เปรียบเทียบกับงานคลาสสิกอย่าง 'The Tale of Genji' ในแง่การจับความเปราะบางของความรักและความงาม งานชิ้นนี้ใช้ฝันและภาพลวงตาเป็นภาษาทางอารมณ์ ซึ่งทำให้ฉากปลีกวิเวกบางตอนจบลงด้วยความเงียบที่หนักแน่นและค้างคาในใจผม สุดท้ายแล้ว ชื่อเรื่องจึงเป็นทั้งประกาศและคำร่ำลา — เหมือนเพื่อนที่ชวนคุยก่อนจะจากไปในความมืด