Novel & Cerita A Message To A Friend

Pakiramdam niya ay unti-unti na silang napapalapit ng binata. Kahit pwede naman niyang i-message si Levi anytime dahil walang restriction, pero iba pa rin ang pakiramdam na friend na sila sa social media. Kaya dali-dali siyang nagpunta sa messenger, in-open ang chat box para i-message ito. At nang makitang naka-seen na lahat ng mga messages niyang ilang taon na ring hindi napapansin ay bigla siyang nahiya dahil apat na taong hindi napapansin ang mga mensahe niyang iyon.

"May contact ako kay Boss! Magpapadala ako ng message sa kanya ngayon para mapakita ko sa iyo na totoo ang sinasabi ko!” Lumapit siya kay Celestine at iginiit na ipakita ang kanilang chat. Binuksan ni Diana ang chat box at papadalhan na sana siya ng message nang biglang lumabas ang isang prompt. "You are not friends.You can't send any message to Boss. Add him as a friend to send a message.” "Uh. Friend mo talaga ang boss na iyan? " Napakurap si Celestine.

Nakatitig sa huling message na sinend niya sa akin. 'I will never leave you, Dahlia! Remember me always, hinding-hindi ako mawawala sa tabi mo dahil sasamahan kita sa lahat ng problema mo at handa akong maging sandalan mo sa tuwing hindi mo na kaya ang lahat ng pinagdadaanan mo. Best friend always stay. Stay strong.'

It was a text from him. Liam: "Good morning! Hope you’re doing okay today. Let me know if you need a coffee break. 😊" Kairah smiled at the message. It was simple, but it made her heart feel a little lighter. She replied quickly, her fingers typing the words without much thought. Kairah: *"Good morning! I’m good, just a bit busy with work. Maybe later for that coffee? I’ll let you know." She sent the message, feeling a little bit of nervous excitement bubbling inside her. She didn’t want to seem too eager, but she was starting to feel like she wanted to see him again, even if just for a short moment.

Magaan din ang pakiramdam ko, ewan kung bakit. Iiwan ko sana ang cp ko pero bigla yung tumunog at mabilis ko ring dinampot at napangiti ako nang mabasa ko ang message. 'Pwede ako until Sunday kung free ka. Saka kahit saan okey lang. Alam ko nagagastusan ka tuwing nagkikita tayo. Girl scout ako, kahit sa bukid kung may kubo kayo... 😅😅😅'

I-message ko na lang siya ngayon. “Hi, I will go out with friends. Kaya medyo malalate din ako sa pag-uwi. Sorry, see you at breakfast?”sabi ko na lamang sa message ko. Pero wala pa rin siyang reply mula sa kaninang message ko sa kanya. Siguro nga ay abala pa rin ito.

Asking him to help a good friend with a divorce lawsuit. Kaya naman nagsend siya sa matanda ng mensahe na ang tanging laman lang ay “Ok” kaka-send pa lang, tumunog agad ang kanyang cellphone at may natanggap siyang email at friend request nito sa kanyang social media account.

Hindi ko matatagalan 'to. Natigil ako sa pag-overthink nang mag-beep ang phone ko. Dinukot ko 'to sa bulsa ko, may one message mula sa aking best friend. "Hey, lift up your head." Ito ang nilalaman ng message. "Why?" Reply ko. Wala pa segundo ang lumipas ng mag text siya ulit. "Just do it."

I asked. "Ikaw 'yong tipong...a friend to none is a friend to all. So, it really doesn't matter to me if you see me as nothing like a friend; the important thing is that I see you as one. I'm a friend to all...sabi mo nga hahaha!"