Share

วางกับดัก

Author: PANYAPON
last update publish date: 2026-11-15 22:02:09

เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อแสงแรกได้สาดส่องลงมากระทบกับหลังคาบ้าน เถาจือก็ลุกขึ้นเพื่อที่จะเตรียมอาหารเช้า นางเดินมาถึงห้องโถงของบ้านก็เห็นเซียวเจิ้นหยางนอนอยู่บนเตียงไม้ เขายังคงหลับสนิท

เมื่อคืนกว่าเขาจะได้นอนหลับก็คงจะเกือบรุ่งสาง เพราะเจ็บปวดจากการที่นางฝังเข็มให้เมื่อคืน นอกจากเซียวเจิ้นหยางนางก็ไม่เห็นใครแล้ว 

เถาจือเดินออกมาตรงลานบ้าน ภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า ทำให้นางชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย 

แสงแดดอุ่นๆ ยามเช้า สาดส่องลงมากระทบกับร่างของคนในตระกูลเซียว ที่กำลังขะมักเขม้นช่วยกันทำงานในบ้านอย่างขยันขันแข็ง โดยที่ไม่มีใครยอมอยู่เฉยเลยสักคนเดียว

เซียวเยี่ยนซานและลู่เฉิน กำลังช่วยกันแบกท่อนไม้หนาและเถาวัลย์ เพื่อทำรั้วบริเวณบ้านให้สูงและแข็งแรงขึ้นกว่าเดิม 

อดีตขุนพลและองครักษ์หนุ่มออกแรงกวัดแกว่งเครื่องมือด้วยความคล่องแคล่ว เสียงค้อนตอกลิ่มไม้ดังประสานงานกันเป็นจังหวะ

ขยับออกไปไม่ไกล เซียวเฉิงเฟิงกำลังใช้จอบถางหญ้า และช่วยปรับหน้าดินตรงพื้นที่ว่างข้างบ้านอย่างเอาจริงเอาจัง 

เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดซึมตามใบหน้า ทว่าดวงตากลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เพราะนี่คือพื้นที่ที่เถาจือเคยบอกเอาไว้ว่า นางจะใช้ปลูกผักสวนครัว และเขาก็เต็มใจจะทำให้ โดยที่นางไม่ต้องสั่ง

ที่แคร่ไม้หน้าบ้าน ท่านปู่เซียวและท่านย่ากู้ แม้ร่างกายจะยังไม่แข็งแรงดี ทว่าทั้งสองคนก็ช่วยกันนำตะกร้าสมุนไพร ที่เถาจือเก็บมาจากบนเขาเมื่อวาน 

ออกมาเกลี่ยกระจายบนกระด้งไม้ไผ่ เพื่อช่วยกันตากแดดอย่างทะนุถนอม รอยยิ้มบางเบาปรากฏอยู่บนใบหน้าที่มีรอยเหี่ยวย่นของคนชราทั้งสอง

ส่วนในห้องครัวที่อยู่เยื้องไปทางทิศตะวันตก หรงซู่ซินและเซียวเยว่ฉินกำลังช่วยกันปัดกวาดในห้องครัว 

มุมปากของนางยกขึ้นน้อยๆ งานพวกนี้นางไม่ได้บอกให้พวกเขาทำ ทว่าพวกเขากลับเต็มใจทำเอง ถือว่าการเลี้ยงดูพวกเขา นางก็ไม่ขาดทุนแล้วล่ะนะ

เมื่อหรงซู่ซินเหลือบสายตามาเห็นเถาจือยืนมองอยู่ นางก็รีบละมือจากหน้าเตาแล้วเดินยิ้มแย้มออกมาหาทันที 

“แม่นางเถาจือ เจ้าตื่นแล้วหรือ พวกเราเห็นเจ้ากำลังนอนหลับสบายอยู่ จึงไม่อยากเข้าไปรบกวน ข้ากับฉินเอ๋อร์เลยมาช่วยปัดกวาดและจัดข้าวของในห้องครัว ส่วนพวกผู้ชายก็อยากช่วยทำบ้านของเจ้าให้ปลอดภัยขึ้น”

เถาจือกวาดสายตามองความสามัคคีและน้ำใจของคนในตระกูลเซียว ดวงตาเรียบนิ่งของนางสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ขอบคุณท่านป้าและทุกคนมาก มื้อเช้านี้ ข้าจะทำซาลาเปาไส้หมูสับให้ทุกคนได้กินเพิ่มกำลังกัน คงต้องรบกวนท่านป้าและฉินเอ๋อร์แล้ว”

“ซาลาเปาใส่หมูหรือ คงจะอร่อยอย่างแน่นอนขอรับพี่สาว” 

เซียวเฉิงเฟิงที่หูไวรีบตะโกนขึ้นมา พร้อมกับยิ้มจนตาหยี่ ทำเอาทุกคนในลานบ้านพากันหัวเราะออกมาด้วยความเอ็นดู 

บรรยากาศยามเช้าเต็มไปด้วยความอบอุ่น สะท้อนภาพครอบครัวที่พร้อมจะสู้ชีวิตไปด้วยกัน 

ในขณะที่บรรยากาศกำลังเต็มไปด้วยความอบอุ่น จู่ๆ เสียงฝีเท้าและเสียงตะโกนเรียกอย่างคุ้นเคยก็ดังขึ้นมาจากทางหน้าบ้าน

“เถาจือ เจ้าอยู่บ้านหรือไม่”

เมื่อเถาจือหันไปมอง ก็พบว่าเป็นท่านป้าจาง หญิงชาวบ้านวัยกลางคนที่มีจิตใจดี ท่านป้าจางผู้นี้ดีกับร่างเดิมเป็นอย่างมาก เอ็นดูร่างเดิมดั่งเช่นหลานสาวของตัวเอง

ในยามที่นางต้องใช้ชีวิตอยู่ตัวคนเดียว ไร้ซึ่งญาติมิตร ก็ได้ท่านป้าจางนี่แหละ ที่คอยหยิบยื่นความช่วยเหลือและแสดงความห่วงใยให้อยู่เสมอ 

ทว่าทันทีที่ท่านป้าจางก้าวเข้ามาภายในลานบ้าน และได้เห็นบุรุษกับสตรีแปลกหน้ามากมาย ที่กำลังขะมักเขม้นทำงานกันอยู่ นางก็ถึงกับสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ ดวงตาเบิกกว้างพร้อมกับกอดตะกร้าในมือแน่น

“นี่มัน เกิดอะไรขึ้นกันหรือเถาจือ เหตุใดบ้านเจ้าถึงมีคนมากมายเช่นนี้ได้เล่า” 

ท่านป้าจางเอ่ยเสียงสั่น แล้วหันไปมองเซียวเยี่ยนซานและลู่เฉินที่มีรูปร่างสูงใหญ่ ดูน่าเกรงขามอย่างกล้าๆ กลัวๆ

เถาจือเดินเข้าไปหาท่านป้าจาง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าปกติเล็กน้อย 

“ท่านป้าจาง ไม่ต้องตกใจไปเจ้าค่ะ คนเหล่านี้คือคนตระกูลเซียว พวกเขาเดินทางลี้ภัยมาจากแดนไกลและไม่มีที่พึ่งพิง ข้าเห็นว่าบ้านของข้ายังพอมีที่ว่าง และพวกเขาก็ขยันขันแข็ง ช่วยงานข้าได้หลายอย่าง จึงให้มาอาศัยอยู่ด้วยกันเจ้าค่ะ”

เมื่อได้ยินคำชี้แจงและเห็นท่าทีนอบน้อมของคนตระกูลเซียว ท่านป้าจางก็ถอนหายใจยาว ความกังวลบนใบหน้ามลายหายไป เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มยินดี นางตบมือลงบนแขนของเถาจือเบาๆ 

“เช่นนั้นหรือ ดีแล้วๆ ดีเหลือเกินเถาจือ ป้าล่ะเป็นห่วงเจ้ามาตลอด กลัวว่าสตรีตัวคนเดียวอยู่ท้ายหมู่บ้านติดชายป่าจะเกิดอันตราย มีคนมาอยู่ด้วยเยอะแยะเช่นนี้ ป้าก็เบาใจ ต่อไปบ้านหลังนี้ก็คงจะคึกคักไม่น้อย ไม่เงียบเหงาอีกแล้ว”

พูดจบ ท่านป้าจางก็รีบยื่นตะกร้าที่นางนำมาด้วย มาให้เถาจือ 

“นี่ป้าเอาขนมแป้งทอดกับลูกพลับหวานๆ ที่บ้านเพิ่งเก็บมาได้เอามาฝากเจ้า ร่างกายของเจ้าไม่ค่อยแข็งแรง คงจะไม่ได้ทำขนมกิน เอาไว้แบ่งกันกินในครอบครัวนะ”

เถาจือรับตะกร้าขนมและผลไม้มาด้วยความซาบซึ้งในน้ำใจของท่านป้าจาง นางไม่อยากติดค้างน้ำใจใคร และตั้งใจจะตอบแทนคนที่ทำดีกับร่างเดิม

นางจึงหันไปพยักหน้าให้เซียวเยว่ฉินช่วยถือตะกร้าไว้ ก่อนที่เถาจือจะเดินเข้าไปในห้องครัว นางก็เดินกลับออกมาพร้อมกับห่อผ้าสะอาดผืนหนึ่ง และยื่นให้กับท่านป้าจาง

“ท่านป้าจาง สิ่งนี้ข้าให้ท่านตอบแทนเจ้าค่ะ”

เมื่อท่านป้าจางเปิดห่อผ้าออกดู ก็ต้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ เพราะด้านในคือเนื้อหมูป่าสดชั้นดีหนักร่วมสามชั่ง ที่ถูกหั่นเป็นชั้นหนาๆ พร้อมกับผลไม้ป่ารสหวานหายาก อีกหนึ่งกำมือใหญ่

“เถาจือ ของพวกนี้มันมีค่ามากเกินไป ป้าเอามาให้แค่ขนมแป้งทอดไม่กี่ชิ้น จะรับเนื้อหมูชิ้นโตขนาดนี้ได้อย่างไรกัน อีกอย่างตอนนี้บ้านเจ้ามีคนอยู่ตั้งเยอะ เก็บไว้กินเถอะลูก” ท่านป้าจางรีบปฏิเสธด้วยความเกรงใจ

“รับไปเถอะเจ้าค่ะท่านป้า” เถาจือเอ่ยเสียงเรียบแต่หนักแน่น 

“ท่านป้า ตอนนี้ร่างกายของข้าแข็งแรงขึ้นมากแล้ว อีกทั้งเมื่อวานข้ากับเฉิงเฟิงเข้าป่าโชคดีล่าหมูป่ามาได้ตัวใหญ่มาก แบ่งขายไปแล้วก็ยังเหลือไว้กินอีกตัว เนื้อส่วนนี้ข้าตั้งใจให้ท่านป้าไปทำอาหารให้คนในบ้านกินบำรุงร่างกาย หลายปีที่ผ่านมาข้ารบกวนท่านป้ามามากแล้ว นี่ถือเป็นน้ำใจและของตอบแทนเล็กๆ น้อยๆ จากข้าเจ้าค่ะ”

ท่านป้าจางก้มมองเนื้อหมูสลับกับใบหน้านิ่งสงบของเถาจือ สุดท้ายก็ยอมรับแต่โดยดี นางยิ้มออกมาด้วยความตื้นตันใจ 

“เช่นนั้นป้าไม่เกรงใจแล้วนะ ขอบใจเจ้ามากเถาจือ เจ้าช่างเป็นเด็กดีจริงๆ ร่างกายของเจ้าแข็งแรงขึ้นแล้ว ป้าก็ดีใจ ทว่าในป่ามันอันตราย เจ้าต้องระวังตัวไว้ให้ดีนะ”

“เจ้าค่ะท่านป้า”

หลังจากพูดคุยถามไถ่สารทุกข์สุกดิบกันอีกครู่หนึ่ง ท่านป้าจางก็ขอตัวกลับบ้านด้วยความอิ่มอกอิ่มใจ โดยมีสายตาชื่นชมของคนในตระกูลเซียวที่มองตามการกระทำอันงดงาม และรู้คุณคนของเถาจืออยู่ไม่ห่าง

เมื่อลงมือทำซาลาเปาไส้หมูและกินอิ่มเรียบร้อยแล้ว เถาจือก็ไม่ได้ปล่อยเวลาให้เสียเปล่า นางจึงมานั่งพูดคุยกับลู่เฉิน เซียวเฉิงเฟิงและเซียวเจิ้นหยาง ที่ตอนนี้ตื่นขึ้นมาแล้ว เกี่ยวกับเรื่องมือสังหาร

ถึงแม้ว่านางไม่อยากจะยื่นมือเข้าไปยุ่งเกี่ยว ทว่าหากมือสังหารพวกนั้นมาจริง บ้านหลังน้อยอันสงบสุขของนาง ก็อาจจะเสียหาย นางไม่ได้อยากจะช่วยพวกเขาหรอกนะ เพียงแต่นางต้องปกป้องบ้านของนาง 

นางได้แต่บอกตนเองเช่นนั้น

“พวกที่ใส่ร้ายพวกท่าน คงไม่มีทางปล่อยให้พวกท่านมีชีวิตรอดกลับไปแก้ต่างได้อย่างแน่นอน”

เถาจือเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของนางเรียบเฉยแต่ทว่าเย็นยะเยือก ดวงตาของนางกวาดมองบุรุษทั้งสามคน ที่บัดนี้มีสีหน้าเคร่งเครียดลงทันตา

“จากที่ลู่เฉินบอกมา หน่วยสังหารเงาจะมาถึงที่นี่ในอีกไม่ช้า และเพื่อไม่ให้พวกมันสร้างความเสียหายมาถึงบ้านของข้า พวกเราก็ต้องวางกับดักรอบบ้านเอาไว้ก่อน ถึงข้าจะเป็นเพียงหญิงสาวชาวบ้านธรรมดา ทว่าข้าก็พอมีความรู้เรื่องการวางกับดักอยู่บ้าง” เถาจือเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น

“ข้าจะพาลู่เฉินและเฉิงเฟิงออกไปวางกับดักและค่ายกลพิษรอบๆ บ้าน ส่วนท่านแม่ทัพ หน้าที่ของท่านคือตั้งใจดื่มยาและฟื้นฟูกำลังขาให้เร็วที่สุด”

เซียวเจิ้นหยางมองสตรีตรงหน้าด้วยหัวใจที่สั่นไหว เขาสบตากับลู่เฉินและน้องชาย แววตาของอดีตแม่ทัพใหญ่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ทว่าแฝงความห่วงใยเอาไว้

“แม่นางเถาจือ แผนการวางกับดักของเจ้ารัดกุมยิ่งนัก ทว่าหน่วยสังหารเงาของอัครมหาเสนาบดีฉิน ล้วนเป็นพวกเดนตายที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างเหี้ยมโหด พวกมันชำนาญการลอบเร้นและมีประสาทสัมผัสที่ไวต่อกลิ่นอายพิษ ข้าเกรงว่าหากพวกมันไหวตัวทันขึ้นมา จะยิ่งทำให้เจ้าเดือดร้อนไปด้วย”

 “ท่านแม่ทัพไม่ต้องกังวลใจไป พวกมันชำนาญการลอบเร้นก็จริง ทว่าที่นี่คือถิ่นของข้า ข้าจะทำให้พวกมันรู้เองว่า การย่างเท้าเข้ามาในเขตบ้านหลังนี้ มันน่ากลัวยิ่งกว่าสมรภูมิรบที่พวกมันเคยผ่านมาเสียอีก”

พูดจบ เถาจือก็เดินไปเตรียมกระบอกไม้ไผ่บรรจุผงพิษที่เอาออกมาจากมิติ มีด และเชือกป่านเส้นหนา ก่อนจะพาลู่เฉินและเซียวเฉิงเฟิงออกไปบริเวณเชิงเขารอบๆ บ้านทันที

เถาจือระบุตำแหน่งรอบตัวบ้านอย่างแม่นยำ สายตาอันเฉียบคมของนางกวาดมองพื้นที่รอบๆ บ้านหลังน้อย ที่ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวใกล้ชายป่า เพื่อหาจุดอับสายตาและเส้นทางที่มือสังหารอาจใช้ลอบเร้นเข้ามา

“ลู่เฉิน เฉิงเฟิง พวกเจ้าจำตำแหน่งที่ข้าจะวางกับดักไว้ให้ดี ห้ามเดินเพ่นพ่านแถวนี้เด็ดขาด” นางเอ่ยเตือนเสียงเรียบ แล้วเริ่มลงมือวางกับดักทันที

เถาจือพาลู่เฉินและเซียวเฉิงเฟิงไปที่ดงไม้ฝั่งทิศตะวันออกและทิศตะวันตกของบ้าน นางสั่งให้ลู่เฉินช่วยใช้มีดถางช่องทางเล็กๆ เพื่อตบตาให้ดูเหมือนเป็นทางเดินลัดข้ามมายังตัวบ้าน

จากนั้นนางก็ผูกเชือกป่านเส้นหนาเข้ากับกลไกคันรั้งไม้ไผ่จนแน่น ปลายเชือกผูกติดกับกิ่งไม้ใหญ่ที่ติดตั้งไม้ไผ่สับกลไกเอาไว้

หากมีผู้ใดเดินสะดุดเชือกพรางบนพื้น ไม้ไผ่แหลมคมนับสิบเล่ม ก็จะพุ่งดีดเข้าใส่ร่างของผู้บุกรุกทันทีด้วยความเร็วและแรง

ส่วนบริเวณรั้วบ้านด้านหลังที่ติดกับชายป่า เถาจือเปิดจุกกระบอกไม้ไผ่ นำผงพิษร้ายแรงที่นางเอาออกมาจากมิติ โปรยลงบนพื้นดินและดงหญ้ารอบๆ อย่างไร้ร่องรอย

“นี่คือผงพิษร้อยราก หากเหยียบย่ำลงไปด้วยเท้าเปล่าหรือรองเท้าฝ้ายทั่วไป พิษจะซึมเข้าสู่ผิวหนัง ทำให้ขาทั้งสองข้างเกิดอาการชา ไร้เรี่ยวแรงภายในครึ่งเค่อ และหากไม่ได้รับยาถอนพิษ ผิวหนังจะเริ่มเน่าเปื่อยจนก้าวขาไม่ออก”

ลู่เฉินที่ยืนดูวิธีการวางกลไกและโรยพิษอย่างแนบเนียบอยู่ข้างๆ เขาถึงกับลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่

ในฐานะองครักษ์ผู้ผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนัก เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามขึ้นด้วยความกังวล

“แม่นางเถาจือ กับดักและพิษพวกนี้ร้ายกาจยิ่งนัก หากหน่วยสังหารเงาบุกมาในยามค่ำคืน พวกมันคงจะไม่รอด แต่อาวุธลับพวกนี้ไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อจับเป็น หรือเอาไว้เค้นข้อมูลหรอกหรือขอรับ หากพวกมันตายหมดเสียก่อน พวกเราจะไม่รู้เลยว่าพวกมันมีแผนการขั้นต่อไปอย่างไร”

เถาจือชะงักมือที่กำลังโปรยผงพิษเล็กน้อย นางไม่ได้หันกลับมามองเขา ทำเพียงแค่เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทว่ากลับเย็นยะเยือกจับขั้วหัวใจ

“จับเป็นหรือลู่เฉิน เจ้าคิดว่าคนขาพิการหนึ่งคน คนแก่ ผู้หญิงที่ไร้ทางสู้ และเด็กหนุ่มอีกคน จะมีเวลาว่างมากพอมานั่งเล่นไล่จับกับหมาลอบกัดอย่างนั้นหรือ?”

นางโปรยผงพิษกำสุดท้ายลงสู่พื้นดินจนหมด ก่อนจะหันใบหน้าเรียบนิ่งกลับมาสบตากับลู่เฉินตรงๆ ดวงตาสีเข้มคู่นั้นว่างเปล่าดุจหุบเหวลึกที่ไร้ก้นบึ้ง

“หน้าที่ของกับดักพวกนี้ไม่ใช่การจับตัวเพื่อเป็นเชลย แต่มีไว้เพื่อประหยัดแรงในการรับมือ พวกมันก้าวเข้ามาทิศไหน ข้าก็จะทำให้พวกมันตายตรงทิศนั้น คนตายพูดไม่ได้ก็จริง แต่มันก็ย่อมไม่มีปัญญาปาดคอเจ้านายของเจ้าในยามหลับก็แล้วกัน”

คำตอบที่ตรงไปตรงมาและโหดเหี้ยมอย่างไร้ความลังเลนั้น ทำเอาลู่เฉินถึงกับสะอึกจนคำพูดทั้งหมดจุกอยู่ที่ลำคอ แผ่นหลังของอดีตองครักษ์พลันเย็นวาบและขนลุกไปทั้งตัว

สตรีชาวบ้านตรงหน้าผู้นี้ภายนอกดูบอบบางไร้พิษสง ทว่าจิตวิญญาณและการมองโลกของนางกลับเด็ดขาดและเฉียบคม ยิ่งกว่าแม่ทัพผู้ผ่านศึกมานับครั้งไม่ถ้วนเสียอีก

เซียวเฉิงเฟิงที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับยืนนิ่งเงียบกริบ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

“เรียบร้อยแล้ว ที่เหลือก็แค่รอให้พวกมันเข้ามาติดกับ”

เถาจือเอ่ยพลางปัดเศษดินออกจากฝ่ามือ ใบหน้าของนางกลับคืนสู่ความนิ่งสงบดั่งเดิม ก่อนที่นางจะหันหลังเดินนำบุรุษทั้งสองคนกลับเข้าสู่ตัวบ้าน 

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   เก็บคนกลับมาอีกแล้ว

    ในเย็นวันนั้น หลังจากที่แผงเนื้อแดดเดียวชุดแรกถูกเก็บเข้ามาในเรือนอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ท้องฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีครามเข้ม สายลมหนาวเริ่มพัดเอาความเย็นเยียบเข้ามาสู่ลานบ้าน คนอื่นๆ ในตระกูลเซียวรวมถึงเหล่าองครักษ์ ต่างก็แยกย้ายกันไปจัดการงานในส่วนของตนเอง เหลือก็เพียงเถาจือที่ยังคงยืนตรวจตราความเรียบร้อยของถังหมักเครื่องเทศ อยู่ตรงชานบ้านเงียบๆทว่าในขณะที่นางกำลังจะหันหลังเดินกลับเข้าบ้าน สายตาอันเฉียบคมของอดีตนักฆ่า ก็สะดุดเข้ากับร่างของบุรุษผู้หนึ่ง ที่กำลังเดินก้าวเท้าเข้ามาหานางเป็นเซียวเจิ้นหยางที่อยู่ในชุดผ้าฝ้ายเนื้อหนาตัวใหม่สีครามเข้ม ที่นางเป็นคนซื้อให้ ในตอนนี้เขาสามารถเดินเหินได้ด้วยสองขาของตนเอง ได้อย่างมั่นคงเกือบเก้าส่วนแล้ว ร่างกายที่เคยผอมโซของเขาก่อนหน้านี้ เริ่มกลับมามีกล้ามเนื้อและสง่างาม สมดั่งพยัคฆ์ร้ายแห่งสมรภูมิรบเช่นเดิม แสงสลัวจากตะเกียงน้ำมันหน้าเรือนส่องมากระทบกับใบหน้าคมเข้ม ดวงตาคมกริบที่เคยดุดัน บัดนี้กลับทอดมองตรงมาที่นางด้วยแววตาอ่อนลงและอบอุ่น อย่างที่ไม่เคยแสดงให้ผู้ใดได้เห็น“ยังไม่นอนอีกหรือ ท่านแม่ทัพ” เถาจือเอ่ยถามเสียงเรียบ ใบหน้าของ

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   ชีวิตในวัยเกษียณ

    การสร้างฟาร์มสัตว์หลังเขาเริ่มต้นขึ้นอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางเสียงหัวเราะและความหวังของคนในบ้าน เถาจือจัดแจงแบ่งเงินทุนที่เหลือจากการขายสัตว์ป่า และเงินจากการนำทองคำในมิติไปแลกมา นำมาซื้อตาข่ายเหล็กเส้นหนาและไม้กระดานแผ่นใหญ่ เพื่อล้อมรั้วอาณาเขตฟาร์มสัตว์ขนาดย่อม บริเวณหุบเขาหลังบ้านที่นางเพิ่งไปซื้อมาในขั้นตอนการถางที่และทำคอกกักสัตว์ เหล่าองครักษ์และช่างก่อสร้าง ต่างคิดหนักว่าพวกตนคงต้องออกแรงวิ่งไล่จับ หรือดักลอบจับสัตว์ป่ามีชีวิตทีละตัวสองตัว ซึ่งต้องใช้เวลานานแน่ๆ กว่าจะได้สัตว์ป่ามาเพาะพันธุ์จนเต็มคอก ทว่าความกังวลเหล่านั้นกลับมลายหายไปจนสิ้น เมื่อเจ้าเสี่ยวหวงสิงโตเจ้าป่าสัตว์เลี้ยงของเถาจือออกโรงช่วยงานทุกๆ เช้า เจ้าเสี่ยวหวงจะเดินนำหน้าลู่ฟานและกั่วเฉิงหายลับเข้าไปในป่าลึกหลังเขา ทันทีที่มันเจอฝูงหมูป่า ไก่ฟ้า หรือกวางป่า มันไม่ได้ใช้วิธีตะปบฆ่าเหมือนแต่ก่อน ทว่ามันกลับใช้สติปัญญาและการคำราม เพื่อต้อนสัตว์ป่าพวกนั้นอย่างชาญฉลาดโฮกกก!เสียงขู่คำรามต่ำๆ ในลำคอของเจ้าเสี่ยวหวงแฝงไปด้วยแรงกดดันของราชาแห่งสัตว์ร้าย บีบให้ฝูงหมูป่าและกวางป่า ต่างพากันวิ่งหนีไปในทิศทางที่มันต้อง

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   ซื้อที่ดินและแขกที่ไม่ได้รับเชิญ

    หลังจากมื้อเช้าผ่านพ้นไป เถาจือก็ตัดสินใจว่านางจะเดินทางเข้าตัวอำเภอ เพื่อซื้อที่ดินเพิ่มและจัดการเรื่องกรรมสิทธิ์ที่ดินให้เรียบร้อย ตอนนี้ที่บ้านของนางมีคนเพิ่มขึ้นมาอีก บ้านหลังน้อยของนางก็ไม่เพียงพอให้พวกเขาได้อยู่กันแล้ว เช่นนั้นนางจึงคิดที่จะสร้างเรือนเพิ่มโดยนางพาเซียวเฉิงเฟิงและลู่เฉินให้ร่วมเดินทางไปกับนางด้วยเพื่อช่วยถือของ ส่วนเซียวเจิ้นหยางและองครักษ์ที่เหลือ ต่างแยกย้ายกันไปตัดไม้และล่าสัตว์ป่าต่อมือสังหารกลุ่มแรกถูกจัดการไปจนหมดสิ้น แต่เถาจือรู้ดีว่าเสนาบดีฉินคงไม่ยอมหยุดอยู่แค่นี้แน่ คนสารเลวเช่นนั้น จะต้องส่งมือสังหารมาอีกแน่นอนแต่ไม่ว่าจะส่งมาเท่าไหร่ ก็ต้องมาตายเปล่าที่นี่อยู่ดี เมื่อเถาจือเข้าสู่ตัวอำเภอโดยนางได้จ้างเกวียนวัวนั่งมา เถาจือจึงมุ่งหน้าไปยังโรงรับจำนำและแลกเงินตราที่ใหญ่ที่สุดก่อนในอำเภอก่อนเป็นอันดับแรก ไม่ใช่ที่ตลาดฝูเฉวียนของเถ้าแก่เฉินนางแสร้งล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ แต่แท้จริงแล้ว นางแอบเปิดคลังมิติเพื่อหยิบเอาทองคำแท่งบริสุทธิ์ ขนาดสิบตำลึงทองออกมาห้าแท่ง ทันทีที่ผู้ดูแลโรงรับจำนำเห็นทองคำแท่งเนื้อดี ที่มีตราประทับอันงดงาม ตาของเขาก็ลุกวาวและร

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   มือสังหารเงา

    ค่ำคืนต่อมา เมฆหมอกเคลื่อนที่เข้าบดบังแสงจันทร์จนมืดสนิท สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านยอดไม้ ชวนให้บรรยากาศรอบบ้านหลังน้อยท้ายหมู่บ้าน ยิ่งทวีความเยือกเย็นขึ้นอีกเท่าตัวทว่าในความมืดมิดนั้น กลับมีหน่วยมือสังหารเงานับยี่สิบคน กำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบราวกับภูตผี พวกมันลอบเร้นเข้ามาตามคำสั่ง เมื่อสามารถแกะรอยตามคนในตระกูลเซียวเจอแล้ว แววตาภายใต้ผ้าคลุมหน้าสีดำฉายแววอำมหิต พวกมันกระชับกระบี่เล่มคมในมือ เตรียมบุกเข้าล้างบางทุกคนในบ้านทว่าทันทีที่พวกมันก้าวข้ามชายป่าและก้าวเข้าสู่เขตกลไก ที่เถาจือได้วางเอาไว้ ลูกธนูของเซียวเจิ้นหยางก็พุ่งออกมาปักอกของมือสังหารคนแรกจนล้มลง สัญญาณรบเปิดฉากขึ้นทันที พร้อมกับความตื่นตระหนกของศัตรู ที่พยายามจะหลบหนีไปทางรั้วทิศตะวันตก เมื่อรู้ว่ามีกับดักแต่เส้นทางนั้นคือจุดที่เถาจือได้โรยผงพิษร้อยรากเอาไว้“อึก! ขา ขาของข้าก้าวไม่ออก” เสียงร้องด้วยความหวาดหวั่นดังขึ้น เมื่อพิษร้ายแทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย ทำให้พวกมันทรุดลงไปคุกเข่าอย่างหมดท่า กำลังภายในสลายหายไปจนสิ้น ในขณะที่ลู่เฉินและเหล่าองครักษ์ทั้งหก กระชับอาวุธในมือแน่น แล้วรีบทะยานออกไปรับมือกั

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   สัตว์เลี้ยงเฝ้าบ้าน

    ทันทีที่เถาจือและเซียวเฉิงเฟิงได้พาองครักษ์ทั้งห้าคนกลับมาถึงบ้าน เมื่อเซียวเจิ้นหยางและลู่เฉินเห็นพี่น้องร่วมศึกที่รอดชีวิตกลับมา ดวงตาของบุรุษทั้งสองคนก็เบิกกว้างขึ้นทันทีร่างกายของพวกเขาแข็งค้างไปชั่วขณะด้วยความตกตะลึง ความรู้สึกดีใจทำให้ขอบตาของทั้งสองคนร้อนผ่าวอย่างไม่อาจกักเก็บเอาไว้ได้“ลู่ฟาน กั่วเฉิง พวกเจ้า พวกเจ้ายังมีชีวิตอยู่ พวกเจ้ายืนอยู่ตรงนี้จริงๆ หรือ” ลู่เฉินตะโกนเสียงดังลั่นเขารีบทิ้งกระบี่ไม้ในมือ แล้ววิ่งเข้าไปสวมกอดพี่น้องร่วมรบจนแน่น ก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างลืมตัว โดยไม่อายสายตาใครทางด้านเซียวเจิ้นหยาง ที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ ก็พยุงตัวลุกขึ้นยืนด้วยสองขาของตนเองอย่างมั่นคง ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปหาเหล่าองครักษ์ผู้ซื่อสัตย์เมื่อองครักษ์ทั้งห้าคนเห็นผู้เป็นนายที่เดินเข้ามาหา พวกเขาต่างก็พากันคุกเข่าลงกับพื้นดิน แล้วประสานมือแน่นจนสั่นระริก“ท่านแม่ทัพ ข้าน้อยลู่ฟาน กั่วเฉิง และพี่น้อง ข้านึกว่าจะไม่ได้พบท่านอีกแล้วขอรับ”เซียวเจิ้นหยางทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าองครักษ์ สองมือหนาเอื้อมไปประคองไหล่ที่เต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ของลู่ฟานขึ้นมาดวงตาคู่คมแดงก่ำ

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   ทาสทั้งห้าชีวิต

    วันเวลาผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว ตอนที่เป็นวันที่เจ็ดแล้ว ภายใต้การดูแลและการรักษาของเถาจือ ขาของเซียวเจิ้นหยางจึงดีขึ้นมาก ทุกวันที่ผ่านมา คนในตระกูลช่วยกันทำงานในบ้าน แปลงผักข้างบ้านก็ได้ปลูกผักสวนครัวลงดินแล้ว เถาจือขึ้นเขาไปเก็บผักป่า สมุนไพร ผลไม้ป่า และล่าสัตว์บ้าง แต่เป็นเพียงสัตว์เล็กเช่นไก่ป่า กระต่ายป่า เพราะเถาจือไม่ได้เข้าไปในป่าชั้นใน เสบียงอาหารในบ้านก็ยังคงมีเพียงพอทุกคนในตระกูลเซียวมีสีหน้าดีขึ้นมาก นางเห็นรอยยิ้มของพวกเขาบ่อยขึ้น เรื่องมือสังหารก็ยังคงไร้วี่แวว คงเป็นเพราะยังสืบหาที่อยู่ของคนตระกูลเซียวยังไม่เจอก็แน่ล่ะนะ บ้านของนางอยู่ท้ายหมู่บ้านขนาดนี้ หาเจอเร็วก็คงจะแปลก คราแรกเถาจือคิดว่าหากรักษาขาของเซียวเจิ้นหยางหาย นางจะให้พวกเขาออกไปทว่าเมื่อคิดถึงตอนที่พวกเขาจะจากไปแล้ว ใจของนางกลับสั่นไหวขึ้นมาเสียได้ เอาเถิดนางยังคงไม่ให้พวกเขาไปเร็วๆ นี้หรอก นางกำลังคิดว่าจะซื้อที่ดินเพื่อขยายพื้นที่เพิ่มเติม และจะสร้างบ้านให้หลังใหญ่กว่านี้อีกด้วย แต่เอาเป็นว่านางค่อยคิดวางแผนอีกทีก็แล้วกัน วันนี้นางกำลังฝังเข็มให้เซียวจิ้นหยางเช่นเดิม แต่แทนที่จะเป็นยามค่ำคืน นางกลับ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status