Bill Of Rights Philippines Novels & Stories

CHAPTER 66 “Ang lakas ng loob, e. Sira ang buhay nila, sigurado. Tsk!” “Kaya dapat pinipili ang kinakalaban. Alam mo naman ang sistema rito sa Pilipinas. Kung sino ang nasa tuktok, siya ang may kapagyarihan. Kayang-kaya nilang balikuin kahit ang batas. Sa hirap ba naman ng buhay ay pera lang ang katapat. Kung magrereklamo itong pamilya ni Coralde ay siguradong wala silang mapapala.”

Napatakip si Lie sa kanyang bibig habang unti-unting nauunawaan ang baliw na plano ng lalaki. "If you sleep with him while disguised as Lia, or even if we use the opportunity to ensure you get pregnant right away, we secure the ultimate leverage," patuloy ni Julian. "You are still legally married to him. Under Philippine law, any child born within your marriage is presumed to be his legitimate heir."

Napakadami ng nagbago. At inaamin ko lahat ng iyon ay nangyari mula noong umalis ako ng Pilipinas. Hindi man madali sa umpisa, pero nakayanan ko naman. At masasabi kong proud ako sa aking sarili, dahil nagawa kong lampasan ang mga araw at gabi na akala ko ay hindi ko na kakayanin pang magpatuloy. Naging mas matatag na ako ngayon. Naging mas malakas kaysa noon. Wala ng kinakatakutan. Hindi na rin takot na sumugal at magmahal muli, because I can finally say that I moved on.

“Anong legal responsibility ang mapupunta sa'min dahil sa sinabi mo?” “Sa batas ng Pilipinas, wala namang batas ang nagbabawal sa ganito.” Ang tagalog ni Mike ay sobrang galing at maging ang pagkakaunawa rin nito sa ilang mahahalagang batas. Ngayon ay may pagdududa na si Elisia kung ang taong nasa harapan niya ay talaga bang Amerikano. Dahil ang galing nitong mag tagalog.

Hindi ako sumagot at nagpatuloy sa pag-iyak. Narinig ko pang nag-ring ang aking phone pero hindi ko iyon pinansin at sinagot. Mabilis kaming nakarating airport at agad akong nagbayad. Agad akong lumapit sa isang window. "Good Morning, ma'am. How may I help you?" she asked, smiling. "G-Good morning, do you have a standby list for the ticket trip to B-Bohol?" Pinagdaop ko pa ang aking mga kamay na para bang humihiling na sana ay mayroon pa.

Isang tawa na nagbibigay-kilabot sa kalaban. "Mga ginoo… una sa lahat, kung ang usapan ay tungkol sa umano’y hindi patas na kontrata, ang tamang basehan ay hindi kung ano lang ang surface information ng Article 1381. Sa ilalim ng Civil Code of the Philippines, partikular sa Articles 1381 hanggang 1389, maaaring mag-file ng rescission kung mapapatunayang may lesion o malinaw na kawalan ng katarungan at hindi basta-basta ito ipinagkakaloob nang walang sapat na ebidensya.Pangalawa… ang Vanguard Law Firm ay walang branch office sa Batangas."

nang manatili siyang tahimik ay muling nagsalita ang binata. "Sige," ang sa halip ay isinagot ni Aria saka sinalubong ang maiitim na mata ng lalaki. Black eyes are natural to Filipinos. Although nowadays it seems that more of them have dark brown eyes, many Filipinos have a mix of other races, particularly the Spaniards who colonized the Philippines for three hundred and thirty-three years. And that is the reason Aria sees why her eyes and hair are brown. At iyon ang nakikitang dahilan ni Aria kung bakit brown ang kulay ng kaniyang mga mata maging ang kulay ng kaniyang buhok.

“Hindi ako kasing –” “I’m planning nto bring her to America,” Dad interrupted me. Mas lalong kumulo ang dugo ko sa kaniya. Umawang ang labi ko at nilingon si Lucas. Bakas din sa kaniyang mukha ang gulat. “Mercy killing is illegal dito sa Pilipinas.”

Sobrang lamig sa loob ng restaurant pero feeling ko ay biglang tumaas ang temperature. "Sir, excuse me." Tumayo ako. Wala na akong gana na makipag-usap sa sinasabi ni Nanay na ama ko. "I'm still talking to you. Sit down," utos ni Mr. Regalado. "Hindi kita kaano-ano kaya wala kang karapatan na palayasin ako sa bansang ito, Sir. Kahit pa presidente, walang karapatan na magpalayas sa Pilipinas ng isang simpleng mamamayan. Now, habang may respeto pa ako sa iyo, iiwan na po kita."

"A-And are you okay with it?" Hindi ako agad nakasagot. Honestly, I'm still confused with what's happening in our surroundings. Pero gaya nga ng sabi ni Azazel, hangga't nandito kami sa Pilipinas ay hindi kami magkakaroon ng payapang buhay. And I don't want that, especially now that we are having our baby in the next few months. "It's fine. Ayaw k-kong l-lumaki ang a-anak namin sa magulong lugar. W-We can't settle h-here, and I w-want the b-best for o-our b-baby."