LOGINในเย็นวันนั้น หลังจากที่แผงเนื้อแดดเดียวชุดแรกถูกเก็บเข้ามาในเรือนอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ท้องฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีครามเข้ม
สายลมหนาวเริ่มพัดเอาความเย็นเยียบเข้ามาสู่ลานบ้าน คนอื่นๆ ในตระกูลเซียวรวมถึงเหล่าองครักษ์ ต่างก็แยกย้ายกันไปจัดการงานในส่วนของตนเอง
เหลือก็เพียงเถาจือที่ยังคงยืนตรวจตราความเรียบร้อยของถังหมักเครื่องเทศ อยู่ตรงชานบ้านเงียบๆ
ทว่าในขณะที่นางกำลังจะหันหลังเดินกลับเข้าบ้าน สายตาอันเฉียบคมของอดีตนักฆ่า ก็สะดุดเข้ากับร่างของบุรุษผู้หนึ่ง ที่กำลังเดินก้าวเท้าเข้ามาหานาง
เป็นเซียวเจิ้นหยางที่อยู่ในชุดผ้าฝ้ายเนื้อหนาตัวใหม่สีครามเข้ม ที่นางเป็นคนซื้อให้ ในตอนนี้เขาสามารถเดินเหินได้ด้วยสองขาของตนเอง ได้อย่างมั่นคงเกือบเก้าส่วนแล้ว
ร่างกายที่เคยผอมโซของเขาก่อนหน้านี้ เริ่มกลับมามีกล้ามเนื้อและสง่างาม สมดั่งพยัคฆ์ร้ายแห่งสมรภูมิรบเช่นเดิม
แสงสลัวจากตะเกียงน้ำมันหน้าเรือนส่องมากระทบกับใบหน้าคมเข้ม ดวงตาคมกริบที่เคยดุดัน บัดนี้กลับทอดมองตรงมาที่นางด้วยแววตาอ่อนลงและอบอุ่น อย่างที่ไม่เคยแสดงให้ผู้ใดได้เห็น
“ยังไม่นอนอีกหรือ ท่านแม่ทัพ” เถาจือเอ่ยถามเสียงเรียบ
ใบหน้าของนางยังคงนิ่งสงบ ทว่าประสาทสัมผัสอันว่องไวกลับแอบตื่นตัวขึ้นมาเล็กน้อย โดยไม่ทราบสาเหตุ
เซียวเจิ้นหยางหยุดฝ่าเท้าลงตรงเบื้องหน้าของนาง ระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่เหลือเพียงไม่ถึงสองก้าวเท่านั้น
กลิ่นอายสะอาดสะอ้านและไอความร้อนจากร่างกายของบุรุษเพศ แผ่ซ่านท่ามกลางสายลมหนาว อดีตแม่ทัพใหญ่มองใบหน้าเนียนนวลของสตรีตรงหน้า ก่อนจะขยับยิ้มบางเบาที่มุมปาก
“ข้าเห็นเจ้ายืนอยู่คนเดียว เลยอยากเดินมาอยู่เป็นเพื่อน” เซียวเจิ้นหยางเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ นุ่มนวลชวนให้คนฟังรู้สึกหน้าร้อนวูบวาบ
“อีกอย่าง ข้าอยากเดินมาให้เจ้าดูว่าขาของข้าที่เจ้ารักษาให้ ยามนี้มันแข็งแรงพอ ที่จะเดินมายืนเคียงข้างเจ้าได้แล้ว”
คำพูดแฝงความนัยนั้น ทำเอาอดีตนักฆ่าอย่างนาง ผู้ที่ไม่เคยหวั่นเกรงต่อคมดาบหรือความตายถึงกับชะงักงัน
หัวใจในอกขยับเต้นระรัวผิดจังหวะขึ้นมาอย่างเฉียบพลัน ความรู้สึกร้อนผ่าวจางๆ แล่นลิ่วขึ้นมาบนใบหูและแก้มเนียนอย่างควบคุมไม่ได้
‘บ้าจริง นี่ข้ากำลังรู้สึกแปลกๆ กับอีตาแม่ทัพนี่อย่างนั้นหรือ?’
เถาจือนึกด่าตัวเองในใจ นางนึกขัดใจในปฏิกิริยาของร่างกาย ที่ดูลนลานผิดวิสัยของยอดฝีมือที่เคยปลิดชีพคนมานักต่อนัก
นางขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วทำเป็นเมินหันหน้าหนี ก่อนจะกระแอมไอเบาๆ
“ขาของท่านฟื้นตัวได้ดีแล้ว ทว่าค่ำคืนนี้ลมแรงนัก หากไม่มีธุระอันใดก็รีบกลับเข้าห้องไปห่มผ้าเสียเถอะ ประเดี๋ยวจะจับไข้จนข้าต้องเสียเวลาเคี่ยวยาให้อีก”
เมื่อเซียวเจิ้นหยางเห็นท่าทางทำเป็นเย็นชาของเถาจือ แต่แก้มใสของนางกลับขึ้นสีระเรื่อจางๆ เขาก็ยกยิ้มมุมปากขึ้นมาด้วยความเอ็นดู
สตรีผู้เก่งกาจดุดัน ที่ซัดมีดสั้นปลิดชีพหัวหน้ามือสังหารเดนตายได้อย่างง่ายดายในวันนั้น ยามนี้กลับมีท่าทีขัดเขินราวนกตัวน้อยเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา
เซียวเจิ้นหยางขยับกายก้าวเข้าไปใกล้นางอีกครึ่งก้าว ก่อนจะเอ่ยออกมา
“แม่นางเถาจือ เจ้าบอกให้ข้ารีบกลับเข้าห้องเพราะกลัวข้าจะจับไข้” เซียวเจิ้นหยางเอ่ยขึ้น ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนางอย่างไร้การปิดบัง
“เช่นนั้นแปลว่าเจ้ากำลังเป็นห่วงข้าอยู่ใช่หรือไม่? สายลมค่ำคืนนี้อาจจะแรงจนทำให้ร่างกายเหน็บหนาว ทว่าเพียงแค่ข้าได้มายืนอยู่ใกล้ๆ เจ้า ข้ากลับรู้สึกอบอุ่น จนแทบจะไม่รับรู้ถึงความหนาวเย็นรอบกายเลยสักนิด”
คำพูดของเซียวเจิ้นหยาง ทำเอาอดีตนักฆ่า ผู้ไม่เคยสะทกสะท้านต่อสิ่งใด ถึงกับนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ความร้อนผ่าวที่เคยแล่นริ้วอยู่บนใบหู บัดนี้กลายเป็นสีแดงซ่านลามไปทั่วทั้งใบหน้าและลำคอ
หัวใจของนางเต้นรัวขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นางนึกขัดใจตัวเองยิ่งนัก ที่กลไกการป้องกันตัว กลับใช้ไม่ได้ผลกับอีตาแม่ทัพผู้นี้เลยแม้แต่น้อย
“ท่านแม่ทัพ ท่านพูดจาเหลวไหลอันใดกัน!” เถาจือเค้นเสียงดุ นางถลึงตาใส่เขาเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกของตัวเอง ทว่าน้ำเสียงกลับสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้
“เป็นถึงอดีตแม่ทัพใหญ่ผู้เกรียงไกร ทว่าวาจากลับกะล่อนปลิ้นปล้อนไม่สมฐานะยิ่งนัก หากท่านยังไม่รีบไสหัวกลับเข้าห้องไปนอน ข้าจะซัดเข็มพิษใส่ท่าน ให้ท่านกลับไปนอนเป็นอัมพาตอยู่บนเตียงเหมือนเดิมเสียเลย ดีหรือไม่?”
เซียวเจิ้นหยางเห็นสตรีตรงหน้าแยกเขี้ยวขู่ราวกับนกตัวน้อยที่กำลังโกรธจัด ทั้งที่แก้มสองข้างแดงก่ำ เขาก็หลุดหัวเราะออกมา ด้วยความสุขอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
“หากเป็นเข็มพิษจากมือของเจ้า ต่อให้ข้าต้องนอนติดเตียงไปชั่วชีวิต ข้าก็ยินดีรับไว้” เซียวเจิ้นหยางเอ่ยทีเล่นทีจริง เขายอมถอยฉากออกไปหนึ่งก้าว เพื่อไม่ให้นางเคืองไปมากกว่านี้
“เอาเถอะ ข้าเชื่อฟังเจ้าแล้ว ข้าจะไปนอนแล้ว ฝันดีนะ”
พูดจบ อดีตแม่ทัพใหญ่ก็มองนางอีกหนึ่งครา ก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าห้องนอนของไป ทิ้งให้เถาจือยืนนิ่งค้างอยู่ตรงชานบ้าน มือเรียวสวยยกขึ้นกุมแก้มที่ร้อนจัดของตนเองเบาๆ
วันรุ่งขึ้นหลังจากผ่านค่ำคืนอันชวนให้หน้าร้อนผ่าว เถาจือก็ทำเป็นไม่ใส่ใจสายตาของเซียวเจิ้นหยาง ที่คอยทอดมองนางมาเป็นระยะ
นางเตรียมตะกร้าสะพายหลังและหยิบมีดคู่กาย ก่อนจะผิวปากเรียกเจ้าเสี่ยวหวงให้เดินมุ่งหน้าเข้าป่าลึกหลังเขา เพื่อเก็บสมุนไพรเพิ่มเติม และปล่อยให้จิตใจได้สงบลงจากเรื่องเมื่อคืน
ในขณะที่เถาจือเดินลึกเข้าไปจนถึงหุบเขาชั้นในที่มีต้นไม้หนาทึบ จู่ๆ เจ้าเสี่ยวหวงก็ชะงักฝ่าเท้าลง มันทำจมูกฟุดฟิดดมกลิ่นในอากาศ
ก่อนจะส่งเสียงขู่คำรามแผ่วเบาในลำคอ แล้ววิ่งนำเข้าไปในดงหนาม เถาจือเดินตามไปอย่างใจเย็น นางแหวกกิ่งไม้หนาออกดู
สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าคือร่างของชายชราผู้หนึ่ง ที่นอนหมดสติอยู่ใต้โคนต้นไม้ใหญ่ ชายชราผู้นี้ผมขาวโพลนไปทั้งศีรษะ
ทว่าเนื้อตัวมอมแมมเต็มไปด้วยเศษดินและคราบเลือด ใบหน้าซีดเซียวเนื่องจากได้รับบาดเจ็บและขาดน้ำมาหลายวัน แม้เสื้อผ้าจะขาดรุ่งริ่ง ทว่าเนื้อผ้ากลับเป็นผ้าไหมชั้นดีที่ซ่อนอยู่ด้านใน บ่งบอกว่าคนผู้นี้มีฐานะไม่ธรรมดา
เถาจือเดินเข้าไปตรวจชีพจรจับดูก็พบว่ายังมีลมหายใจอยู่ นางไม่อยากปล่อยให้ศพมาเน่าเหม็นอยู่บนภูเขาของตนเอง และเห็นว่าบ้านใหม่ที่สร้างเสร็จยังมีห้องว่างเหลือเฟือ จึงตัดสินใจสั่งเจ้าเสี่ยวหวงเสียงเรียบ
“เสี่ยวหวง คาบคอเสื้อของตาแก่นี่ลากกลับบ้าน”
และแล้วในตอนสายของวันนั้น เมื่อเถาจือเดินนำหน้ากลับเข้ามาในลานบ้าน โดยมีเจ้าเสี่ยวหวงคาบคอเสื้อของชายชราผมขาวลากครูดมากับพื้นดินอย่างทุลักทุเล
ภาพนั้นทำให้คนในตระกูลเซียวที่กำลังตากเนื้อหมูอยู่ และลู่เฉินที่กำลังกวาดลานบ้านอยู่ถึงกับชะงักมือ
“พี่สาว ท่าน ท่านเข้าป่าไปครึ่งวันก็เก็บคนกลับมาอีกแล้วหรือขอรับ?”
เซียวเฉิงเฟิงที่กำลังช่วยหิ้วถังน้ำถึงกับอ้าปากค้าง ร้องทักขึ้นเสียงหลงพร้อมกับทิ้งถังน้ำลงพื้นจนน้ำสาดกระจาย
ทว่าเถาจือไม่ได้ใส่ใจ ดวงตาสีเข้มของนางยังคงเรียบเฉย ขณะหันไปเอ่ยกับเจ้าเสี่ยวหวงที่คาบคอเสื้อของชายชราอยู่
“เสี่ยวหวง วางลงตรงนี้แหละ”
เจ้าเสี่ยวหวงส่งเสียงครางหงิงๆ ก่อนจะปล่อยร่างของชายชราผมขาวโพลนเนื้อตัวมอมแมม ลงบนพื้นดินตรงลานบ้านอย่างทุลักทุเล
เสียงเสื้อผ้าขาดครูดกับพื้นเรียกให้เซียวเยี่ยนซานและหรงซู่ซิน ที่กำลังง่วนอยู่กับการตากเนื้อแดดเดียวชะงักมือ แล้วรีบขยับก้าวเข้ามาดูด้วยความสงสัย
“ใครกันน่ะเถาจือ บาดเจ็บหนักขนาดนี้เชียวหรือ?” หรงซู่ซินเอ่ยพลางย่อตัวลงจะช่วยตรวจดู
ทว่าทันทีที่นางและเซียวเยี่ยนซาน ได้เห็นใบหน้าซีดเซียวของชายชราผู้นั้นอย่างเต็มตา บรรยากาศรอบลานบ้านก็พลันเงียบสงัดลงในพริบตา
ดวงตาของอดีตขุนพลเบิกกว้างจนแทบหลุดออกจากเบ้า ร่างกายสั่นสะท้านอย่างรุนแรงจนเข่าแทบทรุดลงกับพื้น หรงซู่ซินยกมือขึ้นปิดปาก ดวงตาสั่นไหวด้วยความตื่นตระหนกและเหลือเชื่อ
“นี่มัน เป็นไปได้อย่างไรกัน?”
เซียวเยี่ยนซานอุทานออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือจับขั้วหัวใจ ก่อนจะหันไปขยับกายดึงแขนเสื้อของบุตรชายคนโต ที่เพิ่งเดินออกมาจากบ้าน
“เจิ้นหยาง เจ้า เจ้าดูนั่นเร็วเข้า ใช่หรือไม่ ใช่พระองค์หรือไม่?”
เซียวเจิ้นหยางก้าวเข้ามาตามแรงดึง ดวงตาคมกริบของเขาจ้องมองไปยังร่างของชายชราผมขาวที่นอนพะงาบๆ อยู่บนพื้นดิน
ทันใดนั้น หัวใจของอดีตแม่ทัพใหญ่ก็กระตุกวูบอย่างรุนแรง ใบหน้าคมเข้มแปรเปลี่ยนเป็นสีขาวซีด เขาไม่รอช้ารีบทิ้งตัวลงคุกเข่าโขกศีรษะลงกับพื้นดินทันที
“อดีตฮ่องเต้ ไท่ซ่างหวง!”
สิ้นเสียงอันสั่นเทาของเซียวเจิ้นหยาง คนในตระกูลเซียวทั้งหมด รวมถึงลู่เฉินและเหล่าองครักษ์ที่อยู่รอบบริเวณ
ต่างก็พากันหน้าถอดสี รีบทิ้งตัวลงคุกเข่าโขกศีรษะลงบนพื้นดินทันที ด้วยความจงรักภักดีอย่างสูงสุด
“ไท่ซ่างหวงจริงๆ ด้วย!” ลู่ฟานอุทานขึ้นมา ด้วยความตกตะลึง
“ลือกันว่าพระองค์ทรงประชวรหนักและอยู่แต่ในวังหลวงเพื่อรักษาพระองค์ เหตุใดบัดนี้ถึงทรงมาบาดเจ็บอยู่กลางป่า ในแดนเนรเทศเช่นนี้ได้กัน?”
“พี่ใหญ่ ตาแก่คนนี้คืออดีตฮ่องเต้หรือขอรับ?” เซียวเฉิงเฟิงเงยหน้าขึ้นถามเสียงกระซิบ อย่างลนลานทำอะไรไม่ถูก
“เฉิงเฟิง! อย่าเสียมารยาท คุกเข่าลงไปเดียวนี้นะ!” หรงซู่ซินหันไปดุบุตรชายเสียงเข้มทั้งที่ตัวเองยังสั่นไม่หาย
“แม่นางเถาจือ เจ้า เจ้าไปพบพระองค์ที่ใดหรือ บาดแผลของพระองค์สาหัสยิ่งนัก เหตุใดพระองค์ถึงมาอยู่ที่นี่ได้?”
เถาจือยืนกอดอกมองภาพของคนในตระกูลเซียว ที่กำลังคุกเข่าโขกศีรษะเป็นแถวหน้ากระดาน สลับกับตาแก่ผมขาวที่นอนหมดสติอยู่บนพื้น ก่อนจะถอนหายใจยาวออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย
‘ข้าคิดจะซื้อภูเขาเอาไว้ปลูกผักทำฟาร์มสัตว์อยู่เงียบๆ ทว่านี่ข้าดันไปเก็บเอาบิดาของฮ่องเต้กลับมาเป็นภาระเพิ่มอีกคนแล้วหรือเนี่ย?’
ชีวิตในวัยเกษียณอันแสนสงบสุขของนาง บัดนี้ดูท่าจะยิ่งห่างไกลออกไปทุกที
ดููเหมือนว่าสวรรค์จะยังไม่สาแก่ใจกับชีวิตในวัยเกษียณของนางสินะ จึงส่งภาระมาให้นางเพิ่ม และดูเหมือนว่าจะเป็นภาระชิ้นใหญ่เสียด้วย
“ข้าเจอตาแก่คนนี้ นอนสลบอยู่ใต้โคนต้นไม้ใหญ่ในหุบเขาชั้นใน เสี่ยวหวงมันไปเจอเข้า เห็นว่ายังมีลมหายใจอยู่ และภูเขานั่นก็เป็นของข้า ข้าไม่อยากให้ศพเน่าเหม็นมาทำลายฮวงจุ้ยแปลงผัก เลยให้เสี่ยวหวงลากกลับมา” เถาจือเอ่ยตอบเสียงเรียบ เสมือนเอ่ยเรื่องลมฟ้าอากาศธรรมดา
คำตอบของนางทำเอาเซียวเยี่ยนซานถึงกับสำลักน้ำลาย พลางคิดในใจว่า มีเพียงแม่นางเถาจือผู้เดียวในใต้หล้าจริงๆ
ที่กล้าเรียกไท่ซ่างหวงผู้ยิ่งใหญ่ว่าตาแก่ แถมยังให้สิงโตลากครูดมากับพื้นดิน เพราะกลัวว่าฮวงจุ้ยแปลงผักจะเสียเช่นนี้
“แม่นางเถาจือ” เซียวเจิ้นหยางเงยหน้าขึ้นมองสตรีตรงหน้า แววตาของอดีตแม่ทัพใหญ่เต็มไปด้วยความเคร่งเครียดและเว้าวอน
“ไท่ซ่างหวงทรงเป็นผู้มีพระคุณต่อตระกูลเซียวของเราอย่างใหญ่หลวง ในอดีตพระองค์ทรงชุบเลี้ยงข้าและท่านพ่อ หากไม่มีพระองค์ ตระกูลเซียวคงไม่มีวันได้ก้าวขึ้นเป็นแม่ทัพใหญ่ ยามนี้พระองค์ทรงถูกคนชั่วปองร้ายจนบาดเจ็บสาหัส ข้าขอร้องเจ้า ได้โปรดช่วยชีวิตพระองค์ด้วยเถิด!”
เถาจือปรายตามองบุรุษตรงหน้า ท่าทีหยอกล้อนางเมื่อค่ำคืนมลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงแววตาของยอดฝีมือผู้เด็ดเดี่ยว
นางย่อตัวลงใช้นิ้วเรียวแตะที่ชีพจรของชายชราเบาๆ ก่อนจะผุดลุกขึ้นยืนแล้วสั่งการ ด้วยน้ำเสียงอันเฉียบขาดทันที
“ลู่ฟาน กั่วเฉิง เลิกคุกเข่ากันได้แล้ว ประคองตาแก่นี่เข้าไปในห้องพักฝั่งตะวันตก ร่างกายมีพิษแทรกซึม บาดแผลภายนอกอักเสบ หากมัวแต่นั่งโขกหัวอ้อนวอนกันอยู่ตรงนี้ ตาแก่ผู้นี้ก็คงได้กลายเป็นศพเฝ้าลานบ้านข้าแน่ ส่วนเฉิงเฟิง เจ้าไปจุดไฟต้มน้ำร้อนมาให้ข้าเดี๋ยวนี้!”
“รับบัญชาขอรับ!” เหล่าองครักษ์และเซียวเฉิงเฟิงรับคำสั่งอย่างแข็งขัน ก่อนรีบลุกขึ้นจัดการตามหน้าที่ทันที
ยามนี้คำสั่งของหญิงสาวชาวบ้านธรรมดาคนนี้ ศักดิ์สิทธิ์และเฉียบขาดยิ่งกว่าราชโองการของฮ่องเต้เสียอีก
ในเย็นวันนั้น หลังจากที่แผงเนื้อแดดเดียวชุดแรกถูกเก็บเข้ามาในเรือนอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ท้องฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีครามเข้ม สายลมหนาวเริ่มพัดเอาความเย็นเยียบเข้ามาสู่ลานบ้าน คนอื่นๆ ในตระกูลเซียวรวมถึงเหล่าองครักษ์ ต่างก็แยกย้ายกันไปจัดการงานในส่วนของตนเอง เหลือก็เพียงเถาจือที่ยังคงยืนตรวจตราความเรียบร้อยของถังหมักเครื่องเทศ อยู่ตรงชานบ้านเงียบๆทว่าในขณะที่นางกำลังจะหันหลังเดินกลับเข้าบ้าน สายตาอันเฉียบคมของอดีตนักฆ่า ก็สะดุดเข้ากับร่างของบุรุษผู้หนึ่ง ที่กำลังเดินก้าวเท้าเข้ามาหานางเป็นเซียวเจิ้นหยางที่อยู่ในชุดผ้าฝ้ายเนื้อหนาตัวใหม่สีครามเข้ม ที่นางเป็นคนซื้อให้ ในตอนนี้เขาสามารถเดินเหินได้ด้วยสองขาของตนเอง ได้อย่างมั่นคงเกือบเก้าส่วนแล้ว ร่างกายที่เคยผอมโซของเขาก่อนหน้านี้ เริ่มกลับมามีกล้ามเนื้อและสง่างาม สมดั่งพยัคฆ์ร้ายแห่งสมรภูมิรบเช่นเดิม แสงสลัวจากตะเกียงน้ำมันหน้าเรือนส่องมากระทบกับใบหน้าคมเข้ม ดวงตาคมกริบที่เคยดุดัน บัดนี้กลับทอดมองตรงมาที่นางด้วยแววตาอ่อนลงและอบอุ่น อย่างที่ไม่เคยแสดงให้ผู้ใดได้เห็น“ยังไม่นอนอีกหรือ ท่านแม่ทัพ” เถาจือเอ่ยถามเสียงเรียบ ใบหน้าของ
การสร้างฟาร์มสัตว์หลังเขาเริ่มต้นขึ้นอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางเสียงหัวเราะและความหวังของคนในบ้าน เถาจือจัดแจงแบ่งเงินทุนที่เหลือจากการขายสัตว์ป่า และเงินจากการนำทองคำในมิติไปแลกมา นำมาซื้อตาข่ายเหล็กเส้นหนาและไม้กระดานแผ่นใหญ่ เพื่อล้อมรั้วอาณาเขตฟาร์มสัตว์ขนาดย่อม บริเวณหุบเขาหลังบ้านที่นางเพิ่งไปซื้อมาในขั้นตอนการถางที่และทำคอกกักสัตว์ เหล่าองครักษ์และช่างก่อสร้าง ต่างคิดหนักว่าพวกตนคงต้องออกแรงวิ่งไล่จับ หรือดักลอบจับสัตว์ป่ามีชีวิตทีละตัวสองตัว ซึ่งต้องใช้เวลานานแน่ๆ กว่าจะได้สัตว์ป่ามาเพาะพันธุ์จนเต็มคอก ทว่าความกังวลเหล่านั้นกลับมลายหายไปจนสิ้น เมื่อเจ้าเสี่ยวหวงสิงโตเจ้าป่าสัตว์เลี้ยงของเถาจือออกโรงช่วยงานทุกๆ เช้า เจ้าเสี่ยวหวงจะเดินนำหน้าลู่ฟานและกั่วเฉิงหายลับเข้าไปในป่าลึกหลังเขา ทันทีที่มันเจอฝูงหมูป่า ไก่ฟ้า หรือกวางป่า มันไม่ได้ใช้วิธีตะปบฆ่าเหมือนแต่ก่อน ทว่ามันกลับใช้สติปัญญาและการคำราม เพื่อต้อนสัตว์ป่าพวกนั้นอย่างชาญฉลาดโฮกกก!เสียงขู่คำรามต่ำๆ ในลำคอของเจ้าเสี่ยวหวงแฝงไปด้วยแรงกดดันของราชาแห่งสัตว์ร้าย บีบให้ฝูงหมูป่าและกวางป่า ต่างพากันวิ่งหนีไปในทิศทางที่มันต้อง
หลังจากมื้อเช้าผ่านพ้นไป เถาจือก็ตัดสินใจว่านางจะเดินทางเข้าตัวอำเภอ เพื่อซื้อที่ดินเพิ่มและจัดการเรื่องกรรมสิทธิ์ที่ดินให้เรียบร้อย ตอนนี้ที่บ้านของนางมีคนเพิ่มขึ้นมาอีก บ้านหลังน้อยของนางก็ไม่เพียงพอให้พวกเขาได้อยู่กันแล้ว เช่นนั้นนางจึงคิดที่จะสร้างเรือนเพิ่มโดยนางพาเซียวเฉิงเฟิงและลู่เฉินให้ร่วมเดินทางไปกับนางด้วยเพื่อช่วยถือของ ส่วนเซียวเจิ้นหยางและองครักษ์ที่เหลือ ต่างแยกย้ายกันไปตัดไม้และล่าสัตว์ป่าต่อมือสังหารกลุ่มแรกถูกจัดการไปจนหมดสิ้น แต่เถาจือรู้ดีว่าเสนาบดีฉินคงไม่ยอมหยุดอยู่แค่นี้แน่ คนสารเลวเช่นนั้น จะต้องส่งมือสังหารมาอีกแน่นอนแต่ไม่ว่าจะส่งมาเท่าไหร่ ก็ต้องมาตายเปล่าที่นี่อยู่ดี เมื่อเถาจือเข้าสู่ตัวอำเภอโดยนางได้จ้างเกวียนวัวนั่งมา เถาจือจึงมุ่งหน้าไปยังโรงรับจำนำและแลกเงินตราที่ใหญ่ที่สุดก่อนในอำเภอก่อนเป็นอันดับแรก ไม่ใช่ที่ตลาดฝูเฉวียนของเถ้าแก่เฉินนางแสร้งล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ แต่แท้จริงแล้ว นางแอบเปิดคลังมิติเพื่อหยิบเอาทองคำแท่งบริสุทธิ์ ขนาดสิบตำลึงทองออกมาห้าแท่ง ทันทีที่ผู้ดูแลโรงรับจำนำเห็นทองคำแท่งเนื้อดี ที่มีตราประทับอันงดงาม ตาของเขาก็ลุกวาวและร
ค่ำคืนต่อมา เมฆหมอกเคลื่อนที่เข้าบดบังแสงจันทร์จนมืดสนิท สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านยอดไม้ ชวนให้บรรยากาศรอบบ้านหลังน้อยท้ายหมู่บ้าน ยิ่งทวีความเยือกเย็นขึ้นอีกเท่าตัวทว่าในความมืดมิดนั้น กลับมีหน่วยมือสังหารเงานับยี่สิบคน กำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบราวกับภูตผี พวกมันลอบเร้นเข้ามาตามคำสั่ง เมื่อสามารถแกะรอยตามคนในตระกูลเซียวเจอแล้ว แววตาภายใต้ผ้าคลุมหน้าสีดำฉายแววอำมหิต พวกมันกระชับกระบี่เล่มคมในมือ เตรียมบุกเข้าล้างบางทุกคนในบ้านทว่าทันทีที่พวกมันก้าวข้ามชายป่าและก้าวเข้าสู่เขตกลไก ที่เถาจือได้วางเอาไว้ ลูกธนูของเซียวเจิ้นหยางก็พุ่งออกมาปักอกของมือสังหารคนแรกจนล้มลง สัญญาณรบเปิดฉากขึ้นทันที พร้อมกับความตื่นตระหนกของศัตรู ที่พยายามจะหลบหนีไปทางรั้วทิศตะวันตก เมื่อรู้ว่ามีกับดักแต่เส้นทางนั้นคือจุดที่เถาจือได้โรยผงพิษร้อยรากเอาไว้“อึก! ขา ขาของข้าก้าวไม่ออก” เสียงร้องด้วยความหวาดหวั่นดังขึ้น เมื่อพิษร้ายแทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย ทำให้พวกมันทรุดลงไปคุกเข่าอย่างหมดท่า กำลังภายในสลายหายไปจนสิ้น ในขณะที่ลู่เฉินและเหล่าองครักษ์ทั้งหก กระชับอาวุธในมือแน่น แล้วรีบทะยานออกไปรับมือกั
ทันทีที่เถาจือและเซียวเฉิงเฟิงได้พาองครักษ์ทั้งห้าคนกลับมาถึงบ้าน เมื่อเซียวเจิ้นหยางและลู่เฉินเห็นพี่น้องร่วมศึกที่รอดชีวิตกลับมา ดวงตาของบุรุษทั้งสองคนก็เบิกกว้างขึ้นทันทีร่างกายของพวกเขาแข็งค้างไปชั่วขณะด้วยความตกตะลึง ความรู้สึกดีใจทำให้ขอบตาของทั้งสองคนร้อนผ่าวอย่างไม่อาจกักเก็บเอาไว้ได้“ลู่ฟาน กั่วเฉิง พวกเจ้า พวกเจ้ายังมีชีวิตอยู่ พวกเจ้ายืนอยู่ตรงนี้จริงๆ หรือ” ลู่เฉินตะโกนเสียงดังลั่นเขารีบทิ้งกระบี่ไม้ในมือ แล้ววิ่งเข้าไปสวมกอดพี่น้องร่วมรบจนแน่น ก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างลืมตัว โดยไม่อายสายตาใครทางด้านเซียวเจิ้นหยาง ที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ ก็พยุงตัวลุกขึ้นยืนด้วยสองขาของตนเองอย่างมั่นคง ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปหาเหล่าองครักษ์ผู้ซื่อสัตย์เมื่อองครักษ์ทั้งห้าคนเห็นผู้เป็นนายที่เดินเข้ามาหา พวกเขาต่างก็พากันคุกเข่าลงกับพื้นดิน แล้วประสานมือแน่นจนสั่นระริก“ท่านแม่ทัพ ข้าน้อยลู่ฟาน กั่วเฉิง และพี่น้อง ข้านึกว่าจะไม่ได้พบท่านอีกแล้วขอรับ”เซียวเจิ้นหยางทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าองครักษ์ สองมือหนาเอื้อมไปประคองไหล่ที่เต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ของลู่ฟานขึ้นมาดวงตาคู่คมแดงก่ำ
วันเวลาผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว ตอนที่เป็นวันที่เจ็ดแล้ว ภายใต้การดูแลและการรักษาของเถาจือ ขาของเซียวเจิ้นหยางจึงดีขึ้นมาก ทุกวันที่ผ่านมา คนในตระกูลช่วยกันทำงานในบ้าน แปลงผักข้างบ้านก็ได้ปลูกผักสวนครัวลงดินแล้ว เถาจือขึ้นเขาไปเก็บผักป่า สมุนไพร ผลไม้ป่า และล่าสัตว์บ้าง แต่เป็นเพียงสัตว์เล็กเช่นไก่ป่า กระต่ายป่า เพราะเถาจือไม่ได้เข้าไปในป่าชั้นใน เสบียงอาหารในบ้านก็ยังคงมีเพียงพอทุกคนในตระกูลเซียวมีสีหน้าดีขึ้นมาก นางเห็นรอยยิ้มของพวกเขาบ่อยขึ้น เรื่องมือสังหารก็ยังคงไร้วี่แวว คงเป็นเพราะยังสืบหาที่อยู่ของคนตระกูลเซียวยังไม่เจอก็แน่ล่ะนะ บ้านของนางอยู่ท้ายหมู่บ้านขนาดนี้ หาเจอเร็วก็คงจะแปลก คราแรกเถาจือคิดว่าหากรักษาขาของเซียวเจิ้นหยางหาย นางจะให้พวกเขาออกไปทว่าเมื่อคิดถึงตอนที่พวกเขาจะจากไปแล้ว ใจของนางกลับสั่นไหวขึ้นมาเสียได้ เอาเถิดนางยังคงไม่ให้พวกเขาไปเร็วๆ นี้หรอก นางกำลังคิดว่าจะซื้อที่ดินเพื่อขยายพื้นที่เพิ่มเติม และจะสร้างบ้านให้หลังใหญ่กว่านี้อีกด้วย แต่เอาเป็นว่านางค่อยคิดวางแผนอีกทีก็แล้วกัน วันนี้นางกำลังฝังเข็มให้เซียวจิ้นหยางเช่นเดิม แต่แทนที่จะเป็นยามค่ำคืน นางกลับ







