การจงใจทิ้งช่องว่างแบบนี้ชวนให้นึกถึงความงดงามของเรื่องเล็กๆ ที่ไม่สมบูรณ์ เช่น ใน 'hotarubi no mori e' ที่ความไม่สมบูรณ์ของโชคชะตาทำให้ความสัมพันธ์มีคุณค่า เรารู้สึกว่าฉากตอนจบของเรื่องนี้จึงฉลาดตรงที่ยังคงความจริงของตัวละครไว้โดยไม่แต่งเติมมากเกินไป มันจบแล้ว แต่ก็ยังเริ่มเรื่องใหม่ให้จินตนาการได้ — เป็นตอนจบที่อบอุ่นแบบค้างคา และนั่นแหละที่ทำให้มันน่าจดจำ