ถ้าจะร้าย สุดท้ายก็อย่ามารัก Mga Nobela at Kwento

ชื่อเรื่อง 'ถ้าจะร้าย สุดท้ายก็อย่ามารัก' ทำให้ฉันสนใจตัวละครนำตั้งแต่บทแรก เพราะนิสัยของตัวละครถูกเขียนให้น่าขบคิดและหลายชั้น

ฉันมองว่า 'นางเอก' เป็นจุดศูนย์กลางของเรื่อง—เธอไม่ใช่คนเพอร์เฟ็กต์ แต่มีความอดทนและความเฉลียวฉลาดที่ผลักดันพล็อตไปข้างหน้าได้บ่อยครั้ง การตัดสินใจแต่ละครั้งของเธอสร้างผลกระทบต่อความสัมพันธ์รอบข้าง ทำให้บทบาทของเธอมีน้ำหนักเทียบเท่ากับเหตุการณ์สำคัญในเรื่อง ในเชิงอารมณ์ เธอเป็นตัวแทนของการต่อสู้ระหว่างความต้องการที่จะปกป้องตัวเองกับความอยากเชื่อใจคนอื่น

มุมมองของฉันในฐานะแฟนคนหนึ่งคือเรื่องนี้เขียนตัวละครหลักให้เป็นคนที่ใครๆ อาจเข้าใจผิดได้ง่าย แต่พอสังเกตดีๆ ก็เห็นความเปราะบางและพลังภายในที่ค่อยๆ เผยออกมา นี่แหละคือเหตุผลที่ฉันคิดว่านางเอกคือแกนหลักของเรื่อง—แม้จะมีตัวละครสำคัญอีกหลายคน แต่สายตาเรื่องมักจะกลับมาที่จุดยืนและการเติบโตของเธอ ซึ่งทำให้ฉันติดตามจนจบด้วยความอยากรู้ต่อไป

ความมืดที่ซ่อนอยู่ในตาของตัวเอกไม่ใช่แค่ความเย็นชั่วคราว แต่เป็นกลไกป้องกันตัวที่เจนจัดจนเกือบกลายเป็นอัตลักษณ์ของเขา

ฉันมองว่าเหตุผลแรกมาจากบาดแผลในอดีต—การถูกหักหลังหรือถูกทอดทิ้งซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำให้การเปิดใจกลายเป็นความเสี่ยงที่ไม่คุ้มค่า การแสดงความรักสำหรับเขาจึงเท่ากับเปิดประตูให้ความเจ็บปวดเข้าไปอีกครั้ง ฉะนั้นการตัดสินใจว่าจะไม่รักหรือตัดความสัมพันธ์ลงก่อน ที่ดูโหดร้ายกลับเป็นวิธีเดียวที่เขาเลือกเพื่อรักษาตัวเอง

อีกมิติที่สำคัญคือการตระหนักว่ารักบางแบบไม่ใช่การช่วยชีวิต แต่เป็นการฉุดลากให้คนทั้งคู่จมลงไป ตัวเอกอาจเห็นตัวอย่างของความสัมพันธ์ที่ทำลายไปทั้งสองฝ่าย เลยเลือกที่จะไม่เริ่มต้น การตัดสินใจนี้มีทั้งความเห็นแก่ตัวและความเสียสละในตัวเดียวกัน—มันคือการบอกว่าเขาไม่อยากเป็นสาเหตุทำร้ายใครอีกต่อไป เหมือนฉากหนึ่งใน 'Tokyo Ghoul' ที่ตัวละครต้องปกป้องคนรอบข้างด้วยการเก็บตัวเองไว้คนเดียว สุดท้ายแล้วการไม่รักกลายเป็นทางรอดที่เจ็บปวด แต่ก็ชัดเจนสำหรับเขา

ฉากปิดเรื่องของ 'ไม่รักก็อย่าร้าย' ทำให้ฉันคิดว่าจุดจบไม่ได้อยู่ที่การตัดสินว่าใครถูกใครผิด แต่มันเกี่ยวกับการยอมรับความเปลี่ยนแปลงของตัวเองมากกว่า

ฉันมองว่าเรื่องนี้เลือกจะปิดด้วยความเป็นจริงที่เจ็บปวดแต่ตรงไปตรงมา ไม่ได้ให้ความหวังปลอมๆ แต่ก็ไม่ทิ้งความอบอุ่นไว้เลยสักนิดเดียว พาร์ตสุดท้ายชี้ให้เห็นว่าการเลือกเดินออกหรือเก็บไว้ ทั้งสองอย่างมีราคา ต้องแลกด้วยความสูญเสียบางอย่าง และการเยียวยาไม่ได้มาทันที ฉากที่ตัวละครต้องเผชิญหน้ากับสิ่งที่ตัวเองทำลงไปแล้ว กลับเป็นฉากที่ทำให้เข้าใจว่าการให้อภัยบางทีก็มาจากการเข้าใจตัวเองก่อน ไม่ใช่การคืนดีกับอีกฝ่ายเสมอไป

ถ้าต้องเปรียบเทียบกับงานที่มีความโทนใกล้เคียงกัน เช่นฉากอารมณ์ใน 'Your Lie in April' จะเห็นว่าทั้งสองเรื่องใช้ความเงียบและพื้นที่ว่างให้คนดูใส่อารมณ์เข้าไปเอง ตอนจบของ 'ไม่รักก็อย่าร้าย' จึงเป็นการเชื้อเชิญให้ผู้ชมสะท้อนตัวเอง ไม่ได้บอกคำตอบ แต่นำทางให้เราเห็นว่าการจบแบบไม่สมบูรณ์บางครั้งก็ซื่อตรงกว่าการจบแบบหรูหรา ฉันยังคงติดอยู่กับภาพสุดท้ายและเสียงเงียบๆ ที่พูดแทนคำลาเอาไว้ในใจนานทีเดียว