10 Seconds Rule Mga Nobela at Kwento

Kahambugan talaga ng lalaking to. 1. Huwag mo akong yayakapin, hahawakan ng kamay, hahalikan, if kailangan talagang hawakan mo ako dapat mga 10 seconds lang. 'Anong klaseng rule yan?! As if din naman na hahawakan ko siya, ayokong madikitan ako ng kung ano-anong bacteria and germs na nanggagaling sa kaniya no?!' 2. Wala kang gagalawin sa mga gamit ko, kwarto ko, o kahit ano pa. If kailangan, need muna ng permission ko.

“Pero may window doon na mas mababa sa sampung segundo kung saan walang direktang nakatutok na mata sa loob.” Tumayo ako at naglakad patungo sa gilid ng glass wall. Pinagmasdan ko ang distansya mula sa opisina ko hanggang sa chamber. Labinlimang hakbang. Kung mabilis ang lakad—walo hanggang sampung segundo. Kung normal—labing dalawa. Kung may distraction— Mas maikli. “Kailangan ko ng dahilan para makalapit,” sabi ko.

Bigla niyang nakita sa social media na may bagong post si Caspian Zamora. Isang larawan lang iyon ng city night view. Maganda ang kuha, pero walang caption. Naalala niya ang sinabi ni Benjamin sa eroplano kanina. “Isobel, alam mo ba ang three-day rule sa dating?” “Three-day rule?” “Kapag nagkita ang dalawang tao, kung mag-message siya sa loob ng tatlong araw, ibig sabihin may interest. Kung wala, then wala talagang chance.”

Pero, hindi ko iyon inalintana, isa sa ibinigay kong rules ang 'Bawal pakielamanan ang buhay ng may buhay'. In short, mind your own business. Ayaw ko na magkaroon ng tsismis sa kompanya tungkol sa mga bagay na walang kinalaman sa kompanya at kung sinoman ang makita o mahuli na gumagawa ng ganung bagay ay iteneterminate ko o binibigyan ng kaukulang parusa base sa kasalanang nagawa. Maayos ang kompanya kapag ganun at walang alitan na namamagitan sa bawat empleyado.

Rule #3 – Bawat desisyon sa bahay, financial o personal, ay kailangang ipaalam sa akin. Rule #4 – Ang bawat bisita o kaibigan na papasok sa bahay ay kailangang aprubahan ko. Rule #5 – Walang lihim. Lahat ng text, email, tawag — alam ko. "Gusto kong sumunod ka sana sa rules na ito, Elena." Saad nito. "Para rin ito sa 'yo at sa akin, hindi madali lahat ng ito pero gusto kong protektahan ka sa lahat." dagdag niya.

Sa tuwing nagkikita sila, magalang ang pakikitungo nila sa isa't isa, halos makalimutan niya na kung gaano kawalang-hiya ang lalaking ito. Ayon sa Three Rules nila, kailangan niyang 'mag-stay sa kama' nito minsan sa isang buwan. Ang makapagtiis ito nang higit kalahating buwan ay nakakagulat na—at mukhang nauubusan na ito ng pasensya ngayon. Nagkatitigan silang dalawa. Sobrang lapit nila sa isa't isa, ngunit walang nagsasalita.

“Paano kung hindi ko kaya? Paano kung makita nilang natatakot ako?” Umiling siya. “That’s why you must put these rules in your mind....” “Rule 1: Keep your head up and your eyes sharp. Kapag may tumingin sa'yo, salubungin mo. Huwag kang iiwas ng tingin.” “Rule 2: Silence is your best weapon. Hindi mo kailangang magpaliwanag sa kahit kanino. Kung may magtanong sa'yo na hindi mo gustong sagutin, titigan mo lang sila. Let them drown in their own words.”

"Come here." "Bakit?" "It's part of Rule Number Eleven," sabi niya. "May Rule Eleven na agad?!" "Rule Eleven: We spend at least thirty minutes a day just talking. No phones. Just us," sabi niya. Hinawakan ko ang kamay niya at tumayo ako. Dinala niya ako sa balcony ng penthouse. Mula rito, kitang-kita ang nagkikislapang mga ilaw ng siyudad. Ang simoy ng hangin ay malamig, saktong-sakto sa pagod na nararamdaman ko.

Hindi pa rin makapaniwala sa im hired na daw. Swerte pala itong cellphone ko. Kahit sira-sira na, nagdadala pa sa akin ng swerte. Lumapit ako sa kanya, sa sobrang saya gusto ko talaga siyang yakapin. "Ops! Rule number one." Sabi niya na siyang nagpapigil sa akin sa pag-yakap sa kanya. Kumunot ang noo ko? Rule na ano? "Rule number one, you are just my P.A . So, no touching and hugs. One meter distance from me. . Lalapit ka lang sa akin, when i told you to."

Agad kong napansin ang bigla niyang pagtigil sa paggalaw. Hindi siya tumingin sa akin. Ang mga mata niya, nakatuon lang sa labas, sa mga ilaw na mabilis na dumadaan. Lumipas ang ilang segundo ng nakakabinging katahimikan. Naalala ko tuloy ang mga sinabi niya noong unang gabi—ang mga rules na bawal kong labagin. Rule number two: Don’t ask questions that are not yours to ask.