หยดฝนกลิ่นสนิม 1 ตอนจบสปอยล์สำคัญคืออะไร

เสียงฝนในฉากเปิดของ 'หยด ฝน กลิ่น สนิม' ตอนที่สองถูกใช้เป็นตัวละครหนึ่งตัวเลยทีเดียว ทั้งเสียงกระทบหลังคาและละอองที่ไหลลงตามท่อเหล็กทำให้ฉากรอบตัวดูหนักแน่นขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนยืนอยู่ข้างๆ ตัวเอกตอนที่เขาค่อยๆ สำรวจซากโรงงานเก่าที่กลืนกลิ่นสนิมเอาไว้ การเดินเรื่องขยับจากการตั้งคำถามเล็กๆ ในตอนแรกไปสู่การค้นพบที่มีน้ำหนักมากขึ้น โดยเฉพาะฉากที่พบกุญแจเหล็กสนิมซึ่งมีกลิ่นชื้นของฝนติดมา กุญแจชิ้นนั้นทำหน้าที่เป็นสะพานเชื่อมไปยังความทรงจำที่ถูกฝังไว้ ฉากแฟลชแบ็กสั้นๆ ที่ตัดเข้า-ออกช่วยเพิ่มความลึกลับและทำให้รายละเอียดเล็กๆ เช่นรอยไหม้บนฝ่ามือหรือเศษผ้าสีซีดมีความหมายขึ้นมา คนที่เข้ามาในตอนนี้ไม่ใช่ตัวละครที่มาแล้วไป แต่เป็นคนที่ฉันคิดว่าจะเป็นกุญแจของปมใหญ่ จังหวะบทสนทนาที่ไม่ได้บอกความจริงทั้งหมดกับสายตาที่เปียกโชกจากฝนสร้างความตึงเครียดชนิดชวนให้กลืนน้ำลาย ตอนท้ายมีการเปิดเผยข้อมูลเล็กๆ ที่ทำให้การตามหาความจริงดูท้าทายขึ้น และฉากปิดที่ให้ทั้งกลิ่นสนิมและเสียงฝนยังคงติดอยู่ในหัวฉันจนต้องรอชมตอนต่อไป

แวบแรกที่เปิดหน้าหนังสือ 'หยดฝนกลิ่นสนิม' เล่มหนึ่ง ฉันรู้สึกเหมือนโดนลากกลับไปยังเมืองเล็กๆ ที่มีฝนตกบ่อย ๆ และกลิ่นเหล็กเก่าลอยมาเป็นระลอก เรื่องราวเล่าเกี่ยวกับคนหนุ่มคนหนึ่งที่กลับบ้านเกิดหลังจากห่างหายไปหลายปี การกลับมาครั้งนี้ไม่ใช่แค่เพื่อเยี่ยมญาติ แต่เพื่อค้นหาความจริงเกี่ยวกับความสัมพันธ์เก่า ๆ และเหตุการณ์ลึกลับที่ทำให้ชีวิตเขาแตกสลาย โครงเรื่องหลักสลับไปมาระหว่างอดีตและปัจจุบัน ทำให้เราได้เห็นการเติบโตของตัวละครผ่านเหตุการณ์เล็ก ๆ เช่น การพบเจอเพื่อนสมัยเด็กที่ยังเก็บของเก่าไว้ในโรงงานร้าง และการได้กลิ่นสนิมที่ทำให้ความทรงจำเก่า ๆ ผุดขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว การใช้รายละเอียดประสาทสัมผัส — เสียงฝน ตะกร้าจักรยานเก่า ๆ กลิ่นน้ำท่วม — ช่วยสร้างบรรยากาศเหงา ๆ แต่มีความอบอุ่นในความทรงจำ ตอนท้ายเล่มหนึ่งไม่ได้ตัดจบแบบให้คำตอบทั้งหมด แต่เปิดช่องให้สงสัยว่าคนอ่านจะเลือกจำหรือเผชิญหน้า ตัวละครหลักต้องตัดสินใจว่าจะรักษาความทรงจำอันเจ็บปวดไว้เหมือนของสะสมหรือจะทำลายมัน เช่น การเผารูปถ่ายเก่า ๆ ฉันชอบที่มันไม่ตัดสิน แต่ชวนให้คิดว่าความจริงกับความสบายใจ เราจะเอาอะไรไว้เคียงกันในชีวิต

ในฐานะแฟนตัวยงที่ติดตามทฤษฎีแฟนๆ รอบๆ ซีรีส์และอนิเมะต่างๆ อยู่เสมอ ผมว่าตอน 'หยด ฝน กลิ่น สนิม' ep 2 กลายเป็นแหล่งปะทุของไอเดียหลากหลายเพราะมันเล่นกับประสาทสัมผัสและภาพซ้ำๆ ได้เฉียบคมมาก ทฤษฎีหลักๆ ที่แฟนๆ พูดถึงมีตั้งแต่แบบที่เป็นจิตวิทยาล้วนๆ ไปจนถึงแบบเหนือธรรมชาติและเชิงสัญลักษณ์ ที่เด่นๆ จะมีทฤษฎีเรื่องกลิ่นสนิมเป็นตัวกระตุ้นความทรงจำ, ทฤษฎีหยดฝนเป็นตัวแทนของเส้นเวลา หรือความทรงจำที่แตกกระจาย, ทฤษฎีการรับรู้ผิดปกติที่ตัวละครกำลังเผชิญ และทฤษฎีที่บอกว่า 'กลิ่นสนิม' เป็นร่องรอยจากเหตุการณ์ในอดีตที่ยังไม่ถูกเปิดเผย แฟนๆ หลายคนชี้ว่า 'กลิ่นสนิม' ในฉากต่างๆ ทำหน้าที่เหมือนสัญญาณช็อตความจำ: แค่มีภาพโลหะเก่า หยดน้ำที่ไหลผ่าน หรือเสียงโลหะกระทบ ก็เหมือนสวิงประตูปลุกความทรงจำฝังลึกให้กลับมา ทั้งนี้มีเหตุผลรองรับคือการใช้โคลสอัพของวัตถุที่มีสนิม สีของเฟรมที่อมส้ม-น้ำตาล และซาวด์ดีไซน์ที่เน้นเสียงเมทัลลิค ทำให้ผู้ชมรับรู้ถึงความไม่สบายใจร่วมกับตัวละคร ทฤษฎีอีกชุดบอกว่า 'หยดฝน' ไม่ใช่แค่อากาศธรรมดา แต่เป็นสัญลักษณ์ของความทรงจำเป็นชั้นๆ ที่ตกลงมาทีละหยด ทุกหยดคือช่วงเวลาหนึ่งที่อาจเปิดเผยชิ้นส่วนของอดีตเมื่อตัวละครเผชิญกับมัน ซึ่งอธิบายได้ว่าทำไมใน ep 2 จะมีการตัดต่อภาพซ้อนและเฟดย้อนบ่อยๆ มุมมองที่คลี่ออกไปอีกคือการอ่านเชิงเหนือธรรมชาติหรือเมตาฟอร์: มีคนคิดว่า 'กลิ่นสนิม' เป็นตัวแทนของการเน่าเปื่อยในสังคมหรือความสัมพันธ์ที่ถูกทอดทิ้ง ส่วนหยดฝนเป็นการชะล้างหรือการเตือนถึงความจริงที่จะถูกล้างออกไป ทฤษฎีที่ชวนขนลุกกว่านั้นบอกว่ามีสิ่งมีชีวิตหรือสภาพจิตที่ใช้กลิ่นเชื่อมต่อกับอดีต—ใครได้กลิ่นก็จะถูกดึงเข้าไปในความทรงจำที่ถูกบิดเบือน ทำให้ไม่แน่ใจว่าที่เห็นเป็นเรื่องจริงหรือภาพหลอน ตรงนี้แฟนๆ ชอบโยงกับการเล่าเรื่องที่ไม่ไว้ใจผู้เล่า (unreliable narrator) เพราะมุมกล้องและการเลือกเปิดเผยข้อมูลที่เฉพาะเจาะจงทำให้เราเห็นแค่เศษเสี้ยวของเรื่อง โดยส่วนตัวแล้วผมชอบทฤษฎีผสมผสานมากที่สุด คือการรวมกันของสัญลักษณ์เชิงสังคมกับจิตวิทยาส่วนตัว—กลิ่นสนิมเป็นทั้งสัญญะของสิ่งที่ถูกทิ้งและตัวกระตุ้นความทรงจำที่ยังไม่ได้คลี่คลาย ส่วนหยดฝนเป็นวิธีการเล่าเรื่องที่ทำให้อดีตค่อยๆ หยดลงมาชนกับปัจจุบัน แบบนี้ทำให้ทุกฉากมีชั้นความหมายให้ขุดมากกว่าแค่เหตุการณ์เปล่าๆ ผมตื่นเต้นกับการดู ep ถัดไปว่าจะมีการเชื่อมเงื่อนงำพวกนี้อย่างไร และชอบมองว่าแต่ละรายละเอียดเล็กๆ ไม่ว่าจะเป็นมุมกล้อง เสียงลม หรือฉากหลัง อาจเป็นกุญแจที่เปิดประตูความจริงได้—ความรู้สึกอยากเดาต่อมันเผ็ดร้อนแบบที่ชอบจริงๆ

ฉันเปิดดู 'หยดฝนกลิ่นสนิม' ตอนแรกด้วยความสงสัย และสิ่งที่ทำให้สะดุดคือการตัดฉากจากบรรยากาศสงบไปสู่เหตุการณ์รุนแรงแบบทันทีทันใด ฉากบรรยากาศเริ่มต้นเหมือนชีวิตประจำวันปกติ แต่แล้วฝนที่ตกกลับมีลักษณะและกลิ่นผิดปกติ — กลิ่นสนิมที่ทำให้ตัวละครหลักช็อกและมีภาพความทรงจำกระพรวนขึ้นมา นี่ไม่ใช่แค่เทคนิคแฟนตาซีธรรมดา แต่มันเป็นจุดพลิกที่ทำให้ความเรียบง่ายของตอนแรกถูกคั่นด้วยความลึกลับอย่างฉับพลัน การเปิดเผยว่าเสียงและกลิ่นสามารถเรียกความทรงจำเก่าๆ ได้ ทำให้ผู้ชมต้องตั้งคำถามกับความจริงของโลกในเรื่อง จังหวะท้ายตอนที่ตัวละครพบหลักฐานชิ้นเล็กๆ — เหรียญ โลหะชิ้นหนึ่ง หรือตราประทับที่เชื่อมโยงกับคนใกล้ตัว — เป็นการพลิกผันอีกชั้นหนึ่ง เพราะมันเปลี่ยนความสัมพันธ์ที่เราคิดว่าเข้าใจได้ให้กลายเป็นเรื่องที่มีเงื่อนงำ การเห็นรอยแผลหรือรอยไหม้เล็กๆ บนตัวละครที่ดูไม่เกี่ยวโยงกันในตอนแรก ก็ทำให้ฉากสุดท้ายกลายเป็นการตั้งคำถามต่ออัตลักษณ์ของคนที่เราไว้ใจ สรุปคือ ตอนแรกฉายให้เห็นว่าทุกอย่างไม่ใช่อย่างที่ดู และปลายตอนทิ้งเบาะแสไว้ให้ฉันอยากกลับมาดูตอนต่อไปทันที

แวบแรกที่ฉากเปิดเผยให้เห็นกลิ่นสนิมปะปนกับสายฝน ทำให้เรื่องราวมีบรรยากาศชวนสะเทือนใจตั้งแต่เสี้ยวนาทีแรก ในตอนที่ 1 ตัวเอกของ 'หยดฝนกลิ่นสนิม' ถูกวางไว้ท่ามกลางปมหลักหลายชั้น: อารมณ์สูญเสียที่ยังไม่คลี่คลาย เสียงเงียบจากคนรอบข้างที่ไม่เข้าใจ และการต้องปะติดปะต่อความทรงจำที่เลือนราง ภาพของฝนและกลิ่นสนิมกลายเป็นตัวกระตุ้นความทรงจำเก่า ๆ ที่ทำให้ตัวเอกต้องเผชิญกับความรู้สึกผิดหรือความอับจนบางอย่าง โดยฉากที่ตัวเอกยืนนิ่งมองระเบียงเปียกฝนสื่อถึงความโดดเดี่ยวและการเผชิญหน้ากับอดีต นอกเหนือจากความข้าวยากหมากแพงหรือครอบครัวที่สับสน ตัวเอกยังต้องรับมือกับปมภายในที่เป็นเสมือนแผลเก่า—เลือกจะปิดบังความจริงหรือเปิดเผยเพื่อให้ตัวเองก้าวต่อไป การตัดสินใจเล็ก ๆ เช่นจะเก็บความลับไว้หรือเล่าให้ใครฟัง กลายเป็นหัวใจของความขัดแย้งในบทแรก เหมือนความเปราะบางของตัวละครใน 'A Silent Voice' ที่ต้องเรียนรู้จะเผชิญหน้ากับอดีตเพื่อเยียวยา ฉันจบตอนแรกด้วยความคิดค้างคา—ตัวเอกยังเหลือเส้นทางบำบัดใจอีกยาวไกล และฉากฝนกับสนิมจะเป็นสัญลักษณ์นำทางให้เราเห็นการเติบโตต่อไป

ฉากสุดท้ายใน 'หยดฝนกลิ่นสนิม' ให้ความรู้สึกเหมือนหนังเก่าแผ่นหนึ่งที่ถูกเปิดซ้ำจนขอบภาพเริ่มซีด สีไม่คม แต่ความทรงจำในเฟรมกลับหนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ เรารู้สึกถึงความเงียบที่ไม่ใช่แค่การขาดเสียง แต่มันเป็นพื้นที่ว่างที่คนดูและตัวละครใช้เติมความหมายให้กันและกัน ฉากสุดท้ายไม่ได้ตะโกนหรือฉายความจริงทุกอย่างออกมาชัดเจน แต่มันปล่อยให้รายละเอียดเล็กๆ — เสียงฝนตกช้าๆ กลิ่นเหล็กในอากาศ เงาของแสงไฟลอดผ่านหน้าต่าง — ค่อยๆ ทำหน้าที่บอกว่าทุกอย่างยังคงเป็นไปต่อไปในแบบของมันเอง ความอ่อนละมุนของตอนจบทำให้เราเห็นว่าเรื่องราวไม่ได้ตั้งใจจะให้คนดูได้คำตอบทั้งหมด แต่ต้องการให้คนดูยืดมือไปจับความหมายด้วยตนเอง ฉากนั้นเตือนให้นึกถึงความงดงามที่พบได้ในความไม่สมบูรณ์ คล้ายกับความเงียบหลังเพลงเศร้าที่ทำให้โน้ตสุดท้ายค้างอยู่ในหัวต่ออีกนาน เราจับภาพตัวเอกที่เดินออกจากสถานที่หนึ่งพร้อมกับบาดแผลและของเก่าที่ยังจำได้ แทนที่จะให้การแก้ปัญหายิ่งใหญ่ มันเลือกวิธีเล็กๆ ที่จริงใจ เช่น การสบตา การยืนเฉยๆ หรือการปล่อยให้ฝนชะล้างเศษสนิมบางอย่างไป ในฐานะแฟนที่ชอบงานเล่าเรื่องแบบค่อยเป็นค่อยไป เราชอบการทำงานแบบนี้ที่เชิญให้อยากนึกต่อด้วยตัวเอง มากกว่าตบมือปิดท้ายแล้วทุกอย่างจบ ช่วงท้ายของ 'หยดฝนกลิ่นสนิม' เติมความขมปนหวานได้อย่างสมดุล — ไม่ใช่ความหวังเปล่าๆ แต่เป็นความหวังที่ผ่านการยอมรับความเปราะบางมาแล้ว มันทำให้เราเดินออกจากจอด้วยเสียงฝนในหัวและความรู้สึกว่าโลกยังมีรอยแผล แต่ก็ยังมีพื้นที่ให้ฟื้นตัว นี่แหละคือเสน่ห์ของฉากปิดที่ยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดเราไปอีกนาน

กลิ่นฝนผสมสนิมที่พาเข้ามาในฉากแรกของ 'หยดฝนกลิ่นสนิม' ทำให้ฉันหยุดหายใจชั่วคราวและเชื่อมกับภาพความทรงจำที่ไม่ชัดเจนอย่างไม่น่าเชื่อ ฉากเปิดเรื่องวางบรรยากาศหนักแน่นแบบช้าๆ: เมืองเล็กๆ หลังฝนที่ยังมีหยดน้ำย้อยตามขอบหลังคา ถนนเปียกและกลิ่นโลหะที่แทรกเข้ามาระหว่างสายลม ตัวเอกถูกนำเสนอผ่านมุมมองที่เงียบ แต่ละเอียด ฉันรู้สึกได้ถึงการจับรายละเอียดเล็กๆ อย่างเช่นเสียงดั้งเดิมของประตูเก่าและประกายของสนิมบนราวเหล็ก สถานการณ์เริ่มจากเหตุการณ์ธรรมดา—กลับบ้าน เก็บของ พูดคุยกับคนในหมู่บ้าน—แต่มีสิ่งผิดปกติแทรกเข้ามาในรูปแบบของฝนที่เหมือนพาเอาความทรงจำหรือความเจ็บปวดของผู้คนมาสะท้อนให้เห็น องค์ประกอบที่ทำให้ตอนแรกโดดเด่นคือการผสมกันระหว่างความเรียลของชีวิตประจำวันกับความลึกลับแบบนุ่มนวล ฉันคิดถึงสไตล์การเล่าเรื่องที่คล้ายกับงานอย่าง 'Mushishi' โดยที่ความเหนือธรรมชาติไม่ได้ตะโกนออกมาดังๆ แต่ค่อยๆ ซึมเข้าไป ในตอนท้ายมีฉากหนึ่งที่ตัวเอกได้ยินเสียงเก่าๆ จากวิทยุโบราณซึ่งเชื่อมโยงกับประวัติศาสตร์ของเมือง เป็นการปิดฉากที่ค้างคาใจ ทำให้ฉันอยากรู้ว่าฝนและสนิมนั้นทำหน้าที่เป็นเพียงสัญลักษณ์ของความทรงจำหรือเป็นแรงขับเคลื่อนเหตุการณ์ลึกลับจริงๆ ตอนแรกเลยจบลงด้วยความสงสัยที่อ่อนโยน แต่หนักแน่นพอจะเอาใจฉันไว้ต่อ

ลายฝนนั้นที่กระทบกระจกตอนท้ายฉากยังติดอยู่ในหัวผม — มันไม่ได้เป็นแค่ความงามทางภาพ แต่มันทำหน้าที่เป็นตัวเชื่อมจังหวะที่บอกว่าเรื่องยังไม่ได้จบง่ายๆ ภาพที่ฉายตอนจบของ 'หยด ฝน กลิ่น สนิม' ep 3 เน้นไปที่รายละเอียดเล็ก ๆ: เสียงหยดน้ำที่ยาวกว่าปกติ, เศษสนิมที่ลอยอยู่ในบ่อน้ำ, แล้วก็แสงวาบสั้น ๆ ของวัตถุสีทองที่ถูกซ่อนอยู่ใต้ผืนน้ำ ผมสังเกตว่ากล้องเลือกโฟกัสไปที่รอยขูดบนขอบเหล็ก ซึ่งมุมกล้องทำให้เราเห็นเป็นรูปทรงคล้ายตัวอักษรหรือสัญลักษณ์ นอกจากนี้บทพูดช่วงหนึ่งที่ดูเหมือนเป็นบทกลาง ๆ แต่มีคำพูดสั้น ๆ ว่า 'อย่าลืมวันที่' ซึ่งถูกตัดไปทันที — สิ่งพวกนี้ไม่ได้สุ่มเกิดขึ้นในงานเล่าเรื่องที่ตั้งใจจริงจัง จากมุมมองการเล่าเรื่อง ผมคิดว่าเบาะแสเหล่านี้ชี้ไปสองทางพร้อมกัน: อย่างแรก เป็นการบอกเป็นนัยว่าเราจะได้เห็นการย้อนอดีตหรือการเปิดโปงบางอย่างที่เชื่อมกับเหตุการณ์ในอดีตของเมือง — รอยสนิมกับฝนมีความหมายเชิงสัญลักษณ์เกี่ยวกับเวลาที่กัดกร่อนความจริง ส่วนรายละเอียดเล็ก ๆ เช่นตัวอักษรบนเหล็กหรือแสงของวัตถุ ทำให้ผมนึกถึงการเปิดเผยชิ้นส่วนของปริศนาที่จะนำไปสู่สถานที่หนึ่ง (คิดแบบฉากเปิดประตูสู่ห้องเก็บของหรือโรงงานเก่า) อย่างที่สองคือเพลงประกอบและซาวด์ดีไซน์ที่เปลี่ยนโหมดกะทันหันในช็อตสุดท้าย ทำให้รู้สึกว่ามีคนเฝ้ามองหรือวางแผนอยู่เบื้องหลัง — นี่เป็นเทคนิคที่ซีรีส์อย่าง 'Steins;Gate' เคยใช้เพื่อสบตากับผู้ชมว่าทุกอย่างเชื่อมกัน ท้ายที่สุดผมเชื่อว่า ep 3 ไม่ได้ให้คำตอบตรง ๆ แต่ใส่เบาะแสที่ชัดพอให้คนดูที่สังเกตละเอียดต่อเนื่องได้เชื่อมโยงไปยังสถานที่และตัวละครบางคนในตอนต่อไป ถ้าลองย้อนดูซีนก่อนหน้าจะพบว่าแววตาของตัวละครสำคัญช้าไปกว่าจังหวะบท ซึ่งหมายความว่าการเปิดเผยยังมาไม่ถึง — และนั่นแหละคือเสน่ห์ของตอนนี้ที่ทำให้รอคอยต่อไปอย่างกระวนกระวายแต่ก็เต็มไปด้วยความอยากรู้

หัวใจของฉันกระตุกตอนเห็นฉากเปิดของอนิเมะแล้วรู้สึกว่ามันพูดอะไรต่างไปจากนิยายต้นฉบับทันที ในเวอร์ชันหนังสือ บรรยากาศของ 'หยดฝนกลิ่นสนิม' ตอนแรกถูกถ่ายทอดผ่านภาษาที่ชวนให้จินตนาการถึงกลิ่นและความทรงจำอย่างชัดเจน ผู้เขียนเดินทางลึกเข้าไปในความคิดตัวละคร พรรณนากลิ่นสนิม ฝน ตู้เสื้อผ้าเก่า ๆ แล้วเชื่อมกับอดีตที่ไม่ได้บอกหมด ทำให้ความลี้ลับค่อย ๆ ซึมเข้ามา ส่วนฉากเริ่มต้นมักช้าและค่อยเป็นค่อยไป ให้ผู้อ่านได้ย้อนรำลึกไปพร้อมตัวเอก แต่พอมาเป็นตอนแรกของอนิเมะ สารตั้งต้นเดียวกันกลับถูกตัดต่อใหม่ให้กระชับและมีพลังทางภาพมากขึ้น บางบทสนทนาที่ในนิยายใช้เวลาอธิบายความละเอียดถูกย่อหรือย้ายตำแหน่งเพื่อให้ลงตัวกับจังหวะภาพยนตร์ เสียงฝน เสียงโลหะ และพาเลตรูปภาพถูกใช้เพื่อสื่อแทนคำบรรยาย ทำให้ความเป็นส่วนตัวแบบภายในหายไปบ้าง แต่แลกมาด้วยการเชื่อมอารมณ์ผ่านดนตรีและคัทที่รวดเร็วกว่า อีกจุดที่เด่นคือตัวละครรองบางคนหายไปหรือถูกลดทอนบทบาท ซึ่งเปลี่ยนอิมแพ็กต์ของฉากหนึ่งหรือสองฉากอย่างชัดเจน รวมถึงจังหวะเปิดเผยเบาะแสที่ในนิยายค่อย ๆ ให้ผู้อ่านต่อเอง แต่ในอนิเมะเลือกจะชี้นำให้ชัดกว่า นั่นอาจทำให้คนที่รักความละเอียดของต้นฉบับรู้สึกขาดอะไรไป แต่แฟนซีรีส์ที่ชอบภาพและเสียงจะรู้สึกว่าตอนแรกจับใจและน่าติดตามมากขึ้น สรุปแล้วความต่างหลักคือวิธีสื่อสาร: นิยายเน้นการสำรวจภายในด้วยคำพูด ส่วนอนิเมะเลือกภาพและเสียงเป็นตัวเล่า ซึ่งเหมือนที่เคยเห็นในงานอย่าง 'Violet Evergarden' ที่การใช้ดนตรีและเฟรมภาพเปลี่ยนอรรถรสของเรื่องได้อย่างมาก