ฉันชอบว่าหนังเลือกนักแสดงที่มีสไตล์ต่างกันมาเจอกัน: Brad Pitt รับบทเป็น Ladybug ตัวละครนักฆ่าที่โทนตลกขบขันผสมความเหนื่อยล้า, Joey King เป็นตัวละครหนุ่ม/สาวที่ดูเยือกเย็นแต่แฝงความอันตราย, Aaron Taylor-Johnson กับ Brian Tyree Henry สร้างไดนามิกคู่หูได้สนุกและคม, Zazie Beetz เล่นบทที่เพิ่มความแสบให้เรื่อง ส่วน Bad Bunny เข้ามาเติมมิติของตัวละครสายบู๊ที่ไม่ค่อยเปิดเผยความอ่อนแอ
นอกจากนั้นยังมี Andrew Koji และ Hiroyuki Sanada ที่ทำบทครอบครัวญี่ปุ่นให้มีน้ำหนัก, Michael Shannon ในบทหัวหน้าแก๊งที่มีเสน่ห์แบบเย็นชา และนักแสดงสมทบหลายคนที่ช่วยผลักดันฉากดราม่าและตลกให้เกิดอารมณ์ร่วม ฉันคิดว่าความหลากหลายของทีมนี้คือจุดแข็งของหนัง ทำให้แต่ละฉากทั้งบู๊และบทพูดมีชีวิตชีวาและไม่รู้สึกซ้ำซาก
การเล่นที่โดดเด่นคือการใช้พื้นที่เงียบและภาษากายแทนคำพูด ฉากที่ตัวละครยืนนิ่งเมื่ออารมณ์พุ่งขึ้นนั้นบอกได้มากกว่าบทพูดยืดยาว นักแสดงเลือกใช้การสบตาเล็กน้อย การขยับนิ้วหรือลมหายใจ เพื่อสื่อความลังเลหรือความเด็ดขาด นี่คือเทคนิคที่ทำให้ฉันคิดถึงความเงียบแบบคลาสสิกในหนังตะวันตกอย่าง 'The Good, the Bad and the Ugly' แต่ในกรณีของ 'ซุ้มมือปืน' เส้นแบ่งระหว่างฮีโร่กับคนร้ายถูกเบลอโดยการแสดงที่ให้ความเป็นมนุษย์มากขึ้น