ภาพจำของฉันเกี่ยวกับซูสในเวอร์ชันครอบครัวอย่าง 'Hercules' ของค่ายแอนิเมชันคือฉากเปิดและฉากปิดที่เน้นบทบาทของเขาในฐานะพ่อมากกว่าจะเน้นความเป็น
เทพเจ้าผู้ทรงอำนาจ ฉากสำคัญจริง ๆ จึงไม่ได้เป็นฉากต่อสู้ยักษ์ใหญ่ แต่เป็นช่วงเวลาที่ความสัมพันธ์ระหว่างซูสกับเฮอร์คิวลีสถูกวางไว้ชัดเจน — ทั้งการให้กำเนิด การปกป้องเมื่อลูกต้องเผชิญอันตราย และการยอมรับในตัวตนของลูกเมื่อเรื่องจบ
น้ำเสียงของฉันเวลาพูดถึงฉากพวกนี้จะแนวอ่อนโยน เพราะฉันมองว่าการดัดแปลงที่เลือกจะโฟกัสเรื่องครอบครัวทำให้ซูสมีมิติที่คนดูทั่วไปเข้าถึงได้ง่ายขึ้น แทนที่จะเห็นเขาเป็นแค่เทพนิยายไกลตัว ฉากที่ซูสนั่งมองลูกแล้วตัดสินใจทำสิ่งที่ขัดกับกฎของเทพหรือยอมเสียสละเล็กน้อยเพื่อความสุขของลูก มักเป็นฉากที่คนดูจำได้และรู้สึกเชื่อมโยงได้ทันที
นอกจากมิติพ่อ-ลูกแล้วฉากพวกนี้ยังช่วยให้หนังสำหรับครอบครัวคงจังหวะอารมณ์ได้ดี เพราะมันสลับกับมุกขบขันและฉากการผจญภัย ทำให้ซูสกลายเป็นตัวละครที่ทั้งน่าเกรงขามและอบอุ่นในเวลาเดียวกัน — เป็นการปรับโทนที่ฉันคิดว่าเวิร์คกับผู้ชมทุกวัย