นอกจากนี้ยังมีการโยงคำพูดหรือช็อตภาพที่ชวนให้คิดถึงผลงานก่อนหน้าของผู้กำกับ ซึ่งทำให้ความรู้สึกเหมือนเจอข้อความลับจากผู้สร้าง—ส่วนตัวผมสัมผัสได้ถึงความละมุนและความขมของความสัมพันธ์ในครอบครัวที่ทับซ้อนกับภาพนิ่งของเมืองเล็กๆ เหมือนที่เคยเห็นใน 'The Royal Tenenbaums' แต่คราวนี้ถ่ายทอดผ่านบรรยากาศสไตล์ไซไฟชนบท ซึ่งเติมมิติให้ฉากนิ่งอย่างไม่น่าเชื่อ จบฉากแล้วยังค้างคาอยู่ในอกแบบมีร่องรอยให้ตามต่อในหัวอยู่เรื่อยๆ
นอกจากองค์ประกอบเชิงภาพ ยังมีการใช้คอสตูมและพร็อพเพื่อสร้างเครือข่ายการอ้างอิงกับผลงานก่อนหน้า สีและการจัดวางองค์ประกอบบางฉากทำให้นึกถึงความเป็นเวส แอนเดอร์สันใน 'The Grand Budapest Hotel' แต่การอ้างอิงในที่นี้ไม่ได้เป็นแค่ลอกแบบ—มันเป็นการต่อบทสนทนาแบบภาพต่อภาพ ผมชอบที่มันไม่เซอร์ไพรส์แบบหวือหวา แต่เป็นการวางร่องรอยไว้ให้คนที่ตั้งใจมองค้นพบและรู้สึกเชื่อมโยงกับจักรวาลของผู้สร้างอย่างค่อยเป็นค่อยไป