10 Seconds Rule Mga Nobela at Kwento

"Ang mga patakaran ng laro ay katulad ng sa mga drama sa telebisyon. Ang bawat isa ay kailangang maglakad mula sa panimulang punto hanggang sa linya ng pagtatapos sa loob ng limang minuto. Kung sinuman ang hindi makarating sa kanilang destinasyon sa tinukoy na oras, sila ay babarilin. "Siyempre, lahat tayo mga mutant o mga taong na-inject ng serum. Kahit na nabaril tayo, hindi naman big deal. Kaya naman, hindi tayo matatanggal ng isang beses. Kahit na nabaril tayo, pwede nating ituloy ang laro. Kailangan lang nating maglakad papunta sa kabilang side in five minutes. Hehe."Listening to Randall's introduction but Randall's deliberate to him Randall! Sa loob ng limang minuto, gusto niyang mabar

“Paano—” “Later. We have sixty seconds.” Tumabi siya sa akin, saka may iniabot: isang maliit na device na may LED timer. 00:59… 00:58… 00:57… Bomb. Or distraction. Or both. “Ava,” bulong niya. “After this goes off, South gate security will shift. We run. No second tries.” Huminga ako nang malalim. Tumango. Pero bago ko pa maitanong kung paano niya nalaman ang lahat—

mahinahong wika niya habang nakataas ang hintuturo. “Second rule, no visitors allowed. Unless clients, investors and partners.” Medyo napataas ako ng isang kilay nang marinig ito. Napansin ko rin ang violent reaction sa ilang nandito. “And the last rule. No romantic relationship between the employees, kahit meron na kayo nito bago pa ako dumating. It’s either itigil n’yo ang relasyon o mag-resign ang isa sa inyo, are we clear?”

Talagang ito ang ipangbabala sa kaniya ng lalaki. Hinanap na niya ang kaniyang lamesa at doon niya nakita na nakaayos na ang kaniyang gamit at sandamak-mak na papeles sa kaniyang lamesa. Nang tiningnan niya ito ay kopya ito ng bagong rules and regulations. Una, bawal ang late. Thirty minutes before work time dapat ay narito na. Pangalawa, focus on your work. Huwag makikipag-chismisan kung hind pa tapos ang trabaho.

Follow up ko. "Wala ata. Di lang ako sure, baka mamaya may mag sub dito. Sana wala." Chineck ko naman ang oras at 10 minutes na ang nakakalipas na wala paring teacher. At patakaran na na kapag wala paring teacher after 15 minutes, ay ibig sabihin pwede na kaming lumabas. "Limang minuto nalang, sana wala ng humabol."

Mayroon na lamang akong 20 minutes para ihanda ang sarili ko at pumunta sa university para sa oral defense ko. Para akong hinahabol ng sampong kabayo sa sobrang bilis ng kilos ko at pagmamadali ko. Hindi ako p'weding ma-late sa oral defense ko. Ayon sa school rules hangang 5 minutes lang ang palugit. Kaya ginawa ko ang lahat para makarating kaagad sa University. Tinakbo ko nang matulin ang silid kung saan magde-defense ng thesis. Maraming mga estudyante ang nagkalat ngayon dito sa University.