Kabanata 1

Kabanata 1

Alex’s POV

“Nasaan na ba si Marco?” tanong ng mommy ni Marco habang palinga-linga sa entrance ng ballroom.

Mabilis akong napatingin sa paligid dahil wala rin akong maisagot. Kanina pa late si Marco.

“Baka traffic lang, tita,” pilit kong sagot kahit ako mismo kinakabahan na.

Napatingin ako sa wall clock. Alas-diyes na ng gabi. Eight PM dapat magsisimula ang official engagement party namin pero halos dalawang oras na siyang nawawala.

Unti-unti nang nag-uusap-usap ang mga bisita. Nararamdaman ko na rin ang tingin nila sa akin. ‘Yung iba nagtataka. ‘Yung iba naaawa.

“Alex, hindi mo ba siya ma-contact?” tanong ng daddy niya.

“I tried calling him several times already, tito. Nakapatay po ‘yung phone niya.”

“Impossible naman na hindi siya sisipot sa sarili niyang engagement party,” sabi ng mommy niya habang pilit na ngumingiti sa mga bisita. “Marco knows better than that.”

Tahimik akong napalunok.

Hindi ko alam kung bakit sobrang bigat ng pakiramdam ko. Kanina pa ako hindi mapakali. Hindi rin normal kay Marco ang mawala nang walang pasabi lalo na ngayong gabi.

“Excuse me po. I’ll check on him.”

Mabilis akong tumalikod at lumabas ng ballroom. Habang naglalakad sa hallway ng hotel, mas lalong bumibilis ang tibok ng puso ko. Tinatawagan ko ulit si Marco pero unreachable pa rin.

“Please answer your phone…” bulong ko.

Pagdating ko sa floor kung nasaan ang suite niya, agad akong nagtungo roon. Pero bago pa ako makarating sa mismong room number, may napansin akong isang bahagyang nakabukas na pinto.

Narinig ko ang mahinang ungol ng babae.

Napahinto ako.

Nanlamig ang buo kong katawan.

Unti-unti akong lumapit habang parang nawawalan ako ng hangin. Hindi ko alam kung bakit pero pakiramdam ko may masamang mangyayari.

Pagtingin ko sa loob, parang huminto ang mundo ko.

Nakita ko si Marco.

Hubad. Pawisan. Nakahiga sa kama habang nakapatong sa kaniya si Lovely.

Ang best friend ko.

“Fuck…” mahina kong sabi habang nanginginig.

Hindi agad nila ako napansin. Busy silang dalawa sa ginagawa nila. Naririnig ko pa ang tawa ni Lovely bago siya muling hinalikan ni Marco.

Parang may sumabog sa loob ng dibdib ko.

“Mga hayop kayo!” sigaw ko.

Mabilis silang napatingin sa akin.

“Alex—”

Mabilis na tumayo si Lovely at tinakpan ng kumot ang katawan niya habang umiiyak kunwari.

Sinugod ko agad si Lovely bago pa siya makapagsalita. Hinila ko ang buhok niya nang sobrang lakas dahilan para mapasigaw siya.

“Aray! Alex! Stop!”

“You bitch!” sigaw ko habang nanginginig sa galit. “Best friend kita!”

“Alex, calm down!” sigaw ni Marco habang pilit akong inaawat.

Sinampal ko siya nang sobrang lakas.

“Calm down?!” halos mawalan ako ng boses kakasigaw. “You’re fucking my best friend during our engagement party!”

“Alex, listen to me first—”

“Anong ie-explain mo?!” sigaw ko. “Na matagal niyo na akong ginagawang tanga?!” Hinablot ko ulit si Lovely. “How long has this been happening?!”

“Alex, please…” umiiyak na sabi ni Lovely. “It’s not what you think.”

Napatawa ako nang wala sa oras. “Not what I think?” paulit-ulit kong sabi. “Nakita ko kayong nagse-sex! Ano bang dapat kong isipin?! Naglalaro kayo ng bahay kubo?!”

“Enough!” galit na sigaw ni Marco.

Bigla niya akong hinila palayo kay Lovely bago ako malakas na sinampal.

Napahawak ako sa mukha ko.

Nabingi ako sa lakas ng sampal niya.

Ilang segundo akong natulala habang nakatingin sa kaniya. Hindi ako makapaniwalang nagawa niya iyon sa akin.

“Marco…” nanginginig kong sabi.

“Stop acting crazy,” malamig niyang sabi. “You’re embarrassing yourself.”

Parang dinurog ang dibdib ko sa narinig.

“Ako pa ang nakakahiya?” tanong ko habang tumutulo ang luha ko. “Ako pa talaga?”

Bago pa siya makasagot, may narinig kaming mga yabag sa labas. Maya-maya lang, bumukas nang tuluyan ang pinto.

Pumasok ang pamilya namin kasama ang ilang kaibigan.

Nanlaki ang mga mata nila pagtingin sa sitwasyon. Magulo ang kama. Halos hubad si Marco at si Lovely. Ako namang umiiyak habang magulo ang buhok.

“Marco!” gulat na sigaw ng mommy niya.

Pero imbes na mahiya, ngumisi lang si Marco.

“I will not marry you, Alex.”

Pakiramdam ko may humila pababa sa buong pagkatao ko.

Dahan-dahan niyang pinulupot ang kamay niya sa baywang ni Lovely.

“Look at yourself,” malamig niyang sabi habang nakatingin sa akin mula ulo hanggang paa. “You’re so boring.”

Napasinghap ako. Parang nawalan ako ng lakas.

“Marco…” umiiyak na sabi ng mommy niya. “What are you doing?”

“I’m being honest.” Kumibit-balikat siya. “I don’t love Alex anymore.”

“Then why propose to her?!” sigaw ko. “Why waste five years of my life?!”

Tahimik lang siya sandali bago tumawa nang mahina.

“Because she was convenient.”

Parang huminto ang paghinga ko.

Narinig kong may ilang napasinghap sa paligid pero wala akong pakialam. Hindi ko na marinig ang ibang tao. Si Marco lang ang nakikita ko.

Ang lalaking minahal ko nang buong-buo. Ang lalaking akala ko makakasama ko habambuhay.

“You’re disgusting…” mahina kong sabi.

“Alex,” singit ni Lovely habang umiiyak. “I’m sorry…”

Mabilis akong napatingin sa kaniya.

“You’re sorry?” natatawa kong sabi habang umiiyak. “You slept with my fiancé!”

“Hindi namin planong masaktan ka…”

“Shut up!” sigaw ko. “Pareho kayong basura!”

Akala ko may kakampi ako sa mga kaibigan namin pero nagulat ako nang lapitan ng ilan sa kanila si Lovely para damayan ito.

“Kumalma ka muna, Alex.”

“Baka may misunderstanding lang—”

“Misunderstanding?!” napasigaw ako ulit. “Nakita ko silang nagtatalik!”

Hindi sila nakapagsalita. They comforted my best friend kesa damayan ako.

Doon ko na-realize ang mas masakit na katotohanan.

Alam yata nilang lahat ang tungkol sa relasyon nina Marco at Lovely.

Matagal na nilang alam.

Unti-unting bumagsak ang tingin ko sa mga mukha nila. Walang makatingin nang diretso sa akin.

“You all knew?” nanginginig kong tanong.

Walang sumagot.

Tumulo nang tuloy-tuloy ang mga luha ko.

“Wow…” natatawa kong sabi kahit halos hindi na ako makahinga. “You all made me look stupid.”

“Alex…”

“Don’t.” Tinaas ko ang kamay ko. “Don’t talk to me.”

Mabilis akong tumalikod at lumabas ng room. Naririnig ko pa ang pagtawag nila sa pangalan ko pero hindi ako huminto.

Halos madapa ako kalalakad palabas ng hallway habang umiiyak. Hindi ko na alam kung saan ako pupunta. Gusto ko lang mawala.

Pagdating ko sa hotel bar, agad akong umupo sa bakanteng stool.

“Whiskey,” sabi ko agad sa bartender.

“Ma’am, are you sure—”

“Just give me the damn drink.”

Maya-maya lang ay sunod-sunod ko nang iniinom ang alak. Hindi ko na mabilang kung ilang baso na ang naubos ko.

Masakit pa rin.

Sobrang sakit.

“Another one,” sabi ko habang pinupunasan ang luha ko.

“Too much alcohol is bad for you.”

Napalingon ako sa lalaking nagsalita.

Nakatayo siya sa tabi ko. Matangkad. Naka-black suit. Gwapo. Sobrang seryoso ng mukha.

Mukha siyang mayaman at sanay mag-utos.

“Mind your own business,” malamig kong sagot.

Pero imbes na umalis, tahimik lang siyang umupo sa tabi ko.

“Heartbreak?” tanong niya.

Napatawa ako nang mapait. “Obvious ba?”

“Yes.”

Tahimik akong uminom ulit.

Hindi siya makulit. Hindi rin siya manyak tulad ng ibang lalaking sumusubok kumausap sa akin kanina. Tahimik lang siya habang umiinom.

Hindi ko alam kung bakit pero bigla na lang akong nagsalita.

“My fiancé cheated on me.”

Hindi siya nagsalita kaya nagpatuloy ako.

“With my best friend.” Napahigpit ang hawak ko sa baso. “During our engagement party.”

Tahimik pa rin siya. Pero nakatingin siya sa akin. Siguro nakikinig.

“At alam pala ng mga kaibigan namin.” Napatawa ako habang umiiyak. “I looked so stupid tonight.”

“You’re not stupid,” kalmado niyang sabi. “You trusted the wrong people.”

Napatingin ako sa kaniya.

For the first time that night, may nagsalita para kampihan ako.

“What if I can’t recover from this?” mahina kong tanong.

“You will.”

“How can you be so sure?”

“Because people like them don’t deserve to ruin your life.”

Hindi ko alam kung epekto ba iyon ng alak o ng paraan ng pagsasalita niya pero pakiramdam ko gusto kong umiyak lalo.

Hinawakan ko ang kamay niya.

“Can you stay with me tonight?” mahina kong tanong sabay haplos ng kamay niya pataas sa balikat niya.

Tinitigan niya ako nang ilang segundo.

“Are you sure?”

Mabilis akong tumango.