Raze Writes
Sa araw na dapat sana’y pinakamasaya sa buhay ni Althea Bautista—ang araw ng kanyang kaarawan—malamig at walang laman ang kanyang piling. Ang kanyang asawa na si Joaquin Valdemere, na nangakong siya lang ang iibigin habambuhay, ay hindi man lang nag-iwan ng kahit isang sulyap. Sa halip, naroon ito sa loob ng ospital, walang pagod na nagbabantay at nakahawak sa kamay ng sarili nitong hipag na kasalukuyang nagsisilang ng isang sanggol.
Sa mata ng buong mundo, ang batang pumipiglas sa tiyan ng kanyang hipag ay ang naiwang alaala at supling ng namayapang kambal na kapatid ni Joaquin.
Ngunit para kay Althea, ang kwentong iyon ay isang napakagandang kasinungalingang itinayo sa ibabaw ng kanyang sariling libingan. Nakatatak sa kanyang utak ang nakamamatay na katotohanan: ang batang iyon ay hindi mula sa kabilang buhay, kundi bunga ng mismong binhi ni Joaquin na ipinahiram nito nang palihim sa dilim.
Ngunit ang pusong labis na nasaktan ay ang pusong pinakamabilis na nagiging bakal.
Sa gitna ng mga patak ng luha at nawasak na tiwala, pinunasan ni Althea ang kanyang mga mata at binunot ang natitirang pagmamahal para sa lalaking walang galang sa kanyang dignidad. Bitbit ang sarili niyang lihim—isang buhay na pumipintig sa loob ng kanyang tiyan—tuluyan niyang tinalikuran ang pangalang Valdemere at naglaho na tila ba usok sa hangin.
Subalit gaano kabigat ang sampal ng tadhana nang ang dating tahimik, martir, at inaaping asawa ay muling lumabas sa ilaw... hindi upang magmakaawa, kundi upang tumayo sa tabi ng pinakamakapangyarihang lalaki sa bansa— na kinatatakutan ng lahat, na walang atubiling sumalo sa kanya at buong-pusong inangkin ang batang nasa kanyang tiyan.
Muling lumuhod ang lalaking minsan niyang sinamba, ngunit sa pagkakataong ito, si Althea na ang nakatayo sa tuktok at malamig na nakatitig sa kanya.
30