Seconds Minutes Novels & Stories

Ano, gandang-ganda ba sila sa akin? "Anong 1 minute palang? 1 minute and 59 seconds- o hayan, 2 minutes na nga eh. Pag ito nag 6:03,uuwi na talaga ako." Halos ihampas ko na sa kaniya itong suot kong wrist watch para ipakita sa kaniya ang iras pero ang loko ay tinawanan lamang ako. Aba at, tingnan niyo ang isang 'to. Kung hindi ko lang ito naging crush ay baka nasapak ko na 'to sa inis.

“Come on, baby. I know that you’re worried and stuff but for Pete’s sake, kakatanong mo lang sa akin niyang tanong na iyan wala pang trenta minutos ang nakakalipas.” Napakunot ang noo ko. “Oh, talaga? Bakit? Marami ang pwedeng mangyari sa tatlumpung minuto na iyon. In fact, marami na ngang pwedeng mangyari sa loob ng tatlumpung segundo.” “Fine, fine. I won’t argue with you anymore.”

"Daniel, binibigyan kita ng 120 segundo upang pag-isipan ito. Upang tanggapin ang hamon o manatiling ordinaryo. "Kailangan mo lang sabihin sa akin oo o hindi. "Magsisimula na akong magbilang ng oras." Inabot ni Thomas upang pindutin ang countdown button sa loob ng 120 segundo. Tick ​​tock! Tick ​​tock! Gumagalaw ang minute hand. Bawat galaw na ginawa nito, malakas ang lakas ng pintig ng puso ni Daniel.

Tiningnan ko muna ang kailangan kung permahan. 'Apat na lang pala ito kaya Tatapusin ko na lang,' sabi ko sa aking isipan habang tumingin sa orasang na ka dikit sa wall. "May 20 seconds pa ako upang matapos ko tong apat," mahina kong sabi sa aking sarili. Kaya agad kung tinawagan ang Secretary ko sa teleponong na ka konekta sa kan'yang table.

Kung sasakay ako doon, tantya ko ay hindi ako pwedeng magtagal roon ng isang minuto. Napaliit ang mata ko ng biglang may lumitaw na bagay sa mata ko. Halos mahilo ako ng makita ang paglabas ng isang guhit na tila sinisipat ang sanga ng puno. Matapos sumipat ay lumabas ang numerong 36 sa harap ko. Sinundan ito ng ng salita 'seconds'.

Ilan minuto palang ang nakakalipas ng magparamdam at magpakita din si Angela sa kapatid niyang si Janet, Si Janet na mas bata ng isang taon kay Perla. Habang nagpapahinga si Janet sa kanyang kama, bigla na lang siyang gininaw, Hindi pa man niya nabubuksan ang Aircon ay may kakaiba talagang hangin na pumasok at bumabalot sa buo niyang kuwarto, kaya isinara niya ang nakabukas na bintana na malapit sa kanyang kama, kung titingnan ay maalinsangan naman sa labas ng mga oras na iyon.

"Elena, ibigay mo sa akin ang folder. O gusto mong panoorin kung paano mawawala ang lahat sa iyo sa loob ng limang segundo?" Sa labas ng simbahan, nakita ko ang isang pulang timer na nakakabit sa isa sa mga poste. Isang bomba. At ang oras? Tatlong segundo na lang ang natitira.

"Meron akong reaction time na masusukat gamit ang microseconds. Pero ang reaction time na mayroon si Lucas ay umaabot ng zeptoseconds at kaya niya pang mahigitan iyon. He can even reach the planck time kung gustuhin man niya." Namilog ang mata ni Luke sa kanyang narinig. Parang hindi kapani-paniwala ang bagay na iyon. Ang planck time ay siyang pinakamaliit na sukat ng oras at ang bawat isa nito ay nasusukat ng sampu hanggang apatnapu't apat na segundo.

THE UNIFORMS. Nakatitig na lamang sila ngayon sa kisame, tinitingnan ang bawat segundong lumilipas hanggang sa sampung segundo na lang ang natitira. Nawala ang timer at naisip nila na tapos na ang lahat.

Madiin na naman ang titig sa kanya habang sinusulyapan ang relong pambisig. "5minutes and 1second. Sabi ko di ba five minutes lang? Tsaka bakit ka nakangiti diyan?" Napamaang siya, "Paano mo nalamang 1 second ang sobra? Hindi 'yan accurate. Tsaka, bawal ba ngumiti?" Nilakihan niya pa ang ngiti ngunit napapikit noong takpan nito ang bibig niya at pilit pinipigilan siyang ngumiti.