A Page Of A Book の小説・ストーリー

Sa tabi ng TV niya ay may shelf ng mga libro, napalapit ako doon kasi there's a book that caught my attention. Sa pinakatuktok nung shelf is nag-iisang libro lang na manipis at kulay itim. Medyo hindi ako matangkad, medyo lang naman kaya napa tingkayad ako para makuha 'yung libro, struggle siya besh pero naabot ko naman hahahha. Binuklat ko 'yun at kumunot agad noo ko kasi wala... As in walang laman. Walang nakasulat sa libro.

"Nakita ko lang sa bookshelf ng library sa mansion, the main library. Then I found out na sa iyo pala 'yan." Tumango nalang ako kay Lily at binuklat 'yung libro. Hindi na ako nagabalang basahin ang libro dahil tapos naman ako nito. I flipped it 'til the last page, pero halos malaglag ang panga ko sa sahig dahil sa nakita ko. The last page is missing! At hindi lang 'yon. Naputol 'yung message. Tanging Dear me lang ang mababasa mo.

Tumaas ang boses niya sa gulat. Halos panginigan siya ng kamay habang nakahawak sa libro. Batik-batik ang mga pahina, napakalaki ng mga spacing, hindi pare-pareho ang font at font size, at sirang-sira ang binding. This isn't a TAP!

Animo'y ang mga pahina ng aklat na ito ay parang isang malalim na bangin kung saan araw araw ay unti unti akong nahuhulog sa taong nasa harap ko ngayon. Napalingon naman ako kay Kent pero agad ko ding ibinaling ang aking atensyon pabalik sa libro nang makita kong nakatitig pala siya sa akin. Hays, bakit sakin siya nakatingin? Ilang saglit pa ay nalaglag na lang ang aking panga nang makita ko ang huling pahina ng aklat. Hindi ito sketch o drawing lang. Isa itong totoong litrato na nakadikit sa makalumang pahina ng mahiwagang aklat. The picture was also glowing, dahilan para mapapikit ng bahagya ang mga mata ko.

Binuksan ko ilaw at tumingin sa lamesa niya na puno ng mga libro, lumapit ako roon at tumingin-tingin. She like books? What a nerd. Napatingin ako sa isang may kalakihang notebook na nasa harapan ko, kulay itim ito at maganda ang desenyo. Kinuha ko ito at binuksan. Alice's Journal. Iyon ang nakasulat sa front page ng notebook, alam kong hindi ko dapat 'to binabasa ngunit hindi ko mapigilan. Sa unang page, bumungad sa akin ang magulong sulat niya, parang kinahig ng m. Halatang bata pa siya noong sinulat niya ito, maraming bura at lapis pa ang kaniyang ginamit. Sinimulan ko itong basahin.

' Binasa niya ang pamagat ng aklat sa pabalat. Natuklasan niya rin ang isang booklet sa ilalim ng sinaunang manual. Ito ay binubuo ng mga salita. Labis siyang naging mausisa at binasa ito agad. Matapos ang ilang sandali, labis siyang natuwa nang matapos basahin ito.

Naintriga ako kung anong klaseng libro ito, kaya agad akong nagtungo roon at kinuha ito. I knew it! Isa itong short story . Sa tagal kong lumibot para tumingin ng librong babasahin, I ended up finding this book with wrinkled cover and pages eaten by termites I guess. Gayunpaman, I have no other choice but to read it, since I already spent half of my remaining time searching for a book. Kaya naman nagtungo na’ko sa isang vacant table at simulan ko ng basahin ang librong pinamagatang “Till the Right One Comes” While reading it, seems like I don’t like to continue it for as I kept reading it, my tears would be falling any moment.

At ngayon na alam na ng lalaki ang tungkol sa bata ay parang balewala lang naman para dito ang nangyayari at mas mukhang inuuna pang pagtuunan ng pansin ang galit para sa kaniya. Bumuntonghininga si Anna. Hindi na muna niya iisipin ang tungkol kay Brett, uunahin niya muna ang anak. Kinuha niya ang unan at kumot, binalik ito sa silid. Pagkatapos pumasok siya sa dining. Nagtaka siya nang makita na may mga nakahain ng pagkain sa lamesa, at naagaw ng pansin niya ang isang papel na pinatungan ng kutsara’t tinidor. Kinuha niya ito at binasa ang nakasulat doon.

"Dahil iniwan ng Compassionate Path Master ang manual dito, tiyak na tinukoy niya ang mga kondisyon sa loob. Dapat mong buksan ito at hanapin ng magisa." Binuksan ni James ang sinaunang libro at sinimulang usisain ito. Sa sandaling buksan niya ang libro, may ilang puting character na lumutang mula sa mga pahina nito. Ang mga salita ay lumipad sa harap ng mga mata ni James.

Imbes na ibalik ang libro, mas lalo niya itong hinigpitan sa pagkakahawak at dahan-dahang naupo sa sahig, tila ba nauupos sa damdaming hindi niya alam kung paano haharapin. Halos hindi niya namamalayan na binubuklat na niya ang unang pahina. Para bang umaasa siyang may masagot ang librong ito—may paliwanag kung bakit ganoon kalakas ang dating ng isang halik.