A Message To A Friend Novels & Stories

“He’s right. She might look for me. ‘Panigurado may surpresa na naman siya,’ she said in her mind and smiled. Nagpasya itong magpalipas muna ng ilang mga oras pa dahil hindi niya alam kung anong mukhang ihaharap n’ya sa kaibigan. Inilabas nito ang kanyang cellphone at halos si Regina ang laman ng inbox nito. She opened the latest message she received from her. ‘Friend, nasaan ka? I wanted to wish and greet you with a Blessed birthday! Thank you so much for being a good friend! I love you always! See ya later!’ Napangiti muli ito habang binabasa nang paulit-ulit ang mensahe ng kaibigan. Taon-taon ay hindi sumasablay ito sa pagbati mapa personal o sa text man. Pagkalipas ng ilang oras ay naisi

Siguradong mamimiss niya ito ng sobra. "Gano'n ba," aniyang pigil ang sariling emosyon. Tumango ito. Malungkot na ngumiti ito. "Mamimiss kita. Kaya pakiusap, buksan mo ang messenger mo. I'm sure may signal naman sa pupuntahan namin. Para matawagan kita lagi," Tumango siya dito. Pero natampal niya ang noo niya. Hindi sila friend nito sa F******k.

i-nex niya lang ang mensahe at hindi nag-reply. "Sorry na, oh? Bati na tayo?" hindi niya parin pinansin hanggang sa tumunog na lang nang tumunog ang friendster notification niya ay hindi niya talaga pinansin si Nikko. Galit siya at ayaw niyang makipag plastikan kay Nikko na okay lang siya. Pakiramdam niya ay parang joke lamang ang lahat ng iyon para kay Nikko at sa isipin palang na iyon ay nasasaktan na siya.

Naka-save niya ang numerong ito sa loob ng isang taon pero hindi niya kailanman dinial. Naaalala ko na para protektahan ang aking nakatatandang kapatid, idinagdag ko siya sa Messenger nang pribado, at ipinadala niya sa akin ang kanyang mobile phone number. [Kung binubully ka at hindi sumasagot si Messenger sa oras, tawagan mo lang ako at papuntahin mo ako online.] Ito lang ang isang pangungusap na minsan ay nagdala ng bagong pag-asa kay Sarah.

Napalunok ako. Hindi na ako kaibigan ng mga 'yon pa. Friends don't forget each other. Nagkawatak-watak kami noong ibang school na ang pinasukan. Siguro kung maaga kong itinigil ang pagkontak sa kanila ay mas maagang naputol ang koneksyon namin. I was always the first to reach out to them. My messages are their reminder of my existence. Kaya noong itinigil ko, nakalimutan na ako.

Tatawagan na sana niya itong muli nang makatanggap siya ng mensahe mula rito. “Akala ko ba ay hindi mo kailangan ng kaibigan? What’s with this miscalls?” pagbasa niya sa message ng kaibigan. Napakunot naman ang noo niya nang mabasa iyon. Bakit pati ang matalik niyang kaibigan ay galit sa kanya? Ano bang nagawa niya? Kaya naman, upang malinawan na siya sa mga nanyayari ay nagpadala rin siya ng mensahe. Makikipagkita siya rito upang makipag-usap at alamin ang lahat.

Nakakapagod kapag may fashion week akong pinupuntahan pero ang nakakatuwa ay may bago akong F* friend na laging nag-memessage sa aking tuwing umaga at gabi. “Good morning!” laging bati sa akin ni JohnV sa umaga at “Sweet dreams!” naman sa gabi. Minsan naman, “Nag-breakfast ka na? Take care!” at sa gabi naman, “Kumain ka na? Pahinga ka naman!”

segunda ng iba. " goodmorning dear friend, how's your day?"dina's message. " hi, its fine my dear. Good morning too😊" i replied. "its a friend from other department okay, makatingin kayo daig ko pa ang nililitis sa korte. Kaya its nothing don't worry you will meet her soon if magkita kami ulit" "friend??? Kaibigan lang pala. Ipakilala mo naman ako jan sa HER FRIEND mo belle." nakangiting sabi ni tinay.

I am willing to open my door for him to become one of my friends. Magdadapit hapon ay nanatiling nakasalpak ako sa sofa. Tamad na taman lang ang shunga. Nakatitig ako sa contact ni Ernist. Do I have to send him a message to inform him that I have still existed? Pero ang harot lang, h'wag nalang kaya. Marahas kong nilapag ang phone nang aksidenteng nagsent iyon ng happy emoji kay Ernist.

“Kala namin umuwi ka na eh, lasing na lasing ka na nun. Buti nga nakauwi ka safe!” Safe? Tangina. Kung alam niyo lang. “Yeah, may nakasabay lang akong friend ng friend, ayun hinatid ako. Wala naman.” Sinubukan kong gawing normal ‘yung tono ko, pilit na pinapatag ‘yung kaba ko. “Wow, mysterious friend! Hindi mo man lang pinakilala?” pang-aasar ni Macey, sabay tawa pa. “Baka naman may nangyari—”