Novel & Cerita Akatsuki Cloak

reklamo ni Clark na ikinatawa nila ng sabay ni Claire. SAMANTALANG sa kabilang banda naman ay mayroong isang batang naka suot ng cloak na kulay pink ang huminto sa pinakang harapan ng palasyo. "Hey little kid, your not allowed to enter the Palaced. Go home now," Sabi ng isang tagapagbantay dito kaya inalis ng bata ang kaniyang hood at nagulat ang mga ito sa nakita nilang kulay gray nitong mga mata.

Ilang saglit pa ay bigla na lang nalalagas ang nga balahibo ng kanyang pakpak at lumilipad-lipad ang mga balahibong ito sa himpapawid at pumapabilog sa uluhan ng Chimera. Nang tuluyan nang mawalan ng balahobo ang pakpak nito at tanging buto na lang ang natira ay saka naman umilaw ang mga balahibong nag-ipon-ipon sa himpapawid at nang mawala ang liwanag na iyon ay naging Cloak ito na kulay puti at may mga golden linings sa gilid-gilid nito na nagdagdag ng kagandahan nito. Baba naman unti-unti ang Cloak...

nang yumuko ito tsaka may dinampot sa lupa. Maliit na piraso ng kulay silver na cloak. “They are dead.” Ani Yezire at walang imik naman na umayos ng tayo si .Yeshua. at naunang lumakad paalis Wala naman ng umimik sa kanila matapos no'n. Kahit walang mag-salita ay alam nilang si .CYMON. at DAISUKE ang may-ari ng cloak na 'yon.

Hanggang ngayon ay isang napakagandang tanawin pa rin nito at hindi nakakasawang tinginan. Nakita ko na ang iilan na mga kupunan na palabas ng Academy. Papunta na sila kung nasaan ang portal. Nakasuot ako ng isang itim na cloak. Lahat din naman ay nakasuot ng itim ng cloak. Naglakad ako ng mabilis at humalo na ako sa mga kupunan. Hindi naman siguro nila ako mapapansin dahil kanya-kanyang lakad ang ginawa ng lahat. Ni isa ay walang nag-uusap.

Mabilis akong naglakad sa hallway, tumatama ang hakbang ko sa marmol. Galit? Oo. Pero may halong pagkasabik. Hindi niya ako sinabihan. Hindi niya ako tinanong. At ‘yon pa lang, nakapagpa-igting na ng pulso ko. Pagdating ko sa balcony, napahinto ako. Nasa baba siya — suot ang itim na cloak, buhok sumasayaw sa hangin, at sa kamay niya, may kumikislap na espada.

CHAPTER 22: The Double Agent ​"You are wearing red again." ​Atticus leaned against the doorframe of our walk-in closet, arms crossed over his chest. He was fully dressed in a sharp black tuxedo, looking like James Bond if James Bond had a caffeine addiction. ​"It's 'Montefalco Crimson'," I corrected, zipping up the side of my dress. It was a structured, off-shoulder gown that screamed power. "Company colors, Atticus. Supportahan mo naman ako."

Kabanata 27 Alex's POV Nang nagsisimula na akong maglakad patungo sa aisle, tanaw ko na agad si Azrael na naghihintay sa akin. Nakatayo siya sa harapan ng altar. Nakasuot ng black tuxedo. Hindi ‘yung ordinaryong tuxedo. ‘Yung mukhang ginawa ng sastre sa ibang bansa. May dalang bulaklak. Nakangiti siya.

Near the entrance, a small check-in station is staffed by individuals wearing minimalist black attire with a single gold accessory, keeping the visual theme consistent and sharp. He's wearing a tux na sumisigaw sa pagiging elegante niya. The centerpiece is the tuxedo itself—a deep, luxurious midnight black. The jacket is tailored to perfection, utilizing a matte, dense wool that absorbs light, making the silhouette exceptionally crisp against the luminous background.

Ni-hindi ko inakalang minamanmanan at kinakabisado ni Ate Carla ang bawat galaw ng aking mga anak pati na rin ang paglibot ng mga bodyguards at pagsundo ni Orion. Napabaling ako sa kaniya habang lumuluha ang aking mga mata at dahan-dahang tumango. “T-Thank you po, Ate. . .” Tinapik-tapik niya ang ibabaw ng aking ulo at tipid na ngumiti sa akin. “Go now, the clock’s ticking, Kate.” Umalis na rin siya at isinuot ang kaniyang helmet bago sumakay sa all black customized Hayabusa Motorcycle. Nakasuot siya ng all black motorcycle suit na pinaresan ng combat boots.

The other wore a stark-white robes and a horrific mask in the visage of the hellish Shinigami—the soul consuming death demon in Japanese mythology. “What the fuck? Who are these people?” Leopold asking Jonas when they got up the stage. “I have no idea,” Jonas shortly replied, fixing his gaze with the two uninvited guests. “Got any weapon? Guns? Blades?” Atlas inquired. “Negative,” Julie replied. Atlas took a deep breath. “A fist fight it is.” Leopold turned to Jonas. “Take Asahi away from here and keep him safe. Hiroshi won’t be pleased if we let his baby brother die in this shit hole.”