอ่อนลงและอบอุ่น อย่างที่ไม่เคยแสดงให้ผู้ใดได้เห็น“ยังไม่นอนอีกหรือ ท่านแม่ทัพ” เถาจือเอ่ยถามเสียงเรียบ ใบหน้าของ

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   ชีวิตในวัยเกษียณ

    การสร้างฟาร์มสัตว์หลังเขาเริ่มต้นขึ้นอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางเสียงหัวเราะและความหวังของคนในบ้าน เถาจือจัดแจงแบ่งเงินทุนที่เหลือจากการขายสัตว์ป่า และเงินจากการนำทองคำในมิติไปแลกมา นำมาซื้อตาข่ายเหล็กเส้นหนาและไม้กระดานแผ่นใหญ่ เพื่อล้อมรั้วอาณาเขตฟาร์มสัตว์ขนาดย่อม บริเวณหุบเขาหลังบ้านที่นางเพิ่งไปซื้อมาในขั้นตอนการถางที่และทำคอกกักสัตว์ เหล่าองครักษ์และช่างก่อสร้าง ต่างคิดหนักว่าพวกตนคงต้องออกแรงวิ่งไล่จับ หรือดักลอบจับสัตว์ป่ามีชีวิตทีละตัวสองตัว ซึ่งต้องใช้เวลานานแน่ๆ กว่าจะได้สัตว์ป่ามาเพาะพันธุ์จนเต็มคอก ทว่าความกังวลเหล่านั้นกลับมลายหายไปจนสิ้น เมื่อเจ้าเสี่ยวหวงสิงโตเจ้าป่าสัตว์เลี้ยงของเถาจือออกโรงช่วยงานทุกๆ เช้า เจ้าเสี่ยวหวงจะเดินนำหน้าลู่ฟานและกั่วเฉิงหายลับเข้าไปในป่าลึกหลังเขา ทันทีที่มันเจอฝูงหมูป่า ไก่ฟ้า หรือกวางป่า มันไม่ได้ใช้วิธีตะปบฆ่าเหมือนแต่ก่อน ทว่ามันกลับใช้สติปัญญาและการคำราม เพื่อต้อนสัตว์ป่าพวกนั้นอย่างชาญฉลาดโฮกกก!เสียงขู่คำรามต่ำๆ ในลำคอของเจ้าเสี่ยวหวงแฝงไปด้วยแรงกดดันของราชาแห่งสัตว์ร้าย บีบให้ฝูงหมูป่าและกวางป่า ต่างพากันวิ่งหนีไปในทิศทางที่มันต้อง

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   ซื้อที่ดินและแขกที่ไม่ได้รับเชิญ

    หลังจากมื้อเช้าผ่านพ้นไป เถาจือก็ตัดสินใจว่านางจะเดินทางเข้าตัวอำเภอ เพื่อซื้อที่ดินเพิ่มและจัดการเรื่องกรรมสิทธิ์ที่ดินให้เรียบร้อย ตอนนี้ที่บ้านของนางมีคนเพิ่มขึ้นมาอีก บ้านหลังน้อยของนางก็ไม่เพียงพอให้พวกเขาได้อยู่กันแล้ว เช่นนั้นนางจึงคิดที่จะสร้างเรือนเพิ่มโดยนางพาเซียวเฉิงเฟิงและลู่เฉินให้ร่วมเดินทางไปกับนางด้วยเพื่อช่วยถือของ ส่วนเซียวเจิ้นหยางและองครักษ์ที่เหลือ ต่างแยกย้ายกันไปตัดไม้และล่าสัตว์ป่าต่อมือสังหารกลุ่มแรกถูกจัดการไปจนหมดสิ้น แต่เถาจือรู้ดีว่าเสนาบดีฉินคงไม่ยอมหยุดอยู่แค่นี้แน่ คนสารเลวเช่นนั้น จะต้องส่งมือสังหารมาอีกแน่นอนแต่ไม่ว่าจะส่งมาเท่าไหร่ ก็ต้องมาตายเปล่าที่นี่อยู่ดี เมื่อเถาจือเข้าสู่ตัวอำเภอโดยนางได้จ้างเกวียนวัวนั่งมา เถาจือจึงมุ่งหน้าไปยังโรงรับจำนำและแลกเงินตราที่ใหญ่ที่สุดก่อนในอำเภอก่อนเป็นอันดับแรก ไม่ใช่ที่ตลาดฝูเฉวียนของเถ้าแก่เฉินนางแสร้งล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ แต่แท้จริงแล้ว นางแอบเปิดคลังมิติเพื่อหยิบเอาทองคำแท่งบริสุทธิ์ ขนาดสิบตำลึงทองออกมาห้าแท่ง ทันทีที่ผู้ดูแลโรงรับจำนำเห็นทองคำแท่งเนื้อดี ที่มีตราประทับอันงดงาม ตาของเขาก็ลุกวาวและร

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   มือสังหารเงา

    ค่ำคืนต่อมา เมฆหมอกเคลื่อนที่เข้าบดบังแสงจันทร์จนมืดสนิท สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านยอดไม้ ชวนให้บรรยากาศรอบบ้านหลังน้อยท้ายหมู่บ้าน ยิ่งทวีความเยือกเย็นขึ้นอีกเท่าตัวทว่าในความมืดมิดนั้น กลับมีหน่วยมือสังหารเงานับยี่สิบคน กำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบราวกับภูตผี พวกมันลอบเร้นเข้ามาตามคำสั่ง เมื่อสามารถแกะรอยตามคนในตระกูลเซียวเจอแล้ว แววตาภายใต้ผ้าคลุมหน้าสีดำฉายแววอำมหิต พวกมันกระชับกระบี่เล่มคมในมือ เตรียมบุกเข้าล้างบางทุกคนในบ้านทว่าทันทีที่พวกมันก้าวข้ามชายป่าและก้าวเข้าสู่เขตกลไก ที่เถาจือได้วางเอาไว้ ลูกธนูของเซียวเจิ้นหยางก็พุ่งออกมาปักอกของมือสังหารคนแรกจนล้มลง สัญญาณรบเปิดฉากขึ้นทันที พร้อมกับความตื่นตระหนกของศัตรู ที่พยายามจะหลบหนีไปทางรั้วทิศตะวันตก เมื่อรู้ว่ามีกับดักแต่เส้นทางนั้นคือจุดที่เถาจือได้โรยผงพิษร้อยรากเอาไว้“อึก! ขา ขาของข้าก้าวไม่ออก” เสียงร้องด้วยความหวาดหวั่นดังขึ้น เมื่อพิษร้ายแทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย ทำให้พวกมันทรุดลงไปคุกเข่าอย่างหมดท่า กำลังภายในสลายหายไปจนสิ้น ในขณะที่ลู่เฉินและเหล่าองครักษ์ทั้งหก กระชับอาวุธในมือแน่น แล้วรีบทะยานออกไปรับมือกั

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   สัตว์เลี้ยงเฝ้าบ้าน

    ทันทีที่เถาจือและเซียวเฉิงเฟิงได้พาองครักษ์ทั้งห้าคนกลับมาถึงบ้าน เมื่อเซียวเจิ้นหยางและลู่เฉินเห็นพี่น้องร่วมศึกที่รอดชีวิตกลับมา ดวงตาของบุรุษทั้งสองคนก็เบิกกว้างขึ้นทันทีร่างกายของพวกเขาแข็งค้างไปชั่วขณะด้วยความตกตะลึง ความรู้สึกดีใจทำให้ขอบตาของทั้งสองคนร้อนผ่าวอย่างไม่อาจกักเก็บเอาไว้ได้“ลู่ฟาน กั่วเฉิง พวกเจ้า พวกเจ้ายังมีชีวิตอยู่ พวกเจ้ายืนอยู่ตรงนี้จริงๆ หรือ” ลู่เฉินตะโกนเสียงดังลั่นเขารีบทิ้งกระบี่ไม้ในมือ แล้ววิ่งเข้าไปสวมกอดพี่น้องร่วมรบจนแน่น ก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างลืมตัว โดยไม่อายสายตาใครทางด้านเซียวเจิ้นหยาง ที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ ก็พยุงตัวลุกขึ้นยืนด้วยสองขาของตนเองอย่างมั่นคง ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปหาเหล่าองครักษ์ผู้ซื่อสัตย์เมื่อองครักษ์ทั้งห้าคนเห็นผู้เป็นนายที่เดินเข้ามาหา พวกเขาต่างก็พากันคุกเข่าลงกับพื้นดิน แล้วประสานมือแน่นจนสั่นระริก“ท่านแม่ทัพ ข้าน้อยลู่ฟาน กั่วเฉิง และพี่น้อง ข้านึกว่าจะไม่ได้พบท่านอีกแล้วขอรับ”เซียวเจิ้นหยางทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าองครักษ์ สองมือหนาเอื้อมไปประคองไหล่ที่เต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ของลู่ฟานขึ้นมาดวงตาคู่คมแดงก่ำ

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   ทาสทั้งห้าชีวิต

    วันเวลาผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว ตอนที่เป็นวันที่เจ็ดแล้ว ภายใต้การดูแลและการรักษาของเถาจือ ขาของเซียวเจิ้นหยางจึงดีขึ้นมาก ทุกวันที่ผ่านมา คนในตระกูลช่วยกันทำงานในบ้าน แปลงผักข้างบ้านก็ได้ปลูกผักสวนครัวลงดินแล้ว เถาจือขึ้นเขาไปเก็บผักป่า สมุนไพร ผลไม้ป่า และล่าสัตว์บ้าง แต่เป็นเพียงสัตว์เล็กเช่นไก่ป่า กระต่ายป่า เพราะเถาจือไม่ได้เข้าไปในป่าชั้นใน เสบียงอาหารในบ้านก็ยังคงมีเพียงพอทุกคนในตระกูลเซียวมีสีหน้าดีขึ้นมาก นางเห็นรอยยิ้มของพวกเขาบ่อยขึ้น เรื่องมือสังหารก็ยังคงไร้วี่แวว คงเป็นเพราะยังสืบหาที่อยู่ของคนตระกูลเซียวยังไม่เจอก็แน่ล่ะนะ บ้านของนางอยู่ท้ายหมู่บ้านขนาดนี้ หาเจอเร็วก็คงจะแปลก คราแรกเถาจือคิดว่าหากรักษาขาของเซียวเจิ้นหยางหาย นางจะให้พวกเขาออกไปทว่าเมื่อคิดถึงตอนที่พวกเขาจะจากไปแล้ว ใจของนางกลับสั่นไหวขึ้นมาเสียได้ เอาเถิดนางยังคงไม่ให้พวกเขาไปเร็วๆ นี้หรอก นางกำลังคิดว่าจะซื้อที่ดินเพื่อขยายพื้นที่เพิ่มเติม และจะสร้างบ้านให้หลังใหญ่กว่านี้อีกด้วย แต่เอาเป็นว่านางค่อยคิดวางแผนอีกทีก็แล้วกัน วันนี้นางกำลังฝังเข็มให้เซียวจิ้นหยางเช่นเดิม แต่แทนที่จะเป็นยามค่ำคืน นางกลับ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status