นิทาน ลูก หมู 3 ตัว เรื่องต้นฉบับมาจากประเทศไหน?

นักวิชาการเกษตรวัยทองผู้ไม่เคยสัมผัสคำว่าผู้ชาย ใช้ชีวิตโสดสตรองจนตายไปในวัยหมดประจำเดือน เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง นรกกลับเล่นตลกให้มาอยู่ในร่างของสาวน้อยในยุคจีนโบราณ ผู้กำลังคลอดลูก นักวิชาการเกษตรวัยทองวัย 48 ปี เธอร่างหนา ไม่สวย ถึก และบึกบึน จับจอบเสียมมาจนชิน ล้วงก้นผสมเทียมให้วัวก็ทำมาแล้ว ใช้ชีวิตโสดสตรองอย่างเปลี่ยวเหงา ตายอย่างโดดเดี่ยวบนโซฟาตัวโปรดหน้าโทรทัศน์ เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง นรกกลับเล่นตลกให้มาอยู่ในร่างของสาวน้อยในยุคจีนโบราณผู้กำลังคลอดลูก ไม่ใช่ลูกธรรมดาด้วยสิ นี่มันเด็กแฝด ฉันมีลูกแฝด! นี่มันเวรกรรมอะไรกัน ไม่นะ ไม่! เกิดใหม่ทั้งทีต้องเกิดดี ๆ หน่อย จะมาแหกขาคลอดลูกอยู่แบบนี้ได้ยังไง ช่วยด้วย! เยว่เหล่ารังแกข้า

เสี่ยวจู้ หมูเทพที่ยังไม่ฟักออกจากไข่ ถูกสร้างขึ้นจากพลังเทพขององค์หญิงแห่งวังมังกรเพื่อช่วยนางหาสมุนไพรและปรุงยาเทพ วันหนึ่งขณะที่องค์หญิงออกไปหาสมุนไพรในป่าสวรรค์ชั้นใน หลานชายจอมซนเห็นไข่กลม ๆ ก็นึกว่าเป็นของเล่นอาหญิงที่น่าจะสร้างมาให้เขา เขาจึงนำไข่ไปเล่นที่ลานกลางวังมังกร เล่นไปเล่นมาสักพัก องค์ชายน้อยก็เบื่อเลยเขวี้ยงไข่ทิ้งไปโดยไม่สนทิศทาง ทำให้ไข่บินออกไปจากวังแล้วชนเข้ากับบ่อน้ำซึ่งเป็นทางลงไปสู่โลกมนุษย์จนเปลือกไข่แตกออก เสี่ยวจู้ที่อยู่ในไข่ตกใจที่ตนเองฟักออกมาก่อนเวลาแถมยังกำลังลอยละลิ่วลงมาจากฟากฟ้าพร้อมเปลือกไข่อีกส่วนหนึ่ง หมูน้อยตกใจมากที่ตนเองกำลังลงไปที่โลกมนุษย์และหวาดกลัวว่าตนเองจะกลับสวรรค์ไม่ได้ กระทั่งเสี่ยวจู้ตกลงไปยังป่าสัตว์อสูรแห่งหนึ่งในโลกมนุษย์ เสี่ยวจู้จึงคิดได้ว่าจะต้องหาคนมาทำพันธะสัญญาจนกว่าคนผู้นั้นจะเป็นเทพเซียน ตนเองจึงจะกลับไปยังสวรรค์ได้ ภารกิจตามหาและช่วยเหลือนายคนใหม่จึงเริ่มต้นขึ้น

หญิงสาวจากยุคอนาคตประสบอุบัติเหตุและเสียชีวิต ทว่าฟ้าประทานพรให้เธอได้มาเกิดใหม่ในร่างของ "ซูหนิงเหยียน" หญิงแม่หม้ายที่เพิ่งสูญเสียสามีไปในยุคจีนโบราณ ซูหนิงเหยียนเป็นที่เลื่องลือในความโหดร้าย ดุร้ายแม้แต่กับลูก ๆ ของตนเอง แต่ทันทีที่หญิงสาวจากอนาคตเข้ามาแทนที่ ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป เธอต้องดูแลลูกแฝดสามวัย 7 ขวบที่เคยหวาดกลัวเธอ อีกทั้งยังต้องเผชิญกับศัตรูรอบด้าน ไม่ว่าจะเป็นญาติพี่น้องที่หวังแย่งชิงทรัพย์สิน หรือขุนนางทรงอำนาจที่คิดว่าหญิงหม้ายเช่นเธออ่อนแอและพร้อมจะถูกกำจัด แต่เธอซึ่งมาจากยุคอนาคต กลับใช้สติปัญญา ความรู้ และความอ่อนโยน เอาชนะอุปสรรคเหล่านั้นไปทีละอย่าง

จูเหมยลี่ถูกนางเหวินป้าสะใภ้ใหญ่ขายให้กับนายพรานแลกกับเงินสามตำลึง จูเหมยลี่หวาดกลัวหน้าตาที่มีแต่หนวดเครา  อารมณ์ฉุนเฉียวของเขา  แต่งมาคืนแรกเขายังไม่ทันเข้าหอเช้ามาได้ยินว่านางกระโดดน้ำตาย  มีคนเอานางมาวางไว้หน้าประตูบ้าน เซียวจ้านเป่ยจึงโมโหจะไปทวงเอาเงินคืน  แต่อยู่ๆนางก็ลืมตาขึ้นมาแล้วถามเขาว่า "ท่านลุงเจ้าคะ  มีอะไรกินไหมข้าหิวมากเลย" "น้ำเข้าสมองเจ้าหรือไงเรียกสามีตัวเองว่าลุง  ข้าจะไปเอาเงินคืน  ป้าสะใภ้เจ้าจะเอาเจ้าไปขายต่อใครก็ช่างเถอะ  ไม่เต็มใจก็ไม่ต้องอยู่"

กาลครั้งหนึ่งเคยมีการแบ่งแยกเผ่าพันธุ์วัวนมกับวัวชนมาเนิ่นนานเพราะเชื่อว่าการข้ามสายพันธุ์คือสายพันธุ์ที่อ่อนแอในอนาคตแต่แล้ววันหนึ่งวัวนมดันหลงเข้าไปในเขตต้องห้ามจนเจอกับวัวชนนิสัยเสียสามพี่น้องในช่วงวัยเจริญพันธุ์เข้า..

ตอนฉันตั้งครรภ์ได้เก้าเดือน หญิงในดวงใจของสามีก็หาข้ออ้างย้ายเข้ามาอยู่ในบ้าน ทุกครั้งที่เธอเห็นหน้าฉัน เธอมักจะยกมือขึ้นกุมหน้าอก ทำท่าทางราวกับว่าเห็นภาพบาดตาบาดใจ ส่วนสามีก็ปักใจเชื่อว่าฉันจงใจแอ่นท้องยั่วโมโหหญิงในดวงใจของเขา “หรานหร่านร่างกายอ่อนแอจนมีลูกไม่ได้! เธอยังจะมาเดินแอ่นท้องต่อหน้า กระตุ้นอารมณ์เขาทั้งวันอีก! ดูท่าถ้าไม่สั่งสอนสักหน่อย เธอคงไม่จำสินะ!” เขาสั่งให้คนจับฉันไปขังไว้ในห้องใต้หลังคาที่ถูกทิ้งร้างมานานและยังห้ามไม่ให้ใครส่งอาหารให้ฉันเด็ดขาด ฉันดิ้นรนอ้อนวอนพร้อมกับบอกเขาว่าผลอัลตราซาวนด์บอกว่าลูกแฝดตัวใหญ่เกินไปและหมอก็กำชับให้ฉันต้องเข้ารับการรักษาตัวในโรงพยาบาลเพื่อรอคลอดภายในวันนี้ ทว่าเขากลับทำราวกับว่าได้ยินเรื่องตลกขบขัน เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบราวกับเศษน้ำแข็งว่า: “เธอยังมีเวลาอีกตั้งสามวันกว่าจะถึงกำหนดคลอด! อย่ามาแสร้งทำเป็นน่าสงสารอยู่ตรงนี้! กลับไปสำนึกผิดในห้องใต้หลังคาซะ! นี่เป็นจุดจบของการที่เธอคอยหาเรื่องหรานหร่าน!” ฉันปวดท้องจากการบีบตัวของมดลูกอย่างรุนแรงจนจิกเล็บหัก แต่ก็ยังไม่มีใครมาเปิดประตูให้ เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดเจียนตายดังก้องอยู่ในห้องใต้หลังคาเนิ่นนาน กระทั่งร่างทั้งร่างแช่อยู่ในกองเลือดและตรงช่องคลอดช่วงล่างที่โชกชุ่มไปด้วยเลือดก็ยังมีทารกที่ยังไม่เป็นรูปร่างสมบูรณ์ติดคาอยู่ สามวันต่อมาสามีที่กำลังกินโจ๊กซึ่งมีรสชาติไม่ถูกปากก็เอ่ยปากขึ้นมาว่า: “ไปตามเจียงจื้อออกมาทำโจ๊กให้ฉันสักถ้วยแล้วค่อยให้เธอไปขอโทษหรานหร่าน ถ้าเธอมีท่าทีสำนึกผิดอย่างจริงใจก็ค่อยส่งตัวไปคลอดลูกที่โรงพยาบาล” ไม่มีใครกล้าขานรับ เพราะว่าเลือดที่ไหลซึมออกมาจากห้องใต้หลังคานั้นได้ไหลลามลงมาจนถึงบันไดขั้นที่สองแล้ว