Novel & Cerita Akatsuki Cloak

Kabanata 27 Alex's POV Nang nagsisimula na akong maglakad patungo sa aisle, tanaw ko na agad si Azrael na naghihintay sa akin. Nakatayo siya sa harapan ng altar. Nakasuot ng black tuxedo. Hindi ‘yung ordinaryong tuxedo. ‘Yung mukhang ginawa ng sastre sa ibang bansa. May dalang bulaklak. Nakangiti siya.

Near the entrance, a small check-in station is staffed by individuals wearing minimalist black attire with a single gold accessory, keeping the visual theme consistent and sharp. He's wearing a tux na sumisigaw sa pagiging elegante niya. The centerpiece is the tuxedo itself—a deep, luxurious midnight black. The jacket is tailored to perfection, utilizing a matte, dense wool that absorbs light, making the silhouette exceptionally crisp against the luminous background.

The other wore a stark-white robes and a horrific mask in the visage of the hellish Shinigami—the soul consuming death demon in Japanese mythology. “What the fuck? Who are these people?” Leopold asking Jonas when they got up the stage. “I have no idea,” Jonas shortly replied, fixing his gaze with the two uninvited guests. “Got any weapon? Guns? Blades?” Atlas inquired. “Negative,” Julie replied. Atlas took a deep breath. “A fist fight it is.” Leopold turned to Jonas. “Take Asahi away from here and keep him safe. Hiroshi won’t be pleased if we let his baby brother die in this shit hole.”

At hindi ko alam kung magugustuhan ko bang makita o ano. Napawi ang iniisip ko dahil kay Ravus na may binibigay sa akin ngayon. He handed me the black thing that Vera gave him. "Wear this," he ordered. Kinuha ko naman ito mula sa kanya at sinuri kung ano. It's a cloak. A black cloak with blue linings at each end. Simple lang ito kung titingnan pero elegante dahil sa uri ng tela na parang kumikintab at ang mga asul na linya na malinis na nakaukit dito.

“Huh? May nililigawan ka ba?” Ngumiti ulit si Atlas ngunit wala na siyang sinabi. “Okey kunin mo yung plain light pink, na may maliit na laso.” “This one?” “Yes. At saka sa pinakita mo naman sa akin na mga blouse babagay sa kanya ang short na dark apple red ang kulay saka yung white blouse. Ayan perfect plain gal nga naman ang magsusuot niyan. Kailangan pa ba ng hikaw or any ka-echosan? Saan siya pupunta?”

Mas lalo akong natakot dahil parang nabalutan ng masamang hangin ang paligid ng mansion. Andami nila. Puros sila may suot na kulay abo na cloak at naka-hood pababa sa kanilang mga mukha. 'Di ko maaninag ang mga itsura nila dahil natatakpan ito ng malalaki nilang hood.

Napasandal na lamang si Primo sa likod ng pintuan, ngunit ang hindi niya inaasahan ay ang makita niya ang hawak na ni Atasha mula sa closet na iyon. Sino nga bang mag-aakalang may laman pa pala ang closet na iyon? “Ano ito?” Binuksan ni Atasha ang isang malaking kahon na nasa loob ng mini closet na iyon nang walang pag-aalinlangan, at sa loob nito’y sinilip niya ang naroon, isang suit na panlalaki na gawa sa de-kalidad na tela at napakagandang disenyo ang nilalaman lang naman nito. Mapaklang natawa si Atasha saka ipinakita kay Primo.

Kaya imbis na magpaulan ng bala ang mga kasama ni Eman hindi na nagawa dahil naunahan na sila ng babaeng iyon. Ibang klase, tila ba'y lahat ng parte ng katawan nito may patalim na nakatago. Sa belt, naka-attach doon ang pamaypay, at wire rope. Tapos sa loob ng cloak mayroon din nakakapit na pad roon at may mga butas, tila ba'y bawa't butas may weapon. May pindutan, para ma-release iyon. Sigurado pati ang mga accessories nito, singsing and bracelet, at sa buhok mayroon din. At sa boots nito, alam niyang mas kargado iyon. Baka pati sapatos nito may blade.

Umiling nalamang ako at naupo sa tabi n'ya at ginamot s'ya. Nakasoot ako ng blue cloak, itim na itim ang buhok ko at asul ang aking mga mata katulad ng kapangyarihan kong tubig kaya may kakayanan akong manggamot. Ilang beses ko ng ginagamot si Katanaya kapag nawawalan s'ya ng malay sa ganitong sitwasyon kaya hindi na bago saakin ito.

They really did tell him, dahil dumating si Accius sakay sa kaniyang itim ns sasakyan. Hindi ko alam kung ano ang magiging reaksyon ko sa kaniya. Hindi ko na alam kung saan ba siya nagpupupunta sa ganitong oras na dapat ay nagpapahinga na siya. I was just expressionless while staring at him walking towards me. Katulad noong nakita ko siyang umalis ng ganitong oras, ganoon din ang suot niya ngayon. His black long coat. Napansin ko ang itim na gloves na hawak niya, binigay niya iyon sa kaniyang tauhan. Pinatakan niya ng halik ang aking pisngi nang makalapit sa akin.