แวน เฮ ล ซิ่ง เหมาะกับผู้อ่านกลุ่มอายุใดและเพราะอะไร?

เริ่มที่การดูซีรีส์ 'Van Helsing' เวอร์ชันทีวี ถ้าต้องการเริ่มจากสิ่งที่เข้าถึงง่ายและมีการพัฒนาตัวละครแบบต่อเนื่อง ฉันคิดว่าเวอร์ชันนี้เหมาะที่สุดเพราะมันเล่าเรื่องยาว ทำให้เห็นวิวัฒนาการของตัวละคร เหตุการณ์ และโลกของแวมไพร์อย่างชัดเจน โดยเฉพาะการให้ความสำคัญกับตัวเอกที่เป็นผู้หญิง ทำให้มุมมองต่างจากเวอร์ชันภาพยนตร์ที่เน้นแอ็กชันมากกว่า ฉาก-ตอนที่แบ่งเป็นซีซันยังช่วยให้คนที่ยังไม่ค่อยชอบฮอร์เรอร์หนักๆ สามารถค่อยๆ ปรับตัว ซีรีส์มีช่วงตอนที่โฟกัสความสัมพันธ์ระหว่างตัวละคร การเอาตัวรอด และประเด็นทางศีลธรรมที่น่าสนใจ ฉันชอบตรงที่มันไม่พยายามรีบไล่คอนเซ็ปต์ทั้งหมดในตอนเดียว ทำให้ผู้ชมใหม่ได้ค่อยๆ ทำความเข้าใจกับกฎของโลกนี้ ถ้าชอบซีรีส์ที่ผสมความมืดกับการพัฒนาตัวละครอย่างชัดเจนและไม่ต้องการเริ่มจากของคลาสสิกยุคเก่า นี่แหละเป็นประตูที่ดี จะได้รู้ว่าชอบโทนไหนก่อนจะขยับไปหาหนังหรือหนังสือที่หนักกว่า

ใครจะไปคิดว่าบุรุษผู้ถือหมวกและแว่นจากเรื่อง 'Dracula' จะกลายเป็นสัญลักษณ์ของนักล่าแวมไพร์ไปได้ขนาดนี้ — ตัวละครแวน เฮล ซิ่ง (Van Helsing) มาจากปลายปากกาของอับราฮัม 'แบรม' สโตเกอร์ (Abraham 'Bram' Stoker) ผู้แต่งนวนิยายคลาสสิก 'Dracula' ที่ตีพิมพ์ในปี 1897. งานชิ้นนี้ไม่ได้แค่เสนอแวมไพร์ในแง่มุมสยองขวัญ แต่ยังผสมผสานวิทยาศาสตร์ พิธีกรรมพื้นบ้าน และเอกสารอ้างอิงรูปแบบจดหมายจนทำให้ตัวละครอย่างแวน เฮล ซิ่งมีมิติทั้งในฐานะศาสตราจารย์ นักวิชาการ และนักสู้กับความมืดที่เชื่อทั้งการทดลองและความเชื่อพื้นบ้าน. บทบาทของแบรมในวงการละครและการเป็นผู้จัดการส่วนตัวให้เฮนรี เออร์วิง (Henry Irving) ก็สะท้อนความคุ้นเคยกับเวทีและการเล่าเรื่องที่ทำให้บทบรรยายใน 'Dracula' มีความเป็นละครและภาพได้ชัดเจนขึ้นด้วย. ผลงานอื่นๆ ที่เด่นของแบรม สโตเกอร์มีหลายเรื่องและหลากอารมณ์ ไม่ใช่แค่แวมไพร์เท่านั้น ตัวอย่างเช่น 'The Jewel of Seven Stars' ซึ่งเป็นนิยายสยองขวัญแนวอียิปต์โบราณที่เล่นกับธีมการฟื้นคืนชีพและคำสาป, 'The Lair of the White Worm' ที่พาไปสู่บรรยากาศชนบทอังกฤษผสมกับความประหลาดและตำนานท้องถิ่น, และ 'The Mystery of the Sea' ที่เน้นเรื่องการสมรู้ร่วมคิดและการผจญภัยแบบทริลเลอร์. นอกจากนี้ยังมีงานที่ค่อนข้างต่างจากแนวสยองขวัญโดยตรง เช่น 'The Snake's Pass' และ 'The Watter's Mou'' ซึ่งสะท้อนบรรยากาศและภูมิประเทศไอริชหรือสกอตติช และบางชิ้นก็พลิกไปทางโรแมนติกหรือผจญภัยได้อย่างน่าสนใจ. จะไม่พูดถึง 'Dracula's Guest and Other Weird Stories' ที่รวมเรื่องสั้นและฉากที่ตัดออกจาก 'Dracula' ก็จะขาดความครบถ้วน เพราะรวมชิ้นงานเล็กๆ ที่เผยมุมมองอีกแบบของสโตเกอร์. นอกจากนิยายแล้ว เขายังเขียนบทความและบันทึกความทรงจำ เช่น 'Personal Reminiscences of Henry Irving' ซึ่งให้มุมมองชีวิตในวงการละครที่เป็นต้นเหตุแรงบันดาลใจในการเขียนหลายเรื่องของเขา. มรดกทางวรรณกรรมของแบรมสะท้อนออกมาชัดเจนว่าความกลัวที่แท้จริงในงานของเขามักเกิดจากการชนกันของความรู้สมัยใหม่กับความเชื่อโบราณ — นั่นแหละทำให้แวน เฮล ซิ่งน่าสนใจเพราะเขาเป็นสะพานระหว่างโลกทั้งสองด้าน. ตัวละครนี้ถูกต่อยอดในหนังสือ ภาพยนตร์ เกมส์ และซีรีส์สารพัด ทำให้คนรุ่นหลังตีความใหม่เรื่อยๆ ทั้งในแบบฮีโร่สวมบทบาทและในเวอร์ชันที่มีความซับซ้อนด้านศีลธรรม. ในมุมของแฟนที่อ่านทั้ง 'Dracula' และงานอื่นๆ ของแบรม สโตเกอร์ ผมรู้สึกว่าแต่ละเรื่องให้กลิ่นอายและเทคนิคการเล่าเรื่องที่ต่างกัน แต่รวมกันแล้วสร้างภาพรวมของนักเขียนที่กล้าลองผสมผสานสยองขวัญ ประวัติศาสตร์ และละครเวที ซึ่งทำให้โลกของเขายังน่าสำรวจอยู่เสมอ — นี่แหละเหตุผลที่แวน เฮล ซิ่งยังคงเป็นตัวละครโปรดที่ฉันชอบย้อนกลับไปอ่านและดูการตีความใหม่ๆ อยู่เรื่อยๆ.

ย้อนไปตอนที่ฉันได้ยินท่วงทำนองแรกจาก 'Van Helsing 2' นี่แหละที่ทำให้ผมหยุดทำอะไรก่อนแล้วฟังจนจบ — ทำนองธีมหลักของเกมเป็นสิ่งที่คนพูดถึงมากสุดในวงแฟนๆ เพราะมันจับอารมณ์ของโลกทั้งใบได้รวบรัดแบบมืดมิดแต่สง่างาม เพลงธีมหลักนั้นเต็มไปด้วยเครื่องสายหนัก ๆ ระดับออเคสตรา ผสมกับเสียงประสานคอรัสที่ให้ความรู้สึกโรมานซ์แบบโกธิค ซึ่งทำให้มันกลายเป็นคลิปสั้น ๆ ที่ถูกนำไปใช้ในวิดีโอคัทหรือมอนทาจของเกมอื่น ๆ บ่อยครั้ง เสียงกลองหนัก ๆ ในช่วงจังหวะขึ้นมักเป็นส่วนที่คนจดจำได้ง่ายกว่าเพลงอื่น ส่วนเพลงต่อสู้มีการใช้คอร์ดที่กระชับกับริทึ่มที่ดุดัน ทำให้ผู้เล่นอยากพุ่งเข้าใส่ศัตรูมากขึ้น อีกส่วนที่ผมชอบมากคือเพลงบรรยากาศในเมืองหรือสถานที่พักผ่อน เพราะมันทำหน้าที่เป็น 'พื้นที่หายใจ' ให้กับผู้เล่น หลังต่อสู้หรือสำรวจยาว ๆ เสียงเครื่องดนตรีชิ้นเล็ก ๆ เช่นไวโอลินโดดเดี่ยวหรือแซ็กโซโฟนเบา ๆ กลับทำให้บรรยากาศอบอุ่นและทำให้ตัวละครรู้สึกมีมิติขึ้น เพลงบอสใหญ่ก็เป็นหนึ่งในเพลงที่ถูกพูดถึง — มักมีธีมที่แยกจากธีมหลักเล็กน้อยแต่ใช้แนวทางเดียวกันคือผสมผสานองค์ประกอบออเคสตราและอิเล็กทรอนิกส์ ทำให้ความรู้สึกทั้งโบราณและร่วมสมัยโผล่ออกมาในเวลาเดียวกัน ในมุมมองของแฟนคอนเทนต์ เพลงที่ได้รับความนิยมจึงไม่ใช่แค่ทำนองเดียว แต่เป็นชุดของชิ้นงานที่ทำหน้าที่แตกต่างกันไป ทั้งธีมหลัก เพลงต่อสู้ เพลงบอส และเพลงบรรยากาศ โดยเมื่อรวมกันแล้วมันสร้างอารมณ์ที่สอดคล้องกับเนื้อเรื่องและบรรยากาศของเกม ซึ่งนั่นคือเหตุผลที่หลายคนยังคงวนกลับไปฟังซ้ำ ๆ แม้จะไม่ได้เล่นเกมแล้วก็ตาม

หลายคนคงสงสัยกันว่าเวอร์ชันล่าสุดของ 'Van Helsing' ผลิตโดยบริษัทไหน ซึ่งในความเข้าใจที่เป็นที่แพร่หลาย เวอร์ชันซีรีส์ทีวีล่าสุด (ที่ออกอากาศทาง Syfy ระหว่างปี 2016–2021) ผลิตโดย Nomadic Pictures เป็นหลัก และออกอากาศร่วมกับ Syfy/Corus ตอนแรกผมติดตามเพราะชอบพลอตโลกหลังหายนะแล้วการตีความตัวเอกจากวรรณกรรมคลาสสิกให้เป็นฮีโร่หญิงใหม่ๆ ประสบการณ์แบบแฟนหนังแอ็กชัน-สยองบอกเลยว่าการที่ Nomadic Pictures เข้ามาเป็นผู้ผลิตทำให้ซีรีส์ออกมามีโทนแบบผสมระหว่างแฟนตาซีกับดราม่าแนวครอบครัว ซึ่งต่างจากเสียงระเบิดและแอ็กชันใหญ่โตของภาพยนตร์ฮอลลีวูดอย่าง 'Van Helsing' ปี 2004 ที่เป็นผลงานของสตูดิโอใหญ่ แต่ซีรีส์นี้เลือกเดินเส้นทางการเล่าเรื่องแบบทีวีมากกว่า ถ้าหากมองว่านี่คือเวอร์ชันล่าสุดในแง่ของการตีความและการผลิต เชื่อว่าคนที่ชอบซีรีส์จะรับรู้ง่ายกว่าการเทียบกับหนังเดี่ยว เพราะการผลิตแบบซีรีส์ให้เวลาในการพัฒนาตัวละครมากขึ้น และ Nomadic Pictures ก็รับบทบาทสำคัญในการผลักดันจุดนั้นจนเห็นผลชัดเจน

เล่มล่าสุดของ 'แวน เฮ ล ซิ่ง' เปิดเรื่องด้วยจังหวะที่หนักแน่นและฉับไว จังหวะการเล่าแบบนี้ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนกำลังนั่งดูตอนพีคๆ ในซีรีส์แอ็กชันหนึ่งเรื่อง: ตัวเอกต้องเผชิญกับเงื่อนงำใหม่เกี่ยวกับต้นตอคำสาปที่ลากยาวมาจากอดีต เปิดฉากด้วยความตึงเครียดระหว่างกลุ่มนักล่าและกองกำลังลับที่ยังคงอยู่ในเงามืด ซึ่งความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครหลักถูกผลักให้แตกหักและเรียงซ้อนด้วยความไม่ไว้ใจ การเปิดเผยวัยเด็กของตัวเอกเป็นจังหวะที่ทำให้เรื่องได้มิติอารมณ์มากขึ้น ฉันรู้สึกชอบที่ผู้เขียนไม่ยัดเยียดคำตอบทันที แต่ค่อยๆ ปั้นความหมายผ่านบทสนทนาและภาพที่แฝงนัยยะ การต่อสู้ในเล่มนี้ถูกวางมุมกล้องและจังหวะการลงหมัดได้ทรงพลัง คล้ายกับการตัดต่อหนังสั้นที่มีทั้งการพักหายใจและระเบิดเต็มพิกัด ตอนท้ายเล่มมีทิศทางชัดเจนว่าจะพาไปเจอปริศนาใหญ่ขึ้นอีกชั้นหนึ่ง ฉันออกจากหน้าเพจด้วยความตื่นเต้นและคิดถึงฉากที่จะตามมา นี่เป็นเล่มที่เติมเชื้อไฟให้ความอยากรู้ของฉันจนแทบรอไม่ได้ว่าจะถึงคิวเล่มต่อไปเมื่อไหร่

ก้าวแรกที่เดินเข้าไปในโลกของ 'แวนเฮลซิ่ง 2' ทำให้รู้ได้ทันทีว่านี่ไม่ใช่แค่การต่อยอดแบบยืดเส้นยืดสายจากภาคแรก แต่เป็นการยกระดับทั้งโทน เรื่องราว และการเล่นให้ชัดขึ้นมากกว่าเดิม ในแง่เรื่องเล่า ภาคสองมักให้ความสำคัญกับการขยายจักรวาลและลงลึกในเบื้องหลังของตัวละครมากขึ้น: ตัวร้ายได้รับมิติ มีแรงจูงใจที่ซับซ้อนกว่า และความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครหลักถูกขยี้จนเห็นแง่มุมสุ่มเสี่ยงและความขัดแย้งภายใน ทำให้ผู้ชมหรือผู้เล่นรู้สึกว่าทุกการตัดสินใจมีผลกระทบต่อเส้นเรื่องโดยรวม ไม่ใช่แค่การวิ่งเก็บมิชชั่นเหมือนในภาคแรก ด้านโทนและบรรยากาศ 'แวนเฮลซิ่ง 2' เลือกถมความมืดและความเกร็งกว่าเดิม บ่อยครั้งภาพจะเน้นความกดดันและความไม่แน่นอนแทนฉากแอ็กชันว้าว ๆ อันเดิม ทำให้ช่วงเวลาที่ตัวละครได้หายใจหรือมีบทสนทนาเบา ๆ กลับมีคุณค่ายิ่งขึ้น นอกจากนั้นการออกแบบมอนสเตอร์และฉากหลังถูกปรับให้หลากหลายขึ้น ทั้งในเชิงสุนทรียะและเทคนิค จังหวะการเล่าเรื่องเองก็ปรับเพื่อให้มีช่วงคลี่คลายและขึ้นสู่จุดพีกชัดเจนกว่าเดิม ซึ่งช่วยให้ความตึงเครียดมีผลต่ออารมณ์ผู้ชมมากขึ้น สำหรับผู้เล่นหรือผู้ชมที่คาดหวังความเปลี่ยนแปลงทางเทคนิค ภาคสองมักพัฒนาระบบการเล่นให้ลื่นไหลและลึกขึ้น เช่น ปรับปรุงระบบคอมแบท เพิ่มความหลากหลายของท่วงท่าการโจมตี ปรับสมดุลของสกิลหรือไอเท็ม และเพิ่มระบบปรับแต่งตัวละครหรืออุปกรณ์ให้ผู้เล่นรู้สึกมีตัวตนมากขึ้นบนโลกของเกม ซึ่งในภาพรวมทำให้ความท้าทายและรางวัลของเกมหรือเรื่องราวมีน้ำหนักกว่าเดิม นอกจากนี้ถ้าเป็นงานภาพหรือซีรีส์ บ่อยครั้งจะได้เห็นการลงทุนด้านโปรดักชันสูงขึ้น เสียงประกอบเข้มข้นขึ้น และการตัดต่อที่คมขึ้น ส่งผลให้ประสบการณ์โดยรวมดูเป็นผู้ใหญ่และจริงจังขึ้น สิ่งที่ทำให้ผมชอบภาคสองมากขึ้นคือความกล้าที่จะเสี่ยงเปลี่ยนแนวทางเดิม ๆ แทนที่จะยึดติดกับสูตรสำเร็จ ความกล้านั้นสร้างพื้นที่ให้ตัวละครได้เติบโตและให้ผู้ชมรู้สึกว่าการติดตามต่อคุ้มค่า ภาคสองอาจไม่ตอบโจทย์คนที่รักความเรียบง่ายของภาคแรกทั้งหมด แต่สำหรับคนที่อยากเห็นโลกของ 'แวนเฮลซิ่ง' เติบโตและซับซ้อนขึ้น มันให้รสที่เข้มข้นและตราตรึงกว่าอย่างเห็นได้ชัด มีความหวังว่าจะได้เห็นการต่อยอดความคิดสร้างสรรค์แบบนี้อีกในอนาคต

ความคิดแรกที่ผุดขึ้นคือการแบ่งเกณฑ์ก่อนตัดสินใจว่า 'แวว' เหมาะกับใคร: เนื้อหาแบบไหนมีความรุนแรงหรือเรื่องผู้ใหญ่แค่ไหน ภาษาและความซับซ้อนของพล็อตเป็นอย่างไร และตัวละครเผชิญกับปมด้านจิตใจมากน้อยแค่ไหน ฉันมักจะบอกว่าถ้างานเล่าเรื่องเน้นความสัมพันธ์วัยรุ่น ปมการเติบโต หรือความเศร้าแบบเยาวชน ก็จะพอเหมาะกับผู้อ่านตั้งแต่ประมาณ 13–16 ปีขึ้นไป เพราะวัยนี้เริ่มเข้าใจความละเอียดอ่อนของตัวละครและบทสนทนาที่มีนัยยะมากขึ้น แต่ถ้าในเรื่องมีซีนเพศ วาจาหยาบ หรือความรุนแรงที่ชัดเจน ควรผลักไปเป็น 16+ หรือ 18+ ตามระดับความโตของเนื้อหา ท้ายที่สุดฉันชอบให้ผู้อ่านใช้สัญชาตญาณร่วมกับข้อมูล: อ่านบทนำหรือบทตัวอย่างก่อนตัดสินใจ หากมีคำเตือนเนื้อหาให้เอามาเป็นตัวตั้ง แต่ก็อยากเห็นคนวัยรุ่นได้สัมผัสเรื่องที่ท้าทายความคิดบ้าง ตราบเท่าที่มีการอธิบายหรือพูดคุยต่อยอดหลังอ่านเสร็จ

เราโตมากับการ์ตูนและเกมที่เอาความทรงจำเก่าๆ มาทอเป็นเรื่องเล่า รสนิยมแบบนี้จะโดนใจคนที่เคยมีช่วงเวลาสำคัญร่วมกับวัฒนธรรมสื่อในยุคนั้น—โดยเฉพาะคนที่อยู่ในช่วงวัยที่เริ่มจดจำโลกภายนอกจริงๆ ประมาณวัยรุ่นตอนปลายถึงผู้ใหญ่ต้นๆ (ประมาณ 18–35 ปี) เพราะเมมโมรี่นั้นผนึกกับเพลง กลิ่น หรือแฟชั่นจากยุคนั้นจนกลายเป็นตัวตนหนึ่งของชีวิต ตัวอย่างเช่นฉากใน 'Whisper of the Heart' ที่เรียกความอบอุ่นจากความทรงจำวัยเด็กกลับมาได้เสมอ ทำให้คนที่เคยผ่านช่วงเวลานั้นรู้สึกเชื่อมโยงทันที ผู้ใหญ่อายุ 30–50 ปีมักจะเห็นคุณค่าของเนื้อหาหวนในแง่ของการย้ำเตือนว่าชีวิตเคยผ่านอะไร มีทั้งความดีและความแย่ที่รูปแบบเนื้อหาแบบนี้สามารถสะท้อนออกมาได้ชัดเจน ขณะเดียวกันคนรุ่นใหม่ที่อายุ 15–25 ปีก็อาจสนุกกับความคลาสสิกในฐานะเอสเทติกหรือแรงบันดาลใจใหม่ แม้ว่าจะไม่เข้าใจบริบทเก่าๆ ทั้งหมดก็ตาม สิ่งที่สำคัญคือการออกแบบเนื้อหาให้มีชั้นความหมายทั้งสำหรับคนที่รู้บริบทและคนที่เข้ามาใหม่ มุมมองของผมคือเนื้อหาหวนไม่ได้จำกัดอายุอย่างเด็ดขาด แต่วิธีการเล่าและรายละเอียดปลีกย่อยจะกำหนดว่าใครจะรับมันได้เต็มที่สุด การผสมระหว่างความคุ้นเคยและการนำเสนอที่เข้าใจคนยุคใหม่เป็นกุญแจที่ทำให้เนื้อหาประเภทนี้คงคุณค่าได้ยาวนาน

การตามหาเล่ม 'แวนเฮลซิ่ง' ฉบับภาษาไทยบางครั้งกลายเป็นการผจญภัยเล็ก ๆ ที่สนุกมากกว่าการซื้อหนังสือแบบปกติ — สำหรับผมมันคือเรื่องของการตามหาเวอร์ชันที่สภาพดีและปกที่ตรงใจมากกว่าเพียงแค่อ่านจบแล้ววางไว้บนชั้น เริ่มจากช่องทางมาตรฐานก่อนเลย ร้านหนังสือใหญ่ ๆ ในไทยมักมีหมวดนิยายแปลและแฟนตาซีให้ค้น เช่น ร้านที่ตั้งในห้างใหญ่หรือร้านชั้นนำออนไลน์ บางครั้งจะเจอทั้งเล่มใหม่และเล่มที่นำกลับมาพิมพ์อีกครั้ง ถ้ายังหาไม่เจอ ให้มองไปที่แพลตฟอร์มหนังสือดิจิทัลที่มีการแปลไทย เพราะบางเรื่องอาจมีลิขสิทธิ์แบบ e-book เท่านั้น ซึ่งสะดวกเวลาต้องการอ่านทันทีและไม่ต้องรอของส่ง ช่องทางรอง ๆ ที่ผมมักใช้คือชุมชนของคนรักหนังสือ ตั้งแต่กลุ่มซื้อขายในโซเชียลมีเดีย ไปจนถึงบูธในงานหนังสือ งานแฟนมีต หรือร้านหนังสือมือสองที่มีคอลเลกชันแปลก ๆ บางครั้งผู้สะสมคนหนึ่งอาจยอมปล่อยเล่มดี ๆ ออกมาแลกเปลี่ยนและราคาก็อาจถูกกว่าของใหม่ อีกทางเลือกที่พลาดไม่ได้คือห้องสมุดใหญ่ของมหาวิทยาลัยหรือห้องสมุดสาธารณะบางแห่ง ที่มักมีฉบับแปลเก็บไว้ให้ยืมถ้าต้องการอ่านแบบไม่สะสม ถ้าตัดสินใจจะซื้อจริงจัง แนะนำตรวจสภาพเล่มและถามเรื่องการพิมพ์ซ้ำก่อนจ่ายเงิน และถ้าคุณอยากได้ความรู้สึกแบบนักสะสม ให้มองปกพิเศษหรือเล่มที่มีแถมพิเศษเป็นหลัก การแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกับคนอ่านคนอื่น ๆ ก็ช่วยให้รู้ว่าฉบับไหนแปลได้แนวไหนและเหมาะกับรสนิยมของเรา มองให้เป็นส่วนหนึ่งของความสนุกในการตามหา แล้วการได้อ่าน 'แวนเฮลซิ่ง' ฉบับภาษาไทยจะรู้สึกคุ้มค่าและมีเรื่องเล่าเพิ่มขึ้นในชั้นหนังสือของคุณ

เคยตื่นเต้นกับฉากไล่ล่าที่รวดเร็วใน 'Van Helsing' รึเปล่า ฉันมองว่าภาพยนตร์เวอร์ชันปี 2004 อยู่ตรงกลางระหว่างหนังบู๊และละครแนวโกธิกที่ใช้ตัวละครคลาสสิกมาเล่นบทใหม่ ๆ ในมุมของการแนะนำตัวละคร ตัวเอกหลักคือ Gabriel Van Helsing นักล่ามอนสเตอร์ที่ถูกวางให้เป็นชายปริศนามากกว่าจะเป็นเพียงฮีโร่แบบลายเซ็น เขาเป็นคนที่รับผิดชอบสูง ทักษะรบยอดเยี่ยม แต่ก็มีด้านที่เจ็บปวดกับอดีตและความลับของตัวเอง ซึ่งทำให้การตัดสินใจหลายอย่างของเขาไม่ใช่แค่เรื่องชอบหรือไม่ชอบ แต่เป็นภาระที่ต้องแบก คู่ปรับทางอารมณ์ของเขาคือ Anna Valerious หญิงสาวจากตระกูลสู้กับแดร็กคิวลาอย่างไม่หวั่น มีความมุ่งมั่นสูงและเก็บความอ่อนแอไว้เป็นความลับ เธอไม่ได้เป็นแค่ตัวประกอบที่ให้กำลังใจ แต่มีแรงขับเคลื่อนเรื่องราวของตัวเองด้วย Velkan พี่ชายของเธอถูกสาปเป็นมนุษย์หมาป่า ซึ่งฉากโศกนาฏกรรมเกี่ยวกับคำสาปและหน้าที่ของครอบครัวทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครมีมิติ ส่วนฝั่งวายร้าย Count Dracula ถูกเขียนให้เป็นทั้งเสน่ห์และอันตรายในเวลาเดียวกัน เขาไม่ใช่ปีศาจเงียบ ๆ ตามภาพจำดั้งเดิม แต่เป็นผู้เล่นยุทธศาสตร์ที่ฉลาดและมีเป้าหมายชัดเจน นักวิทยาศาสตร์บิดเบี้ยวอย่าง Dr. Frankenstein และฝูงลูกสมุนแปลก ๆ อย่าง Mr. Hyde หรือมอนสเตอร์ที่ถูกสร้างขึ้นมา ทำหน้าที่เหมือนกระบอกเสียงของโลกวิปริตในหนัง สรุปแล้วสิ่งที่ชอบสุดคือการจับเอาตัวละครจากตำนานหลาย ๆ ตัวมาปะทะกัน ทำให้แต่ละคนได้โชว์ทั้งทักษะและมิติด้านจิตใจ ซึ่งช่วยทำให้หนังดูสนุกและมีจังหวะอารมณ์ที่ไม่แบนจนเกินไป