Share

มือสังหารเงา

Author: PANYAPON
last update publish date: 2026-11-17 14:13:57

ค่ำคืนต่อมา เมฆหมอกเคลื่อนที่เข้าบดบังแสงจันทร์จนมืดสนิท สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านยอดไม้ ชวนให้บรรยากาศรอบบ้านหลังน้อยท้ายหมู่บ้าน ยิ่งทวีความเยือกเย็นขึ้นอีกเท่าตัว

ทว่าในความมืดมิดนั้น กลับมีหน่วยมือสังหารเงานับยี่สิบคน กำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบราวกับภูตผี 

พวกมันลอบเร้นเข้ามาตามคำสั่ง เมื่อสามารถแกะรอยตามคนในตระกูลเซียวเจอแล้ว แววตาภายใต้ผ้าคลุมหน้าสีดำฉายแววอำมหิต พวกมันกระชับกระบี่เล่มคมในมือ เตรียมบุกเข้าล้างบางทุกคนในบ้าน

ทว่าทันทีที่พวกมันก้าวข้ามชายป่าและก้าวเข้าสู่เขตกลไก ที่เถาจือได้วางเอาไว้ ลูกธนูของเซียวเจิ้นหยางก็พุ่งออกมาปักอกของมือสังหารคนแรกจนล้มลง 

สัญญาณรบเปิดฉากขึ้นทันที พร้อมกับความตื่นตระหนกของศัตรู ที่พยายามจะหลบหนีไปทางรั้วทิศตะวันตก เมื่อรู้ว่ามีกับดัก

แต่เส้นทางนั้นคือจุดที่เถาจือได้โรยผงพิษร้อยรากเอาไว้

“อึก! ขา ขาของข้าก้าวไม่ออก” 

เสียงร้องด้วยความหวาดหวั่นดังขึ้น เมื่อพิษร้ายแทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย ทำให้พวกมันทรุดลงไปคุกเข่าอย่างหมดท่า 

กำลังภายในสลายหายไปจนสิ้น ในขณะที่ลู่เฉินและเหล่าองครักษ์ทั้งหก กระชับอาวุธในมือแน่น แล้วรีบทะยานออกไปรับมือกับบรรดามือสังหารทันที

และในจังหวะที่มือสังหารที่เหลือพยายามดิ้นรนจะหนี ร่างใหญ่ยักษ์สีทองอร่ามก็พุ่งทะยานแหวกความมืดออกมา จากมุมมืดของรั้วบ้าน

โฮกกก!

เสียงคำรามดังกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่น เจ้าเสี่ยวหวงสัตว์เลี้ยงแสนรักของเถาจือ กระโจนเข้าใส่กลุ่มมือสังหารอย่างดุดัน 

กรงเล็บแหลมคมของเจ้าเสี่ยวหวง ตวัดฉีกกระชากพวกมือสังหารจนเลือดสาดกระเซ็น มันฝังเขี้ยวหนาคมกริบ เข้าที่ลำคอของมือสังหารคนหนึ่ง แล้วสะบัดเหวี่ยงร่างปลิวไปกระแทกเข้ากับต้นไม้ จนสิ้นใจตายคาที่ 

พละกำลังของเจ้าเสี่ยวหวงผสานเข้ากับค่ายกลพิษรอบบ้าน ทำเอาหน่วยมือสังหารเดนตาย กลายเป็นเพียงชิ้นเนื้อให้เสี่ยวหวงตะปบเล่นอย่างสนุกสนานเท่านั้น

บนหลังคาบ้าน บรรยากาศกลับแตกต่างไปจากลานสังหารเบื้องล่างอย่างสิ้นเชิง

 เถาจือกำลังนั่งเอนกายอย่างสบายใจอยู่บนหลังคาบ้าน พร้อมกับกินถังหูลู่ ที่เป็นลูกพลับเคลือบน้ำตาลเข้าปาก รสชาติหวานอมเปรี้ยวละมุนลิ้นทำให้นางอารมณ์ดียิ่งนัก 

นางกำลังมองดูการต่อสู้นองเลือดเบื้องล่าง ราวกับกำลังนั่งชมมหรสพชุดใหญ่ในโรงละคร

“เสี่ยวหวง ตะปบซ้ายหน่อย นั่นแหละ ดีมาก” เถาจือเอ่ยสั่งเจ้าเสี่ยวหวง พร้อมกับกัดถังหูลู่คำต่อไปอย่างสำราญใจ

เซียวเจิ้นหยางที่เพิ่งยิงธนูเก็บกวาดศัตรูรอบนอกเสร็จสั้น หันกลับมามองหญิงสาวชาวบ้าน ที่กำลังนั่งกินขนมหวานอยู่บนหลังคาบ้าน มองดูสัตว์ร้ายกำลังขย้ำคนอย่างอารมณ์ดี

เซียวเจิ้นหยางได้แต่ยิ้มมุมปาก ด้วยความนับถือใจอันเด็ดเดี่ยวของนาง ในตอนนี้ต่อให้เสนาบดีฝั่งขวาจะส่งมือสังหารมาอีกกี่รอบ 

เขาก็เชื่อมั่นว่าไม่มีผู้ใด สามารถทำลายความสงบสุข ในการพักผ่อนของสตรีลึกลับผู้นี้ได้อย่างแน่นอน

เซียวเจิ้นหยางลดคันธนูในมือลง สายตาคมกริบของเขามองกลุ่มมือสังหารตรงรั้วทิศตะวันตก ที่บัดนี้สภาพไม่ต่างจากสุนัขจนตรอก 

ลู่เฉินและเหล่ายอดองครักษ์ขยับกายล้อมกรอบเข้ามาอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายสังหารแผ่ซ่านออกมาจากร่างขององครักษ์ทั้งหกอย่างหนาแน่น

“วรยุทธ์ของพวกมัน ฟื้นคืนกลับมาหมดแล้ว!” 

มือสังหารคนหนึ่งที่ยังพอมีสติร้องอุทานด้วยเสียงสั่นเครือ มันสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังลมปราณที่แข็งแกร่งดุจกำแพงเหล็ก 

ข้อมูลจากเมืองหลวงบอกว่าองครักษ์ของจวนแม่ทัพ ถูกทรมานจนเส้นเอ็นฉีกขาดหมดแล้ว ทว่าภาพตรงหน้านี้ กลับเป็นยอดฝีมือระดับพระกาฬที่ลมปราณไหลเวียนสมบูรณ์ไร้ที่ติ

“ใช่ วรยุทธ์ของพวกข้าฟื้นคืนกลับมาหมดแล้ว” ลู่เฉินเค้นเสียงหัวเราะอย่างเย็นชา เขากระชับกระบี่เล่มยาวในมือ ก่อนจะก้าวเข้าหาพวกมือสังหาร

อาวุธพวกนี้เป็นเถาจือที่ให้เงินพวกเขาไปซื้อหามา และเป็นอาวุธชั้นดีเสียด้วย 

“ในตอนนี้พวกข้าแข็งแกร่งยิ่งกว่าตอนอยู่เมืองหลวงเสียอีก พวกสุนัขรับใช้ตระกูลฉินเช่นพวกเจ้า วันนี้จะต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นี่!”

สิ้นคำพูดของลู่เฉิน เหล่าองครักษ์ทั้งหกก็ทะยานร่างเข้าใส่ศัตรูพร้อมกันทันที เพลงกระบี่อันดุดันผสานกับพลังลมปราณ ที่ฟื้นคืนมาอย่างเต็มกำลัง ตวัดฟาดฟันเข้าใส่กลุ่มมือสังหารที่เหลืออย่างโหดเหี้ยม 

เสียงของอาวุธกระทบกันดังสนั่นกึกก้องไปทั่วบริเวณ ทว่าด้วยฤทธิ์ของพิษร้อยรากที่สกัดกั้นจุดชีพจรส่วนขา 

ทำให้หน่วยมือสังหารเงาไม่อาจต้านทานได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว พวกมันถูกเด็ดหัวล้มตายลงไปทีละคนสองคนอย่างรวดเร็ว

หัวหน้าหน่วยมือสังหารเงาเห็นท่าไม่ดี มันฝืนทนต่อความเจ็บปวดที่ขา ขบกรามแน่นจนเลือดซึม ขยับพยุงกายหวังจะใช้วิชาตัวเบาทะยานหนีออกไปทางหลังคาบ้าน เพื่อกลับไปรายงานที่เมืองหลวง 

ทว่าสายตาของมัน กลับเหลือบไปเห็นหญิงสาวในชุดชาวบ้าน ที่กำลังนั่งเคี้ยวถังหูลู่อยู่บนหลังคาบ้านอย่างไม่ทุกข์ร้อนใดๆ

เมื่อเห็นว่าเป็นเพียงสตรี มันจึงสบัดมือซัดอาวุธลับเข็มพิษนับสิบเล่ม พุ่งแหวกอากาศตรงไปยังใบหน้าของเถาจือ หวังจะจัดการนางให้ตาย แล้วรีบหนีไป

เซียวเจิ้นหยางที่อยู่ห่างออกไปเห็นเช่นนั้นถึงกับดวงตาเบิกกว้าง หัวใจของเขาแทบจะหยุดเต้น 

“แม่นางเถาจือ ระวัง!” เซียวเจิ้นหยางพยายามจะทะยานร่างเข้าไปขวาง ทว่าระยะห่างกลับไกลเกินกว่าจะเอื้อมถึง

เถาจือกลับไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย

นางยังคงถือไม้ถังหูลู่คาไว้ที่ปาก ดวงตาไร้ซึ่งความตื่นตระหนกใดๆ มือซ้ายที่ว่างอยู่แบออกแล้วนำมีดสั้นในมิติออกมา ก่อนจะสะบัดข้อมือเบาๆ ซัดมีดสั้นเล่มนั้นสวนกลับไปอย่างชิวๆ

เคร้ง! พลั่ก!

มีดสั้นเล่มเล็กปัดเป่าเข็มพิษนับสิบเล่มจนร่วงลงกับพื้นดิน ก่อนที่ตัวมีดจะพุ่งทะยานแหวกอากาศต่อด้วยความเร็วและแรง ปักเข้าแสกหน้าของหัวหน้ามือสังหารอย่างแม่นยำราวกับจับวาง

“อั่ก!” 

หัวหน้าหน่วยมือสังหารเงาตาเหลือกค้าง ร่างของมันทิ้งตัวร่วงหล่นลงกระแทกพื้นดิน สิ้นใจตายทันที โดยไม่มีโอกาสได้ก้าวขาหนีแม้แต่ก้าวเดียว

บรรยากาศรอบกายกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง ท่ามกลางซากศพของหน่วยมือสังหารเงา ที่นอนทอดร่างไร้วิญญาณอยู่เต็มบริเวณบ้าน 

เถาจือยกมือเรียวสวยขึ้นปัดฝุ่นตามสาบเสื้อเบาๆ นางส่งผลไม้เคลือบน้ำตาลคำสุดท้ายเข้าปากอย่างสบายอารมณ์ ก่อนจะเอ่ยสั่งเสี่ยวหวง

“เสี่ยวหวง ลากพวกเศษสวะพวกนี้ไปฝังหลังเขาด้วยล่ะ ทำบริเวณบ้านข้าสกปรกหมด”

เสี่ยวหวงส่งเสียงครางหงิงๆ ในลำคอคล้ายรับคำสั่ง มันเริ่มใช้ปากคาบคอเสื้อของซากศพ แล้วลากไปทางชายป่าหลังบ้านอย่างรู้หน้าที่ทันที

เซียวเจิ้นหยาง ลู่เฉิน และเหล่ายอดองครักษ์ที่เพิ่งเก็บกระบี่เสร็จ ถึงกับหันมามองหญิงสาวชาวบ้าน ที่เพิ่งซัดมีดสั้นปลิดชีพยอดฝีมือระดับหัวหน้าได้ในพริบตา ทั้งที่มือยังคงถือขนมหวานอยู่ 

พวกเขาได้แต่นิ่งอึ้งพร้อมกับกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ความรู้สึกนับถือ ยำเกรง และเทิดทูนในตัวของเถาจือ ยามนี้พุ่งทะยานจนถึงขีดสุด หญิงสาวผู้นี้ ช่างน่ากลัวและลึกลับเกินกว่าที่ผู้ใดในใต้หล้าจะต่อกรได้จริงๆ

เช้าวันต่อมา บรรยากาศยามเช้าที่ลานบ้านเงียบสงบ แสงแดดอุ่นๆ สาดส่องขับไล่ความเย็นเยียบของค่ำคืนนองเลือดไปจนหมดสิ้น

ทว่าบนโต๊ะอาหารมื้อเช้าวันนี้กลับมีความเงียบงันแปลกประหลาดปกคลุมอยู่ เซียวเฉิงเฟิงและเซียวเยี่ยนซาน นั่งมองเถาจือที่กำลังคีบผักกาดป่าเข้าปากด้วยสายตาเบิกกว้าง

ใบหน้าของเด็กหนุ่มและอดีตขุนพลเต็มไปด้วยความตกตะลึงและเลื่อมใส จนแทบจะไม่กล้าหายใจแรง ผิดกับเถาจือที่ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย ทานอาหารอย่างสบายอารมณ์

เมื่อคืนนี้ ทั้งสองคนได้เห็นเหตุการณ์นองเลือดเต็มสองตา ภาพของหญิงสาวชาวบ้านบอบบางที่นั่งเอนกายอยู่บนหลังคา เคี้ยวถังหูลู่อยู่ในปาก พร้อมกับสะบัดข้อมือซัดมีดสั้นเพียงครั้งเดียว 

ก็เข้าแสกหน้าของหัวหน้าหน่วยมือสังหารเดนตาย จนดับอนาถในพริบตา มันช่างตราตรึงใจ และน่าเกรงขามเกินกว่าที่พวกเขาจะจินตนาการได้

“พี่สาวเถาจือ” เซียวเฉิงเฟิงเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน เด็กหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่

“เมื่อคืนนี้ท่าน ท่านซัดมีดสั้นเล่มนั้นได้อย่างไรกันขอรับ มันรวดเร็วและแม่นยำยิ่งกว่าลูกธนูของพี่ใหญ่เสียอีก ท่านช่วยสอนวิชานี้ให้ข้าด้วยได้หรือไม่ขอรับ”

เซียวเยี่ยนซานตบโต๊ะเบาๆ พยักหน้าเห็นด้วยอย่างแรง ดวงตาของอดีตขุนพลฉายแววนับถือนางจากใจจริง 

“ใช่แล้วแม่นางเถาจือ ฝีมือการชั่งน้ำหนักมือและทิศทางในการซัดมีดสั้นของเจ้านั้น รวดเร็วและเด็ดขาด จนคนแก่อย่างข้ายังต้องอาย ข้าอยู่มาจนครึ่งค่อนชีวิตแล้วก็เพิ่งจะเคยเห็น สตรีที่มีจิตใจนิ่งสงบท่ามกลางคมกระบี่เช่นเจ้า นับเป็นผู้มีพระคุณที่พวกเราตระกูลเซียวไม่อาจทดแทนได้หมดจริงๆ”

ตอนนี้ในสายตาของคนตระกูลเซียว เถาจือไม่ใช่เพียงแค่หญิงสาวชาวบ้านผู้มีเมตตาธรรมธรรมดาอีกต่อไป 

ทว่านางคือยอดสตรีลึกลับที่เก่งกาจ และมีสติปัญญาอันเฉียบแหลม ที่สวรรค์ประทานลงมา เพื่อคุ้มครองและชุบชีวิตตระกูลเซียวอย่างแท้จริง

เซียวเจิ้นหยางที่นั่งอยู่ข้างๆ ลอบมองใบหน้าด้านข้างของเถาจือ แล้วยกยิ้มบางเบา

เถาจือวางตะเกียบลงเบาๆ นางมองคนทั้งสองก่อนจะเอ่ยตอบเสียงเรียบเฉย

“ในเมื่อพวกท่านมาอาศัยอยู่บ้านของข้า ช่วยข้าทำแปลงผัก หาบน้ำ ทำงานบ้านจนข้าได้อยู่อย่างสุขสบาย ข้าก็ย่อมต้องปกป้องผลประโยชน์และความสงบสุขของตนเอง กินข้าวกันเถอะเจ้าค่ะ ประเดี๋ยวกับข้าวจะเย็นชืดเสียก่อน”

คำพูดตัดบทอันแสนธรรมดา ทว่าแฝงไปด้วยความเด็ดขาด ทำเอาเซียวเฉิงเฟิงและเซียวเยี่ยนซาน รวมถึงทุกคนบนโต๊ะอาหารต่างพากันนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง 

ก่อนจะค่อยๆ เผยรอยยิ้มบางเบาขึ้นบนใบหน้าของแต่ละคน ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจของคนตระกูลเซียว 

พวกเขารู้ดีว่าที่เถาจือเอ่ยเช่นนี้ เพราะนางไม่อยากให้พวกเขารู้สึกติดค้างน้ำใจ หรือคิดมากจนเกินไป

“นั่นสิเฉิงเฟิง แม่นางเถาจืออุตส่าห์ลงครัวทำอาหารให้พวกเราแต่เช้า รีบกินตอนที่ยังร้อนๆ อยู่เถิด เรื่องฝึกวิชาเอาไว้ค่อยว่ากันทีหลัง” หรงซู่ซินเอ่ยขึ้น ก่อนจะใช้ตะเกียบคีบเนื้อหมูชิ้นโตใส่ถ้วยให้บุตรชายคนรอง

“ขอรับท่านแม่ พี่สาวเถาจือทำอาหารอะไรก็อร่อยที่สุดในใต้หล้าอยู่แล้ว” 

เซียวเฉิงเฟิงยิ้มแฉ่ง แล้วรีบก้มหน้าก้มตากินข้าวต้มสลับกับคีบหมูแดดเดียวเข้าปาก เคี้ยวตุ่ยๆ อย่างมีความสุข 

ท่ามกลางเสียงหัวเราะเบาๆ ของคนในครอบครัว ที่ช่วยลดทอนความตึงเครียดจากค่ำคืนที่ผ่านมาจนหมดสิ้น

ในระหว่างที่ทุกคนกำลังล้อมวงกินข้าวกันอย่างเอร็ดอร่อย เซียวเจิ้นหยางที่นั่งเงียบมาตลอดก็วางตะเกียบลง 

“แม่นางเถาจือ หลังจากมื้อเช้าผ่านพ้นไป ข้าและลู่เฉินตั้งใจจะพาองครักษ์ออกไปสืบข่าวและตัดไม้ลึกเข้าไปในป่าอีกหน่อย เพื่อนำมาซ่อมแซมและขยายค่ายกลรอบบ้านให้หนาแน่นยิ่งขึ้น เจ้ามีความคิดเห็นอย่างไร?”

เถาจือมองเซียวเจิ้นหยางแวบหนึ่ง ก่อนจะยกถ้วยชาขึ้นจิบ ด้วยท่าทีสบายราวกับไม่ได้สนใจต่ออันตรายใดๆ 

“ป่าหลังบ้านข้าพวกท่านจะทำอะไรก็ทำเถิด แต่ระวังอย่าให้เจ้าเสี่ยวหวงมันกระโจนใส่ก็พอ ยามนี้มันกำลังนอนเฝ้าระวังอยู่แถวแนวป่าทิศตะวันออก หากพวกท่านต้องการแรงลากไม้ท่อนใหญ่ ก็เรียกใช้มันได้เลย”

คำพูดของนางทำเอาเหล่ายอดองครักษ์ที่กำลังนั่งกินข้าวอยู่อีกมุมหนึ่ง ถึงกับลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ 

พลางคิดในใจว่ามีเพียงแม่นางเถาจือผู้เดียวเท่านั้นแหละ ที่กล้าใช้สิงโตเจ้าป่าไปทำหน้าที่แทนม้าลากซุงเช่นนี้

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   เก็บคนกลับมาอีกแล้ว

    ในเย็นวันนั้น หลังจากที่แผงเนื้อแดดเดียวชุดแรกถูกเก็บเข้ามาในเรือนอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ท้องฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีครามเข้ม สายลมหนาวเริ่มพัดเอาความเย็นเยียบเข้ามาสู่ลานบ้าน คนอื่นๆ ในตระกูลเซียวรวมถึงเหล่าองครักษ์ ต่างก็แยกย้ายกันไปจัดการงานในส่วนของตนเอง เหลือก็เพียงเถาจือที่ยังคงยืนตรวจตราความเรียบร้อยของถังหมักเครื่องเทศ อยู่ตรงชานบ้านเงียบๆทว่าในขณะที่นางกำลังจะหันหลังเดินกลับเข้าบ้าน สายตาอันเฉียบคมของอดีตนักฆ่า ก็สะดุดเข้ากับร่างของบุรุษผู้หนึ่ง ที่กำลังเดินก้าวเท้าเข้ามาหานางเป็นเซียวเจิ้นหยางที่อยู่ในชุดผ้าฝ้ายเนื้อหนาตัวใหม่สีครามเข้ม ที่นางเป็นคนซื้อให้ ในตอนนี้เขาสามารถเดินเหินได้ด้วยสองขาของตนเอง ได้อย่างมั่นคงเกือบเก้าส่วนแล้ว ร่างกายที่เคยผอมโซของเขาก่อนหน้านี้ เริ่มกลับมามีกล้ามเนื้อและสง่างาม สมดั่งพยัคฆ์ร้ายแห่งสมรภูมิรบเช่นเดิม แสงสลัวจากตะเกียงน้ำมันหน้าเรือนส่องมากระทบกับใบหน้าคมเข้ม ดวงตาคมกริบที่เคยดุดัน บัดนี้กลับทอดมองตรงมาที่นางด้วยแววตาอ่อนลงและอบอุ่น อย่างที่ไม่เคยแสดงให้ผู้ใดได้เห็น“ยังไม่นอนอีกหรือ ท่านแม่ทัพ” เถาจือเอ่ยถามเสียงเรียบ ใบหน้าของ

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   ชีวิตในวัยเกษียณ

    การสร้างฟาร์มสัตว์หลังเขาเริ่มต้นขึ้นอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางเสียงหัวเราะและความหวังของคนในบ้าน เถาจือจัดแจงแบ่งเงินทุนที่เหลือจากการขายสัตว์ป่า และเงินจากการนำทองคำในมิติไปแลกมา นำมาซื้อตาข่ายเหล็กเส้นหนาและไม้กระดานแผ่นใหญ่ เพื่อล้อมรั้วอาณาเขตฟาร์มสัตว์ขนาดย่อม บริเวณหุบเขาหลังบ้านที่นางเพิ่งไปซื้อมาในขั้นตอนการถางที่และทำคอกกักสัตว์ เหล่าองครักษ์และช่างก่อสร้าง ต่างคิดหนักว่าพวกตนคงต้องออกแรงวิ่งไล่จับ หรือดักลอบจับสัตว์ป่ามีชีวิตทีละตัวสองตัว ซึ่งต้องใช้เวลานานแน่ๆ กว่าจะได้สัตว์ป่ามาเพาะพันธุ์จนเต็มคอก ทว่าความกังวลเหล่านั้นกลับมลายหายไปจนสิ้น เมื่อเจ้าเสี่ยวหวงสิงโตเจ้าป่าสัตว์เลี้ยงของเถาจือออกโรงช่วยงานทุกๆ เช้า เจ้าเสี่ยวหวงจะเดินนำหน้าลู่ฟานและกั่วเฉิงหายลับเข้าไปในป่าลึกหลังเขา ทันทีที่มันเจอฝูงหมูป่า ไก่ฟ้า หรือกวางป่า มันไม่ได้ใช้วิธีตะปบฆ่าเหมือนแต่ก่อน ทว่ามันกลับใช้สติปัญญาและการคำราม เพื่อต้อนสัตว์ป่าพวกนั้นอย่างชาญฉลาดโฮกกก!เสียงขู่คำรามต่ำๆ ในลำคอของเจ้าเสี่ยวหวงแฝงไปด้วยแรงกดดันของราชาแห่งสัตว์ร้าย บีบให้ฝูงหมูป่าและกวางป่า ต่างพากันวิ่งหนีไปในทิศทางที่มันต้อง

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   ซื้อที่ดินและแขกที่ไม่ได้รับเชิญ

    หลังจากมื้อเช้าผ่านพ้นไป เถาจือก็ตัดสินใจว่านางจะเดินทางเข้าตัวอำเภอ เพื่อซื้อที่ดินเพิ่มและจัดการเรื่องกรรมสิทธิ์ที่ดินให้เรียบร้อย ตอนนี้ที่บ้านของนางมีคนเพิ่มขึ้นมาอีก บ้านหลังน้อยของนางก็ไม่เพียงพอให้พวกเขาได้อยู่กันแล้ว เช่นนั้นนางจึงคิดที่จะสร้างเรือนเพิ่มโดยนางพาเซียวเฉิงเฟิงและลู่เฉินให้ร่วมเดินทางไปกับนางด้วยเพื่อช่วยถือของ ส่วนเซียวเจิ้นหยางและองครักษ์ที่เหลือ ต่างแยกย้ายกันไปตัดไม้และล่าสัตว์ป่าต่อมือสังหารกลุ่มแรกถูกจัดการไปจนหมดสิ้น แต่เถาจือรู้ดีว่าเสนาบดีฉินคงไม่ยอมหยุดอยู่แค่นี้แน่ คนสารเลวเช่นนั้น จะต้องส่งมือสังหารมาอีกแน่นอนแต่ไม่ว่าจะส่งมาเท่าไหร่ ก็ต้องมาตายเปล่าที่นี่อยู่ดี เมื่อเถาจือเข้าสู่ตัวอำเภอโดยนางได้จ้างเกวียนวัวนั่งมา เถาจือจึงมุ่งหน้าไปยังโรงรับจำนำและแลกเงินตราที่ใหญ่ที่สุดก่อนในอำเภอก่อนเป็นอันดับแรก ไม่ใช่ที่ตลาดฝูเฉวียนของเถ้าแก่เฉินนางแสร้งล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ แต่แท้จริงแล้ว นางแอบเปิดคลังมิติเพื่อหยิบเอาทองคำแท่งบริสุทธิ์ ขนาดสิบตำลึงทองออกมาห้าแท่ง ทันทีที่ผู้ดูแลโรงรับจำนำเห็นทองคำแท่งเนื้อดี ที่มีตราประทับอันงดงาม ตาของเขาก็ลุกวาวและร

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   มือสังหารเงา

    ค่ำคืนต่อมา เมฆหมอกเคลื่อนที่เข้าบดบังแสงจันทร์จนมืดสนิท สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านยอดไม้ ชวนให้บรรยากาศรอบบ้านหลังน้อยท้ายหมู่บ้าน ยิ่งทวีความเยือกเย็นขึ้นอีกเท่าตัวทว่าในความมืดมิดนั้น กลับมีหน่วยมือสังหารเงานับยี่สิบคน กำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบราวกับภูตผี พวกมันลอบเร้นเข้ามาตามคำสั่ง เมื่อสามารถแกะรอยตามคนในตระกูลเซียวเจอแล้ว แววตาภายใต้ผ้าคลุมหน้าสีดำฉายแววอำมหิต พวกมันกระชับกระบี่เล่มคมในมือ เตรียมบุกเข้าล้างบางทุกคนในบ้านทว่าทันทีที่พวกมันก้าวข้ามชายป่าและก้าวเข้าสู่เขตกลไก ที่เถาจือได้วางเอาไว้ ลูกธนูของเซียวเจิ้นหยางก็พุ่งออกมาปักอกของมือสังหารคนแรกจนล้มลง สัญญาณรบเปิดฉากขึ้นทันที พร้อมกับความตื่นตระหนกของศัตรู ที่พยายามจะหลบหนีไปทางรั้วทิศตะวันตก เมื่อรู้ว่ามีกับดักแต่เส้นทางนั้นคือจุดที่เถาจือได้โรยผงพิษร้อยรากเอาไว้“อึก! ขา ขาของข้าก้าวไม่ออก” เสียงร้องด้วยความหวาดหวั่นดังขึ้น เมื่อพิษร้ายแทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย ทำให้พวกมันทรุดลงไปคุกเข่าอย่างหมดท่า กำลังภายในสลายหายไปจนสิ้น ในขณะที่ลู่เฉินและเหล่าองครักษ์ทั้งหก กระชับอาวุธในมือแน่น แล้วรีบทะยานออกไปรับมือกั

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   สัตว์เลี้ยงเฝ้าบ้าน

    ทันทีที่เถาจือและเซียวเฉิงเฟิงได้พาองครักษ์ทั้งห้าคนกลับมาถึงบ้าน เมื่อเซียวเจิ้นหยางและลู่เฉินเห็นพี่น้องร่วมศึกที่รอดชีวิตกลับมา ดวงตาของบุรุษทั้งสองคนก็เบิกกว้างขึ้นทันทีร่างกายของพวกเขาแข็งค้างไปชั่วขณะด้วยความตกตะลึง ความรู้สึกดีใจทำให้ขอบตาของทั้งสองคนร้อนผ่าวอย่างไม่อาจกักเก็บเอาไว้ได้“ลู่ฟาน กั่วเฉิง พวกเจ้า พวกเจ้ายังมีชีวิตอยู่ พวกเจ้ายืนอยู่ตรงนี้จริงๆ หรือ” ลู่เฉินตะโกนเสียงดังลั่นเขารีบทิ้งกระบี่ไม้ในมือ แล้ววิ่งเข้าไปสวมกอดพี่น้องร่วมรบจนแน่น ก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างลืมตัว โดยไม่อายสายตาใครทางด้านเซียวเจิ้นหยาง ที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ ก็พยุงตัวลุกขึ้นยืนด้วยสองขาของตนเองอย่างมั่นคง ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปหาเหล่าองครักษ์ผู้ซื่อสัตย์เมื่อองครักษ์ทั้งห้าคนเห็นผู้เป็นนายที่เดินเข้ามาหา พวกเขาต่างก็พากันคุกเข่าลงกับพื้นดิน แล้วประสานมือแน่นจนสั่นระริก“ท่านแม่ทัพ ข้าน้อยลู่ฟาน กั่วเฉิง และพี่น้อง ข้านึกว่าจะไม่ได้พบท่านอีกแล้วขอรับ”เซียวเจิ้นหยางทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าองครักษ์ สองมือหนาเอื้อมไปประคองไหล่ที่เต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ของลู่ฟานขึ้นมาดวงตาคู่คมแดงก่ำ

  • เมื่อนักฆ่าอย่างข้าอยากเกษียณ   ทาสทั้งห้าชีวิต

    วันเวลาผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว ตอนที่เป็นวันที่เจ็ดแล้ว ภายใต้การดูแลและการรักษาของเถาจือ ขาของเซียวเจิ้นหยางจึงดีขึ้นมาก ทุกวันที่ผ่านมา คนในตระกูลช่วยกันทำงานในบ้าน แปลงผักข้างบ้านก็ได้ปลูกผักสวนครัวลงดินแล้ว เถาจือขึ้นเขาไปเก็บผักป่า สมุนไพร ผลไม้ป่า และล่าสัตว์บ้าง แต่เป็นเพียงสัตว์เล็กเช่นไก่ป่า กระต่ายป่า เพราะเถาจือไม่ได้เข้าไปในป่าชั้นใน เสบียงอาหารในบ้านก็ยังคงมีเพียงพอทุกคนในตระกูลเซียวมีสีหน้าดีขึ้นมาก นางเห็นรอยยิ้มของพวกเขาบ่อยขึ้น เรื่องมือสังหารก็ยังคงไร้วี่แวว คงเป็นเพราะยังสืบหาที่อยู่ของคนตระกูลเซียวยังไม่เจอก็แน่ล่ะนะ บ้านของนางอยู่ท้ายหมู่บ้านขนาดนี้ หาเจอเร็วก็คงจะแปลก คราแรกเถาจือคิดว่าหากรักษาขาของเซียวเจิ้นหยางหาย นางจะให้พวกเขาออกไปทว่าเมื่อคิดถึงตอนที่พวกเขาจะจากไปแล้ว ใจของนางกลับสั่นไหวขึ้นมาเสียได้ เอาเถิดนางยังคงไม่ให้พวกเขาไปเร็วๆ นี้หรอก นางกำลังคิดว่าจะซื้อที่ดินเพื่อขยายพื้นที่เพิ่มเติม และจะสร้างบ้านให้หลังใหญ่กว่านี้อีกด้วย แต่เอาเป็นว่านางค่อยคิดวางแผนอีกทีก็แล้วกัน วันนี้นางกำลังฝังเข็มให้เซียวจิ้นหยางเช่นเดิม แต่แทนที่จะเป็นยามค่ำคืน นางกลับ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status