Kabanata 5

Kabanata 5

Alex’s POV

“Mommy, how's the interview?” tanong agad ng anak ko pagkatapos ko siyang sunduin sa school niya.

Ngumiti ako habang inaayos ang buhok niya.

“I'm hired!” masayang sabi ko kay Aiden.

Mabilis niya akong niyakap. “Congratulations, Mommy! You're the best architect!”

Napangiti ako at pinagsiklop ang mga kamay namin kasi ibibili ko pa siya ng pagkain at laruan na pinangako ko sa kaniya kanina.

Pagpasok namin sa isang fast-food restaurant, agad akong umorder ng mga kakainin namin ni Aiden.

“Mommy, can I get extra fries?”

“Extra agad?” taas-kilay kong tanong.

“Please?” nakangiti niyang sabi habang nakahawak sa braso ko. “I supported you emotionally today.”

Napahalakhak ako. “Supported emotionally?”

“Yes.” Seryoso siyang tumango. “You were nervous earlier, remember?”

“Fine. Extra fries.”

“Yes!”

Pagkatapos naming umorder, naupo kami sa isang bakanteng table. Habang hinihintay ang pagkain namin, tuloy-tuloy sa pagkukuwento si Aiden tungkol sa school niya.

“Mommy, may crush sa akin si Ella.”

Muntik akong mabulunan sa iniinom kong juice.

“What?!”

Tumango siya nang proud. “She said I’m handsome.”

“Six years old ka pa lang!”

“So?” kibit-balikat niya. “Daddy material na raw ako.”

Napahawak ako sa noo ko. “Saan mo naririnig ang mga ganiyang salita?”

“Internet.”

“Great. Kasalanan talaga ng internet.”

Natatawa pa ako nang may biglang huminto sa tabi ng table namin.

“Excuse me.”

Napatingin ako sa lalaking nagsalita. Foreigner siya. Blonde hair, blue eyes, at mukhang nasa early thirties. Nakangiti siya habang nakatingin sa akin.

“Hi,” sabi niya. “I know this might sound sudden, but I saw you from over there.” Tinuro niya ang kabilang table. “And I just wanted to say you’re very beautiful.”

Bahagya akong nagulat.

“Oh… thank you.”

Ngumiti siya lalo. “Can I ask for your number?”

Napatitig lang ako sa kaniya nang ilang segundo.

Hindi naman sa first time may nag-attempt lumapit sa akin after six years, pero bihira akong entertainingin ang mga ganoong bagay. Wala akong oras sa relasyon dahil inuuna ko si Aiden at trabaho.

Nang tingnan ko ang anak ko, kitang-kita ko ang malaking ngiti niya.

Noon pa man, pangarap na talaga ni Aiden ang magkaroon ng tatay. Hindi niya alam kung sino ang tatay niya kasi totoong hindi ko naman kilala ang naka-one-night stand ko. Ang sinabi ko lang kay Aiden, iniwan kami ng tatay niya.

Minsan nagtatanong siya kung bakit wala siyang daddy sa school events. Minsan tinatanong niya kung pangit ba siya kaya iniwan kami.

At sa tuwing maririnig ko iyon, parang nadudurog ang puso ko.

Hinawakan ni Aiden ang kamay ko at pinilit na ibigay ang number ko para may tatay na raw siya.

“Mommy, give him your number,” bulong niya pero rinig na rinig ng lalaki. “He looks nice.”

“Aiden…” bulong ko habang namumula sa hiya.

“What?” inosenteng tanong niya. “You said I need a daddy.”

“I never said that.”

“You said life is hard.”

“That’s different!”

Natawa nang mahina ang foreigner.

“He’s adorable,” sabi nito.

“Thank you,” sagot ko habang pilit inaawat si Aiden na halos itulak na ako papunta sa lalaki.

“Mommy, please,” bulong niya ulit. “I want a dad.”

Napabuntong-hininga ako.

“Aiden, behave.”

“But—”

“Behave.”

Muli akong napatitig sa lalaki. Sobrang intimidating niya, pero mukha naman siyang mabait.

“My name’s Daniel, by the way,” pakilala niya. “And before your son forces you to marry me, maybe we can start with coffee?”

Napatawa ako nang mahina.

“Sorry about my son.”

“No, honestly, I like him already.”

“See?” proud na sabi ni Aiden. “He likes me.”

Ibibigay ko na sana ang number ko nang biglang may lalaking huminto sa harapan ng table namin.

Namilog ang mga mata ko nang nakita ang boss kong si Azrael.

Para akong pinagpawisan nang makita ang salubong niyang kilay.

Naka-black long sleeves siya na nakatiklop hanggang wrist. Nakaayos ang buhok niya at seryoso ang mukha. Kahit nakatayo lang siya roon, agad naramdaman ang bigat ng presence niya.

Hindi siya nagsasalita pero parang biglang lumamig ang paligid.

“Sir Laurent,” mahinang bati ko. Napalingon ako sa paligid nang napansing wala siyang ibang kasama.

Hindi niya ako agad pinansin. Diretso lang ang tingin niya sa foreigner.

“My employee is not available.”

Natahimik si Daniel. “Excuse me?”

“She’s with her nephew,” malamig na sabi ni Azrael. “Can’t you see that?”

Bahagyang nag-iba ang expression ng foreigner.

“I was only asking politely.”

“And she clearly looks uncomfortable.”

Napatingin ako kay Azrael.

Hindi naman ako uncomfortable. Nagulat lang ako sa bigla niyang pagsulpot.

“Sir, it’s okay—”

“Is it?” putol niya agad sa sinabi ko nang hindi man lang tumitingin sa akin.

Napalunok ako.

Napaka-cold talaga ng boses niya.

Napahawak si Aiden sa braso ko habang salitan tumitingin kina Azrael at Daniel.

“Mommy…” mahina niyang bulong. “Why is your boss angry?”

Narinig iyon ni Azrael.

Mabilis bumaling ang tingin niya kay Aiden.

At doon ako mas kinabahan.

Tahimik lang niyang tinitigan ang anak ko.

Sobrang seryoso ng mukha niya pero kitang-kita ko ang bahagyang pagkunot ng noo niya habang pinagmamasdan si Aiden.

Para bang may napansin siya.

“Your son?” malamig niyang tanong.

“O-Opo,” mabilis kong sagot. “Yes, Sir.”

Patuloy lang siya sa pagtitig kay Aiden.

Samantalang si Aiden naman, walang takot na nakatingin pabalik sa kaniya.

“Mommy,” bulong ni Aiden. “He looks scary.”

“Shh.”

Biglang nagsalita si Daniel.

“Well, I think I should leave.” Napakamot siya sa batok habang awkward na tumatawa. “Nice meeting you.”

Tumango lang ako. “Sorry about this.”

“It’s fine.” Tumingin siya kay Aiden. “Bye, buddy.”

“Bye.”

Pagkaalis ng foreigner, mas lalong naging tahimik ang table namin.

Nakatayo pa rin si Azrael sa harapan namin.

At hindi ko maintindihan kung bakit parang hindi niya maalis ang tingin niya kay Aiden.

“Sir?” maingat kong tawag.

Mabagal siyang napatingin sa akin.

“Tomorrow,” malamig niyang sabi. “Seven AM. Be in the office early.”

Tumango agad ako. “Yes, Sir.”

“You’ll handle the Monteverde Project.”

Nanlaki ang mata ko.

“The luxury hotel project?”

“Yes.”

“Sir… that’s a major project.”

“I know.”

“B-But I haven’t even officially started yet.”

“And?” taas-kilay niyang tanong.

Napatahimik ako.

Hindi ko alam kung compliment ba ito o sinusubukan niya lang akong pahirapan agad.

“Do you think you can’t do it?” malamig niyang tanong.

Mabilis akong umiling. “No, Sir.”

“Good.”

Tumikhim ako bago nagsalita ulit. “I just thought senior designers usually need briefing first before handling a project that big —”

“Miss Reyes,” putol niya habang diretso akong tinitigan, “Laurent Holdings does not pay people to hesitate.”

Napahigpit ang hawak ko kay Aiden. “I understand, Sir.”

“Then prove yourself.”

Tumango lang siya bago tuluyang tumalikod.

Akala ko aalis na siya pero bigla siyang huminto.

Hindi siya lumingon nang magsalita.

“Control your personal distractions.”

Napakunot noo ko. “Excuse me?”

“Work comes first.” malamig niyang sabi. “I don’t tolerate employees who mix personal matters with business.”

Agad kong naisip ang foreigner kanina.

“I wasn’t—”

“Seven AM,” putol niya ulit. “Don’t be late.”

At pagkatapos no’n, dire-diretso siyang naglakad palayo.

Tahimik akong napatitig sa likod niya.

“Mommy…”

Napababa ako ng tingin kay Aiden.

“Is he my dad?”