มีภาพยนตร์หรือซีรีส์ที่ดัดแปลงจากตำนานนางพญางูขาวไหม?

พูดถึงการดัดแปลงตำนานนางพญางูขาวแล้ว ฉากและโทนที่ออกมามักต่างจากต้นฉบับพื้นบ้านอย่างชัดเจน เพราะต้นตำนานเดิมมีความเรียบง่ายและเป็นนิทานเชิงศีลธรรมที่เน้นความขัดแย้งระหว่างรักและกฎศีลธรรมของมนุษย์กับโลกเหนือธรรมชาติ เรื่องราวพื้นบ้านมักเล่าแบบย่อ ๆ ให้เห็นภาพชัดของตัวละครหลักอย่างนางพญางูขาว ซูเซิน (Bai Suzhen) เซียวเซียน (Xu Xian) และพระฟาไห่ (Fahai) ในบทบาทแบบอุดมคติของความดีและความชั่ว แต่งานดัดแปลงสมัยใหม่โดยเฉพาะซีรีส์จะขยายโลกและมิติของตัวละคร เพิ่มฉากหลังทางสังคมและจูงใจส่วนตัว ทำให้ความรักกลายเป็นแกนกลางที่มีรายละเอียดซับซ้อนยิ่งขึ้น แทนที่จะเป็นพล็อตตรงไปตรงมาตามนิทานชาวบ้าน ในฐานะคนดูที่ติดตามผลงานหลายเวอร์ชันมาก่อน ผมเห็นว่าซีรีส์สมัยใหม่ชอบเล่นกับเวลาและมุมมอง เช่น เปิดเรื่องด้วยแฟลชแบ็กเพื่อเล่าอดีตของนางพญางูขาวหรือแนะนำจุดเริ่มต้นของการกลายเป็นมนุษย์ ขณะเดียวกันผู้แต่งบทมักเติมเส้นเรื่องรองทั้งการเมือง วัฒนธรรมชนบท หรือปมในครอบครัว เพื่อทำให้ตัวละครมีเหตุผลในการกระทำมากขึ้น ผลลัพธ์คือความยาวของเรื่องและการพัฒนาตัวละครที่ลึกกว่า ตรงกันข้ามกับนิทานต้นฉบับที่จบเร็วและให้บทเรียนชัดเจน ด้านภาพสวยและเทคนิคก็เป็นตัวเปลี่ยนเกม: ซีรีส์ใช้สเปเชียลเอฟเฟกต์ เครื่องแต่งกาย สเกลฉาก และดนตรีเพิ่มความโรแมนติกหรือความสยอง ขณะที่ภาพยนตร์หรือแอนิเมชันบางเรื่องอย่าง 'Green Snake' และ 'The Sorcerer and the White Snake' หรือแอนิเมชัน 'White Snake' เลือกโทนแตกต่างกัน — บางเรื่องเน้นแอ็กชัน บางเรื่องเน้นอารมณ์ — ทำให้ประสบการณ์ดูแตกต่างจากนิทานดั้งเดิมอย่างมาก มุมมองทางสังคมก็ถูกปรับเปลี่ยนอย่างเห็นได้ชัด ผู้สร้างซีรีส์มักให้พื้นที่แก่ตัวละครหญิงอย่างนางพญางูขาวและเจียวฉิง (Xiao Qing) มากกว่าเดิม ทำให้เรื่องกลายเป็นเรื่องของอำนาจ ความเป็นตัวของตัวเอง และการต่อต้านข้อจำกัดทางสังคม แทนที่จะยืนอยู่บนบทสรุปเชิงศีลธรรมเพียงอย่างเดียว นอกจากนี้บ่อยครั้งพระฟาไห่ถูกตีความใหม่ให้มีความเป็นมนุษย์และมิติซับซ้อนขึ้น ไม่ใช่ตัวร้ายจำเป็นเสมอไป การจบเรื่องก็หลากหลายกว่าเดิม — บางเวอร์ชันเลือกจบแบบเศร้าสะเทือนใจ บางเวอร์ชันให้ความหวังหรือเปลี่ยนโทนเป็นเรื่องอมตะของความรัก ซึ่งสะท้อนรสนิยมและค่านิยมของผู้ชมในยุคที่ทำซีรีส์ ในมุมของแฟนผลงาน ผมชอบความหลากหลายที่การดัดแปลงนำมาให้เพราะมันทำให้ตำนานเก่า ๆ มีชีวิตใหม่และเชื่อมต่อกับผู้ชมยุคปัจจุบันได้ง่ายขึ้น แม้บางครั้งการตีความใหม่จะทำให้รายละเอียดต้นฉบับเปลี่ยนไปจนรู้สึกห่าง แต่ก็มีเสน่ห์ตรงที่เราได้เห็นมุมมองใหม่ ๆ ของความรัก การเสียสละ และการเป็นมนุษย์ที่ไม่ยึดติดกับสูตรเดิม ๆ สุดท้ายแล้วไม่ว่าจะเป็นเวอร์ชันดั้งเดิมหรือซีรีส์ร่วมสมัย ตำนานนางพญางูขาวยังคงทำหน้าที่ของมันคือเตือนใจว่าความรักกับความเชื่อมักไม่ง่าย แต่ก็น่าติดตามอยู่ดี

ตำนานนี้มีชีวิตอยู่บนเวทีดั้งเดิมมานานกว่าศตวรรษแล้ว และฉันมักจะนึกภาพเสียงพิณกับการแต่งกายตระการตาเมื่อคิดถึงการเล่าเรื่องแบบโบราณ ในพื้นที่ศิลปะพื้นบ้าน ละครโอเปร่าและหุ่นกระบอกของจีนมักนำเรื่องราวของนางพญางูขาวไปดัดแปลง ทั้งรูปแบบเป็กกิงโอเปร่า (Peking opera) และกวางตุ้งโอเปร่า (Cantonese opera) ต่างมีบทเพลง ท่ารำ และมุกการแสดงที่ตีความความรัก ความผิดพลาด และบาปบุญที่ตัวละครต้องเผชิญ ฉันชอบวิธีที่นักแสดงใช้ท่าทางเพียงเล็กน้อยสื่อความเศร้าได้ลึกซึ้ง — นี่คือการเล่าเรื่องที่เน้นวัฒนธรรมและสัญลักษณ์ ในทางภาพยนตร์ ผมเคยเห็นการตีความแบบสมัยใหม่ที่กล้าลองไอเดียใหม่ ๆ เช่นงานภาพยนตร์แฟนตาซี-จินตนาการเรื่อง 'Green Snake' ที่ดึงมุมมองของตัวละครรองให้โดดเด่น แตกต่างจากบทประพันธ์ดั้งเดิม และมีแอนิเมชันร่วมสมัยอย่าง 'White Snake' ที่ใช้เทคนิคภาพเคลื่อนไหวเพื่อเล่าเหตุการณ์ก่อนหลังของความรักและกรรมของนางงู ทั้งสองแบบทำให้ฉันรู้สึกว่าเรื่องนี้ปรับตัวได้หลากหลาย ไม่ว่าจะในรูปแบบที่ยิ่งใหญ่บนเวทีหรือการถ่ายทอดที่ละมุนผ่านหน้าจออนิเมชัน

ในมุมมองของผม ตำนานนางพญางูขาวถูกนำไปเล่าใหม่ในรูปแบบภาพยนตร์และแอนิเมชันที่มีสไตล์ต่างกันจนแทบจำไม่ได้ว่าต้นฉบับเป็นนิทานปรัมปราแบบไหน ผมชอบเวอร์ชัน 'Green Snake' ซึ่งกำกับโดยคนที่กล้าใช้ภาพเหนือจริงและโฟกัสไปที่มุมมองของนางงูเขียว ผลงานนี้ให้ความรู้สึกดาร์คและมีการตีความตัวละครได้โหดร้ายกว่าเดิมอย่างตั้งใจ แตกต่างจากหนังบล็อกบัสเตอร์แนวแฟนตาซีที่ออกมาในปีต่อๆ มา โดยเฉพาะ 'The Sorcerer and the White Snake' ที่ใช้เอฟเฟกต์ฉากต่อสู้และฉากมหากาพย์เพื่อขยายฉากแอ็กชันให้คนดูสมัยใหม่เข้าถึงได้ง่ายขึ้น ล่าสุดยุคแอนิเมชันก็เอาเรื่องราวนี้ไปเล่าใหม่ในโทนโรแมนติก-ผจญภัย เช่นภาพยนตร์แอนิเมชันชื่อ 'White Snake' ที่ทำให้เรื่องรักของนางพญางูมีเสน่ห์และมิติของโลกแฟนตาซีมากขึ้น การเปลี่ยนมุมมองและสื่อที่ต่างกันทำให้ฉากเดียวกันสามารถสื่อความหมายใหม่ๆ ได้เสมอ ตอนดูแต่ละเวอร์ชัน ผมมักนึกถึงว่าตำนานนี้ยืดหยุ่นเพียงใดและยังมีช่องว่างให้คนสร้างสรรค์ได้อีกเยอะ ซึ่งนั่นคือเสน่ห์ของมันสำหรับผม

แฟนหนังกราฟแบบหนึ่งอย่างผมมองว่าประเด็นสำคัญคือยังไม่มีภาพยนตร์หรือซีรีส์ที่ได้รับการประกาศอย่างเป็นทางการว่าดัดแปลงจาก 'เรียกข้าว่าอีกา' ในวงกว้าง มองจากมุมคนอ่านและติดตามข่าวบันเทิง การที่งานวรรณกรรมหรือเว็บนวนิยายจะถูกนำไปสร้างขึ้นจะแปรผันตามสิทธิ์การเผยแพร่ ความนิยมของผู้ชม และความตั้งใจของผู้แต่ง บางเรื่องแม้มีแฟนจำนวนมาก แต่ก็ไม่ได้แปลว่าผู้สร้างจะซื้อสิทธิ์ทันที ผมคิดว่าเหตุผลที่เราไม่เห็นข่าวของ 'เรียกข้าว่าอีกา' อาจเป็นเพราะงานยังมีฐานแฟนในวงจำกัด หรือผู้แต่งยังไม่เปิดให้ขายลิขสิทธิ์ ส่วนตัวมองว่าไม่ได้แปลว่ามันจะไม่มีวันถูกสร้าง หากกระแสโตหรือมีผู้กำกับที่อยากทำเวอร์ชันอิสระ ผมจะรอดูการเคลื่อนไหวจากสำนักพิมพ์หรือช่องทางประกาศสิทธิ์ก่อนถึงจะคาดเดาได้แน่นอน

กลับมาคิดถึงเรื่องเล่านี้ทุกครั้งที่เห็นภาพของหอหอเล่อเฟิง (Leifeng Pagoda) ที่จมอยู่บนหน้าหนังสือประวัติศาสตร์ท้องถิ่น เพราะต้นกำเนิดของตำนาน '白蛇传' มาจากนิทานพื้นบ้านจีนที่ถ่ายทอดกันมานานหลายศตวรรษ ผมมองว่าแก่นของเรื่องไม่ได้อยู่ที่วันที่แน่นอน แต่มาจากการผสมผสานของความเชื่อพื้นบ้าน พุทธศาสนา และเต๋า เรื่องเล่าพูดถึงงูขาวที่บำเพ็ญธรรมจนเกิดเป็นหญิงสาวชื่อไป๋ซู่เจิน (Bai Suzhen) ที่ตกหลุมรักกับซูเสียน (Xu Xian) และต้องเผชิญกับพระสงฆ์ฟาไห่ (Fahai) ตำนานนี้ถูกเล่าปากต่อปาก ตั้งแต่สมัยราชวงศ์ถัง-ซ่ง แล้วถูกบันทึกและปรับปรุงรูปแบบอย่างหนักในยุคหมิง-ชิงจนมีฉากที่คุ้นเคยอย่างการช็อกที่หอเล่อเฟิง เสียงเพลงงิ้วและละครเวทีช่วยปั้นเรื่องนี้ให้เป็นรูปเป็นร่าง จนกลายเป็นวรรณกรรมพื้นบ้านที่หล่อหลอมตัวตนทางวัฒนธรรมจีน การอ่านเรื่องนี้ในมุมของผมมักเตือนว่าวรรณกรรมพื้นบ้านสามารถสะท้อนทั้งความหวังและความกลัวของคนทั่วไปได้ชัดเจน

นี่เป็นเรื่องเล่าที่ถูกหยิบยกมาเล่าใหม่ไม่รู้จบ—ตำนานนางพญางูขาวหรือเรื่องราวของ '白蛇传' ถูกนำไปดัดแปลงในรูปแบบต่างๆ มากมายทั้งภาพยนตร์ ละครโทรทัศน์ ละครเวที และอนิเมชัน ดังนั้นถามว่าผลงานที่ใช้ชื่อไทยว่า 'ลิขิตรักนางพญางูขาว' ถูกดัดแปลงเป็นซีรีส์หรือยัง คำตอบสั้นๆ ในเชิงความหมายกว้างคือ ตำนานนี้ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์และภาพยนตร์หลายครั้ง แต่ถ้าเจาะจงไปที่ชื่อเรื่องภาษาไทยเฉพาะว่า 'ลิขิตรักนางพญางูขาว' ในฐานะนิยายฉบับเดียวที่มีชื่อแบบนี้ชัดเจน ก็ไม่มีผลงานระดับยักษ์ที่เป็นที่รู้จักกันทั่วโลกในชื่อเดียวกันเท่านั้น สิ่งที่พบได้บ่อยกว่าคือผลงานที่นำแรงบันดาลใจจากตำนานเดียวกันแต่ตั้งชื่อใหม่หรือปรับพล็อตให้ทันสมัยขึ้น ในมุมหนึ่งงานดัดแปลงที่อ้างอิงถึงตำนานนางพญางูขาวมักมีความหลากหลายทั้งแนวโรแมนติก ดราม่า แฟนตาซี ไปจนถึงแอ็กชัน บางเวอร์ชันเน้นโศกนาฏกรรมความรักระหว่างมนุษย์กับวิญญาณ งดงามและเศร้า ในขณะที่บางเวอร์ชันเลือกขยายโลกแฟนตาซีให้มีองค์ประกอบของการเมือง เทพเจ้า และการต่อสู้ทางวรยุทธ์ ซึ่งทำให้ชาวแฟนมีทางเลือกหลากหลาย ถ้าชอบงานที่ตีความใหม่และมีภาพสวย แนวแอนิเมชันที่เล่าเรื่องในสไตล์ร่วมสมัยก็ทำออกมาได้ประทับใจ หรือถ้าอยากได้บรรยากาศละครเวทีแบบดั้งเดิมก็มีการนำเรื่องนี้ไปจัดแสดงในรูปแบบโอเปร่าและละครดั้งเดิมเช่นกัน ฉันมักจะสนุกกับการเปรียบเทียบเวอร์ชันต่างๆ เพราะแต่ละเวอร์ชันจะสะท้อนรสนิยมและค่านิยมของยุคที่ทำออกมา ถ้าเป้าหมายคืออยากดูซีรีส์ที่มีเนื้อหาใกล้เคียงกับชื่อ 'ลิขิตรักนางพญางูขาว' แนะนำให้มองหาเวอร์ชันที่เป็นการดัดแปลงตำนาน 'นางพญางูขาว' ทั่วไป เพราะในหลายประเทศจะมีชื่อเรื่องต่างกัน แต่แก่นเรื่องคือความรักระหว่างมนุษย์กับนางพญางูขาว การทรยศ ความเข้าใจผิด และการเสียสละ สำหรับความคิดส่วนตัวแล้ว ฉันรู้สึกว่านี่เป็นหนึ่งในตำนานที่ไม่มีคำตอบตายตัวว่าวิธีการดัดแปลงแบบไหนดีที่สุด เพราะทุกครั้งที่มีคนหยิบไปเล่าใหม่ มันจะให้มุมมองและอารมณ์ที่แตกต่างออกไป ซึ่งนั่นทำให้ตำนานยังคงมีชีวิตและน่าติดตามเสมอ

ฉันมองว่าเวอร์ชันนิยายของ 'ตำนานรักนางพญางูขาว' มักจะให้ความรู้สึกภายในตัวละครลึกกว่าเมื่อเทียบกับภาพยนตร์ที่เน้นองค์ประกอบภาพและจังหวะการเล่าเรื่องแบบกระชับกว่า การอ่านนิยายทำให้ฉันได้เข้าไปคลุกคลีในความคิดของนางพญางูขาว ความรัก ความลังเล และแรงชนกับกฎทางศีลธรรมที่รัดแน่นมากขึ้น โดยเฉพาะฉากที่เล่าโมเมนต์เงียบๆ ระหว่างตัวละครสองคนซึ่งนิยายสามารถแจกแจงความรู้สึกเล็กๆ น้อยๆ ได้ละเอียด เช่น ความอับจนของมนุษย์เมื่อเผชิญความรักที่ต้องละทิ้งบางสิ่ง ในขณะที่ภาพยนตร์อย่าง 'The Sorcerer and the White Snake' เลือกขยายฉากแอ็กชัน สเปเชียลเอฟเฟกต์ และการออกแบบฉากที่ตระการตาเพื่อดึงสายตาผู้ชม ซึ่งทำให้โฟกัสจากความสัมพันธ์ภายในบางครั้งถูกย้ายไปยังการต่อสู้และภาพรวมของเรื่อง การดัดแปลงบนจอมีข้อดีตรงที่ภาพและดนตรีสามารถกระตุกอารมณ์ได้ทันที แต่ก็มีข้อจำกัดในแง่เวลาและโครงสร้างเรื่อง ฉะนั้นฉากที่ในนิยายใช้เวลาอธิบายเพื่อสร้างบรรยากาศ อาจถูกย่อให้สั้นลงหรือถูกเปลี่ยนเพื่อให้หนังมีจังหวะ เห็นได้ชัดว่าเวอร์ชันหนังมักเน้นความเร้าใจและบทสรุปที่ชัดเจนมากขึ้น ขณะที่นิยายเปิดพื้นที่ให้ความคลุมเครือและการตีความส่วนตัวของผู้อ่าน การสัมผัสเรื่องราวทั้งสองแบบทำให้เข้าใจได้ว่าเหตุใดบางคนถึงหลงรักความละเอียดของต้นฉบับ ในขณะที่อีกหลายคนก็ชื่นชมพลังของภาพยนตร์ที่เปลี่ยนตำนานให้เป็นประสบการณ์ที่เร้าใจและทันสมัย

ในมุมมองของผม เรื่องที่ชื่อว่า 'รักเล่นกล' ถ้าแปลตามตัวก็คือรักที่เป็นการเล่นกลหรือเกมทางใจ ซึ่งผมไม่ค่อยเห็นว่ามีผลงานชื่อเดียวกันถูกดัดแปลงเป็นภาพยนตร์หรือซีรีส์โดยตรง แต่แนวคิดนี้ถูกหยิบไปดัดแปลงบ่อยมากในผลงานคลาสสิกระดับโลกที่เล่าเรื่องความรักเป็นเกมของอำนาจและการชิงไหวชิงพริบ ตัวอย่างที่ชัดเจนคือวรรณกรรมเก่าแก่ที่กลายเป็นหนังหลายเวอร์ชันอย่าง 'Les Liaisons Dangereuses' ที่ถูกนำไปทำทั้งฝรั่งเศสและฮอลลีวูดในรูปแบบที่ต่างกัน และเวอร์ชันฉบับร่วมสมัยอย่าง 'Cruel Intentions' ที่ยกฉากการหลอกลวงสู่โรงเรียนมัธยมอเมริกัน ทำให้เห็นว่าธีมรักแบบเล่นกลมีความยืดหยุ่นสูงและดึงดูดผู้ชมได้ทั้งในรูปแบบละครเวที ภาพยนตร์ และทีวีซีรีส์ ผมมักนึกถึงการดัดแปลงที่ไม่ได้ยึดติดกับชื่อเรื่องเดิมแต่ยังคงแก่นของการเล่นเกมหัวใจไว้—การทำให้ตัวละครเป็นคนดึงเชือกและหักหลังกันในทางอารมณ์ หนังและซีรีส์เหล่านี้มักใช้โครงเรื่องที่ซับซ้อน มีตัวละครที่ไม่ได้เป็นคนดีสุดขั้ว และจบแบบเปิดให้คนดูคิดต่อ การดูงานประเภทนี้ทำให้ผมตื่นเต้น เพราะมันเขย่าสมองเหมือนเล่นเกมปริศนา และบ่อยครั้งก็ทิ้งความระทมใจที่ยาวนานไว้กับคนดูได้ดี

มีคนถามเรื่องนี้กันบ่อยพอสมควรและผมชอบคุยเรื่องการดัดแปลงงานวรรณกรรมไทยอยู่แล้ว จนถึงตอนนี้ ไม่มีการประกาศอย่างเป็นทางการว่ามีเวอร์ชันภาพยนตร์หรือซีรีส์ที่สร้างจาก 'นันทขว้าง' ออกฉายในวงกว้างหรือได้รับการผลิตโดยค่ายใหญ่ ความเป็นไปได้ที่งานแบบนี้จะถูกดัดแปลงมักขึ้นกับหลายปัจจัย เช่น สิทธิ์การตีพิมพ์ ขอบเขตผู้ชม และว่าสตอรี่มีองค์ประกอบที่เหมาะกับภาพเคลื่อนไหวหรือไม่ ฉันคิดว่า 'นันทขว้าง' หากเป็นนิยายแนวที่เน้นจิตวิทยา ตัวละครซับซ้อน หรือบรรยากาศท้องถิ่นชัดเจน ก็อาจเหมาะกับซีรีส์มากกว่าหนังยาว เพราะช่วงเวลาในซีรีส์ให้พื้นที่ขยายความสัมพันธ์และรายละเอียดได้ดีกว่า พูดจากมุมคนดูที่ติดตามการดัดแปลงต่างประเทศมาเยอะ งานแบบนี้ถ้านำไปทำจริง อาจพาแนวทางที่ต่างออกไปได้ทั้งแบบภาพยนตร์อาร์ตเฮาส์หรือซีรีส์ดราม่าคุณภาพ เหมือนที่ภาพยนตร์อย่าง 'No Country for Old Men' แสดงให้เห็นว่าการรักษาโทนและจังหวะของต้นฉบับสามารถทำให้ผลงานมีพลังบนจอใหญ่ หากมีการประกาศใด ๆ ในอนาคต คงจะเป็นข่าวที่ทำให้แฟนๆ ตื่นเต้นแน่นอน — ส่วนตัวแล้วอยากเห็นผู้กำกับที่กล้ารักษาเอกลักษณ์ของงานเอาไว้ มากกว่าจะเปลี่ยนให้เป็นแนวตลาดจนหมดรสชาติ

พอได้ดูฉบับปี 2019 แล้วความคิดแรกที่กระจ่างชัดคือทีมงานตั้งใจทำให้เรื่องราวเป็นนิยายแฟนตาซีโรแมนติกเต็มรูปแบบ มากกว่าการยึดติดกับโทนศีลธรรมแบบดั้งเดิมของ '白蛇傳' ที่เราคุ้นเคย ฉันมองว่าจุดต่างชัดที่สุดอยู่ที่การปั้นตัวละครให้มีมิติและเหตุผลทางอารมณ์มากขึ้น: นางพญางูขาวถูกเล่าเป็นคนมีปณิธาน มีเป้าหมายส่วนตัว และไม่ได้เป็นแค่สัญลักษณ์แห่งความรักหรือบาปตามตำราโบราณ บทของตัวเอกชายก็ได้รับการขยายให้มีพื้นหลังที่เจาะลึกขึ้น ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองดูเป็นการพบกันของสองโลกที่มีเหตุผลรองรับแทนที่จะเป็นเพียงชะตาลิขิตเดียว นอกจากนี้ตัวร้ายอย่างพระฟาหรือผู้สืบทอดแนวคิดเคร่งครัดในนิทานดั้งเดิม ถูกเบลนด์ให้มีมุมมองที่เข้าใจได้มากขึ้น แทนที่จะถูกวาดให้ร้ายสุดโต่งเพียงอย่างเดียว ฉากแฟลชแบ็กและแรงจูงใจของแต่ละคนทำให้ความตึงเครียดระหว่างศาสนา-มนุษย์-ภูตผีมีน้ำหนักขึ้น ด้านองค์ประกอบเชิงภาพและโทนเรื่อง นำเสนอความเป็นแฟนตาซีสมัยใหม่ด้วยงานวิชวล เอฟเฟกต์ และฉากต่อสู้ที่ค่อนข้างเด่นกว่าเนื้อหาทางศาสนาหรือศีลธรรมในนิยายต้นฉบับ ฉันชอบที่มีการใส่องค์ประกอบโลกกว้าง เช่น เคลือบแคมป์ของฝ่ายต่าง ๆ ความขัดแย้งเชิงการเมืองภายในหมู่ภูต รวมถึงความสัมพันธ์ของน้องสาวงูกับนางพญาที่ถูกขยายให้เป็นซับพลอตสำคัญ แต่ก็ต้องยอมรับว่าการแทรกซีนบู้และฉากเวทมนตร์มากขึ้น ทำให้บางช่วงหัวใจของนิทานโบราณ — การเตือนเรื่องผลกรรมและการชดใช้ — ถูกแตะเบา ๆ กว่าที่ควรเป็น ในท้ายที่สุด ฉันคิดว่างานชิ้นนี้เป็นการตีความที่ตั้งใจขยายขอบเขตผู้ชมให้ร่วมสมัยขึ้น: สำหรับคนที่อยากได้ความงามของเรื่องรักอมตุกับฉากแอ็กชั่น จัดว่าเติมเต็ม แต่ถาหวังหารสชาติดั้งเดิมแบบนิทานที่เน้นการลงโทษและการไถ่บาปแบบโบราณ อาจรู้สึกว่าฉบับ 2019 ได้เปลี่ยนโฟกัสไปค่อนข้างมาก