ผู้แต่งนิยาย พ่อขา มีประวัติและผลงานอะไรบ้าง?

ชื่อนิยาย 'พ่อ ขา' ฟังแล้วชวนให้คิดถึงนัยยะความเป็นพ่อลูกในวรรณกรรมคลาสสิกมากมาย และเมื่อพิจารณาจากคำว่า 'พ่อ' ที่เด่นชัด ผมมักนึกถึงงานที่ตีความความสัมพันธ์ระหว่างเจนเนอเรชันอย่างลึกซึ้ง หนึ่งในงานที่มีชื่อเสียงระดับโลกซึ่งโฟกัสเรื่องพ่อลูกคือ 'Fathers and Sons' ผู้เขียนคือนักประพันธ์รัสเซียอีวาน ตูร์เกเนฟ (Ivan Turgenev) ผลงานเด่นอื่นๆ ของเขาที่น่าสนใจได้แก่ 'Rudin' และ 'A Nest of Gentlefolk' (บางฉบับแปลต่างกันไป) ในฐานะคนที่ชอบอ่านงานคลาสสิก ผมชอบที่ตูร์เกเนฟไม่เพียงเขียนฉากชีวิตและความขัดแย้งระหว่างรุ่น แต่ยังแทรกมุมมองทางปรัชญาและสังคม ทำให้ 'Fathers and Sons' กลายเป็นมากกว่านิยายครอบครัว งานของเขามักอ่านสนุกทั้งในมุมของตัวละครและการสะท้อนการเปลี่ยนแปลงทางสังคม ซึ่งถ้า 'พ่อ ขา' ที่คุณหมายถึงคือเวอร์ชันแปลหรือชื่อที่คล้ายคลึง ผลงานของตูร์เกเนฟจะเป็นตัวอย่างที่ดีว่าเหตุใดนิยายเกี่ยวกับพ่อจึงมีพลังและความคมตรงนี้จบแบบมีเสียงสะท้อนในใจคนอ่าน

แฟนวรรณกรรมเก่าๆ อย่างฉันมักจะกลับไปหาเรื่องของผู้เขียนที่เปลี่ยนแปลงทิศทางนิยายวิทยาศาสตร์ และ H. G. Wells คือชื่อแรกๆ ที่ผุดขึ้นเสมอ ชื่อเต็มคือ Herbert George Wells เกิดเมื่อปี 1866 ในเมืองบรมลีย์ (Bromley) ประเทศอังกฤษ เขามาจากครอบครัวชนชั้นกลางที่มีความลำบากด้านการเงินในวัยเด็ก แต่ความอยากรู้อยากเห็นและโอกาสทางการศึกษาเปิดทางให้เขาได้เรียนวิทยาศาสตร์ที่ Royal College of Science ซึ่งได้รับอิทธิพลจากนักชีววิทยาชื่อดังอย่าง T. H. Huxley งานศึกษาด้านวิทยาศาสตร์นี่เองที่ทำให้ข้อความทางนิยายของเขามีพื้นฐานความเป็นไปได้ทางวิทยาศาสตร์ แม้จะผสมกับจินตนาการอย่างหนักหน่วงก็ตาม ผลงานที่ทำให้ชื่อของ Wells ติดตรึงในประวัติศาสตร์วรรณกรรมได้แก่ 'The Time Machine' (ตีพิมพ์ 1895) ซึ่งไม่ใช่แค่เรื่องเดินทางข้ามเวลา แต่ยังเป็นการสะท้อนปัญหาแบ่งชนชั้นผ่านภาพของ Eloi และ Morlocks ตามมาด้วยนิยายเด่นอื่นๆ ที่กลายเป็นคลาสสิกอย่าง 'The Island of Doctor Moreau' (1896), 'The Invisible Man' (1897), และ 'The War of the Worlds' (1898) แต่ผลงานของเขาไม่ได้จำกัดอยู่เพียงนิยายแนวล้ำหน้าเท่านั้น ในบรรดางานเขียนยังมีนิยายวิทยาศาสตร์เชิงความคิดอย่าง 'A Modern Utopia' รวมถึงงานสารคดีและประวัติศาสตร์อย่าง 'The Outline of History' (1920) และ 'A Short History of the World' (1922) ที่แสดงถึงมุมมองกว้างไกลของเขาต่อสังคมและมนุษยชาติ มุมมองทางการเมืองและสังคมเป็นแกนสำคัญในงานของ Wells เขามีแนวคิดสังคมนิยมและมักใช้นิยายเป็นเวทีวิพากษ์ระบบสังคม ความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์ รวมถึงผลกระทบของเทคโนโลยีต่อชีวิตมนุษย์ เหตุนี้งานของเขาจึงมีความหลากหลายทั้งในเชิงบันเทิงและเชิงความคิด นอกจากนี้ Wells ยังเขียนเรื่องสั้น บทความ และบทละครอีกจำนวนมาก ทำให้เขาเป็นนักเขียนที่อุดมไปด้วยผลงานทั่วทั้งศตวรรษที่ 19-20 ผลงานหลายชิ้นถูกดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ ละคร และสื่ออื่นๆ ส่งอิทธิพลต่อผู้สร้างสรรค์ยุคหลังมากมาย ทั้งนักเขียนและผู้กำกับที่ยกย่องเขาเป็นบรรพบุรุษนักเขียนนิยายวิทยาศาสตร์เชิงสังคม ส่วนตัวแล้วการอ่าน 'The Time Machine' และผลงานอื่นๆ ของ Wells ทำให้ฉันหลงใหลในวิธีที่เขาเอานวัตกรรมทางวิทยาศาสตร์มาสร้างเป็นกรณีศึกษาทางศีลธรรมและสังคม เรื่องราวของเขาไม่เคยล้าสมัยเพราะยังคงตั้งคำถามเกี่ยวกับอนาคต ความไม่เท่าเทียม และการใช้วิทยาศาสตร์เพื่อมนุษยธรรม เมื่อคิดถึงการวางโครงเรื่องที่เรียบง่ายแต่หนักแน่นด้วยความหมาย ก็ต้องยอมรับว่า Wells มีความสามารถพิเศษในการทำให้ไอเดียใหญ่กลายเป็นเรื่องที่คนทั่วไปเข้าถึงได้ — นี่แหละเหตุผลว่าทำไมชื่อของเขายังไม่จางหายไปจากชั้นวรรณกรรมของฉัน

ค่อนข้างน่าสนใจว่าชื่อเดียวกันอย่าง 'พ่อขา' ถูกใช้กับผลงานหลายรูปแบบ ทำให้ไม่สามารถชี้ชัดนักเขียนคนเดียวได้ทันที แต่ฉันมีมุมมองที่ช่วยให้เข้าใจภาพรวมและหาตัวผู้แต่งได้ง่ายขึ้น พูดแบบตรงไปตรงมา ฉันเจอทั้งนิยายตีพิมพ์เล่มสั้น เรื่องสั้นในรวมเล่ม และนิยายออนไลน์ที่ใช้ชื่อนี้ในชุมชนต่าง ๆ เช่น แพลตฟอร์มนิยายออนไลน์หรือเว็บบอร์ดวรรณกรรม เพราะฉะนั้นขั้นตอนแรกที่ฉันแนะนำในใจคือสังเกตบริบทของผลงาน: ปกหนังสือและชื่อสำนักพิมพ์จะบอกชื่อนักเขียนชัดเจน ถ้าเป็นนิยายออนไลน์ให้ดูหน้าผู้เขียนบนแพลตฟอร์มนั้น (เช่น แพลตฟอร์มดังหรือหน้าโปรไฟล์ผู้โพสต์) ส่วนเรื่องสั้นที่ลงรวมเล่ม บรรณาธิการหรือชื่อหนังสือรวมเล่มมักระบุผู้แต่งของแต่ละเรื่องไว้ชัดเจน ในฐานะคนที่ติดตามวรรณกรรมไทยและนิยายออนไลน์มานาน ฉันเห็นว่าแนวเรื่องที่ใช้ชื่อนี้มักเน้นความสัมพันธ์ระหว่างบุตรกับบิดา ความละมุนหรือดราม่าครอบครัว บางเวอร์ชันก็เป็นนิยายรักแนวผู้ใหญ่หรือแนวพีเรียด ซึ่งหมายความว่าผู้เขียนสามารถเป็นได้ทั้งนักเขียนที่ทำงานกับสำนักพิมพ์หลักและนักเขียนหน้าเว็บ หากต้องการข้อมูลที่ชัวร์ที่สุด ให้มองหาข้อมูลบนปกหนังสือ (ชื่อผู้เขียน, ISBN, สำนักพิมพ์) หรือหน้าบทนำของนิยายออนไลน์ที่มักมีข้อมูลผู้แต่งและลิงก์ไปยังผลงานอื่น ๆ ของเขา วิธีนี้จะช่วยให้รู้ว่าเจ้าของผลงาน 'พ่อขา' มีผลงานอื่นอะไรบ้าง เช่น งานร่วมกับสำนักพิมพ์เดียวกัน หรืองานซีรีส์ที่เชื่อมโยงกัน ส่วนความคิดส่วนตัว สถานะของชื่อเรื่องเดียวกันที่โผล่ในหลายพื้นที่ทำให้ฉันชอบสำรวจบริบทมากกว่าร่างชื่อเดียว เพราะบางครั้งผลงานที่ชื่อเหมือนกันให้ประสบการณ์ต่างกันสุดโต่ง และการรู้จักผู้เขียนจริง ๆ มักทำให้เราเข้าใจโทนงานและผลงานอื่น ๆ ของเขาชัดขึ้น

ชื่อปากกา 'สุดทางรัก' เป็นชื่อที่คนอ่านนิยายออนไลน์ในไทยคุ้นหู เพราะงานของเขามักเน้นเรื่องความรักที่ซับซ้อนและการบรรยายอารมณ์ตัวละครอย่างละเอียด ฉันมักเห็นว่าบทประพันธ์ของเขาเริ่มจากการลงนิยายทีละตอนบนแพลตฟอร์มออนไลน์ ก่อนจะมีฐานแฟนคลับคอยติดตามอย่างเหนียวแน่น เส้นทางการเป็นนักเขียนของเขาไม่ได้ตีกลับแบบสายฟ้าแลบ แต่เป็นการเติบโตจากการทดลองเขียน หยิบเทคนิคการเล่าเรื่องที่เน้นบทสนทนาและฉากสื่อความรู้สึก จนหลายเรื่องถูกพูดถึงในวงแฟนคลับทั้งในแง่การสร้างคาแรกเตอร์และมู้ดโทนของเรื่อง ทำให้ผลงานบางชิ้นกลายเป็นเรื่องที่แฟน ๆ ชอบนำมาวิจารณ์หรือทำแฟนอาร์ตกันอย่างคึกคัก ในความเห็นของฉัน ผลงานเด่นของเขามักมีธีมหลักเป็นความรักระหว่างผู้คนที่มีพื้นฐานต่างกัน การเดินเรื่องช้าแต่ใส่รายละเอียด ทำให้ผู้อ่านสัมผัสการเปลี่ยนแปลงของความสัมพันธ์ได้ชัด แม้งานบางชิ้นอาจมีจังหวะดราม่าที่หนักหน่วง แต่ก็เป็นเหตุผลให้แฟน ๆ ยึดติดและตั้งตารอตอนต่อไป

แทบจะพูดได้เลยว่าตัวเอกของนิยาย 'พ่อขา' คือเด็กคนหนึ่งที่ทำหน้าที่เป็นผู้เล่าเรื่องและจุดเชื่อมระหว่างความทรงจำกับปัจจุบัน บทเล่าไม่ได้พุ่งตรงไปยังพ่อเพียงอย่างเดียว แต่ใช้มุมมองของลูกเป็นตัวกรองความหมายของคำว่า "พ่อ" ทำให้ทุกเหตุการณ์ไม่ว่าจะเป็นการกระทำเล็ก ๆ เช่นการดึงมือ การทำข้าวให้ หรือการเงียบในมื้อเย็น ถูกขยายความจนกลายเป็นเครื่องชั่งมาตรฐานของความรักและการเสียสละ ฉันรู้สึกว่าการเลือกใช้ตัวเอกแบบนี้ทำให้นิยายเปิดพื้นที่ให้ผู้อ่านสำรวจความสัมพันธ์เชิงซ้อนระหว่างเจเนอเรชันได้อย่างใกล้ชิด โดยที่ไม่ต้องประกาศบทสรุปชัดเจนตลอดเวลา เล่าในเชิงอารมณ์แล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างตัวเอกกับพ่อมีทั้งความอบอุ่นและความขัดแย้งปะปนกัน พ่อถูกวาดภาพเป็นคนที่ไม่ถ่ายทอดความรักด้วยคำพูดมากนัก แต่แสดงออกผ่านการกระทำที่หนักแน่นและจริงจัง การที่ลูกต้องแปลความหมายของการกระทำเหล่านั้นเองเป็นแกนกลางของเรื่องราว ฉันเห็นการต่อสู้ภายในของตัวเอกที่พยายามประคองความใกล้ชิดกับความเป็นอิสระ ขณะเดียวกันก็โหยหาการยอมรับจากพ่อ เช่นฉากที่ลูกพยายามทำตามความคาดหวังของพ่อแต่พ่อกลับไม่ทันให้คำชม ความเงียบหลังฉากนั้นเต็มไปด้วยสัมผัสของความไม่แน่นอนและความคาดหวังที่ยังไม่ได้รับการเติมเต็ม นอกจากมิติด้านอารมณ์ นิยายยังแสดงให้เห็นมิติทางสังคมและวัฒนธรรมที่กดทับความสัมพันธ์พ่อ-ลูก บริบทเศรษฐกิจ ครอบครัวขยาย และมารยาทแบบดั้งเดิมทำให้บทบาทของพ่อถูกตีความในกรอบของ "ผู้นำบ้าน" และ "ผู้ปกป้อง" ทำให้ลูกต้องปรับตัวในหลายด้าน การตะลุมบอนของความรักและหน้าที่ถูกนำเสนออย่างสมจริงจนฉันนึกถึงบางฉากในนิยายสากลอย่าง 'To Kill a Mockingbird' ที่เด็กต้องเรียนรู้โลกของผู้ใหญ่ หรือความเคร่งครัดแบบพ่อ-ลูกใน 'The Road' แต่ 'พ่อขา' กดความเศร้าให้เป็นความละเอียดอ่อนมากกว่า ทำให้ฉากเล็ก ๆ กลายเป็นเครื่องมือเล่าเรื่องที่ทรงพลัง สรุปแล้วตัวเอกของ 'พ่อขา' ไม่ได้มีบทบาทเพียงผู้รับอารมณ์เท่านั้น แต่เป็นสายตาที่ทำให้ผู้อ่านเข้าใจมิติหลายชั้นของความสัมพันธ์ พ่อจึงเป็นทั้งผู้ให้ความอบอุ่นและผู้สร้างกำแพง ความงดงามอยู่ที่การที่นิยายไม่ปิดฉากความสัมพันธ์นี้ไว้ด้วยคำตอบชัดเจน แต่ปล่อยให้ความคลุมเครือและการเติบโตภายในของตัวเอกนำทางสู่การยอมรับบางอย่าง อ่านจบแล้วรู้สึกเหมือนเพิ่งผ่านการสนทนาที่ยาวนานกับคนในครอบครัว—ทั้งเหนื่อย ทั้งอบอุ่น และยังคงคิดถึงภาพของพ่อในมุมมองใหม่ ๆ อยู่เสมอ

ครั้งแรกที่ชื่อ 'โดจินเกมชิน' ถูกพูดถึงในวงกลุ่มคนเล่นเกมอินดี้ ทำให้ความรู้สึกเหมือนได้เจอสมบัติที่ซ่อนอยู่ใต้ดิน นับเป็นความทรงจำที่ยังคงอุ่นในใจ เพราะสไตล์ของเขาไม่ได้เป็นแค่เรื่องภาพหรือเนื้อหา แต่เป็นการผสมผสานระหว่างโทนเศร้าและอารมณ์ละมุน ๆ ที่หาได้ยากในงานโดจินทั่วไป ในช่วงเริ่มต้น 'โดจินเกมชิน' ทำงานคนเดียวในรูปแบบพกพา ออกผลงานผ่านตลาดออนไลน์และงานวงการอย่าง Comiket กับ Booth ซึ่งผลงานยุคแรกมักเป็นนิยายภาพสั้น ๆ ที่ใช้พิกเซลอาร์ตผสมกับดนตรีชวนเหงา ผลงานที่ทำให้คนรู้จักเขามากขึ้นคือ 'Scarlet Night' ซึ่งเล่าเรื่องคนสองคนที่สูญเสียแล้วพยายามสร้างความหมายขึ้นมาใหม่ งานชิ้นนี้มีการใช้แสงเงาและบทบรรยายสั้น ๆ ได้อย่างทรงพลังจนหลายคนย้อนกลับมาเล่นหลายรอบ หลังจากนั้นเส้นทางของเขาขยายไปสู่การร่วมมือกับนักแต่งเพลงและนักวาดอื่น ๆ ผลงานกลางยุคเปลี่ยนเป็นแนววานิชชวลโนเวลที่ยาวขึ้นและมีบทสนทนาซับซ้อนขึ้น เช่น 'Moonlit Atelier' ที่เขาร่วมงานกับคอมโพเซอร์คนหนึ่งเพื่อสร้างบรรยากาศเฉพาะตัว ความน่าสนใจอีกอย่างคือการรักษาเอกลักษณ์ของโทนเรื่อง แม้จะเปลี่ยนรูปแบบการนำเสนอไปบ้างก็ตาม โดยรวมแล้วเสน่ห์ของ 'โดจินเกมชิน' อยู่ที่ความสามารถทำให้ผู้เล่นรู้สึกเชื่อมโยงกับตัวละครผ่านรายละเอียดเล็ก ๆ และเพลงประกอบที่เข้าไปอยู่ในหัวได้ง่าย งานของเขาอาจไม่ใหญ่โตในแง่การตลาด แต่มีอิทธิพลต่อกลุ่มแฟนที่ชื่นชอบงานเนื้อหาหนักแน่นและโทนอ่อนนุ่ม ซึ่งนั่นก็เพียงพอจะทำให้ผลงานบางชิ้นกลายเป็นคลาสสิกของคนวงเล็ก ๆ ได้อย่างไม่น่าแปลกใจ

ชอบมากเวลาได้คุยถึงเรื่องราวที่มีความเข้มข้นแบบนี้ เพราะนิยาย 'พ่อขา' เป็นเล่มที่ทำให้ฉันหยุดอ่านไม่ลงตั้งแต่บทแรก ฉบับพิมพ์ของเรื่องนี้ออกโดยสำนักพิมพ์ Deep (มักจะเขียนว่า 'Deep Publishing') ซึ่งเป็นค่ายที่หลายคนคุ้นเคยจากงานแนวโรแมนซ์และ BL ที่ได้รับความนิยมในตลาดไทย ฉบับที่วางขายมีทั้งรูปเล่มกระดาษและอีบุ๊ก โดยฉบับเล่มผ่านการจัดพิมพ์อย่างเป็นทางการ ทำให้หาซื้อง่ายขึ้นเมื่อมีการเปิดตัวหรือในช่วงโปรโมชั่นของร้านหนังสือใหญ่ ๆ การหาซื้อนั้นฉันมักจะใช้ช่องทางหลากหลายตามสะดวก: ถ้าต้องการจับต้องจริง ๆ ก็แวะไปที่ร้านหนังสือเครือใหญ่เช่น ร้านนายอินทร์ (Naiin), SE-ED Book Center หรือ B2S ที่มักจะสต็อกนิยายขาย ทั้งยังสามารถตรวจสอบสาขาใกล้บ้านผ่านเว็บไซต์ของร้านได้ ในกรุงเทพฯ ร้านใหญ่อย่าง Kinokuniya ที่สยามพารากอนหรือร้านหนังสือในห้างมักมีเล่มฮิตวางจำหน่ายด้วยเช่นกัน นอกจากหน้าร้านแล้ว ร้านค้าออนไลน์ของเหล่าร้านนี้ก็มักจะมีโปรโมชั่นและจัดส่งได้สะดวก ถ้าอยากได้ราคาดี ๆ หรือหายากในหน้าร้าน ก็ลองดูแพลตฟอร์มอีคอมเมิร์ซอย่าง Shopee หรือ Lazada ที่บางครั้งผู้ขายบุคคลหรือร้านหนังสือจะลงเล่มใหม่และมือสอง สำหรับคนที่สะดวกอ่านแบบดิจิทัล ฉันมักซื้ออีบุ๊กจากแพลตฟอร์มอย่าง MEB หรือ Ookbee ซึ่งระบบจ่ายเงินและการดาวน์โหลดรวดเร็ว อีกทางเลือกที่ช่วยได้คือติดตามเพจหรือนักเขียนบน Facebook เพราะบ่อยครั้งมีประกาศเกี่ยวกับการจัดพิมพ์รอบพิเศษ ลายเซ็น หรืองานพบปะนักอ่านที่มาพร้อมการจำหน่ายหนังสือตรงจากสำนักพิมพ์ นอกจากนี้ถ้าอยากได้ราคาถูกหรือเล่มเลิกพิมพ์ ตลาดมือสองออนไลน์ เช่น กลุ่มแลกเปลี่ยนหนังสือใน Facebook, Kaidee หรือเว็บไซต์ขายของมือสอง ก็เป็นแหล่งที่ดีสำหรับหาฉบับเก่าหรือฉบับที่หมดพิมพ์ไปแล้ว แต่ควรเช็กสภาพเล่มและความถูกต้องของ ISBN ก่อนสั่งเสมอ โดยรวมแล้วการหาซื้อ 'พ่อขา' ทำได้ง่ายทั้งในรูปเล่มและอีบุ๊ก ถ้าต้องการได้เล่มใหม่ควรมองที่ร้านใหญ่หรือหน้าเว็บสำนักพิมพ์โดยตรง ส่วนถ้าไม่รีบ วิธีการตามหาฉบับมือสองก็มีความคุ้มค่าและมักมีของน่าสนใจให้สะสม รู้สึกดีทุกครั้งที่ได้เห็นชุมชนผู้อ่านมาช่วยกันแลกเปลี่ยนข้อมูลหรือแบ่งปันเล่มโปรด เหมือนได้พบเพื่อนร่วมรสนิยมอีกคนเสมอ.

ชื่อ 'นิยายรักเล่นกล' มักจะถูกพูดถึงในวงการนิยายออนไลน์มากกว่าที่จะเป็นหนังสือพิมพ์เล่มเดียวที่มีผู้แต่งเป็นที่รู้จักแพร่หลาย จากประสบการณ์อ่านนิยายไทยในชุมชนออนไลน์ ผมสังเกตว่าเมื่อชื่อเรื่องไม่ค่อยมีข้อมูลชัดเจน มักเป็นเพราะสองเหตุผลหลัก: ผู้แต่งใช้ปากกานามปากกา (pen name) ที่ไม่เป็นที่รู้จักนอกแพลตฟอร์ม หรือเรื่องนั้นเป็นงานนิยายที่ถูกลบ/เปลี่ยนชื่อระหว่างที่เผยแพร่ ฉะนั้นการบอกว่าใครเป็นผู้แต่งด้วยความแน่นอนจึงทำได้ยากถ้าไม่มีบริบทของฉบับที่คุณหมายถึง ผมมักจะนึกถึงกรณีที่นิยายเรื่องหนึ่งมีหลายเวอร์ชัน—เวอร์ชันที่ลงเว็บฟรี กับเวอร์ชันที่ตีพิมพ์บนแพลตฟอร์มอีบุ๊ก—และผู้แต่งบางคนอาจมีผลงานอื่น ๆ ในชื่อปากกานั้น ๆ แต่ถ้ายังไม่พบข้อมูลผู้แต่งแบบเป็นทางการ ก็เป็นไปได้ว่าเรื่องนี้เป็นผลงานอิสระที่ไม่มีรายชื่อผลงานอื่น ๆ ชัดเจน เหลือเพียงความทรงจำของคนอ่านเท่านั้น

บทบรรเลงอารมณ์ของ 'พ่อขา' ทำให้การประเมินพล็อตจากนักวิจารณ์เต็มไปด้วยความขัดแย้งและความหลากหลายของเสียง ผมมองว่านักวิจารณ์ส่วนใหญ่ให้เครดิตกับนิยายเรื่องนี้เพราะความสามารถในการขับเคลื่อนเรื่องด้วยความรู้สึกมากกว่าการพึ่งพาเหตุการณ์บันเทิงจังหวะเร็ว หลายบทความยกย่องการสร้างบรรยากาศและฉากครอบครัวที่ละเอียดอ่อนจนตัวละครรู้สึกมีชีวิต แต่ในขณะเดียวกันก็มีเสียงวิจารณ์ว่าพล็อตบางช่วงยืดหยุ่นเกินไป เหตุการณ์สำคัญบางอย่างไม่ได้รับการแก้ปมอย่างชัดเจน ทำให้ผู้อ่านบางคนรู้สึกว่าจังหวะเรื่องเป็นแบบ 'ช้า-คุ้มค่า' ส่วนบางคนตีความว่าเป็น 'ยืดยาด' การเปรียบเทียบที่พบได้บ่อยคือโทนเศร้าและการสำรวจความสัมพันธ์ที่ทำให้นึกถึงบรรยากาศของ 'Norwegian Wood' แต่ไม่ถึงกับเลียนแบบโครงสร้าง สำหรับผม เสน่ห์ของ 'พ่อขา' อยู่ที่การให้พื้นที่ตัวละครได้ขยายความในใจมากกว่าจะพุ่งไปหาหักมุม ซึ่งนักวิจารณ์บางรายมองว่าเป็นจุดแข็ง ในขณะที่อีกกลุ่มมองเป็นจุดอ่อนที่ทำให้พล็อตไม่แน่นพอ ผลสรุปคือคะแนนมักกระจาย — ผู้ให้คะแนนเชิงอารมณ์สูง ส่วนผู้ให้คะแนนเชิงโครงสร้างเข้มงวดจะให้คะแนนต่ำกว่าเล็กน้อย