ใครเป็นตัวละครหลักใน ฉันนี่แหละนักเลงขนมหวานฟันน้ำนมของพระนครยุค 2500

ตลอดการอ่าน 'ฉันนี่แหละนักเลงขนมหวานฟันน้ำนมของพระนครยุค 2500' ผมรู้สึกว่าตัวละครหลักชัดเจนตั้งแต่ประโยคแรก: ผู้บรรยายที่เรียกตัวเองว่าเป็น 'นักเลงขนมหวาน' นั่นแหละคือศูนย์กลางของเรื่องราวทั้งหมด ผมมองเธอ/เขาเป็นคนเล่าเรื่องที่ทั้งซุกซนและมีความอบอุ่นในแบบเด็กๆ — รักขนมมากจนทำให้พาราวชีวิตทั้งเล็กทั้งใหญ่ไปด้วยกัน เหตุผลที่ตัวละครนี้น่าสนใจไม่ใช่แค่บุคลิกขี้เล่น แต่เป็นวิธีที่เขา/เธอมองโลกผ่านขนมที่กินและความสัมพันธ์เล็กๆ ในชุมชนพระนครยุค 2500

บทบาทของตัวละครหลักไม่ได้หยุดอยู่ที่ความเป็นผู้เล่าเท่านั้น แต่ยังทำหน้าที่เป็นตัวเชื่อมระหว่างชั้นชนและช่วงวัยต่างๆ ในเรื่อง มีช่วงที่เห็นความอ่อนโยนเมื่ออยู่กับคนขายขนมคนแก่ และช่วงที่แสดงความดื้อรั้นเวลาเผชิญกับอำนาจหรือกฎเก่าของเมือง พระนครในเรื่องนี้กลายเป็นฉากหลังที่มีชีวิต ทำให้การกระทำของตัวเอกมีน้ำหนัก ทั้งการต่อสู้เพื่อขนมชิ้นโปรดหรือการปกป้องเพื่อนเล็กๆ ล้วนสะท้อนความเป็นคนรุ่นใหม่ที่ยังยึดธรรมเนียมบางอย่างไว้

เพื่อนร่วมทางของเธอ/เขาก็เป็นองค์ประกอบสำคัญ — มีเพื่อนสนิทที่เป็นแรงผลักดันทางอารมณ์, คู่แข่งที่ผลักดันความกล้าหาญ และผู้ใหญ่ที่เป็นครูสอนวินัยหรือชวนให้คิดถึงอดีต ทั้งหมดนี้ทำให้ตัวเอกมีมิติ ฉากที่ประทับใจสำหรับผมคือช่วงเทศกาลที่ตัวเอกยืนแจกขนมให้เด็กๆ ท่ามกลางไฟประดับของพระนคร — ภาพเล็กๆ แต่หนักแน่นในแง่สัญลักษณ์ นั่นแหละคือจุดที่รู้เลยว่าตัวละครหลักไม่ได้เป็นแค่คนชอบกินขนม แต่เป็นคนที่ใช้ขนมเป็นภาษาในการเชื่อมผู้คน สรุปแล้ว ตัวเอกของ 'ฉันนี่แหละนักเลงขนมหวานฟันน้ำนมของพระนครยุค 2500' คือผู้บรรยายที่เป็นจุดรวมความหวาน ความดื้อ และความอบอุ่นของเรื่อง ซึ่งทำให้ผมเผลอยิ้มตามบ่อยๆ เมื่ออ่านจบ

แอบคิดว่าตัวละครหลักใน 'ฉันนี่แหละนักเลงขนมหวานฟันน้ำนมของพระนครยุค 2500' คือผู้เล่าซึ่งเป็นเด็กหรือวัยรุ่นที่มีสมบัติพิเศษคือความชอบขนมจนกลายเป็นมู้ดของเรื่อง การเล่าแบบนี้ทำให้ฉากในพระนครมีทั้งความสนุกและความเศร้าแฝงไปพร้อมกัน ตัวเอกไม่จำเป็นต้องมีชื่อไพเราะหรือฐานะสูง แต่ความน่าสนใจอยู่ที่มุมมองและการกระทำประจำวันที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา

ถ้ามองในเชิงลึก ตัวเอกเป็นคนที่ใช้ขนมเป็นตัวกลางในการสื่อสารกับคนรอบข้าง เขา/เธอแสดงให้เห็นการเติบโตผ่านการตัดสินใจเล็กๆ เช่น การแบ่งของ การยืนหยัดให้เพื่อน หรือการยอมรับความเปลี่ยนแปลงของเมือง จุดเด่นคือลักษณะผสมผสานระหว่างความดื้อ ความอ่อนโยน และความอยากรู้อยากเห็น ซึ่งทำให้ผู้อ่านอยากติดตามว่าจะโตไปเป็นใครในโลกที่กำลังเปลี่ยนไป — นี่แหละคือหัวใจของเรื่องเล่าแบบนี้ และเป็นเหตุผลที่ตัวเอกยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำต่อไป