Romans & histoires Tragedy

'𝘐𝘵'𝘴 𝘦𝘪𝘵𝘩𝘦𝘳 𝘵𝘩𝘦 𝘥𝘰𝘳𝘮𝘢𝘯𝘵 𝘣𝘰𝘥𝘺 𝘸𝘢𝘴 𝘬𝘪𝘥𝘯𝘢𝘱𝘱𝘦𝘥' that's crazy! '𝘰𝘳 𝘥𝘪𝘴𝘢𝘱𝘱𝘦𝘢𝘳𝘦𝘥 𝘣𝘺 𝘩𝘪𝘮𝘴𝘦𝘭𝘧.' and that's crazier!

He is trapping me, I don't know what he is planning but I stop caring or thinking too much about it. Tinignan kong muli ang sarili ko, malungkot na mata, magulong isipan at galit sa puso ang nangingibabaw sakin ng mga oras na ito. Wedding day is supposed to be the happiest day for everyone, especially for the bride but not for me.

Mabilis kong kinawayan sila at tinungo ko na ang hagdanan namin. Pababa na ako sa hagdanan noon nang biglang hinabol ako ni Papa. Hindi bumibitaw si Mama noon kay Papa dahil nga pilit niya itong pinipigilang saktan muli ako. Nang makita kong aambaan ako ng suntok ni Papa ay umilag ako. Sa lakas ng suntok na iyon kung hindi ako iilag ay maaring mawalan ako ng panimbang at mahuhulog ako sa hagdanan. Ngunit sana hinayaan ko na lang na mataaman ako at ako ang bumagsak. Nakita ko na lang kasi si Mama na nakayakap kay Papa ang siyang nawalan ng panimbang. Sinikap kong abutin ang kamay ni Mama ngunit dahil sa dala kong bag at bilis ng mga pangyayari ay hindi ko nagawang saklolohan pa siya. Bumagsak

ADRIANNA My life is a perfect definition of tragedy. Mula pagkabata ay naranasan ko na ang mga bagay na kahit ang mga matatanda ay hindi kakayanin. I was happy when I was a child but behind that happiness is a horrible experience. Akala ko ay makakalimutan ko rin kaagad dahil bata pa ako nang maranasan ang mga 'yon, pero dinala ko ang lahat hanggang sa pagtanda.

Hinaplos niya ang mukha ni Elisha. "Sabi nila, mag-move on na ako sa'yo pero hindi ko magawa. Paano? Sabi ko sa sarili ko ikaw lang ang babaeng mamahalin ko.." Napangiti pa siya nang maalala niya ang mga nangyari sakanya noong mawala sakanya si Elisha. He drowned himself in his work, in girls and in alcohol. He was wasted inside. Marami nang nagsabi sakanya na tanga siya noon dahil hindi niya mabitawan ang isang taong kahit kailanman ay hindi na babalik.

CHAPTER 2 First installation of A Wife's Grief Series WRITTEN BY MissteriousGuile A WIFE'S SORROW ROSEGAIL'S POV Napamulat ako, inilibot ang paningin sa paligid. Nakahiga parin ako sa pwesto kung saan nawalan ako ng malay. Natuyo na ang dugo sa ulo at kamay ko dahil sa bubog kanina. May nakita pa rin akong bubog sa kamay ko, maliit lang s'ya pero mahapdi.

Hindi ko na sila pinansin pa at nagmamadaling pumanhik na sa grand staircase ng naturang mansion. Pumasok kaagad ako sa aking kwarto at dumiretso sa banyo para maligo. Pagkatapos kong maligo ay agad na nagbihis at bumaba saka tinungo ang kinaroroonan ni Adam. Sinadya ko talagang magsuot ng white short at spaghetti trap para i-display sa paningin ni Ares ang aking alindog at upang inisin si Deborah na halatang pàtày na pàtày kay Ares.

“ Oo, silang dalawa dahil nakiusap si Maam Cecilia na ipagdrive ni tatay ng araw na yun dahil absent ang driver niya. Prepare yourself and go downstairs to have breakfast. I will be the one to cook because Yaya Santina and other maids were in the funeral parlor. My condolences to you, I know it's hard to accept a tragic accident that is unexpected. I understand how you feel this time.” Umalis na si Brent at nagtungo sa room niya para maligo at magbihis. Sa loob ng shower room sunud- sunod na iyak at suntok ang pinakawalan niya. Naalala niya ang maamong mukha ni Shantal na puno ng luha. He doesn't know what would he tell to console her emotion. He knows Shantal felt so much pain and it drives

Kung hindi dahil sa akin hindi sana siya nagkagano'n. I'm such a badluck and a burden. Now I understand why my name was made like this. Agony will be always my twin for life that brought grief within me. Mas mabuti na sigurong mag-isa nalang ako habang buhay para walang madamay sa kamalasan ko. If staying away from them means saving their lives from misfortune, then It'll be blissful grief. Being alone will serve as my blissful grief.

"You said yesterday that you came home to the Philippines, right?" Inglesherong froggy! "Yup!" Maikli kong tugon habang nakatutok sa tv ang mga mata. Nanunood kasi kami ng 'Zombie Land' kahit hindi naman talaga nakakatakot ang zombie. "Why?" "To find myself." I said at ramdam ko ang pag upo nito ng maayos paharap sa akin. "Why?" "To find the past. " - me "Why?" - him.