Tuwing iniisip ko ang Saligang Batas 1987, napapangiti ako dahil malinaw na inilatag nito ang mga pangunahing karapatan ng mamamayan — hindi lang bilang teorya kundi bilang praktikal na proteksyon sa araw-araw. Sa aking pagkaintindi, kasama dito ang karapatan sa buhay, kalayaan, at pag-aari, pati na rin ang due process at equal protection: hindi puwedeng hubarin ng gobyerno ang mga ito nang walang makatarungang proseso.
May malaking bahagi rin ang malaya at ligtas na pagpapahayag: malaya nating maipahayag ang saloobin, makapamahayag, at mag-assemble nang mapayapa. Kasama rin ang malayang relihiyon at ang proteksyon laban sa hindi makatwirang paghahalungkat o pag-aresto — may mga probisyon laban sa unreasonable searches and seizures at may karapatan kang humingi ng writ of habeas corpus kapag inaalangan ang iyong kalayaan.
Hindi lang pulitikal na kalayaan ang nasa ilalim nito; mayroon ding panuntunan para sa sosyal at ekonomiyang tunguhin: karapatan ng manggagawa na mag-organisa, karapatan sa makatarungang kondisyon at seguridad sa trabaho, at obligasyon ng estado na itaguyod ang social justice. Para sa akin, ang Saligang Batas ay parang safety net na nagbibigay-daan para maging aktibo at protektado ang bawat mamamayan sa lipunan.