5 Second Rule Novels & Stories

“Yehey! Ang galing naman niyan. Wala kasi ako niyan bahay namin eh pero nakikita ko mayroon niyan si Mommy pero kahit tignan ko pinapa—” “Reign. What’s our rule number 5?” “Ha? E-eh... hmm, Ano ba ‘yon?— Aha! Rule number five! Don’t mention my past life, including my mom, dad, maids, bodyguards, my pain memories, and the galaxy— waaah oo nga pala *pout* s-sorry nakalimutan ko” “Tell me the 5 rules” “Leader! Hayaan mo na… nakalimutan niya lang eh”

Batid niya naman na maingat si Fifth na magmaneho, pero kahit gano'n ay hindi ito pumapayag na hindi man lang siya kumakapit sa balikat o bewang nito. "I want you to know that you'll always be safe as long as you're beside me." Mga katagang sinabi ni Fifth sa gitna ng biyahe. Kahit na ramdam niya ang munting kaba sa tuwing may makasasabay silang malalaking sasakyan. Kaya naman ang kabang nararamdaman na 'yon ang nag-udyok para mapayakap siya nang kusa sa likod ni Fifth, dahilan nang tipid na pagngiti naman nito.

Kailangan kong mahalin ang trabaho ko para ma-extend pa ang contract. "And for the last rule, nasa likod," he added, dahilan para mapaawang ang bibig ko. Bahagya akong napailing at binaliktad ang papel. Golden Rule 6. Romantic relationship is prohibited. You can't like nor love me and vise versa. "That's it. Any violent reaction?" Gusto kong matawa pero pinigil ko. Akalain mong ang Mr. Walton na hinahangaan at kinababaliwan ng halos lahat ng babae ay ganito ka-corny. Golden rule? Anong klaseng rule 'yan?

Pero matapos matumba ang binaril na kaaway ay kaagad ding may tumagos na bala sa ulo niya. Ito ang kaisa-isang rule during 5 minutes rest time—bawal mamaril. Kung ito ay lalabagin, awtomatikong may tatagos na bala sa ulo ng lumabag. Ang balang iyon ay nagmula sa mga hired sniper ng tagapanguna. Nagtatago sila sa paligid ng venue at ang iba ay nasa mansyon. Sila ang magsisilbing tagamanman at tagaparusa sa mga lalabag.

Huminga ako nang malalim at pinisil ang sarili ko— literally— para hindi ako mag-overthink dahil wala naman pala akong karapatan. Karapatan? Sarap batukan ng sarili ko! “Fine,” sabi ko, pilit na boses. “Pero bago taayo matulog, may rule ako.” Huminto siya habang nagtatanggal ng cufflinks. “What rule?” “No hugging, no touching, no harassing, no anything. Kahit accidentally.” Tumaas ang isa niyang kilay. “I don’t harass people.” “Hindi iyon ang point ko—”

“So, shall we talk rules?” Tumango lang siya. “Start with yours.” Binuksan ko ‘yung maliit kong notebook, ‘yung isa sa mga pang-professional mode kuno kong props. “Rule one: no unnecessary touching. Public displays only, pang-appearances lang. Nothing more.” “Define unnecessary,” tanong niya, that teasing glint in his eyes that should honestly be illegal. “Alam mo na ‘yung ibig kong sabihin,” I said, raising a brow. “Don’t play dumb. Hindi bagay sa’yo.”

pagmamakaawa niya. "Okay but, there are rules. Huwag na huwag kang lalagpas sa rules or else." Huminga muna siya ng malalim bago sumagot. "Okay fine. Susundin ko lahat kahit anong rules pa yan." " Rule number one. Kung sinabi kong bawal ay bawal. Huwag ng madaming hirit." " Napakabossy mo naman. Pero okay, its fine as long as makikita ko na ang anak ko." Pagmamaktol niya na parang bata na pinagbawalan kumain ng icecream.

Fifth Castillion rule: Never date a woman who are interested with your brothers. Ayaw na ayaw kong dumaan sa'kin ang kahit na sinong babaeng dating dumaan sa mga kapatid ko. Kahit anong libog ko kaya kong magpigil kung hindi nararapat ang babae. Wala lang, ayoko lang ng komplikasyon o kahit anong kaguluhan na babae ang magiging dahilan para magkaroon kami ng gap ng mga kapatid ko, kahit sino sa mga kapatid ko.

Kaya naman ang ending ay naka-labas ang dila ko nang matigil ang mapusok na halikang pinagsaluhan namin. "Rule no. 5." Idiniin niya ang bubog na nakalapat sa leeg ko. "Distract your oponent... and attack." Para na akong tinakasan ng sarili kong kaluluwa. Anong oponent?! Akala yata niya ay nasa loob siya ng video games! Hala, Lord. Akala ko ba payayamanin mo ako?!

Para saan naman iyon? "Dami mong dama," bulong ko sakanya at alam kong narinig niya iyon kasi malapit lang naman siya sa'kin. "May reklamo ka ba?" "Aba, syempre, wala! Ikaw naman Khalil hindi ka mabiro. Ano na yung rule na sinasabi mo?" Pilit akong ngumiti sakanya. "There's only one rule, Sol. You're not allowed to love me for real. Ang ipapakita mong pagmamahal sa'kin sa harap ng mother ko ay isang agreement lang."