Novel & Cerita Seconds Minutes

Napakunot noo naman si Tristan at tinignan ang kanyang orasan. “I’m only one minute late. Sixty seconds ka lang na naghintay galit ka na agad?” saad ng binata. Biglang napakurap-kurap si Cornelia. She checked her phone and it was 9:31 A.M. “Napaka mainipin mo naman kung ganun,” dagdag ni Tristan. “W-well—“ biglang napahinto si Cornelia. “Sa s-sixty seconds na yun marami na sana tayong n-nasimulan,” sabi ni Cornelia.

Ano, gandang-ganda ba sila sa akin? "Anong 1 minute palang? 1 minute and 59 seconds- o hayan, 2 minutes na nga eh. Pag ito nag 6:03,uuwi na talaga ako." Halos ihampas ko na sa kaniya itong suot kong wrist watch para ipakita sa kaniya ang iras pero ang loko ay tinawanan lamang ako. Aba at, tingnan niyo ang isang 'to. Kung hindi ko lang ito naging crush ay baka nasapak ko na 'to sa inis.

Ang bawat segundo ay tila isang taon, ang bawat minuto ay tila isang dekada. “I do like you!!” ang malanding pag-arte ni Shayne, ang kanyang boses ay puno ng pagnanasa. Ang kanyang mga mata ay nakatitig kay Justin, puno ng pagmamahal… o kaya naman ay pagpapanggap? Hindi ko alam. Ang aking puso ay tila sasabog na sa kaba.

"Daniel, binibigyan kita ng 120 segundo upang pag-isipan ito. Upang tanggapin ang hamon o manatiling ordinaryo. "Kailangan mo lang sabihin sa akin oo o hindi. "Magsisimula na akong magbilang ng oras." Inabot ni Thomas upang pindutin ang countdown button sa loob ng 120 segundo. Tick ​​tock! Tick ​​tock! Gumagalaw ang minute hand. Bawat galaw na ginawa nito, malakas ang lakas ng pintig ng puso ni Daniel.

Tiningnan ko muna ang kailangan kung permahan. 'Apat na lang pala ito kaya Tatapusin ko na lang,' sabi ko sa aking isipan habang tumingin sa orasang na ka dikit sa wall. "May 20 seconds pa ako upang matapos ko tong apat," mahina kong sabi sa aking sarili. Kaya agad kung tinawagan ang Secretary ko sa teleponong na ka konekta sa kan'yang table.

Kung sasakay ako doon, tantya ko ay hindi ako pwedeng magtagal roon ng isang minuto. Napaliit ang mata ko ng biglang may lumitaw na bagay sa mata ko. Halos mahilo ako ng makita ang paglabas ng isang guhit na tila sinisipat ang sanga ng puno. Matapos sumipat ay lumabas ang numerong 36 sa harap ko. Sinundan ito ng ng salita 'seconds'.

Ilan minuto palang ang nakakalipas ng magparamdam at magpakita din si Angela sa kapatid niyang si Janet, Si Janet na mas bata ng isang taon kay Perla. Habang nagpapahinga si Janet sa kanyang kama, bigla na lang siyang gininaw, Hindi pa man niya nabubuksan ang Aircon ay may kakaiba talagang hangin na pumasok at bumabalot sa buo niyang kuwarto, kaya isinara niya ang nakabukas na bintana na malapit sa kanyang kama, kung titingnan ay maalinsangan naman sa labas ng mga oras na iyon.

natatawang tanong ko kaya natawa rin siya at tumango. "Hindi ako magaling sa ganitong bagay ngunit tila oo, Liwan. Nakakabaliw." More than one month... ang ikli ng panahong pinagsamahan namin pero nakabuo agad kami ng memories with each other. Nakilala ko agad si Lino. Iyong likes and dislikes niya, hobbies niya, iyong mood swings niya, mga kalokohan niya, flaws niya at alam ko agad kung kailan siya nasasaktan o masaya. At alam ko agad kung hanggang saan ang mga kaya niyang gawin para sa akin.

"Elena, ibigay mo sa akin ang folder. O gusto mong panoorin kung paano mawawala ang lahat sa iyo sa loob ng limang segundo?" Sa labas ng simbahan, nakita ko ang isang pulang timer na nakakabit sa isa sa mga poste. Isang bomba. At ang oras? Tatlong segundo na lang ang natitira.