ฉบับแปลเสียงเพรียกจากคธูลูมีฉบับภาษาไทยหรือยัง?

เคยได้ยินชื่อ 'เสียงเพรียกจากคธูลู' ครั้งแรกจากเพื่อนที่คลั่งไคล้เรื่องลี้ลับ บรรยากาศในนวนิยายเรื่องนี้ช่างน่าขนลุก! มันถูกแปลมาจากต้นฉบับภาษาอังกฤษแน่นอน เพราะ H.P. Lovecraft ผู้เขียนเป็นนักประพันธ์ชาวอเมริกันที่มีสไตล์การเล่าเรื่องเฉพาะตัวมาก เรื่องราวของเทพโบราณ ความบ้าคลั่ง และความหวาดกลัวต่อสิ่งที่มนุษย์ไม่อาจเข้าใจ คือแก่นแท้ของงานเขียนแนว Cosmic Horror แบบนี้ ภาษาดั้งเดิมของ Lovecraft ยิ่งทำให้เรื่องน่ากลัวขึ้นไปอีก จากที่ลองอ่านทั้งสองเวอร์ชันรู้สึกว่าภาษาอังกฤษให้ความรู้สึกลึกลับและคลาสสิกกว่า แต่ผู้แปลภาษาไทยก็ทำออกมาได้น่าสนใจไม่แพ้กัน

แฟนเพลงแนวสยองขวัญต้องฟังตัวนี้! เสียงเพรียกจากคธูลูในตำนานเทพเจ้าเลวีอาธานนั้นมีเพลงประกอบอยู่จริง แถมยังสร้างบรรยากาศได้น่าสะพรึงกลัวแบบสุดๆ ลองนึกถึงช่วงที่ตัวละครหลักยืนอยู่กลางทะเลทรายตอนกลางคืน แล้วได้ยินเสียงกระซิบเบาๆ ที่ค่อยๆ ดังขึ้นจนแทบจะระเบิดหู มันช่างเข้ากับฉากเหลือเกิน เพลงที่ใช้ชื่อ 'The Call of Kthulu' โดยวงเมทัลชื่อดัง Metallica ก็เป็นหนึ่งในตัวอย่างที่หยิบเอาความลี้ลับของคธูลูมาผสมกับดนตรีจนเกิดเป็นความน่าสะพรึงกลัวแบบไม่เหมือนใคร เสียงกีตาร์ที่เหมือนกำลังครวญครางตามหาเหยื่อ ผสมกับจังหวะกลองที่หนักแน่นราวกับก้าวเท้าของสัตว์ประหลาด ทำให้เพลงนี้กลายเป็นเพลงโปรดของใครหลายคนที่ชื่นชอบเรื่องราวของ Cthulhu Mythos แต่ละเวอร์ชันที่นำเสนอเสียงเพรียกนี้ก็ต่างกันไป บางทีก็เป็นเสียงประสานที่ฟังดูน่าสะพรึง บางทีก็เป็นคำพูดที่ถูกบิดเบือนจนฟังไม่รู้เรื่อง แต่ทั้งหมดล้วนแล้วแต่สร้างอารมณ์ร่วมให้กับผู้ฟังได้อย่างดี ราวกับว่าเราเองก็กำลังได้ยินเสียงเรียกจากสิ่งนั้นอยู่จริงๆ

มีเวอร์ชันฟิล์มที่โดดเด่นหนึ่งเรื่องเลย: 'The Call of Cthulhu' (2005) ผลงานของกลุ่ม H.P. Lovecraft Historical Society ที่ตั้งใจทำออกมาเป็นสไตล์หนังเงียบยุค 1920s ให้บรรยากาศตรงกับต้นฉบับอย่างมาก เราเห็นว่างานชิ้นนี้เป็นตัวอย่างที่ดีของการแปลงงานวรรณกรรมสยองขวัญยุคก่อนสู่ภาพยนตร์ โดยไม่ได้ใส่เทคนิคสมัยใหม่เพื่อกลบจุดอ่อน แต่เลือกใช้ภาพขาวดำ อินเตอร์ไทเทิล และจังหวะการเล่าเรื่องที่ชวนให้รู้สึกเหมือนได้ดูหนังคลาสสิก ผลลัพธ์คือความขลังของตำนาน R'lyeh, พล็อตที่เน้นการสืบค้น, และฉากของลัทธิที่ยังคงหวาดหวั่น แม้งบจะจำกัด แต่วิธีการถ่ายและการตัดต่อทำให้ฉากสำคัญอย่างการค้นพบหลักฐานและพบกับภาพลวงตาของคธูลูน่าจดจำ ในฐานะแฟนงานของเลิฟคราฟต์ เราชอบที่ทีมผู้สร้างเคารพโทนและโครงเรื่องมากกว่าอยากดัดแปลงให้เป็นบล็อกบัสเตอร์ ฉากท้ายเรื่องที่ชวนให้รู้สึกถึงความเลวร้ายที่ไม่อาจจะสื่อสารได้ด้วยคำพูด ถูกถ่ายทอดออกมาอย่างเงียบๆ แต่หนักแน่น งานนี้ถ้าต้องแนะนำเวอร์ชันภาพยนตร์ที่ใกล้เคียงต้นฉบับที่สุดสำหรับผู้ที่อยากสัมผัส 'เสียงเพรียกจากคธูลู' ในรูปแบบภาพ เคยดูแล้วรู้สึกว่าเป็นการทดลองที่ได้ผล และยังคงติดตาทีเดียว

เสียงเพรียกจากคธูลูในตำนานลัทธิ Cthulhu Mythos มักถูกอ้างถึงในสื่อต่างๆ ทั้งนวนิยายและภาพยนตร์ แต่สำหรับอนิเมะแล้ว แทบจะไม่มีผลงานที่นำเสนอตัวละครนี้โดยตรง บางทีอาจเพราะความน่ากลัวและความซับซ้อนทางจิตวิทยาที่แฝงอยู่ในตัวคธูลูนั้นยากต่อการถ่ายทอดเป็นภาพเคลื่อนไหว อย่างไรก็ตาม มีอนิเมะบางเรื่องที่ได้รับแรงบันดาลใจจากแนวคิดนี้ โดยเฉพาะเรื่อง 'Haiyore! Nyaruko-san' ที่นำเสนอตัวละครลัทธิ Cthulhu แต่ในรูปแบบโมเอะและตลกขบขัน ซึ่งเป็นมุมมองที่แตกต่างจากต้นฉบับอย่างสิ้นเชิง สำหรับหนังสือนั้น มีมากมายตั้งแต่ต้นฉบับของ H.P. Lovecraft อย่าง 'The Call of Cthulhu' ที่เป็นงานคลาสสิกสุดๆ หรือหนังสือยุคหลังที่ต่อยอดแนวคิดนี้ เช่น 'The Ballad of Black Tom' ที่เล่าเรื่องใหม่จากมุมมองของคนผิวสี มีทั้งความน่ากลัวแบบเดิมแต่เพิ่มมิติทางสังคมเข้าไปด้วย ตอนนี้มีหนังสือแปลไทยแล้วหลายเล่ม น่าจะหาอ่านได้ไม่ยากในร้านหนังสือใหญ่ๆ

ครั้งแรกที่ได้เปิดอ่าน 'เสียงเพรียกจากคธูลู' ฉันรู้สึกเหมือนถูกดึงเข้าไปในปริศนาแยกชิ้นส่วนที่นักเขียนวางไว้ช้าๆ ให้เราเก็บชิ้นส่วนจนเห็นภาพใหญ่ เรื่องย่อโดยย่อคือ เรื่องราวถูกเล่าเป็นเอกสารที่ผู้เล่าเก็บรวบรวมจากบันทึก เหตุการณ์ และคำให้การหลายชิ้นเกี่ยวกับความเป็นไปที่แปลกประหลาด: ฝันประหลาดของคนทั่วโลก บทบันทึกของนักโบราณคดีที่พบรูปปั้นแปลกๆ และคดีของเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ตามจับลัทธิลึกลับ ทั้งหมดชี้ไปยังการมีอยู่ของสิ่งมีชีวิตโบราณชื่อ คธูลู ซึ่งนอนหลับอยู่ใต้เมืองจมราชอาณาจักรที่เรียกว่า R'lyeh พล็อตไคลแม็กซ์คือการที่ชาวเรือหรือผู้พบเห็นเจอหลักฐานว่ามีบางสิ่งตื่นขึ้นมา ช่วงสั้นๆ ที่เมืองโบราณโผล่ขึ้นและมีการพบเห็นรูปร่างยักษ์ เป็นการย้ำว่าโลกของเราเป็นเพียงจุดเล็กๆ ในจักรวาลที่มีสิ่งเกินคาดหมายและไม่จำเป็นต้องมีเจตนาดีกับมนุษย์ ประเด็นสำคัญไม่ได้อยู่ที่รายละเอียดของสัตว์ประหลาดเท่านั้น แต่เป็นบรรยากาศของความหวาดหวั่น การสัมผัสกับความไม่เข้าใจ และความคิดที่ว่าเหตุการณ์เหล่านี้หลุดออกจากกรอบตรรกะปกติของเรา ฉันชอบส่วนที่ไม่ให้คำตอบชัดเจน เล่าเป็นชิ้นส่วนแบบนี้ทำให้ความน่าสะพรึงอยู่ในหัวผมต่อไปหลังอ่านจบ เหมือนโลกยังคงสั่นไหวใต้ผิวที่สงบของชีวิตประจำวัน ซึ่งเป็นสิ่งที่ติดอยู่ในความคิดนานกว่าแค่ฉากผาดโผน

เพลงประกอบสามารถทำให้ภาพของสิ่งที่ไม่อธิบายได้ขยับเข้ามาใกล้จนรู้สึกหนาวที่หลังได้ — นี่คือความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาเมื่อรำลึกถึงเพลงแนวคธูลูแบบที่ตราตรึงใจฉันมากที่สุด เสียงกีตาร์ไฟฟ้าแผ่วๆ ผสมกับซินธ์บรรยากาศใน 'Silent Hill 2' ทำให้ความหวาดกลัวกลายเป็นเรื่องส่วนตัวได้ ช่วงที่เพลง 'Theme of Laura' ค่อยๆ ไต่ขึ้นมาในฉากที่ตัวละครเดินผ่านห้องที่ทั้งชื้นและเงียบ เสียงดนตรีไม่ประกาศว่ามีอะไร แต่สร้างช่องว่างให้จินตนาการทำงานแทน ฉันชอบวิธีที่เพลงใช้พื้นที่ว่างทางเสียงเป็นตัวขยายความไม่แน่นอน — มันเหมือนเสียงเพรียกที่ไม่ได้บอกตำแหน่งของผู้เรียก ด้านของเกมที่พาไปสู่ความรู้สึกหลุดลอยจากโลกปกติ 'Bloodborne' ให้ซาวด์แทร็กที่หนักแน่นด้วยออร์เคสตร้าและโครัสที่เหมือนเสียงอธิษฐานในโรงโบสถ์ ทำให้ฉากเมืองหมอกและสิ่งมีชีวิตจากความฝันกลายเป็นการบรรเลงของความหลงใหลและความตกตะลึง ฉันมองว่าเพลงในเกมแบบนี้ไม่ใช่แค่แบ็กกราวนด์ แต่มันคือผู้เล่าเรื่องคนที่สองที่ชี้นำอารมณ์ผู้เล่นไปยังจุดที่น่ากลัวที่สุด สุดท้าย เพลงประกอบจากเกม 'Call of Cthulhu' เวอร์ชันล่าสุดมีความตั้งใจจะคงบรรยากาศของต้นฉบับให้ได้ — เสียงแผ่ว เส้นเมโลดี้ที่เหมือนกระซิบ และเสียงเพอร์คัสชันเบาๆ ทำให้ฉากค้นคว้าและเดินสำรวจเปล่งเสียงเพรียกออกมาอย่างเงียบๆ เมื่อใดที่ฉันได้ฟังแทร็กเหล่านี้ตอนเล่นกลางดึก มันทำให้นึกถึงใบหน้าของท้องทะเลที่นิ่งสงบแต่ซ่อนบางอย่างที่รอเวลาได้อย่างสมบูรณ์ แบบนั้นแหละคือความน่าจดจำของ OST แนวคธูลู

เสียงเพรียกจาก 'ค ธู ลู' เล่าเป็นเรื่องสั้นชั้นเดียวที่ซ้อนชั้นความน่าสะพรึงไว้ผ่านเอกสารและพยานหลักฐานชิ้นเล็กชิ้นน้อย. ในบทเริ่มต้น ผู้เล่าเปิดเผยชิ้นส่วนจากสมุดบันทึก จดหมาย และแบบจำลองดินเผาที่นักวิชาการผู้ล่วงลับทิ้งไว้เป็นปริศนา ทำให้ผู้อ่านค่อยๆ ประติดประต่อเหตุการณ์: กลุ่มลัทธิลึกลับในนิวออร์ลีนส์ การสอบสวนของตำรวจท้องถิ่น และบันทึกของชาวเรือที่พบเมืองร้างใต้สมุทร ทุกชิ้นส่วนชี้ไปยังรูปปั้นประหลาดและความฝันที่เชื่อมโยงกับสิ่งมีชีวิตโบราณชื่อ 'ค ธู ลู' ที่รอวันฟื้นคืนชีพ การเล่าเรื่องไม่เลือกใช้นักเล่าเรื่องเดียวแบบตรงๆ แต่ใช้การประกอบชิ้นส่วนแบบนักสืบ ซึ่งฉันมองว่าเพิ่มมิติความคลุมเครือให้ผู้อ่านมากขึ้น ตัวละครหลักจึงเป็นทั้งหลักฐานและผู้พบ ได้แก่ สมุดบันทึกของนักวิชาการเก่า การสอบสวนของนายตำรวจชื่อเลอกราสส์ และบันทึกการเดินเรือของโจฮันเซ่น — แต่ตัวที่โดดเด่นจริงๆ คือความรู้สึกว่ามีสิ่งที่เหนือมนุษย์กำลังถูกปกปิดไว้ เรื่องนี้จบด้วยภาพของเมืองกึ้กกึ้กในทะเลลึกและข้อความสั้นๆ ที่ทิ้งให้เราส่ายหัวกับความไม่แน่นอนมากกว่าการให้คำตอบชัดเจน ซึ่งทำให้ฉันยังคงรู้สึกแหยงอยู่เสมอเมื่อคิดถึงสถิติเล็กๆ ที่ถูกค้นพบกลางเรื่อง

เราเคยเปิดเพลงประกอบจากหนังสั้นที่ดัดแปลง 'The Call of Cthulhu' แล้วรู้สึกผวาแบบไม่ทันตั้งตัว เพลงเด่นที่มักจะติดหูในทางภาพยนตร์แนวนี้คือธีมหลักแบบคอรัสต่ำ ๆ ผสมกับสังเคราะห์เสียงดรอนท์และแอมเบียนต์ลอย ๆ ที่ทำให้เหมือนมีคลื่นยักษ์ใต้น้ำกำลังเคลื่อน วิธีกระจายเสียงแบบนี้เห็นได้ชัดในซีนการตื่นของสิ่งมีชีวิต—คอรัสโอเวอร์ไดรฟ์กับความผิดเพี้ยนของสายเสียงมนุษย์สร้างความรู้สึกไม่เป็นธรรมชาติอย่างจับต้องได้ ในมุมมองของคนชอบวิเคราะห์ดนตรี เพลงเด่นอื่น ๆ ที่น่าจดจำคือพาร์ทเปียโนแบบโมทิฟสั้น ๆ ที่ถูกแทรกเป็นจังหวะ ๆ ก่อนเหตุการณ์สำคัญ และเสียงระฆังหรือโลหะสั่นซ้ำ ๆ ที่ทำหน้าที่เป็นสัญลักษณ์ของการปลุกครั้งใหญ่ การจัดวางไดนามิกมักเริ่มจาก silence ไปสู่เสียงเล็ก ๆ แล้วเพิ่มชั้นเครื่องดนตรีจนเป็นโคโตนสุดท้าย ซึ่งพอรวมกับเสียงคอรัสหรือสังเคราะห์จะกลายเป็นซาวด์สเคปที่ติดตาและติดหูอีกยาว ๆ ฉันทิ้งท้ายด้วยความรู้สึกว่าเพลงในงานพวกนี้ไม่จำเป็นต้องมีเมโลดี้จับใจเท่านั้น แต่อาศัยบรรยากาศและการเพิ่ม-ลดความตึงเครียดที่ทำให้ฉากกลายเป็นฝันร้ายที่ฟังได้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เสียงเรียกจากคธูลูมีเสน่ห์แบบที่ทำให้ชุมชนแฟนฟิคลุกเป็นไฟได้เสมอ ฉันชอบเริ่มจากพื้นที่ที่แฟนผลงานสร้างสรรค์กันจริงจังและให้เครดิตแก่ต้นฉบับ เช่นบนเว็บไซต์ 'Archive of Our Own' จะมีคนเขียนตีความเสียงเพรียกเป็นหลากหลายแนว — สยองขวัญล้วนๆ, โรแมนติกเหนือธรรมชาติ, หรือแม้แต่ตลกร้ายที่แปลงตำนานให้กลายเป็นมุก แต่ละเรื่องมักมีแท็กชัดเจนช่วยให้เห็นว่างานไหนเน้นมุมไหน และบางเรื่องยังมีโน้ตของผู้เขียนบอกที่มาของแรงบันดาลใจด้วย ฉันมักจะเลือกเรื่องที่ผู้เขียนอธิบายโทนและขอบเขตการใช้ตัวละคร ก่อนอ่าน เพราะเสียงเรียกในบางฟิคถูกตีความเป็นสัญลักษณ์จิตวิทยามากกว่าจะเป็นเทพจริงๆ ในกรณีที่อยากได้งานที่มีเนื้อหาเชิงเกมหรือบรรยากาศสืบสวนแบบโต๊ะเกม นิยายที่อิงจากเกมก็มีเสน่ห์ไม่แพ้กัน เช่นฉันมักจะกลับไปอ่านมอดูลที่แฟนๆ แปลงจาก 'Masks of Nyarlathotep' เพื่อดูว่าใครตีความเสียงเรียกให้กลายเป็นเหตุการณ์หรือเบาะแสยังไง งานประเภทนี้ให้ความรู้สึกมืออาชีพขึ้นมาอีกระดับและมักผสมทั้งบทสนทนา การสืบสวน และบรรยากาศอันหนักอึ้งอย่างลงตัว