เอ จักรพรรดิ คือใคร ในนิยายต้นฉบับที่ควรรู้

ชื่อ 'เอ จักรพรรดิ' ฟังแล้วกว้างและอาจหมายถึงหลายอย่าง ขึ้นอยู่กับมังงะที่พูดถึง แต่โดยหลักๆ คำว่า 'จักรพรรดิ' ในเรื่องยอดนิยมนั้นมักทำหน้าที่เป็นสัญลักษณ์ของอำนาจสูงสุด ไม่ว่าจะแทนรัฐที่ปกครอง บุคคลที่มีพลังเหนือชั้น หรือหัวหน้ากลุ่มที่เปลี่ยนสมดุลของโลกในเรื่อง ตัวละครที่ถูกเรียกว่า 'จักรพรรดิ' มักเป็นทั้งเป้าหมายของฮีโร่และตัวเร่งให้เกิดความขัดแย้งระดับมหาภาพ เพราะหนึ่งคำว่า 'จักรพรรดิ' ไม่ได้หมายถึงแค่บัลลังก์ แต่หมายถึงระบบ ความรับผิดชอบ และบาดแผลทางประวัติศาสตร์ที่มักตามมา พอจะยกตัวอย่างให้เห็นภาพชัดขึ้นก็คิดถึงบทบาทของตำแหน่งคล้ายกันในมังงะดังๆ อย่างเช่นใน 'One Piece' ที่มีคำว่า 'จักรพรรดิแห่งท้องทะเล' (Yonko) ซึ่งไม่ได้เป็นจักรพรรดิแบบราชอาณาจักร แต่เป็นสัญลักษณ์ของกลุ่มโจรสลัดที่ทรงอิทธิพลสุดในโลก พวกนี้กำหนดเส้นแบ่งอำนาจระหว่างกองทัพราชการและโลกใต้ดิน การเผชิญหน้ากับจักรพรรดิในบริบทนี้จึงเป็นการทดสอบขีดความสามารถของตัวเอกและการเปลี่ยนแปลงสมดุลทางการเมือง ในอีกมุมหนึ่ง 'Code Geass' ให้ภาพจักรพรรดิ/จักรวรรดิในเชิงการเมืองอย่างชัดเจน เมื่อจักรพรรดิของ 'จักรวรรดิบริทาเนีย' กลายเป็นแกนกลางของการสมคบคิด การกดขี่ และแรงจูงใจของตัวละคร การปะทะกับผู้ปกครองระดับสูงแบบนี้จึงเต็มไปด้วยมิติทางศีลธรรมและกลไกอำนาจ นอกจากนี้ยังมีตัวอย่างที่เล่นกับการเรียกตัวเองว่า 'จักรพรรดิ' อย่างใน 'Dragon Ball' ที่ตัวละครอย่าง 'Emperor Pilaf' เป็นการยกเอาคำว่า 'จักรพรรดิ' มาใช้เชิงตลกและสะท้อนความทะเยอทะยานแบบเล็กๆ ซึ่งชวนให้เห็นว่าคำนี้ถูกใช้อย่างหลากหลายในโทนเรื่องต่างกัน ในภาพรวม บทบาทของจักรพรรดิในมังงะมักถูกเขียนให้มีสองด้านชัดเจน ด้านแรกคืออำนาจที่ต้องถูกท้าทายหรือถกเถียง — บางครั้งจักรพรรดิเป็นผู้ร้ายที่ต้องล้มเพื่อปลดปล่อยผู้คน แต่บางครั้งจักรพรรดิต้องตัดสินใจยากๆ เพื่อรักษาระบบทั้งระบบไว้ ด้านที่สองคือผลกระทบทางสังคมและจิตใจต่อประชาชน ตัวเอกมักจะได้เรียนรู้ความจริงที่ซับซ้อนเกี่ยวกับอำนาจเมื่อเข้าใกล้เบื้องหลังของผู้ปกครองสูงสุด นอกจากนี้การตั้งคำถามว่าจักรพรรดิ 'ควรเป็นใคร' หรือ 'อำนาจมาจากไหน' มักเป็นหัวใจของเรื่อง ทำให้ธีมในงานเหล่านี้เข้มข้นทั้งทางการเมือง จริยธรรม และความเป็นมนุษย์ โดยส่วนตัวฉันมองว่าการใช้คำว่า 'จักรพรรดิ' ในมังงะเป็นเครื่องมือเล่าเรื่องที่ทรงพลัง เพราะมันบีบตัวละครและผู้อ่านให้คิดถึงอำนาจและความรับผิดชอบมากขึ้น เวลาเห็นฉากที่ฮีโร่ยืนต่อหน้าจักรพรรดิ ฉันมักรู้สึกตื่นเต้นและกังวลไปพร้อมกัน เหมือนกำลังรอชมช็อตที่จะเปลี่ยนทิศทางทั้งเรื่อง — และนั่นแหละสิ่งที่ทำให้ฉันรักการอ่านมังงะแนวนี้

ในโลกของแฟนฟิคชั่น ผมมองว่า 'เอ จักรพรรดิ' มักเป็นตัวละครอิมเมจชัดเจน — คนที่ถูกวางให้มีอำนาจเยอะ ภาพลักษณ์ห่างเหิน แต่ภายในมีปมเรื่องอดีตหรือความโดดเดี่ยวที่ทำให้คนอ่านอยากเข้าไปปลอบหรือเปลี่ยนแปลงเขา ฉันชอบที่หลายคนเอาความขัดแย้งระหว่างอำนาจกับความเปราะบางมาเล่นเป็นหัวใจของเรื่อง เลยเกิดแฟนฟิคประเภทที่เน้นความสัมพันธ์แบบพลวัตรอำนาจ (power dynamics) อย่างการเมืองโรงวัง การแต่งงานตามประเพณี หรือการปกครองแบบเบ็ดเสร็จแต่อ่อนโยนเมื่ออยู่กับคนรัก แบบที่ผมเคยอ่านบ่อย ๆ จะแบ่งเป็นสองโทนใหญ่ ๆ คือโทนดราม่า/มืด กับโทนฟรุ้งฟริ้ง/ฟลัฟ ในโทนดราม่า เจ้าจักรพรรดิจะมีบาดแผลทางจิตใจ ถูกหักหลัง หรือมีศัตรูที่ทำให้เขายิ่งเหยียบเบี้ยวจนต้องปกป้องคนที่เขารักด้วยวิธีสุดโต่ง ส่วนโทนฟลัฟมักดัดแปลงให้จักรพรรดิเป็นคนเย็นแต่แสดงความรักในวิธีเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่น ยอมทำของน่าอายให้คนรัก หรือปกป้องแบบเงียบ ๆ ฉากที่แฟน ๆ เขียนซ้ำนิยมมีตั้งแต่ฉากรับสั่งคำสาปในห้องบัลลังก์ ฉากแอบพบกันในสวน หรือฉากเปลี่ยนจากศัตรูเป็นคู่ชีวิต การจับคู่ (pairing) กลายเป็นพื้นที่ทดลอง: คู่กับขุนนางผู้อ่อนโยน, คู่กับคนธรรมดาที่รอดพ้นจากวังวนอำนาจ, หรือแม้แต่คู่แบบเดียวกันที่ทำให้เกิดความเข้มข้นทางอารมณ์ โดยส่วนตัวฉันมักชอบอ่านแบบที่ผู้เขียนเล่นกับมิติของอำนาจแทนการทำให้ตัวละครเป็นแค่ 'สมบูรณ์แบบ' การให้จักรพรรดิพลั้งพลาด มีความอ่อนแอ หรือถูกท้าทายทางศีลธรรม ทำให้เรื่องมีความเป็นมนุษย์มากขึ้น และยังเป็นพื้นที่ให้แฟนฟิคสอดแทรกประเด็นอย่างการเสียสละ การไถ่บาป หรือการเรียนรู้ที่จะไว้ใจ คนเขียนมักจะทดลอง AU หลากหลาย เช่น เอา 'เอ จักรพรรดิ' มาใส่ในโลกสมัยใหม่เป็น CEO หรือเป็นครูในโรงเรียน ทำให้มู้ดและจังหวะความสัมพันธ์เปลี่ยนได้เยอะ สไตล์ที่ผมอ่านแล้วอินสุดคือสไตล์ที่ไม่ยึดติดกับฉากยิ่งใหญ่ แต่โฟกัสการเปลี่ยนแปลงภายใน—นั่นแหละที่ทำให้แฟนฟิคเรื่องหนึ่งยังคงน่าจดจำ

ชื่อตัวละครแบบ 'เอ จักรพรรดิ' ฟังดูคุ้น ๆ แต่ในฐานะแฟนที่ติดตามทั้งอนิเมะ เกม และนิยายมานาน ผมต้องยอมรับว่าชื่อแบบนี้ไม่ได้ชัดเจนเป็นเอกลักษณ์พอที่ผมจะระบุตัวตนได้ทันที — มันมีความเป็นไปได้สองทางหลัก: อาจเป็นชื่อจริงของตัวละครจากงานเฉพาะทาง (เช่น นิยายแปลไทยหรือเว็บตูนไทย) หรือเป็นการเรียกแบบย่อ/ฉายาของตัวละครที่คนไทยชอบใช้เรียกกัน เช่น เอาเอาเป็นฉายา 'จักรพรรดิ' ในเรื่องหนึ่ง ในขณะที่ชื่อจริงอาจต่างออกไปเลย ในมุมมองของแฟนที่ชอบสืบเทียบเครดิตและเวอร์ชันพากย์ ผมมักจะมองว่าการจะตอบว่า 'ใครคือ เอ จักรพรรดิ' และ 'นักพากย์คนไหนพากย์' ได้แน่นอน ต้องจับแหล่งอ้างอิงให้ชัดก่อน เช่น เวอร์ชันต้นฉบับ (นิยาย/มังงะ/อนิเมะ/เกม) กับเวอร์ชันที่คุณเคยเห็น (พากย์ญี่ปุ่น พากย์อังกฤษ หรือพากย์ไทย) เพราะบางครั้งชื่อตัวละครในคำแปลไทยจะแตกต่างจากชื่อเดิมมาก ตัวอย่างที่เคยเจอคือใน 'One Piece' มีตำแหน่งหรือฉายาเยอะจนคนเรียกสลับชื่อกันได้ง่าย การเช็กเครดิตตอนจบ หรือหน้าอธิบายตัวละครในเว็บทางการมักให้คำตอบที่ชัดเจน มองจากประสบการณ์ส่วนตัว ผมคิดว่าโอกาสที่คนจะตั้งคำถามแบบนี้มักมาจากสองกรณีสำคัญ: 1) ตัวละครนั้นมาจากงานที่แฟนกลุ่มเล็ก ๆ นิยมและมีการตั้งชื่อนอกต้นฉบับ (เช่น แฟนแปลหรือการเรียกขานในคอมมูนิตี้) หรือ 2) ตัวละครมีตำแหน่งเป็น 'จักรพรรดิ' แต่ชื่อจริงย่อเหลือ 'เอ' ซึ่งทำให้สับสนกับตัวละครอื่น ๆ ที่มีตัวอักษรเดียวกันในชื่อ หากคุณพบชื่อนี้ในแคปชันคลิปหรือโพสต์ ขอให้ลองเทียบกับเครดิตของผลงานหรือหน้าโปรไฟล์อย่างเป็นทางการ — เวลาผมเจอคำถามแบบนี้ทีไรก็มักได้คำตอบจากหน้าผลงานมากกว่าจากคนในโซเชียล กลับมาระลึกไว้ว่าเส้นแบ่งระหว่างชื่อกับฉายาในชุมชนแฟน ๆ มักทำให้ข้อมูลผิดเพี้ยนได้ง่าย แต่โดยรวมแล้วถ้าเป็นตัวละครจากอนิเมะ/เกมดัง ๆ จะมีบันทึกนักพากย์ชัดเจนให้ตรวจสอบได้

ชื่อผู้แต่งต้นฉบับของ 'เมจิก ไน ท์ เร ย์ เอิ ร์ ธ' คือกลุ่มนักวาดมังงะที่ใช้ชื่อว่า CLAMP และนั่นคือคำตอบแบบตรงไปตรงมาที่ผมมักบอกกับคนที่คุยเรื่องมังงะคลาสสิกด้วยกัน CLAMP ไม่ใช่บุคคลเดียว แต่เป็นกลุ่มศิลปินที่มีสไตล์โดดเด่น ทั้งการวางคอมพ์ ภาพลายเส้นที่เรียวยาว และการผูกเรื่องที่ครอสโอเวอร์กันได้บ่อย ๆ ผลงานเด่นอื่น ๆ ที่คนทั่วไปมักนึกถึงก็คือ 'Cardcaptor Sakura' ที่เปลี่ยนภาพลักษณ์ของแนวเมจิกเกิร์ลให้สดใสและอบอุ่น ขณะเดียวกัน 'Chobits' ก็เป็นงานที่ลงลึกเรื่องจิตวิญญาณและเทคโนโลยีในโทนโรแมนติกและซึ้ง ๆ ผมชอบคิดว่า 'เมจิก ไนท์ เร ย์ เอิ ร์ ธ' เป็นจุดสมดุลระหว่างแฟนตาซีเด็กรุ่นใหม่กับการออกแบบคาแรกเตอร์ที่เป็นเอกลักษณ์ของ CLAMP — ถ้าจะเริ่มต้นกับผลงานของกลุ่มนี้ นี่คือหนึ่งในประตูที่ดีมาก ๆ ที่จะเปิดเข้าไปสำรวจก่อนจะไต่ระดับไปหางานอื่น ๆ ของพวกเขา

ฉันเชื่อว่า 'เอ จักรพรรดิ' เป็นตัวละครที่ถูกออกแบบให้รู้สึกยิ่งใหญ่และขัดแย้งในเวลาเดียวกัน—คนที่มีอำนาจล้นฟ้าแต่แบกต้นทุนทางจิตใจเอาไว้หนักหนา ถ้าจะอธิบายตัวตนของเขาจากมุมมองการเล่าเรื่อง จะบอกได้ว่าเอคือผู้นำที่กำเนิดจากการขึ้นสู่บัลลังก์ด้วยทั้งพรสวรรค์และการเลือกทางสะเทือนใจ เขาไม่ได้เป็นแค่ผู้ปกครองทั่วไป แต่เป็นสัญลักษณ์ของอุดมคติที่ถูกบิดเบี้ยว: ความมั่งคั่งของอำนาจแลกกับการสูญเสียความเป็นมนุษย์บางส่วน ฉากที่ชอบที่สุดคือเวลาที่เขายืนเด่นท่ามกลางฝูงชนแล้วปล่อยให้ความเงียบพูดแทนคำสั่ง—นั่นแหละคือการแสดงออกของอำนาจแบบจักรพรรดิจริงๆ พลังความสามารถของเอมีหลายชั้น ชั้นพื้นฐานคือ 'ออร่าจักรพรรดิ' ที่คุมพื้นที่และลดทอนแรงต่อสู้ของคู่ต่อสู้ภายในขอบเขตที่เขากำหนด ชั้นกลางเป็นสกิลเชิงบังคับบัญชา เช่น คำสั่งที่ต้องทำตามเป็นเวลาสั้น ๆ และการเรียกหน่วยพิทักษ์จากมิติพิเศษ ส่วนสกิลระดับสูงสุดคือความสามารถในการเปลี่ยนแปลงสมดุลของสถานการณ์ เช่น ย้อนผลกระทบของการโจมตี หรือสร้างกำแพงเวลากลางสนามรบ ซึ่งทำให้การเผชิญหน้ากับเขารู้สึกไม่ยุติธรรมในเชิงกติกา ด้านจุดอ่อน เอต้องพึ่งพา 'พื้นที่อำนาจ' ถ้าโดนฉีกออกจากบัลลังก์หรือขอบเขตของพลัง เขาจะสูญเสียความเหนือชั้นทันที และพลังของเขามีค่าต่อการรักษาระบบและชีวิตของเขาเอง จึงต้องชดเชยด้วยการแลกเปลี่ยนสิ่งมีค่าอื่น ๆ การเผชิญกับเอจึงเหมือนเล่นเกมหมากรุกที่ฝ่ายหนึ่งได้เปรียบทางกติกา แต่ถ้าหากฝ่ายตรงข้ามรู้จักทำลายวงอำนาจหรือดึงคนรอบข้างออกมาได้ สถานการณ์ก็พลิกได้เสมอ นี่แหละคือเสน่ห์ของตัวละครชนิดนี้—อำนาจที่ยิ่งใหญ่กับความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ ทั้งความน่ากลัวและความเป็นมนุษย์ในคนเดียวกันทำให้ฉากของเขาจดจำได้นาน

แวบแรกที่เห็นการปรากฏตัวของ 'เอ' ในซีซั่นล่าสุด รู้สึกได้เลยว่าทีมงานตั้งใจจะทำให้เขาเป็นมากกว่าแค่ตัวร้ายแบบเดิม ๆ — เขาเป็นภาพสะท้อนของอำนาจที่แตกต่างออกไปในโลกเรื่องนี้ ผมมองว่าในดัดแปลงครั้งนี้ 'เอ' ถูกวางบทให้เป็นจักรพรรดิที่มีเลเยอร์มากขึ้น:ไม่ได้มาเพื่อประกาศชัยชนะด้วยดาบหรือเวทมนตร์เพียงอย่างเดียว แต่เป็นคนที่ใช้การควบคุมข้อมูล เศษอำนาจทางกฎหมาย และเกมการเมืองเป็นเครื่องมือ ฉากที่เดิมในต้นฉบับเป็นเพียงบรรยายสั้น ๆ ถูกปั้นเป็นแฟลชแบ็กสั้น ๆ ที่ทำให้เราเข้าใจจิตวิทยาเขามากขึ้น — ทำให้ความเทา ๆ ระหว่างความดีและความชั่วชัดเจนขึ้นและยากจะตัดสิน นอกจากการเพิ่มมิติด้านจิตวิญญาณแล้ว งานออกแบบภาพและเสียงยังทำหน้าที่เปลี่ยนการรับรู้ของเราเกี่ยวกับ 'เอ' ไปด้วย ชุดและโทนสีในฉากพระราชวังเลือกใช้สีน้ำตาลหม่นกับทองสลับ แสงที่สาดเข้ามาทำให้ใบหน้าของเขาดูมีเงาที่ช่วยสื่อถึงความลับ และดนตรีประกอบที่ขึ้นตอนที่เขาพูดเหมือนจะบอกเป็นนัยว่าทุกคำพูดมีราคาที่ต้องจ่าย ผมชอบที่การดัดแปลงเลือกจะไม่เปิดเผยทุกอย่างทีเดียว แต่ให้คนดูค่อย ๆ ต่อจิ๊กซอว์เอง — มันทำให้การเผชิญหน้าแต่ละครั้งรู้สึกหนักขึ้นและมีผลทางอารมณ์มากกว่าเดิมกว่าการเล่าแบบตรงไปตรงมาจากต้นฉบับ ตอนจบของตอนหนึ่งที่เขาเพียงยืนนิ่งแล้วกล้องค่อย ๆ ถอยออก ทำให้ผมคิดถึงว่าอำนาจบางอย่างไม่จำเป็นต้องตะโกนเพื่อให้คนรู้จัก มันเงียบแต่ก็สั่นสะเทือน — และนั่นแหละคือเหตุผลที่ผมรู้สึกว่าโปร์ไฟล์ของ 'เอ' ในซีซั่นนี้ทำให้ตัวละครมีน้ำหนัก เต็มไปด้วยคำถามที่อยากเห็นคำตอบต่อไป

ชื่อ 'พระมหาจักรพรรดิ' ฟังแล้วเหมือนตำแหน่งสูงสุดในเรื่องเล่ามากกว่าจะเป็นชื่อเฉพาะของตัวละครคนเดียว และนั่นคือเหตุผลทำให้ผมมักเจอความสับสนเวลาใครถามว่ามาจากเรื่องไหน ผมคิดว่าการใช้คำว่า 'พระมหาจักรพรรดิ' มักเป็นการเรียกเชิงราชาศัพท์ในนิยายประวัติศาสตร์หรือมหากาพย์ ซึ่งผู้เขียนปรับภาษาให้ยิ่งใหญ่เพื่อสร้างบรรยากาศราชสำนัก ตัวอย่างคลาสสิกที่ผมชอบอ่านคือ 'สามก๊ก' — แม้ในต้นฉบับจะเรียกตำแหน่งแบบจีน แต่การแปลไทยมักขยายความเป็นราชาศัพท์แบบนี้ ทำให้ผู้อ่านบางคนอาจตีความว่าคือ ‘ชื่อตัวละคร’ ไปโดยไม่รู้ตัว ในมุมของผม การมองว่ามันเป็นตำแหน่งช่วยเปิดทางให้ตีความตัวละครกว้างขึ้น ไม่จำเป็นต้องยึดติดว่าต้องมาจากเรื่องใดเรื่องหนึ่ง เพราะนักเขียนหลายคนใช้ศัพท์ลักษณะนี้เพื่อสร้างความหนักแน่นให้กับตัวละครฝ่ายปกครอง ผมเลยมักตอบว่ามันเป็นแนวคำเรียกมากกว่าชื่อตายตัว แล้วชอบสังเกตบริบทของข้อความเพื่อตัดสินว่าเกิดจากงานเรื่องไหนมากกว่า

ชื่อ 'บทจักรพรรดิ' มักทำให้ผมนึกถึงฉากใหญ่ ๆ ที่มีราชสำนักและการตัดสินใจของผู้ปกครองเป็นแกนกลาง เรื่องที่ใช้ชื่อนี้เป็นบทหรือบทย่อยมักพบในนิยายประวัติศาสตร์หรือมหากาพย์อย่าง 'สามก๊ก' ซึ่งมีตอนที่โฟกัสไปที่การประชุมในราชสำนักหรือการเสนอนโยบายของจักรพรรดิ แม้จะไม่ใช่ชื่อตอนมาตรฐานในทุกฉบับ แต่เมื่อเห็นวลีนี้ก็พอจะเข้าใจได้ทันทีว่าสิ่งที่จะตามมาคือฉากการเมืองที่หนักแน่น ผู้เขียนมักใช้บทแบบนี้เป็นเวทีให้ตัวละครฝ่ายขุนนางแสดงอำนาจ วิสัยทัศน์ หรือความโลเลของผู้ปกครอง ผมมักจะชอบเวลาที่บทจักรพรรดิไม่ได้เป็นแค่การแสดงอำนาจอย่างเดียว แต่กลายเป็นกระจกสะท้อนความเป็นมนุษย์ของผู้ปกครอง — ความกลัว ความทะเยอทะยาน และการตัดสินใจที่ส่งผลต่อคนทั้งแผ่นดิน หากต้องสรุปใจความโดยย่อ บทประเภทนี้มักเล่าเรื่องการขึ้นครองราชย์ ข้อขัดแย้งภายในวัง และผลลัพธ์ทางสังคมที่ตามมา ซึ่งให้ทั้งความตื่นเต้นและบทเรียนเชิงจริยธรรมในคราวเดียว

ความทรงจำแรกเกี่ยวกับ 'นางห้าม' สำหรับฉันเป็นภาพของผู้หญิงที่ถูกห้ามรักหรือห้ามแสดงตัวตนในสังคมเรื่องเล่าแบบโบราณ แต่พอได้ตามแฟนแปลไทยไปเรื่อย ๆ ก็เห็นว่าชื่อเล่นนี้ไม่ได้ชี้ชัดตัวละครตัวเดียวเสมอไป บางครั้งคนเรียก 'นางห้าม' เพราะเธอเป็นหญิงที่ถูกตราหน้าว่าเป็นสิ่งต้องห้ามในเมืองหลวง บางครั้งก็เพราะความรักของเธอถูกห้ามจากสถานะทางสังคมหรือการเมือง ฉันมักนึกถึงฉากที่นางเอกหันหลังให้กับชีวิตที่ถูกกำหนดมาให้ ไม่ว่าจะเป็นองค์หญิงที่ถูกกีดกันหรือภรรยาที่ถูกขังอยู่ในกรอบกติกา ความรู้สึกนั้นทำให้แฟนไทยหลายคนตั้งชื่อแบบสั้น ๆ ว่า 'นางห้าม' เพื่อจับอารมณ์ของเรื่องในคำเดียว นอกจากนี้ยังเห็นได้ว่าพอรู้ต้นฉบับจริง ๆ หลายคนจะร้องอ๋อเพราะคาแรกเตอร์และชะตากรรมตรงกันเป๊ะ ถาจะสรุปแบบไม่ลวก ๆ ก็คงบอกว่า 'นางห้าม' เป็นฉลากแฟนเมดที่อธิบายคาแรกเตอร์มากกว่าชื่อจริงของตัวละคร เมื่อได้อ่านต้นฉบับแล้วตัวตนจริง ๆ มักจะเปิดเผยมากขึ้นและทำให้ชื่อเล่นนั้นมีความหมายขึ้นด้วย ความรู้สึกเหมือนเจอเบาะแสเก่า ๆ นี่แหละที่ทำให้การตามหาเตะใจคนอ่านอยู่เสมอ