Alamat Ng Dagat Novels & Stories

Lin POV: Nandito ako ngayon sa tabing dagat. Nakaupo sa ilalim ng puno habang tinanaw ang dagat at ang bawat hampas ng alon. Sobrang linaw nito at ang mabughaw na kulay ng dagat. Mga huni ng ibon na kumakanta sa itaas ng puno.

Agad na nga itong lumapit sa sariling sasakyan saka pumasok na rin sa may driver's seat. Ang dagat na sinasabi niya ay may kalayuan sa kanilang bahay. Kilala ang Sta. Monica sa magandang dagat na iyon na madalas ay puntahan ng ilang turista. Ang kinaganda ng naturang lugar ay hindi pa ito masyadong nagagalaw ng makabagong panahon. Still very natural at hiling niya pa na sana ay manatiling ganoon ang dagat sa kanilang lugar.

"Ano po 'yon, Mama?" "Ibig sabihin, mamahalin ko kayo nang walang katapusan." "Ganito po ba kalaki?" "Mas malaki pa kahit pagsama-samahin ang nga braso nating tatlo." "Wow!" "Nakikita niyo ba ang dulo ng dagat?" "'Yon po bang malayong-malayo?" "Oo." "Hindi po namin makita kasi malayo." "Hindi niyo talaga makikita ang dulo ng pagmamahal ko. Mas malawak pa iyon sa dagat na iyan."

Bago ko pa siya sagutin, tumikhim muna ako. "Oo, galing kaming Leyte. One week pa lang ako dito sa Costa Fuego. Tapos gusto ko rin kasi ang dagat kaya dito ako dumadaan... I don't like crowds, mas gusto ko dito-walang masyadong tao, mahangin, at maganda," sagot ko habang nakatingin sa payapang alon ng dagat. Halos palubog na rin ang araw, kaya nagkulay kahel na ang langit.

“Pero hindi ba Engineer ka? Ayos lang ba sa’yo na nangingisda ka?” Tumango siya. “Siyempre naman. Laki kami sa tabing-dagat kaya alam kong dito kami nagsimula. Wala namang masama kung mangisda ako. At least sa paraang iyon, hindi ko nakakalimutan ang dagat. Kapag nasa Maynila na kasi, puro trabaho nalang ang inaatupag ko.” “Gustong-gusto mo talaga ng dagat ano?”

Kagaya lang din pala sa dagat na kalmado pero may kasunod na delubyo. Naramdaman ko pa ang paglandas ng mga luha ko sa aking pisngi bago ako tuluyang nawalan ng malay.

Medyo malayo-layo rin ang binaybay nila bago maraanan ang iilang villas at private properties na ang ilan ay tila nagtatago pa sa matataas na puno at mga kahoy. Laiya, Batangas. Isang signage ang nabasa niya sa daan. Kaya pala ganito kaganda ang dagat .at minsan ay lumalabas ang puntong-Batangueña ni Ate Celia. Ilang minuto pa sa tahimik na paglalakbay ay mas naging klaro ang dagat. Hanggang sa huminto sila sa isang lugar kung saan tanaw ang malawak na dagat at puting dalampasigan.

Sinagot niya ang tawag. "Marites?" Medyo paos ang boses ni Cherry. "Uy, kamusta ka na? Nasa dagat pa ba kayo?" "Cherry!" Masigla ang tinig ni Marites pero may halong pagkabahala. "Oo, girl, nasa West Philippine Sea pa rin kami. Pero hindi ito basta tawag. May kailangan kang malaman." Napalingon si Cherry sa pinto ng kwarto ng mga bata. Tila kinabahan ang puso niya.

Ngiting sabi niya dito at hinila ito para mag lakad ulit. "Wait." Nalilitong tumingin ito sakin "Saan ang dagat sa bahay?" Naiilang na tiningnan niya ito. "Yong maliit na dagat sa bakuran natin, maliit nga lang siya hindi katulad sa dagat na malaki at malawak at hindi maalat." Napapantastikohang tumingin ito sa kanyan. "Its swimming pool baby not a sea."

sagot kodin naman dito at pareho naman kaming natawa "Ang ganda pala dito at ang tahimik at ang tanging maririnig molang ay ang mga hampas ng alon mula sa dagat. "itong lugar nato ang minsan kolang puntahan"saad nito at nagtaka naman ako kung bakit "Bakit naman? Tanong ko